امام حسین علیه السلام در کربلا یک «رجز» شاخص دارند که در مبارزه با باطل می
خوانند اما دریغ که در بازخوانی این رجز ما فقط مصراع اول را گرفته ایم و دومی را
وانهاده ایم، حال آن که این بخش نیز چون بخش اول رجز، زندگی ساز و انسان ساز است.
امام می فرمایند:

 الموت و اولی من رکوب العار

و العار اولی من دخول النار

و ما نیز به غیرت می خوانیم مرگ، از تحمل عار برتر و اگر قرار است انسانی به ننگ
و عار زندگی کند، مرگ گواراتر است، اما همیشه در برابر این دو گزینه قرار نمی
گیریم، تا به طلب مرگ عزتمندانه تیغ از نیام بکشیم، نه، گاهی سر یک دو راهی مردافکن
قرار می گیریم به نام تحمل «عار» یا قبول «نار» و این جا، پذیرش عار، درس حکمت
مندانه، همان آزاد مردی است که ولو برای نپذیرفتن عار، جان به شهادت سپرد، اجازه
بدهید صریح و شفاف عرض کنم، اگر مدیرانی که نتیجه عملکردشان به گونه ای است که
منافع مردم را به خطر جدی می اندازد و با اصلاح تصمیماتشان نمی توانند روند را
اصلاح کنند، عذرخواهی، استعفا و کنار رفتن را - به فراخور میزان خطا - «عار» هم
بدانند باز مومنانه آن خواهد بود که با کنار رفتن خود، اجازه ندهند، خود و یا
دیگران به خاطر افتادن به ورطه های هولناک گناه، به سمت دوزخ گام بردارند که اگر
عار هم بدانند عذرخواهی یا استعفا را، این عار هزار بار شرف دارد بر «من دخول
النار» و این نیز درس عاشوراست. پس از این زاویه هم عملکرد خود را بررسی کنند آنانی
که می بینند نتیجه تدبیر و تصمیم شان ضرر رساندن به مصالح مردم و انقلاب است و به
این دلیل «نار» برای خود می خرند، بهتر است «عار» را بپذیرند. البته گاه نیاز به
استعفا هم نیست. فقط باید پا روی غرورشان بگذارند و از تصمیم اشتباه برگردند و با
اتخاذ تصمیم و تدبیر درست گره های افتاده در زندگی مردم را باز کنند و... فقط
یادمان باشد و العار اولی من دخول النار... این درس عاشوراست...

خراسان - مورخ دوشنبه 1391/09/27 شماره انتشار 18294 /صفحه
۱۶/ستون بدون موضوع