دست هاي گره گشا، عطر ايمان دارند و طراوت وضو، نگاه هاي مهربان، مثل ابرهاي باران زا عزيز و صاحب حرمتند و لب هاي خندان و غم زدا، شکوه بندگي خدا دارند و زبان ها و کلمات طاهر، از حلاوت ايمان سرشارند و صاحبان اين زيبايي ها را مي توان شيعه ناميد، پيروان حقيقي ائمه(ع)، اگر در جامعه مردماني چنين فراوان شوند؛ مي شود به شادي برخاست و شکوهمندترين خبر را خواند که شيعيان و صالحان زياد شده اند و در جمعه اي که آن عزيز به طلوع خويش جهان را روشن کند، ياوراني راستين خواهد داشت که در کنار ۳۱۳سردار، براي اصلاح جهان در رکاب مصلح کل برخيزند و الا اگر اين رفتارها شيوه عمل مردم نباشد، اگر به هزار ادعا و حتي دعا مدعي انتظار باشند، بهره اي نخواهند برد، که بر اساس نص کلام امام باقر(ع) شيعه را و صالح را به عيار عمل مي سنجند نه به ادعا و شعار که اگر چنين نبود و ادعا را ملاک مي گرفتند دنيا پر از مسلمان بود اما ...

چنين نيست که اگر بود روزگار ما چنين نبود و حقيقت، غريب نمي ماند. اجازه دهيد، کلام را به روايتي از امام باقر(ع) متبرک کنيم که به بعضي از اصحابشان هنگامي که از کثرت و فراواني شيعه سخن گفتند، فرمودند: آيا نيکوکار از گناهکار مي گذرد؟ آيا نسبت به يکديگر مواسات و برابري و برادري دارند؟ آيا غني آن ها بر فقير عطوفت دارد؟و جواب آن روز اصحاب مثل جوابي است که امروز نگفته، در ذهن ما نقش مي بندد؛ نه، يابن رسول ا... و جواب آن روز امام باقر(ع) براي امروز هم هست؛ «اينان شيعه به حساب نمي آيند، شيعه کسي است که چنين باشد» و به اين صفات آراسته ولي ...آيا آراسته ايم ما؟ کارنامه عملي خود را مرور کنيم تا حالا گره از کار چند نفر گشوده ايم؟ مانع را از سر راه چند نفر برداشته ايم؟ چه قدر درزندگي با عفو و بخشش مانوس بوده ايم؟ آيا نسبت به مردم همان رفتاري را داريم که مي پسنديم نسبت به ما داشته باشند يا خود بت غروريم و طلبکار تواضع ديگران؟خود زبان به تير و طعنه داريم و خواستار قول لين ين مردم هستيم. از زبان و دست ما کسي خيري نمي بيند و مي خواهيم همه در حق ما خير و نيکي را به اوج برسانند و ...تامل کنيم در خوانش دوباره کارنامه خود؟ آيا اهل صداقت هستيم و از ريا گريزان که توقع يک رنگي از همه داريم اما ...راستي ما چند هزار رنگ داريم که توقع داريم، همه در برابر ما مثل آب بي رنگ باشند؟ اين درس ديني است که نسبت به مردم چنان باش که مي خواهي نسبت به تو باشند و آن چه بر خود نمي پسندي براي ديگران هم مپسند، اما...حرف آخر، درس اول زندگي در کلام امام باقر(ع)، «شيعه ما نيست مگر آن که تقواي الهي داشته باشد و خدا را فرمان برد» پس با عمل به فرامين حضرت خداوند، خود را براي ظهور حضرت مصلح(عج) آماده کنيم ...

