آيا مي خواهيد زندگي خوشي داشته باشيد؟ اين سوال را از هر کس بپرسيد، بي ترديد، پاسخ مثبت خواهد داد. اصلا خواهند گفت: همه تلاش ما براي اين است که به «زندگي خوب و خوش» دست پيدا کنيم. براي اين هم هر هزينه اي را مي پردازيم. حالا آخر سوال را اين گونه تغيير دهيم «باشيم» و بپرسيم «آيا مي خواهيم زندگي خوش داشته باشيم؟» يعني همه با هم زندگي مان خوش باشد؟ باز پاسخ اکثريت مثبت خواهد بود، چون بسياري از مردم حاضرند براي خوشي ديگران از خوشي خود و گاه حتي حق خود چشم بپوشند تا لبخند خوشي بر لبان ديگران بنشيند. اينان «ايثارگر» ناميده مي شوند که يکي از مولفه هاي شهروند ايراني وفق سند چشم انداز نيز هست بسياري از مردم هم مي خواهند اگر فرصت خنده فراهم شد، به هم نخندند بلکه با هم بخندند پس باز پاسخ شان مثبت خواهد بود. «مي خواهيم زندگي خوشي داشته باشيم» ديگران هم-حداقل- خواهند گفت تا جايي که به خوشي خود ما آسيب نرسد حاضريم با ديگران خوش باشيم. پس پاسخ اينان هم مثبت است فقط اندک افرادي که دچار بيماري حاد بخل باشند شايد شادي و خوشي ديگران را برنتابند که اينان در شمار خيل مردم به حساب نمي آيند، پس همه خواهان زندگي خوش هستند اما مسئله اين است که براي دست يافتن به اين زندگي خوش، بايد تلاش کنيم. گاه اين تلاش براي اين که به نتيجه برسد، بايد سبک زندگي ما را تغيير دهد. مثل دست يافتن به «هواي پاک» - که به فرموده امام صادق(ع) در کنار آب فراوان و گوارا و زمين  مهياي کشت و کار، از مولفه هاي زندگي خوش است- براي دست يافتن به آن، در کنار برخي کارها که بايد انجام داد بسياري از کارها را نبايد انجام داد از جمله در شهرها، نبايد با خودروي تک سرنشين و دودزا و ناسالم تردد کرد. تا جايي که مي شود با ناوگان حمل و نقل عمومي رفت و آمد کرد نبايد خودروي شخصي را براي يک نفر استارت زد. نبايد موتورها را به شکار سلامت هوا فرستاد. نبايد در ساخت کار خانه ها و صنايع آلاينده  از نظرات کارشناسان محيط زيست چشم پوشيد. نبايد بدون برنامه به سفرهاي درون شهري رفت. نبايد محيط زيست را آلوده و خيلي از نبايدهاي ديگر که مي تواند هوا را سالم نگه دارد براي خود ما. به ويژه در شهرهايي مثل مشهد که مي گويند عامل ۷۰درصد از آلودگي هواي شهر، خودروها هستند و آن قدر اين وسايل نقليه که در خيلي از موارد مي شد اصلا روشن نشوند، آلودگي وارد فضاي شهر مي کنند که گاه به مرز هشدار و حتي بحران مي رسيم. حال آن که اگر فقط سفرهاي درون شهري خود را مديريت کنيم، تا حد قابل توجهي از آلودگي هوا کاسته خواهد شد. اگر رفت و آمدهاي ضروري را توسط ناوگان حمل و نقل عمومي انجام دهيم باز از حجم آلودگي کاسته خواهد شد و خواهيم توانست در شهري نفس ، تازه کنيم که هوايش، ريه ها را سرب باران نکند پس اگر مي خواهيم زندگي خوشي داشته باشيم بايد هواي خوبي داشته باشيم...

