بگذار پارک بکنم بعد قبض بنويس! من که هنوز خودرو را خاموش هم نکرده ام! اين ها را مرد راننده که در خودرو بود و براي اين که همسرش از خودرو پياده شود، کنار خيابان در خطوط آبي توقف کرده بود، به پارکباني مي گفت که همان لحظه سررسيده بود و مشغول ثبت شماره خودرو و صدور قبض بود. مرد راننده مي گفت: من قصد توقف ندارم اما براي پياده کردن سرنشين که نمي شود وسط خيابان ايستاد، مجبورم بيايم کنار خيابان. آن وقت تو براي مسافر پياده کردن من هم قبض مي نويسي؟ اما پارکبان مي گفت به ما گفته اند هر کس در خطوط آبي توقف کرد، قبض اخطار بنويسيد. حالا هم شما توقف کرده اي! راننده همچنان توضيح مي داد که توقف به معناي اين است که من خودرو را پارک کنم و بروم نه اين که فقط سرنشين خودرو را پياده کنم. پارکبان اما، همچنان حرف خود را مي زد و راننده حرف خود را... آخر هم پارکبان، قبض اخطار را نوشت و داد دست راننده و رفت. آقاي راننده همچنان معتقد بود چون پارک نکرده، کار پارکبان خيابان سجاد توجيهي ندارد، او هم راه خود را کشيد و رفت. من اما ماندم و چند سوال از جمله اين که واقعا خودروها بايد براي سوار و پياده کردن مسافر خود چه کار کنند؟ ايستگاه تاکسي و توقف در آن درست اما کسي که خانواده اش را مي خواهد به جايي برساند خودرواش که تاکسي نيست تا ايستگاه داشته باشد. او چه بايد بکند تازه، طبق اعلام مسئولان قرار شد حتي توقف نيم ساعته در خطوط آبي هم رايگان باشد اما... راستي خيلي ها مي پرسند، طلبکاري شان از «موبايل پارک» چه سرانجامي پيدا کرد؟ به هر حال حق الناس است و کسي نمي تواند آن را ببخشد کم و زياد بودن مبلغ مهم نيست. حتي يک ريال باشد، باز جز صاحب حق، کسي نمي تواند آن را ببخشد. خوب است متوليان شهري که دست اندرکار مسئله واگذاري حاشيه خيابان به شرکت ها هستند، هم در اين باره تامل کنند و هم در عقد قرارداد با شرکت ها براي چنين موضوعاتي، بحث را به گونه اي تعريف کنند که در موارد مشابه وجه مانده در اختيار شرکت يا به شرکت جديد منتقل شود يا امکان بازگرداندن آن به ساده  ترين شکل به مردم وجود داشته باشد.