خراسان - مورخ دوشنبه 1391/09/27 شماره انتشار 18294 /صفحه۹/اجتماعی

کسي که به بازار مي رود به دنبال کالاي خوب است، پيش از آن که به فروشنده خوب بينديشد. البته فروشنده خوب خود يک امتياز است، اما خوبي کالا، خود آن قدر اهميت دارد که وضعيت فروشنده را در اولويت هاي بعدي قرار مي دهد، شايد از همين روست که در سبک زندگي ديني تاکيد شده است، علم را فراگيريد ولو از کافر و به روايت آمده است اطلب العلم و لو بالصين که بر دوري راه و مشقت آموختن و...تاکيد دارد. علم را بايد آموخت، کالاي خوب را بايد خريد ولو خود فروشنده از آن بهره نبرد. اين حکم عقل است و رسم دانش. سخن شکافنده دانش، حضرت امام باقر عليه السلام نيز چنين سويه نگاهي را فرا ديد و فرا راه ما مي گذارد به اين حديث روشن که ؛«سخن طيب و پاکيزه را هر که گفت بگيريد، اگر چه او خود بدان عمل نکند» و به عمل بايد درآورد اين خوب گفته ها را تا مومنانه به مرحله اي برسيم که «ما» وقتي سخني مي گوييم، صدق اين سخن را رفتارمان تاييد کند. ما در مرحله آموختن به دنبال سخن خوبيم، اما در مرحله عمل بايد «خوب گفته ها» را به «خوب کرده ها» ارتقا دهيم که اخلاق در حوزه رفتاري مومن صرفاً نظريه نيست بلکه نظريه به عمل آمده و اثبات شده است.

پس وقتي مثلاً از زيبايي صداقت، از شکوه نرم گويي و... مي گوييم، خود نيز جز به صداقت نبايد سخن بگوييم و هرگز زبان به درشت گويي نبايد بيالاييم که اين دشمني حضرت حکيم جبار قهار را برمي انگيزد و کلام امام باقر(ع) است که نسبت به اين هشدارمان مي دهد که «خداوند دشنام گوي بي آبرو را دشمن مي دارد.» دشنام هم قطعاً فحاشي به ناموس مردم نيست بلکه هر کسي در هر جايگاهي يک نوع سخن گفتن برايش حکم «دشنام» خواهد داشت، چه براي هر کس به اندازه ايمان و عقلش، هم ارزش قائل مي شوند و هم از او حساب مي کشند. پس اگر داعيه ايمان داريم و يا مي خواهيم مومنانه زبان در کام بچرخانيم و کلمه ها را به کلام تبديل کنيم، بايد همواره مراقب زبان و گفته هايش باشيم که زبان مي تواند آدمي را تا جهنم بکشاند، اما مراقبت از زبان مي تواند آدمي را از نيمه راه دوزخ بازگرداند.

امام باقر عليه السلام هوشيارمان مي کنند و هشدارمان مي دهند که «هيچ کس از [گزند آلودگي به] گناه سالم نمي ماند، مگر آن که زبانش را نگه دارد» پس مراقب اين دشمن که در کام ما نشسته است باشيم...

خراسان رضوي - مورخ دوشنبه 1391/09/27 شماره انتشار 18294 /صفحه اول و۶/جامعه

آن که مي خواهد کوه را از سر راه بردارد بايد از برداشتن سنگ ريزه ها شروع کند. اين يک ضرب المثل است که وقتي در آن به تامل مي نگريم درمي يابيم که در حوزه هاي ديگر هم قابل باز تعريف است. هم در نگاه مثبت و هم در نگاه منفي. آن که مي خواهد وزنه هاي سنگين را بردارد بايد از وزنه هاي سبک شروع کند، به تمرين ممارست ورزد تا بتواند وزنه هاي سنگين بزند. آن که مي خواهد به درجه علمي دکترا دست يابد، بايد از نوشتن «آب» و «بابا آب داد» شروع کند، کتاب ها را صفحه به صفحه بخواند، کلاس به کلاس پيش برود تا به مرتبه دکترا دست يابد حالا اين ضرب المثل را در حوزه رفتارهاي ترافيکي و قوانين شهروندي اگر بازخواني کنيم به اين نتيجه خواهيم رسيد که اگر مي خواهيم رانندگي قانونمند و رفتار ترافيکي متمدنانه داشته باشيم بايد مقررات را، حتي آن هايي که در نگاه اوليه جزئي و کم اهميت به نظر مي رسد رعايت کنيم، مثلاً فلسفه بستن کمربند شايد براي برخي افراد روشن نشده باشد، اما وقتي طرف به احترام قانون کمربند مي بندد، ناخودآگاه خود را نسبت به رعايت ديگر مقررات هم پاي بندتر مي بيند.