زمان عوض مي شود، سبک زندگي تغيير مي کند، نيازها تفاوت مي يابند سپس متناسب با نيازهاي مردم در هر زمان بايد برنامه ريزي کرد. خيرانديشان که دست هايشان به کار باقيات الصالحات هست نيز همواره بايد به روزتر از همه تلاش خويش را که براي خدا انجام مي شود براي ياري بهتر مردم جهت دهند اگر اقتضاي زندگي ديروز، ساخت کاروانسرا بود واقفان در اين امر پرتلاش بودند، امروز اين اقتضا به شکل نياز براي مسکن ارزان قيمت تغيير شکل داده است و چقدر خوب خواهد بود، واقفان نيک انديش در کنار خيران مسکن ساز، با ساخت مسکن هاي کوچک براي اجاره زوج هاي جوان و خانواده هاي نيازمند همت کنند و با واگذاري آن در بازه زماني مشخص چند ساله به افراد، بي اجاره يا اجاره کم آنان را مومنانه تا مرحله برخورداري همراهي کنند يا لااقل در دوران عسر و حرج، مرهم گذار زخم نداري و تنهايي شان باشند سرمايه گذاري در اين امر، هم به تسهيل ازدواج جوانان مومن اما نابرخوردار کمک مي کند و هم از اين طريق احتمال گناه را نيز کاهش مي دهد، از آن جا که واقفان، همواره از تلاشگران براي اصلاح جامعه هستند، اين نکته مي تواند يک مسئله مهم به شمار آيد. مطمئنا در جامعه اي که گناه رو به کاهش بگذارد صلاح، مسير افزايش در پيش خواهد گرفت و فرصت بندگي خدا بيش از هميشه فراهم خواهد شد. به باور اين قلم، امروز ساخت مسکن براي نيازمندان و حتي ساختن تالارهاي عروسي که بشود در آن «عروسي بدون گناه» برگزار کرد از بهترين شيوه هاي باقيات الصالحات است چنان که ساخت اماکن ورزشي و تفريحي پاک نيز مي تواند در اين شمار قرار گيرد. يادمان باشد اگر ما با برنامه ريزي درست، زمان و فرصت در اختيار کودکان و نوجوانان و جوانان را به خوبي مديريت نکنيم، ديگران به بدي مديريت خواهند کرد و با کاستن از لشکر خوبان، بر لشکر بدان خواهند افزود. اگر ما فضاي پاک براي تنفس جوانان فراهم نکنيم ديگران آنان را به ميهماني فضاي آلوده خواهند برد اين مسئله اي است که بايد نخبگان جامعه با خيرانديشان در ميان بگذارند تا با ايجاد موقوفه هاي اجتماعي، گام هاي بلندي در راستاي بهسازي زندگي مردم برداشته شود. به نظر در روزگاري که دشمنان ديانت، اعتقاد و عزت مردم، سلامت نسل نو را بمباران مي کنند، ساختن «ايمان پناه» از هر واجبي واجب تر است. پس بايد از واقفان دعوت کرد، در کنار مسجد و مدرسه، که هميشه به ساخت آن اهتمام دارند، به نيازهاي روزآمد جامعه از جمله مسکن، محيط ورزشي و تفريحي سالم، تالار عروسي و... نيز عنايت کنند. و بدين سان آموزه هاي مسجد را به زندگي مردم ببرند. اين در زمانه اي که ماهواره ها دارند دو دستي افراد را به سوي باطل مي کشانند، يک فريضه مومنانه و اجتماعي است.....

خراسان رضوي - مورخ سه‌شنبه 1390/10/27 شماره انتشار 18033 /صفحه۷/فرهنگی

«شيعه پرنده اي است که افق پروازش خيلي بالاتر از تيرهاي ماست. پرنده اي که دو بال دارد: يک بال سبز و يک بال سرخ.» او بال سبز اين پرنده را مهدويت و عدالت خواهي و بال سرخ را شهادت طلبي که ريشه در کربلا دارد و شيعه را فنا ناپذير کرده است معرفي مي کند. فوکوياما معتقد است شيعه بعد سومي هم دارد که اهميتش بسيار است. او مي گويد: «اين پرنده زرهي به نام ولايت پذيري به تن دارد و قدرتش با شهادت دو چندان مي شود.»مي گويند اين سخن فوکوياما دانشمند برجسته و صاحب نظريه پايان تاريخ آمريکايي است که در کنفرانس «بازشناسي هويت شيعه» در اورشليم بيان کرده است برخي نيز انتساب اين گفته را به فوکوياما انکار مي کنند و مي گويند او خود انتساب اين جمله را تکذيب کرده است. اما چه او گفته باشد، و چه نگفته باشد، در اصل ماجرا هيچ فرقي نمي کند، چون واقعيت ماجرا همين است. شيعه در طول تاريخ اين را ثابت کرده است و در قرن اخير نيز اين نظريه، از هر کسي که باشد به تجربه ثابت شده است شيعه با عاشورا و انتظار زنده و با ولايت پيروز است. دفاع مقدس هشت ساله و پيشتر از آن پيروزي انقلاب و سپس حوادث پرفراز و نشيب که بر ما گذشته است گواه اين ماجراست و در کنار آن خيزش غيرتمندانه حزب ا... لبنان و حماسه ۳۳ روزه نيز شاهد ديگر اين نظريه است که ما با عاشورا و انتظار زنده ايم.به ديگر عبارت آموزه هاي عاشورا، هر کدام عصاي موسي است که سحر ساحران فرعوني را چنان نابود مي کند که خود ساحران به سجده مي افتند وکم نبوده اند برنامه نويساني که در جنگ نرم، در طول تاريخ عليه تفکر شيعه، طرح ها در انداخته و کارها کرده اند اما سرانجام اگر به حقانيت آن ايمان نياورده اند، لااقل شکست خود را پذيرفته اند. حالا چه آقاي فوکوياما، اين سخن حق را گفته باشد يا نه، مهم نيست، مهم اين است که اين حقيقت در کشورهاي شيعه از ايران تا عراق تا لبنان دارد انوار خويش را بر کوچه هاي تاريک پندارهاي باطل مي افشاند، مهم اين است که پرچم سرخ و سبز، از بازوي توانمند هر سرداري که بيفتد، سرداري ديگر آن را برمي دارد و به راه ادامه مي دهد. مهم اين است که در ايران، ميليون ها عاشق و عاقل، عقلانيت خود را به درسهاي امام حسين(ع) تعالي مي بخشند و خود را براي حسيني زندگي کردن و اگر قسمت شد حسيني شهيد شدن، آماده مي کنند. درس هايي که انسان را در برابر تهاجم سخت و نرم دشمن، روئين تن و روئين جان مي کند. مهم اين است که «احمدي روشن»ها، به جان، چراغ عزت ايران را روشن نگه مي دارند و دانشمندان برجسته اين مرز و بوم حسيني، از عليمحمدي تا شهرياري، تا رضايي نژاد تا احمدي روشن و تا... نسبت خود را با عاشوراي حسيني تعريف کرده اند . مهم اين است که ترورها هرگز خللي در اراده دانشمندان ما ايجاد نمي کند و مگر در کربلا وقتي «حر» رفت و «حبيب» رفت و... در اراده زهير خللي ايجاد شد؟ نه، هر شهيد، مثل چراغ مي ماند که نور بر نور مي افزايد و اراده ها را قوي تر از پيش مي کند. حالا چه فوکوياما گفته باشد اين حقيقت را و چه انکار کرده باشد، فرقي نمي کند، «پرنده شيعه» را افق پرواز هزار بار بالاتر از برد تيرهاي دشمن است اين را دنيا بداند، که در ايران، شيعه و سني، زرتشتي و ارمني و يهودي و... هر کس در اين خاک ريشه گرفته است، مثل شجره طيبه است که سرشاخه در آسمان دارد و اين درخت در برابر هيچ تندبادي سر خم نمي کند.

