او برگزیده شده بود تا ازمیان مردم، مردان و زنان را برگزیند و به رفعت مقام یک مجاهد برکشد.او هیچ گاه نه خود را درحصار «ایسم» ها گرفتار کرد و نه پشت دروازه مرزها به بن بست خورد و نه حتی در کیش شخصیت گرفتار آمد، بلکه او رها شده از «ایسم» ها بود، آن هم در زمانه ای که بیماری «ایسم» زدگی فراگیر بود و هر ایسمی، بهشتی فرادید مشتاقان خویش می گذاشت.

اما چمران، همواره در ساحت جهان وطنی خود و مبارزه علیه بیداد در همه جا، خود را یک مسلمان ایرانی می دانست و ریشه در هویت تاریخی ایران داشت و سرشاخه هایش در آسمان دیانت مشق می کرد. او آمریکا را برای تحصیل برگزید اما نه سودای قدرت و مقام نه سیاهی سواد او را به اسارت نبرد، بلکه این او بود که بر علم و بر دانش خود امیر بود و علم و آموخته های خود را، درخدمت اهداف بلند انسانی به کار گرفت. 

او می توانست در آمریکا بماند و غرق تنعمات و امکانات شود، اما او غواصی بود که همه دریا را به دنبال گوهر بی همانند عقیده و جهاد می گشت اما غرق دریا نمی شد. او مصر را و لبنان را و ... برگزید تا تجسم ابوذری دیگری باشد که در قرن چهاردهم، با لهجه آن عاشق پرشور سخن بگوید. 

او ربذه را نه به اجبار که به انتخاب برگزید و برای نجات نسل ابوذر از بیداد امویان هزار رنگ امروزین در کنار عالم مجاهد، امام موسی صدر با تشکیل حرکت محرومان لبنان و جنبش امل، گامی بلند برای احقاق حق شیعیان برداشت. درمبارزه با اسرائیل غاصب نیز درخط مقدم جبهه بود و در مبارزه با بیداد طاغوت ایران نیز هم.

او تدبیر عالمانه را با کلام شاعرانه و مشق هنرمندانه اش گره می زد تا پیام آور اسلام راستین و علوی در امروز جامعه باشد. 

آری، او میراث ماندگاری بود که ظرفیت های انسانی افراد را شکوفا می کرد و از نیروهای انسانی، منابع انسانی می ساخت تا برای همیشه بسان صندوق ذخیره معرفتی پشتوانه هویت ملی باشند و سرانجام نیز با نقش شهادت بر تابلوی زندگی خود بلندترین گام را در جاودانه سازی اندیشه خود برداشت. 

و چنان ماندگار شد که برای همیشه می توانیم او را به مدد بخوانیم به خصوص در امروزهای این دیار که احتیاج به مردان از خودگذشته، ایثارگر، توانمند و انسان، بسیار احساس می شود. به باور من اگر ما منش چمران را پیش گیریم بسیاری از چالش ها شکل نمی گیرد و هر کنش و واکنش به فرصتی برای اعتلای وطن تبدیل می شود اما دریغ که ما چمران را نه یک الگوی انسانی، که یک «نام» می دانیم و «نام» همیشه نمی تواند گره گشا باشد و گره های امروز را فقط با منش چمرانی می شود گشود که به هنرهایی بزرگ آراسته بود و به بزرگ ترین هنر نیز هم که همانا هنر انسان بودن است. هنری که در جاودان یاد دکتر شریعتی هم، چشم را نوازش و دل را آرامش می داد و این هر دو، نشانه های آشکار فرهنگ اسلامی ایرانی بودند که به نماد پرچمی از این هویت تبدیل شدند.

این هردو، هجرت را تجربه کردند، پس از جشن بعثتی که در خویش گرفته بودند و هم جهاد و مبارزه را و هم پرواز را و هم این همه را معلم وار به ما آموختند و ما اگر این آموخته ها را به کارگیریم توان مجهز شدن به هنر انسانیت را خواهیم یافت.