من در اين مسئله تامل کرده ام کسي که کمربند مي بندد، معمولاً بيشتر از کسي که از آن چشم مي پوشد، قانون را رعايت مي کند، شما هم مي توانيد، همين امروز، در رفتار ترافيکي اين دو گروه دقت کنيد، فکر مي کنم با من هم نظر خواهيد شد که افراد با بستن کمربند بيشتر مقررات را رعايت مي کنند. انگار بستن کمربند، مثل پوشيدن لباس مرتب و تميز است که وقتي فرد آن را مي پوشد، ديگر در جايي که تميز نباشد، نمي نشيند، مراقب است جامه اش آلوده نشود راننده کمربند بسته هم چنين حسي دارد، پس براي گردش به هر سو، اول راهنما را مي زند تا به رانندگان پشت سر اعلام کند، مسيرش کجاست تا آن ها هم متناسب با حرکت او تعيين مسير کنند و بدين وسيله به خود و به همشهريانش احترام مي گذارد. او تابلوها را نگاه مي کند زبان آن ها را مي فهمد و اين فهم او را به رعايت مقررات پاي بندتر از پيش مي کند، اما آن که به محض نشستن پشت فرمان، دست به سوي کمربند دراز نمي کند، بعضي وقت ها هم بدون زدن راهنما از پارک خارج مي شود. در خيابان هم به محض اين که يادش آمد، بايد توقف مي کرد، باز بدون رعايت مقررات توقف مي کند که اين مسئله بارها به تصادف منجر شده است. دوستي مقرراتي مي گفت بنويسيد و به رانندگان محترم يادآور شويد اگر مي خواهند توقف کنند، مقررات را رعايت کنند، با زدن راهنما، به سمت حاشيه خيابان بروند، او مي گفت خودش شاهد بوده برخي رانندگان، ناگهان به سمت حاشيه خيابان مي پيچند و عامل برخورد خودروي پشت سري مي شوند که او هم در رعايت فاصله دچار غفلت شده است. او اين را هم به انتقاد مي گفت که برخي راننده ها انگار حواسشان همه جا هست به جز پشت فرمان، لذا مي بيني يا راهنما نزده، مي پيچند و يا يادشان مي رود که راهنما روشن است اما آنان مي خواهند مستقيم بروند و گاه با جفت راهنما با سرعت مي روند و انگار فراموش کرده اند ماجرا را... او حرف هاي ديگري هم داشت، درست هم بود.

دغدغه اش هم به جا بود چرا که اگر قرار است وضعيت ترافيکي شهر درست شود، در کنار متوليان امر که بايد تدبير کنند، خود رانندگان هم بايد با رعايت مقررات به سامان يافتن آمد و شدها در خيابان کمک کنند. داشتن ترافيک سامان يافته که باعث فرسودگي روان مردم نشود حق ماست و خود ما هم بايد براي به سازي شرايط، با رعايت قانون تلاش کنيم قوانين را بند به بند رعايت کنيم تا کوه اعصاب خرد کن گره هاي ترافيکي از ميان برداشته شود...

خراسان رضوي - مورخ شنبه 1391/09/25 شماره انتشار 18292 /صفحه اول و۶/جامعه

بنده خدا مي گفت لازم نيست مسئولان کارهاي کلان انجام دهند همين که گره هاي کوچک را از زندگي مردم باز کنند يک عمر دعاگويشان خواهيم بود. مي گفت: نمي گوييم «مديريت جهاني» نکنند، بکنند ناز شستشان اما انگشت اشاره شان را به سوي مشکلات داخل کشور هم بگيرند، مي گفت باور کنيد، به خدا، ايران هم يک قسمت از جهان است.

خراسان رضوي هم يک قسمت از همين کشور و همين جهان است پس خواهش مي کنم، يک نگاه به اين سو هم بيندازيد!

او مي گفت و مي گفت و مي گفت. از بافت ناهمگون و ناهمگن پيراموني حرم مطهر و سر بر آوردن غول هاي آهنين، تا وضعيت تلخي که يک ميليون حاشيه نشين مشهد دارند، از سربازاني که در مرز، سوز و سرما را به جان مي خرند تا گرماي خانه اي سرد نشود و عضوي از خانواده به بيراهه اعتياد نرود، از معلم هايي که شمع مي شوند تا دانش آموزان خط هاي سياه را بخوانند و فرداي روشن پيش راه مردمان ترسيم شود.

او خيلي چيزها مي گفت و مي خواست که مسئولان به بهداشت و درمان مشهد عنايت ويژه داشته باشند و يادشان بماند، مشهد، اگر نگوييم يک شهر بين المللي است - که هست - لااقل يک «ايرانشهر بزرگ» است که تقريباً در هر ۳ سال معادل کل جمعيت ايران را ميزباني مي کند. پس در بودجه هاي سرانه در حوزه هاي گوناگون بايد نه سهم مشهد، که سهم شهر ملي و پايتخت معنوي ايران، در نظر گرفته شود.