خراسان - مورخ دوشنبه 1390/10/26 شماره انتشار 18032 /صفحه۴/سیاسی

«اعتياد، جرم نيست اما آسيب اجتماعي است که سومين تهديد امنيت جهاني به شمار مي رود» اين را قاضي بخشي محبي در شوراي بهداشت شهرستان مشهد مي گويد تا هشدار داده باشد که اگرچه «اعتياد» به تنهايي جرم نيست تا معتاد مجرم باشد اما وقتي اين آسيب اجتماعي شخصي به سلامت جامعه آسيب مي زند بايد نسبت به آن حساس بود و همگان را نيز در اين باره حساس کرد. ما در علم اصول نيز چيزي به نام مقدمه واجب داريم که به موقع واجب است مثل وضو که به تنهايي مستحب است اما چون نماز جز با وضو مقدور نيست و نماز هم واجب است، پس وضو براي نماز از باب مقدمه واجب، واجب مي شود چون انجام واجب نماز بر انجام آن مترتب است. اين قاعده، يک مفهوم هم به دست مي دهد و آن اين که مقدمه حرام، نيز شايد حرام باشد مثل اين که کندن زمين به خودي خود اشکال ندارد اما اگر براي اين باشد که مردم در آن بيفتند معلوم نيست همين کندن زمين نيز حرمت پيدانکند، گذشته از اين، قاعده لاضرر، هرگونه ضرر جسمي و حيثيتي را منع مي کند، پس از آن جا که اعتياد هم به جسم و هم به حيثيت و شخصيت فرد آسيب و ضرر مي رساند مي توان آن را حرام دانست چنانکه برخي فقها استعمال مواد مخدر را حرام مي دانند، جلوگيري از ارتکاب حرام نيز با توجه به فلسفه امر به معروف و نهي از منکر نيز بر همگان واجب است. مردم بايد با توجه به مراتب امر به معروف و نهي از منکر نسبت به آن واکنش نشان دهند و نظام نيز با توجه به شان حکومتي بايد در برابر آن بايستد و جلوي مواد مخدر در اشکال مختلف آن را بگيرد و براي درمان معتادان نيز برنامه ريزي شده اقدام کند. مردم نيز در اين مسئله تمام قد پشت نظام مي ايستند. چنان که تاکنون ايستاده اند و هزينه اش را نيز با خون فرزندان خود پرداخته اند. بگذريم، قاضي بخشي محبي در بخش ديگري از سخنان خود در اين جلسه که روز پنج شنبه 90.10.22 در صفحه ۶ جامعه به چاپ رسيد، بر يک نکته ديگر هم تاکيد مي کند؛ «بيشترين جرايم سرقت و طلاق نيز به اعتياد مربوط مي شود» و اين يعني اگر مي خواهيم جرايمي مانند سرقت و آسيب هايي مثل طلاق اتفاق نيفتد بايد براي بحث اعتياد، چاره انديشي کنيم، چون تجربه نشان مي دهد، هرجا اعتياد آمد، غيرت و قدرت و حميت و هويت و... همه از در ديگر مي رود و معتاد که نسبت به سلامت خود تعهد ندارد، نسبت به آبرو و حتي ناموس خود هم بي تعهد خواهد شد. وقتي دست به سرقت و مال حرام مي زند از حرام هاي ديگر هم روي برنخواهد گرداند. پيامدهاي اعتياد در حوزه خانواده و ناموس آن قدر تلخ است که، بازگو کردنش هم کلمات را و قلم را شرمنده مي کند و همان به که بازگو نشده بماند تا بوي آن مشام را نيازارد. صد البته اين قصه تلخ و ماجراهاي سياه اعتياد به گوش و هوش همه آشناست. بگذريم حرف آخر اين که همه ما از متوليان و مسئولان امر تا ما مردم عادي بايد نسبت به اعتياد، حساس باشيم و نسبت به مواد مخدر و قاچاقچيان و معتادان نيز هم...