او خيلي حرف داشت. خيلي از مردم هم خيلي حرف ها دارند، فقط کافي است گوشي پيدا شود براي شنيدن. مردم منصفانه زبان به نقد مي گشايند، هر کس مي خواهد بشنود، مقداري گوش خود را به دهان مردم نزديک کند. هر مسئولي که مي خواهد بداند مردم چه مي گويند، لااقل هرازگاهي «من کارت» بخرد و سوار اتوبوس شود، تا بشنود «اتوبوس گفته ها» را که مردم گاه به درد و فغان مي آيند بر زبان مي آورند تا بفهمد «جدول ضرب گراني» با ضريب چند توان مردم را کاهش مي دهد. مسئولان بيايند، ناشناس، در صف نانوايي بايستند تا ببينند رنگ رخسار مردم را، تا بشنوند، بردن لقمه حلال سر سفره، چه قدر سخت و سخت تر مي شود. داخل کوچه ها بگردند، دنبال کاسه بشقابي ها را بگيرند تا ببينند و با هزار معذرت، کاسه هاي خالي را و ...

بگذريم. اگر مسئولان به ميان مردم بيايند و همنشين شان شوند، هم بهتر شرايط را درک مي کنند و هم خيل عظيم مردم را که در وفاداري شان به انقلاب و ايران يقين هزار باره حاصل شده است همراه خود مي کنند. مردم اگر واقعيت ها را بدانند، اگر به شرايط واقف باشند، اگر گرسنگي هم بکشند ايستاده خواهند ماند. پس لطفاً در کنار مديريت جهان و همايش هاي آن چناني،مسئولان سري به کوچه و خيابان بزنند تا حال و روز مردم را بهتر ببينند و براي بهتر شدن روزگارشان تلاش افزون تري کنند. باور کنيد حق اين مردم بهترين خدمت هاست مطمئن باشيد!

خراسان رضوي - مورخ سه‌شنبه 1391/09/21 شماره انتشار 18289 /صفحه۶/جامعه

اين حرمت دارد که چشم در عزاي آل ا... به باران بنشيند، اين عزيز است که دل در اين باران دريا شود، اما صاحب حرمت تر و عزيزتر آن خواهد بود که ديده و دل و انديشه بر مدار سبک زندگي ائمه(ع) به تعالي اخلاقي برسد و رفتارها چنان سامان يابد که هر کس به آدمي نگاه مي کند، بداند او به کدام قبيله متعلق است. هر کس در گفتار و کردار و حتي حرکت چشم و ابروي ما دقيق شود، نشان هدايت ببيند و عطر ولايت استشمام کند. اصلاً «ولايت پذيري» معناي دقيقش اين است. تلاش کردن براي چون مولا شدن و پا گذاشتن جاي پاي امام و به عملي قامت رشيد کردن که امام آن را به گفتار و رفتار توصيه فرموده است و تقوا پيشه کردن از هر آن چه ما را پرهيز داده اند من تعجب مي کنم که برخي از ما خود را «ولايتمدار» مي دانيم، اما پا روي حق ديگران مي گذاريم، ظلم را زرنگي مي شماريم و تجاوز به حقوق مردم را حق خويش مي دانيم و اگر به قدرت نتوانيم فردي را در هم بشکنيم، به شيطنت و تمسخر متوسل مي شويم، حال آن که اين کلام نوراني امام سجاد عليه السلام هشدارمان مي دهد که؛«ستم کردن شخص از روي آگاهي، تجاوز به حقوق مردم و دست انداختن و مسخره کردن آنان از جمله گناهاني است که باعث نزول عذاب مي شود»؛ يعني حضرت خداوند قادر متعال، عقوبت اين گناهان را به قيامت موکول نمي فرمايد، بلکه ستمکار متجاوز و مسخره کننده را در همين دنيا به عذاب مي گيرد و اين سنت الهي است و حضرت حق بر سنن خويش و حرمت بندگانش به شدت غيور است. اگر سرنوشت آناني را که در هر جا و جايگاه به هر نام و هر نشاني که به اين گناهان دست يازيده اند بخوانيم به شکل ملموس و آشکار جاي تازيانه عذاب را خواهيم ديد، چه جباراني که يک ملت را به بردگي بردند و شاهانه به ستم حکم راندند، چه خان يک روستا و چه گردنکش يک کوچه و چه مدير يک اداره، هر کس ظلم کند، هر کس حقي را ناحق کند، هر کس زبان به تمسخر بندگان خدا در کام بچرخاند، امروز يا فردا، بايد خود را براي عذاب خداوند آماده کند و اين سنت خداوند است که از لبان نوراني امام سجاد (ع) وعده داده شده است. پس هشدار که ما داعيه داران پيروي از ائمه از اين قبيل گناهان دست و دامن بشوييم تا دچار عذاب امروز و عقاب فردا نشويم و در همه شئون زندگي اين کلام امام زين العابدين(ع) سرمشق مان باشد که «از قدرت خداوند بر خويش بترس و از نزديکي اش به خود شرمگين باش!»...