برخي افراد همين که از اين طرف ميز به آن سو مي روند، همان طور که زاويه نگاهشان عوض مي شود، رفتارشان هم تغيير مي کند، خود را برتر مي بينند تا جايي که برخي ها خويشاوندي هاي خوني را هم ناديده مي گيرند. يادم هست وقتي بنده خدايي که به خاطر خويشاوندي به سراغ تازه به دوران رسيده اي رفته و گفته بود بگوييد پسرعمويتان آمده است آقاي تازه به دوران رسيده، به منشي اش گفته بود، راهش نده، بگو حاج آقا، پسرعمويي ندارد! بنده خدا نااميد برگشته بود اما همين آقايي که رابطه خويشاوندي با پسرعمو را انکار مي کرد براي يافتن رگه هايي از خويشاوندي که بتواند او را با فردي ديگر گره بزند، مي کوشيد و براي تقويت اين رابطه سست سفره مي انداخت و... اما حاضر نبود عموزاده اش را به لقمه ناني و پياله ماستي ميهمان کند. او مثل خيلي هاي ديگر، رابطه خويشاوندي خود را هم بر اساس توان اقتصادي، ميزان اثرگذاري و مساحت ميز و حوزه اقتدار افراد تعريف مي کرد، حال آن که معمولا روابط صادقانه را عواطف و دوستي ها، شکل مي دهند و قوام مي بخشند، تازه در حوزه مسئوليت هاي سياسي و اجتماعي نيز افراد همواره بايد مراقب باشند در پستوهاي رياست و پشت ميز گم نشوند. بايد چراغ را همواره روشن نگه دارند تا شيطان در تاريکي برايشان چاه و چاله نکند. بايد مراقب باشند، دام ها پهن نشده باشد! و به راستي چه دامي هولناک تر از غرور که آدمي را به خويشاوندي شيطان مي رساند، چه چاله اي مرگبارتر از خودپرستي که آدمي را از اوج خداپرستي به حضيض خودخواهي مي کشاند و... بگذريم. متأسفانه از اين قبيل افراد کم نديده ايم که در رهگذار زندگي هر کدام از ما «از خويش بريدگان» به «خويشاوندان شيطان رسيده» فراوان اند و هزار تأسف که هرچه پهناي ميز و حوزه مسئوليت شان افزون مي شود مسئوليت را رياست پنداشته و بيشتر دچار گناه کبيره غرور مي شوند، حال آن که سنت حقيقت جويان عکس اين رفتار است هرچه قامت کشيده تر، متواضع تر، دست ها هرچه قوي تر، در دستگيري از نيازمندان مصمم تر، هر چه مسئول تر، عادل تر. روحش شاد شهيد والا مقام، آيت ا... دکتر بهشتي، که به تأکيد مي فرمود: هر چه ميزان مسئوليت بالاتر مي رود، درجه عدالت هم بايد افزون شود، يعني هر که مسئول تر، عادل تر اما دريغ که بهشتي رفتاران و بهشتي کرداران کم اند، هر چند بهشتي گفتارها کم نباشند.

بهشتي عادل بود، منيت در او چنان مرده بود که براي رسيدن مخالفش به پست و مقام تلاش مي کرد. وقتي به او گفتند: «فلاني مخالف شماست» گفت: مگر من اصل دين هستم که نبايد با من مخالفت شود. او دانش و توانش را دارد، پس حق اوست که فلان مسئوليت را داشته باشد. اين شهيد بزرگوار به حقيقت عادل بود، جامه غرور هرگز اندازه قامت بلندش نمي شد و «منيت» در او مرده بود. او نه با گفتار که با رفتارش به الگويي برتر براي «زيست مسلماني» تبديل شد و هنوز و هميشه به اين اسوه مديريت و مسئوليت نيازمنديم. کاش به او نگاه کنيم تا ميزهاي کوچک مان و پست ها، پست مان نکند. کاش از بهشتي ها بياموزيم شيوه درست زندگي کردن و درست مديريت کردن را، آن وقت خواهيم توانست، ظرفيت هاي بالقوه حوزه مديريتي خود را به فعليت برسانيم و به قد کشيدن افراد کمک کنيم نه اين که براي آن که بزرگ تر از همه بنماييم مدام بر سرشان بزنيم و...

خراسان رضوي - مورخ دوشنبه 1390/10/19 شماره انتشار 18027/صفحه۶/جامعه

براي اين که «جوانمرد» باشي، نه به سينه ستبر نياز است و نه به بر و بازوي قدرتمند. مي شود مثل مردم معمولي کوچه و خيابان بود اما جوانمردي را تمام کرد، مي شود زن بود، اما جوانمرد. مي شود کودک بود، اما دل دريايي داشت. مي شود پير بود، اما در مردانگي جواني کرد. آري، جوانمردي قبل از آن که به جسم آدم ها کار داشته باشد به روح مردم بسته است. قبل از آن که به توان «زدن» نظر داشته باشد، به توان «نزدن» توجه مي کند. پورياي ولي نيز نه به خاطر پيروزي هايش پهلوان شد که از قضا وقتي شکست را به خاطر دعا و دل يک مادر پذيرفت شايسته نام پهلواني شد. تختي هم همين طور، وقتي به غرور قهرماني دل نبست و خود را به مردم گره زد، جاودانه شد. ديگراني که ماندند نيز از همين راه رفتند و امروز هم در جامعه جوانمرد کم نداريم و پهلوان نيز هم، حتي اگر يک روز هم ورزش نکرده باشند. به باور من خانواده اي که وقتي بر اثر تصادف جوان خويش را از دست مي دهند ولي مي  شنوند خانواده راننده مسبب حادثه، براي گرفتن رضايت آمده اند، با روي باز به استقبال آنان مي روند، پهلوانند. وقتي يک خانواده ديگر که باز فرزند از دست داده اند، مطلع مي شوند خانواده راننده، شب زمستان را قرار است در يک مکان عمومي و سرد سپري کنند، با وجود اين که سيه پوش داغ عزيز خويش اند اما به سراغ آنان مي  روند و به خانه خويش دعوت مي کنند، تا مبادا سرماي زمستان هم حتي آنان را بيازارد.

وقتي خانواده راننده، اظهار شرمندگي مي کنند، مادر مقتول از تقدير الهي سخن مي گويد که قسمت اين بوده است وگرنه تا خدا نخواهد برگي از درخت نمي افتد. حالا انصاف بدهيد از اين مادر پهلوان تر مي شود يافت؟ اجازه بدهيد يک ماجراي ديگر را برايتان نقل کنم. تصادفي اتفاق مي افتد، مادري کشته مي  شود، راننده را پليس به بازداشتگاه مي برد، پسران آن مادر، قبل از آن که مراسم تشييع مادر خود را برگزار کنند از سرنوشت راننده مي  پرسند. وقتي مي شنوند در بازداشت به سر مي برد دسته جمعي مي آيند و او را آزاد مي  کنند و بدون هيچ چشمداشتي يا حرف و حديثي، راننده را روانه مي  کنند و سپس دنبال مراسم تشييع مي روند و...

خب، از اين برادران پهلوان تر مي  شود يافت که حتي يک شب بازداشت را هم به عامل مرگ مادر خود نمي پسندند؟ بگذريم، ايران هنوز و هميشه مهد پهلواناني است که شايد هيچ کس نامشان را نشنيده باشد و نشنود هم. اما پهلواني مي کنند مثل آن جوانمردي که وقتي ديد بدهکارش دست خالي و نگاه پرشرمندگي دارد نه که طلبش را مطالبه نکرد که براي برپاخاستن مرد بدهکار، مبلغي هم به او کمک کرد و باز يک پهلوان ديگر؛ مادر ناتني که با کفش بافي جهيزيه دختر خوانده اش را تهيه کرد تا حرمتي باشد براي نام  مادر، حال آن که مادر تني دخترک معلوم نيست اگر او را ببيند بشناسد. اما اين نامادري، اوج مادري و پهلواني را نشان داد... پس يادمان باشد براي تکريم پهلواني حتما منتظر سالگرد درگذشت جهان پهلوان تختي نباشيم بلکه روحيه جوانمردي را هميشه و همه جا حرمت بگذاريم...

خراسان رضوي - مورخ یکشنبه 1390/10/18 شماره انتشار 18026 /صفحه۶/جامعه

نامت بلند امير 

 - ميرزا تقي خان- 

 که گردن فرازان گود را 

 مرگ 

 هيچ گاه خاموش نمي کند 

 آزادگان را 

 زندگي جاويد است 

 که در جهان فقط 

 نام نيک ماند 

 و تو- امير- 

 نيک نامي را آبرو دادي 

 تو امير کبير بودي 

 و يک کشور را پناه 

 نگاهت 

 - مهربان و نافذ- 

 ديده بان برج و باروي 

 وطن بود 

 و انديشه ات 

 پاسدار حرمت ميهن 

 انگشت تدبير تو 

 گره هاي کور مي گشود 

 هوش سرشارت 

 بينايي مي افزود 

 تو تدبير را 

 مدير بودي 

 و مديريت را مسئول 

 نقشه ات 

 کشيدن نقش عشق بود 

 در پهنه ايران 

 با دارالفنوني 

 که فنون سرفرازي را 

 به فرزندان وطن مي آموخت

«اشداء علي الکفار رحماء بينهم» 

 نقشه راه مديريت تو بود 

 در زمانه اي که 

 بسياري 

 بر بيگانگان 

 مهر مي باريدند و 

 بر ايرانيان قهر 

 تو يگانه بودي امير 

 امير کبير ايران 

 مثل خورشيد 

 نورت چشم هاي خفاشان را مي زد 

 پس به کار توطئه شدند 

 همه آناني که 

 تاب ديدن خورشيد نداشتند 

 و منافع خود را

در تاريکي مي جستند 

 از درباريان تا 

 انگليسي ها 

 و همه کساني که 

 باطل را حق خود مي دانستند 

 و تو را سد راه خويش مي ديدند 

 دست به کار شدند 

 تا کار به فين بکشد 

 حمام فين کاشان 

 و نيشتري که رگ هاي تو را دريد 

 و اميد مردم را بريد 

 اميدشان بود

تو به آخر برسي 

 اما تو دوباره آغاز شدي 

 مرگ، سهم آناني شد که 

 تو را مرده مي خواستند 

 امروز اما 

 هرجا سخن از عزت است 

 و حکايت غيرت و تدبير 

 روايت مي شود 

 نام اميرکبير 

 پرآوازه است...