خراسان رضوي - مورخ دوشنبه 1391/09/20 شماره انتشار 18288 /صفحه۷/فرهنگی

روضه فراوان مي خوانيم، اشک هم مي ريزيم، اما چقدر درس مي گيريم از روضه اي که مي شنويم و چقدر اين درس را به رفتار درمي آوريم؟

تا به حال اين را از خود پرسيده ايم؟ آيا براي رسيدن به پاسخ در زندگي و گفتار و رفتار خود تامل کرده ايم؟ به چه نتيجه اي رسيده ايم پس از تامل؟ چقدر به فاصله رفتار خود، با سيره پيشواياني که شهادتشان را به گريه برگزار مي کنيم فکر کرده ايم؟ اين پرسش ها را جلوي خود و شما مي گذارم، تا خودمان را توجه دهم به اين نکته که روضه، نه براي شنيدن يک ماجراي هزاره هاي پيش و نه براي اشک ريختن و همه چيز را تمام شده پنداشتن است، بلکه براي اين است که ما را با صاحب روضه آشنا کند و با مشي و مرام او آشتي دهد، روضه براي اين است که زندگي ما را از جهنم دور و به روضه رضوان نزديک کند چون کسي که علاوه بر احساس، زندگي خود را هم با «ترازهاي زندگي مومنانه» بسنجد و بکوشد براي همترازي زندگي همين دنيايش هم بهشت خواهد شد. اصلا بهشت «عقبي» ادامه بهشت «دنياست» نمي شود در اين دنيا خلق و خوي و رفتار جهنمي داشت اما در آن دنيا پاي به بهشت گذاشت.

راه بهشت از روز ولادت آغاز مي شود نه از روز مرگ. کساني مي توانند به بهشت برسند که راه را رفته باشند والا «نرفته» هيچ گاه به مقصد نمي رسد، چنان که تا کسي به کار و تلاش دست رنجه نکند، به گنجي دست نمي يابد، پس براي رسيدن به بهشت عقبي، بايد در همين دنيا براساس آموزه هاي معلمان خدايي گام برداشت همان معلماني که برايشان روضه مي گيريم و «رضوان» را طلب مي کنيم. همان هايي که زندگي شان از خدا چنان سرشار بود که در روز عاشورا هم- در باران تير و تيغ- از خدا جز زيبايي نديدند در برابر دشمناني که پيروزي ظاهري شان هم براساس «سنت استدراج» بود و از جهنم لبريز، چه جهنم عقبي نيز ادامه جهنم دنياست که يزيدهاي هزار رنگ و هزار نام در همه زمان ها آن را شکل مي دهند و هر که در اين دنيا خصلت هاي يزيدها را داشته باشد، در عقبي نيز «همنشين» آنان خواهد شد. پس هشدار که از قهر و کينه و حسد و همه خصلت هاي يزيدي، بايد جان شست و خانه دل را براي مهر و محبت و خصال والاي حسيني(ع) پاک و طاهر کرد تا آفتاب بهشت بر جان و جهانمان بتابد و راه تا بهشت جاودان هموار شود. والا روضه، اگر به رفتار در نيايد، اگر خواندن از وفاي عباس(ع) و مهر زينب (س)، نسبت به اباعبدا... (ع) برادرها را نسبت به هم وفادار و خواهر و برادر را نسبت به هم مهربان نکند، اگر بشنويم از جانبازي هاي ياران حسين(ع) و خود را براي فداکاري مهيا نکنيم، اگر بشنويم، که امام (ع) براي اصلاح امور و امر به معروف و نهي از منکر قيام کرد و براي اصلاح خويش و خانواده و جامعه خود نکوشيم، بهره اي که بايد از کربلا نگرفته ايم. اگر «حر» نشويم و به احرار نپيونديم، شمر کينه و ابن سعد حسد و ابن زياد شيطان ما را روز به روز و حتي لحظه به لحظه از بهشت دور خواهند کرد. تلاش کنيم، «زهير» باشيم تا امام (ع) به دنبال ما بفرستند نه از آنان که تا شب عاشورا با امام حسين (ع) بودند، اما روز عاشورا پشت به امام (ع) شدند و از حق دور و ... براي رسيدن به ياران حسين(ع) بايد از روضه شروع کرد و با اصلاح رفتار براساس الگوي امام(ع) قدم به قدم به کاروان بهشتي عاشورا نزديک شد...

خراسان رضوي - مورخ دوشنبه 1391/09/13 شماره انتشار 18282 /صفحه اول و۷/فرهنگی

بايد براي استحکام بناي خانواده کوشيد. بايد تلاش ها را چنان هدفمندانه سامان داد که راه مصون از بيراهه و به خانه ختم شود. خانه اي که نه مکاني براي يک جانشيني بلکه براي در آغوش کشيدن يک خانواده باشد. خانواده اي که همه اعضاي آن نسبت به هم احساس مسئوليت کنند. يار هم و هم انديش هم باشند و در رفع گرفتاري ها، همه دست ها کنار هم قرار بگيرد تا راحت تر و با هزينه کمتر و نتيجه بهتر، مشکلات برطرف شود.

بايد براي استحکام نهاد خانواده کوشيد تا اعضاي خانواده نسبت به هم بيش از گذشته احساس مسئوليت کنند. اگر عضوي از خانواده را بيماري از پاي انداخت با تيمارداري و پرستاري او را تا بام سلامت همراه باشند و همان طور که براي سلامت جسم او حساسند، نسبت به سلامت اخلاقي و شخصيتي او هم حساس باشند. اگر تب او را با حساسيت و درجه به درجه مراقبت مي کنند، با پاشويه از شدت تب مي کاهند و با رساندن او به پزشک، براي دفع بيماري از جسم او مي کوشند، مراقب سلامت جان او هم باشند تا مبادا در هجوم بادهاي پاييزي فرهنگ بيگانه، به بيماري بي هويتي دچار شود. اگر - خداي نکرده - به اين بيماري دچار شد، براي سلامت او تلاش کنند که بيماري هويتي و اخلاقي اگر از بيماري جسمي مهم تر نباشد، کم اهميت تر هم نيست. اگر آسيب هايش ويران کننده تر نباشد، کمتر هم نخواهد بود، پس بايد همه اعضاي خانواده را نسبت به روزگار امروز و سرنوشت فرداي هم حساس کرد و اين پندار صحيح را هم نهادينه کرد که حساسيت افراد خانواده نسبت به هم و مراقبت از يکديگر هرگز به معناي دخالت و فضولي معنا نشود، چه اعضاي يک خانواده، اعضاي يک پيکرند و کسي مرهم گذاري دست بر زخم پا و دقيق شدن چشم در کار دست را فضولي نمي داند که به صورت ناخودآگاه زخم بر هر جاي بدن که بنشيند درد از هر جاي بدن که تير بکشد، اول چشم و دست به ياري برمي خيزند و اين «ناخودآگاه» يعني اين که همه اعضاي يک پيکرند و خانواده هم بايد چنين باشد، پدر، مادر، خواهر، برادر همه و همه بايد چنين حسي نسبت به هم داشته باشند و مراقب باشند تا - خداي نکرده - عضوي به درد مبتلا نشود، که ابتلاي هر عضو به بيماري همه اعضا را دچار مشکل مي کند. اين نگاه اگر با تقويت نهاد خانواده شکل بگيرد، آن وقت سنگ زيرين نهاد جامعه، با قوام خود به قوام و استحکام روابط اجتماعي هم کمک خواهد کرد. خانواده اگر با اين نگاه هماهنگ شود، کم کم جامعه نيز بر اساس چنين هندسه اي بازتعريف خواهد شد، تا همه اعضاي جامعه، در شادي و غم هم شريک باشند و شعر سعدي که مي گويند پيشاني نشين سازمان ملل است دگر باره در جامعه و خانه ما، پرشورتر از گذشته روايت خواهد شد که:

بني آدم اعضاي يک پيکرند

که در آفرينش ز يک گوهرند

چو عضوي به درد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار...