خراسان رضوي - مورخ یکشنبه 1390/10/18 شماره انتشار 18026 /صفحه۷/فرهنگی

شهر را به مثابه يک موجود زنده بايد در نظر گرفت و تا جايي که صاحب اين قلم به ياد دارد، هيچ موجود زنده اي، بي تناسب نيست يعني همه اعضا و اجزايش با هم تناسب دارد و کلا نوعي هماهنگي در همه وجودش مشاهده مي شود که رفتار و کنش و واکنشش را قاعده مند مي کند، شهر هم بايد همين طور باشد و همه آن چه در يک شهر انجام مي شود بايد از يک نظم مشخص و قاعده مندي تبعيت کند و همه سازواره هايش با هم ساز باشد و همه آن چه در نظر مي آيد نيز با هم دمساز، اصلا قشنگ نيست، شهر، حالت کاريکاتوري داشته باشد و يک عضوش بزرگ و ديگري کوچک باشد، يک قسمتش چاق و قسمت ديگرش لاغر باشد. کاريکاتور اگر چنين کشيده مي شود و در نگاه عزيز مي افتد به خاطر نقد آينه سان رفتار ماست وگرنه هيچ ناموزوني، زيبا نيست زيبايي در تناسب و موزوني است، کاريکاتور مي خواهد زشتي تناسب نداشتن را نشان دهد، مي خواهد ضرورت موزوني را يادآور شود، مي خواهد چشم هاي باز را به بيداري بکشاند، مي خواهد بيداران را به تفکر وادارد و به فکر روندگان را به تامل، کاريکاتور شايد نوعي تصوير باشد که اگر لقمان تعقل مان آن را ببيند، ما را خيلي زود به سمت تناسب ببرد، بگذريم، شهر هم بايد موزون باشد نه اين که وقتي پا به خيابان مي گذاري، «ناهمسازي ها» چنان شوق کش باشند که نه تنها نتواني ببيني که مجبور هم شوي گوش هايت را بگيري تا حرف درو ديوار را هم نشنوي! حرف هايي که اگر نگوييم بد و بيراه است دست کم گلايه و شکوه خواهد بود که چرا چنين بلايي بر سر ما آورده ايد؟ چرا مبلمان شهري چنين است و ساخت وسازها چنين بي قواره، چرا در قدکشيدن ساختمان هاي با پروانه و بي پروانه، از معماري اسلامي، ايراني کمتر مي شود سراغ گرفت. چرا در تقسيم فضاي سبز، قسمت ها چنين است، چرا زخم هايي که بر خيابان ها مي خورد زود درمان نمي شود و خيلي چراهاي ديگر، اين البته به معناي ناديده گرفتن تلاش هاي مجدانه مسئولان شهري نيست که از قضا طرح هاي کلاني که به نتيجه مي رسد، شايسته تقدير است و قدر بايد دانست کساني را که شبانه روزي به کار ساخت وعمران و آباداني شهر هستند از مديران گرفته تا کارگران عزيزي که خيلي وقت ها در شمار تقديرشوندگان هم يادي از آن ها نمي شود. دست هاي پينه بسته اي که تا تاريخ هست، عطر بوسه پيامبر(ص) از آن جاري خواهد ماند. انتقادي که هست از کاريکاتوري شدن اوضاع است، از ناهمسازي آن چه در شهر به چشم مي آيد، به ويژه در ساخت وسازها، در نماي ساختمان ها که گاه حاوي نشانه هاي غيرفرهنگي و حتي ضد فرهنگي هم هست که افراد ندانسته و صد البته ناخواسته، از آن استفاده مي کنند، يادمان باشد، نماي شهري اولين چيزي است که با افراد تازه وارد حرف مي زند و ارتباط برقرار مي کند، بي آن که نياز به مترجم داشته باشد، غريبه اي اگر بيايد، قبل از آن که از کسي چيزي بپرسد، که حالا پاسخ خوب باشد يا نه، اولين پرسش ها را چشم هايش از نماي شهر خواهد پرسيد و پاسخ را هم خواهد گرفت و او قبل از آن که حتي آدم ها را ببيند نسبت به شهر و مردمانش قضاوت خواهد کرد و اصلاح اين داوري معلوم نيست به اين راحتي ممکن باشد. پس شهر را چنان بسازيم که بازگوکننده پيام هاي ما به بين المللي ترين زبان باشد...

خراسان رضوي - مورخ چهارشنبه 1390/10/14 شماره انتشار 18023 /صفحه۵/جامعه

پس از درج گزارش «گريه هاي يک مادر در خرابه هاي مهرمادر» که به گزارش «مادر محله مهرمادر» معروف شد بسياري از شهروندان مومنانه و کريمانه آستين همت بالا زدند و دست ياري دراز کردند که اين بلند همتي و روحيه جوانمردانه آدمي را بر سر شوق مي آورد. در کنار اين تماس ها اما زنگ هاي تلفن جور ديگري هم به صدا درمي آمد با اين مضمون که ماجراي «مادر محله مهر مادر» تنها يک مورد نيست بلکه در گوشه و کنار شهر از اين قبيل موارد زياد است و آدرس هم مي دادند که بياييد و خود ببينيد. درست هم مي گفتند، متاسفانه روزگار معيشت برخي آدم ها خوب نيست و فقر بدجوري بر گلويشان پنجه مي کشد و من مي ترسم پنجه بر ايمانشان کشد و فردا بر حيثيت شان پس بايد کاري بکنيم. نگوييم رسيدگي به امور نيازمندان وظيفه حکومت است و نهادهاي متولي بايد آنان را تحت پوشش قرار دهند، البته اين سخن درستي است نظام به صورت قاعده مند بايد همه مردم را تا مرحله برخورداري برکشد و نيازمندان ناتوان را تحت پوشش حمايتي خود به شکل آبرومندانه قرار دهد و اصلا خوب نيست در جامعه اي مثل جامعه ما، فقيري يافت شود که سايه کفر را بر سر خويش حس  کند، پذيرفتني هم نيست که کشور ثروتمندي به نام ايران داشته باشيم اما «کادالفقر ان يکون کفرا» هر روز در گوشه اي از شهر و روستا چشم ها را بيازارد. دولت بايد کاري بکند و اين مطالبه به حقي است، اما يک واقعيت هم هست و در کنارش يک حقيقت نيز هم. واقعيت اين است که قوانين به شکل صد در صد اجرا نمي شود لذا مواردي از قلم مي افتند وگرنه نيازمنداني که تحت پوشش نهادهاي حمايتي اند کم نيستند اما برخي افراد به هر دليلي نتوانسته اند تحت حمايت قرار گيرند که آنان را در گوشه  و کنار مي بينم اما حقيقت نيز اين است که ما به عنوان شهروند مسلمان ايراني نيز وظايفي داريم و آن اين که تا ۴۰ خانه را همسايه خويش بدانيم و تا در اين خانه ها، کسي سر گرسنه بر بالين بگذارد ما را نشايد آرام گرفتن پس اگر ما به همين يک آموزه دين عمل کنيم، ديگر نيازمندي در خرابه هاي اطراف شهر نخواهد بود بلکه «جوانمردان» و «کريم زنان» همشهري او را ياري خواهند کرد. امروز بايد شانه هاي ما، زخمي باري باشد که براي ياري نيازمندان بر دوش مي کشيم و اين نشانه قوي تري براي ايمان حقيقي است تا برخي سخنان و ادعاها. اگر در پيشاني مولا علي(ع) و امام حسين(ع) اثر سجود بود، بر شانه هاشان هم زخمي از سنگيني کيسه اي وجود داشت که نان و خرما براي نيازمندان مي بردند چنان که در کربلا، وقتي بر پشت و شانه امام حسين(ع) اثري از زخم يافتند از امام سجاد(ع) پاسخش را شنيدند: اين نشانه سنگيني کيسه اي بود که پر از مايحتاج نيازمندان مي کردند و براي رساندن آن به خانه  آن ها بر دوش مي کشيدند.در مشي حکومتي امام علي(ع) نيز خوانده ايم که غير از عملکرد قاعده مند براي فقرزدايي، همه شب، هميان بر دوش مايحتاج نيازمندان را به شخصه براي آن ها مي بردند و اين درسي است براي ما که مي خواهيم واقعا شيعه مولا باشيم....

خراسان رضوي - مورخ شنبه 1390/10/10 شماره انتشار 18019

خيلي دوست دارم بدون اين که حرفي از جريمه و برخورد و يا به قول امروزي ها، اعمال قانون در ميان باشد، همه ما قانون را رعايت کنيم و با اين رعايت، هم به خود و هم به ديگران و هم به قانون احترام بگذاريم. من اصلا ترازو گذاشتن و سبک و سنگين کردن داده ها و به دست آورده ها را دوست ندارم، نه در عبارات و نه در رفتارهاي اجتماعي. وقتي امام علي(ع)، آن اسوه بزرگ انسانيت در عبادت خويش هم از عبادت تاجرانه پرهيز مي کند و هم تقواي دوري از عبادت از سر ترس و... دارد و خداوند را چون شايسته عبادت يافته است، عبادت مي کند، ما نيز بايد چنين سويه نگاهي داشته باشيم عجيب است، ما که در عزيز داشتن فرزندان خود هيچ گاه ترازو وسط نمي گذاريم، چطور به خود اجازه مي دهيم در عبادت ها و در رفتارهاي اجتماعي و حتي در احترام به خود فوري کفه هاي ترازو را ميزان مي کنيم، تازه اين در مورد آدم خوب هاي ماست والا ترازوي خيلي ها فقط يک کفه دارد و آن هم خودشان هستند و منافع شان. قانون هم تا وقتي قابل رعايت است که منافع آنان را تأمين کند والا اگر قرار باشد برايشان محدوديتي ايجاد کند، هر چند باز هم منافع غيرمستقيم اين محدوديت به آنان برسد باز قانون را بر نمي تابند درست مثل رانندگي ما و نوع رعايت قانون که در رفتار ما نهادينه شده است که انگار قرار نيست به هيچ صراطي مستقيم شويم.