خراسان رضوي - مورخ یکشنبه 1391/09/12 شماره انتشار 18281 /صفحه اول و ۶/جامعه

امام حسين عليه السلام با نام «يزيد» مشکل نداشت که از قضا در شمار شهداي والا مقام کربلا، تني چند به اين نام وجود داشتند که چون ستاره در آسمان عاشورا مي درخشند و از مزارشان تا ضريح حضرت سيدالشهدا، چند گامي بيش فاصله نيست. از يزيدبن زياد  کندي تا يزيدبن حصين الهمداني ، يزيدبن ثبيط العبدي و يزيدبن مغفل الجعف، که در «غدير کربلا» ايمان به «من کنت مولاه فهذا علي مولاه» را، در ياري به فرزند علي به تماشا گذاشتند.

امام با مرام و منش باطل يزيد نمي توانست کنار بيايد، چنان که خورشيد هرگز با سياهي و ايمان هرگز با تباهي يک جا نمي نشيند، همان گونه که هيچ کس به ياد ندارد آب و آتش با هم زيست کنند. امام به عنوان مظهر حق و حقيقت هرگز نمي توانستند يزيد را حتي براي لحظه اي بپذيرند. ولو اين نپذيرفتن به قيمت جان مطهرشان تمام شود که پاک کردن آلودگي پندار و مرام يزيدي، از جغرافياي امت محمد(ص) مي ارزد که همه شمشيرها را به آغوش کشيد.

چنان که صداي مولا در دشت پيچيد که «ان کان دين محمد(ص) لم يستقم الا بقتلي فيا سيوف خذيني» و شمشيرها نيز در پيکر پاک امام فرود آمدند...

امام حسين عليه السلام با نام يزيد مشکل نداشتند که امروزه ما بپنداريم چون نام يزيد در شناسنامه ما نيست، پس حسيني هستيم، امام با آن مرامي مشکل داشتند که بيماري ايمان مردم شده بود. با رفتاري ناساز بودند، که ساز شيطان را کوک مي کرد، با باوري پنجه در پنجه شده بودند که از اسلام «پوستين وارونه» ساخته بود. پس تا اين پندار باشد حالا در جان ما يا در جهان ما، بدانيم حسين(ع) در برابر آن ايستاده است، حتي اگر ما خود را حسيني بپنداريم که «حسيني بودن» به عمل است نه به ادعا. مدعي اگر اهل راز نباشد، اگر باورمند رفتاري مکتب امام نباشد، «نامحرم» خواهد بود، مکتب «محرم» را و حتي بوسه اي که بر ضريح امام مي زند، با لب هاي از طهارت دور، زخم امام را نمک سود خواهد کرد. پس هشدار که هوشيار شويم که کربلا و عاشورا از آن بيداري است. هشدار که کربلا و عاشورا نه هدف که آيت حق و نشان صراط مستقيم است که بايد پيمود.

خود امام حسين عليه السلام نيز نه هدف که چراغ راه و کشتي نجات انسان از ورطه پرهياهوي وسوسه و تزوير و غفلت، به ساحل امن «ايمان» و عمل به نيکي هاست.

بسيار خوانده ايم و شنيده ايم «ان الحسين مصباح الهدي و سفينةالنجاة» را اما چه قدر در پرتو اين چراغ، راه را از بيراهه بازشناخته  ايم؟ چه قدر کوشيده ايم از پندار و کردار يزيدي که دريايي توفاني و امنيت و ايمان سوز است، با تمسک به حسين(ع) و تواصي به حق و صبر، خود را نجات دهيم؟

اين را از خود بپرسيم، به جواب برسيم آن وقت در خواهيم يافت چه قدر از جايي که بايد باشيم و ادعايش را داريم، عقب تر هستيم. شايد تامل ما را به اين باور برساند که امام نه با نام «يزيد» که با مرام يزيد به جهاد برخاست، پس براي اين که - لااقل- در برابر امام نباشيم، خود را اصلاح کنيم، مطمئن باشيم اگر خود را اصلاح کنيم، جامعه ما هم اصلاح خواهد شد ...

خراسان رضوي - مورخ چهارشنبه 1391/09/01 شماره انتشار 18274 /صفحه اول و ۷/فرهنگی