برخي از ما نه حرمت قانون را نگه مي داريم و نه به حق الناس که در رعايت نکردن قانون بر ذمه ما بار مي شود توجه داريم. نه يادمان مي ماند که مثلا رعايت نکردن حق تقدم چيزي است مثل سرقت زمان و حق ديگران که در قيامت هم بايد پاسخ گو باشيم اما... حالا هرچه بود گذشته، اما از امروز قرار است قانون جديد جرايم رانندگي اجرا شود. مبلغ جريمه هم آن قدر هست که به اصطلاح براي نقره داغ کردن متخلفان کافي باشد و از امروز هر کس قانون را ناديده بگيرد، داغي درفش آن را روي گونه حس خواهد کرد به ديگر عبارت، از امروز قبض هاي جريمه ۵۰ هزار توماني و صد هزار توماني و ۲۰۰ هزار توماني صادر مي شود و فرد متخلف اگر رفتار ترافيکي خود را اصلاح نکند، کمتر از يک هفته، هم معادل قيمت خودرويش را خواهد باخت و هم گواهي نامه اش را، پس اگر چيزي به نام حق ديگران و حرمت قانون و احترام به خود و... براي برخي ها معنا ندارد، به صفرهاي پرشمار قبض ها فکر کنند. چون جريمه انگار تنها زباني است که برخي ها متوجه مي شوند. پس همه از امروز مراقب رانندگي و نحوه رفتار ترافيکي خود باشيم، شايد اين مراقبت اگرچه از ترس جريمه، رفتار رانندگي ما را اصلاح کند و «فرهنگ ترافيکي» را ارتقا دهد. پس باز هم يادآوري مي کنم از امروز جريمه هاي جديد اعمال مي شود...

خراسان رضوي - مورخ پنج‌شنبه 1390/10/01 شماره انتشار 18012 /صفحه۶/جامعه

خوش گذشت ديشب؟ خوب کيف کرديد؟ چشم «همچشمي» را کور کرديد با شب چله اي که گرفتيد؟ خوش به حالتان مي شود وقتي مي شنويد از زبان اين و آن که فلاني سنگ تمام گذاشت و بهماني چشم ها را خيره کرد؟ يک سوال، براي حرف مردم چقدر خرج کرديد؟ انشاءا... حلال است و طيب و طاهر، همه پول هاتان را انشاءا... از راه صددرصد حلال به دست آورده ايد، ميلياردرها را دارندگي است و اين هم برازنده شماست اما واقعا چقدر هزينه کرديد؟ نگوييد به کسي ربط ندارد که اگر به همه ربط داشته باشد، به ما مربوط نمي شود من فقط مي خواهم با اجازه يا بي اجازه شما، اين را از وجدانتان بپرسم، منتظر پاسخ هم نمي مانم، جوابش را به خودتان بدهيد که چقدر خرج کرديد و چرا؟ مبارک همه تان باشد، اما به اين فکر کرديد که در همين شهر، خيلي ها در حسرت يک تکه هندوانه هم ماندند و بسياري از پدرها، شرمنده تر از شب هاي پيش، ديرتر از هميشه به خانه بازگشتند تا نه با بچه ها که با همسر خود هم روبه رو نشوند، آخر دست هاي خالي و جيب هاي خالي تر، بدجوري آدم را شرمنده مي کند.

نمي دانم اين را مي فهميد يا نه، واژه اي به نام شرمندگي برايتان مفهوم دارد يا نه، اما خيلي از مردم شرمنده شدند، اين را مطمئن باشيد.

حالا براي دقايقي به کساني فکر کنيد که زخم دست هاشان را آه دلشان نمک سوز مي کند. به کارگرهاي روزمزد فکر کنيد که اگر کاري گيرشان نيايد، مزدي هم ندارند و با دست خالي هم نمي شود از هيچ مغازه اي خريد کرد.

به آن مادر بيغوله نشين محله مادر فکر کنيد که هنوز خبرش تازه است. به مردي فکر کنيد که حتي توان تهيه نان و ماست را هم ندارد و... آن وقت به جلسه ديشبتان در فلان هتل و بهمان تالار و باغ سرا فکر کنيد آيا از خود راضي هستيد؟

ببخشيد، اوقاتتان تلخ نشود، هميشه کامتان شيرين باد اما کام ديگران را هم شيرين کنيد. يک سوال ديگر از همه، آيا ديشب وقتي مهربان تر از هميشه دور هم جمع شده بوديد، يادتان بود خيلي ها تشنه يک جرعه محبت در اين سوي و آن سوي شهر، چشم به در دارند؟ بگذريم، شب چله هم گذشت، يلدا هم دامن برچيد تا به سلام صبح برود و باز ما مانديم و راهي دراز که در پيش است فقط خدا کند از يلدا آموخته باشيم مهرباني را، جوانمردي را و سنت دستگيري از نيازمندان را و دست هامان چنان گرم شود که سوز سرماي نداشتن ها را از خيلي خانه ها دور کند.

شب يلدا گذشت اما نگذاريم روح مهرباني از ميان برود....

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1390/10/01 شماره انتشار 18012 /صفحه۹/اجتماعی