حیات / تاریخ انتشار: 31 خرداد 1396 | شناسه مطلب: 134869/چ2

http://hayat.ir/fa/134869

فرهنگ رضوی / چهارشنبه ۳۱ خرداد ۱۳۹۶ /ساعت ۱۲:۳۶/چ2

http://farhangrazavi.ir/fa/doc/note/13210

آدم بزرگ کم نداشته ایم هرچند کم درس گرفته ایم از آن ها. کم نداشته ایم رجال قامت کشیده اما مثل آنان قد نکشیده ایم و حد اکثر در سایه آنان به راحتی نشسته ایم. کم نداشته ایم از مردان تاریخ ساز اما آنان را زندگی نکرده ایم و از این میان، یکی از کسانی که بودنش آرزو بود و نبودنش حسرت، شهید دکتر مصطفی چمران است. نابغه مردی مجاهد  ، که بزرگی، ایمان و ملیت را معنایی نو بخشید و شاید بهتر باشد بگوییم از معنای واقعی و مفهوم حقیقی این کلمات، غبارروبی کرد تا ما در برابر چهره ای از انسان قرار بگیریم که براساس مهندسی اسلامی شکل گرفته بود. در سیمای او انسانی را ببینیم که «بلی» نخست را که در عهد الست به حضرت حق گفت بیش از هر پیمان دیگری در یادداشت و از همین روست که عبادت را تا اوج عبودیت به جا می آورد و لحظه لحظه زندگی عابدانه خویش را عبادت گونه نفس می کشید.  «چمران»، چنان پرورش یافته بود که به مقام والای «مصطفی» رسیده بود، «برگزیده»ای برای هدایت خلقی. او از جمله مومنانی بود که «بعثت» را در خویش جشن گرفته بود. پیامبر صلی ا...علیه وآله وسلم، برایش اسطوره ای در دوردست نبود بلکه اسوه حسنه ای در دسترس بود تا بشود پا جای پای او گذاشت و او را با نیکی پیروی کرد که او اسوه حسنه بود. چمران هم تلاش می کرد زندگی مومنانه داشته باشد، چنان که پیشوایان معصوم تعلیم فرموده بودند، پاک، صادق، عالم، مجاهد، حق طلب، یاور مظلوم و خصم ظالم، دادگر و کوشا علیه بیدادگر، مهربان و رئوف و قاطع. او برانگیخته شده بود تا نمونه ای از انسان عصر ایمان و اهل ایمان را به همه نشان دهد. او مبعوث شده بود تا بگوید هنوز از کوچه ایمان مردانی قامت افراشته و گردن افراشته می آیند. او ظرفیت های گسترده و ویژه ای برای «ویژه» شدن داشت. می توانست هم قله نشین قدرت شود، هم ثروت و هم شهرت، اما او اگر چنین «ویژه» می شد که دیگر مصطفی نبود، دیگر برگزیده نبود. او انتخاب شده بود، برگزیده شده بود تا در عصری که آدم ها، به سوی آهن شدن می روند و زمین و زمان سخت می شود دروازه ای فراخ به سوی بهشت باز کند و چنین بود که آمریکا را که بسیاری در حسرتش می سوزند، رها کرد. از موقعیت ممتاز خویش در دانشگاه های این کشور چشم پوشید، از قدرت و ثروت و موقعیت دست شست تا با دست پاک و دل پاک و چشم پاک، چریکی شود که فریادش مثل ابوذر، جهانی را برآشوبد. او عارفی بود که دار خویش را سال ها، کشور به کشور، دیار به دیار، شهر به شهر، کوچه به کوچه بر دوش می کشید. او عاشقی بود که در کمال نترسیدن از مرگ، مرگ را از خویش گریزان می دید. او آمریکا، مصر، لبنان و جبهه های ایران را زیر پا گذاشت با یک هدف؛ یاری حق و خروش بر باطل و قیام علیه هرچه ناحق و ناراست و نازیباست. او زیبایی را از پندار به گفتار و رفتار درآورده بود از این رو هر جا که پا می گذاشت، زیبایی را سوغات می آورد. هر جا که می رفت، عطر نفس هایش حلاوت ذکر را در تن لحظه ها جاری می کرد. او نقاشی بود که جز عشق را نقش نمی کرد. او خود هارمونی زیبایی بود. اصل زیبایی، اصل مهربانی و اصل مردمداری بود؛ لذا در زمان حیات پاکش بسیاری از طالبان سرافرازی ایران، به او امید بسته بودند چنان که حق جویان لبنان و فلسطین به او به عنوان برادری بزرگ امید داشتند و امروز که سال ها از شهادت عاشقانه اش می گذرد بسیارند کسانی که حسرت او را در جان دارند و هر روز این حسرت بیشتر و بیشتر می شود. بسیارند کسانی که می گویند کاش مصطفی چمران، بود تا گره ها می گشود از مشکلات .اما... مصطفی چمران نمرده است تا حسرت بخوریم. شهید شده است تا چراغ راه باشد. تا هزار در هزار چون او در خون او راه بیابند و قد بکشند تا تکثیر شوند و فراوان. او شهید شده است و راه را نشان داده است، روشن تر از همیشه تا هر جوان ایرانی، یک چمران بشود و می شود این که اگر نشدنی بود، خود چمران مصطفی نمی شد. ما امروز نیازمند چمران هستیم، نیازمند مصطفی که در جان هر جوان ایرانی، لبنانی، فلسطینی، سوری، یمنی و.... شور به پا کند و آنان را بر قله معرفت و مردانگی و علم و فتوت فرا دید بگذارد. ما امروز به اسطوره چمران نیاز نداریم، بلکه محتاج اسوه ای مصطفی گونه هستیم که برخیزد برای حل مشکلات، برای گره گشایی های فرهنگی، علمی، اقتصادی و اجتماعی و... و همه توان و استعداد جوانان را هم برانگیزاند در خدمت سربلندی وطن. اسوه ای که زندگی اش پر از حسنه است و زندگی ها را پر از حسنه می کند. آری امروز بیش از همیشه محتاج اسوه ای زنده به نام چمران هستیم. مصطفی چمران، دانشمند فرزانه و مجاهد بزرگی که تجسم بزرگی ایرانی بود. پس به او نگاه کنیم، او را باز بشناسیم و مثل او شویم و در یک کلام ما امروز به چمران های زنده نیاز داریم. به مصطفی های زنده و پرتلاش. 

ب / شماره 3371/ چهار شنبه 31 خرداد 1396/ صفحه اول و 3/ چ2

خورشید که بدرخشد، هیچ ستاره ای دیده نمی شود، این قبول. اما وقتی ستاره ها گرد خورشید می چرخند، به شمار قلم عشق می‌آیند و عشق می‌داند که ستاره ها در این دایره سرگردان نیستند بلکه در طوافی مدام، گرد حضرت خورشید می‌گردند و همین قلم است که ستاره ها را هم یکان به یکان می شمارد در حضور حضرت خورشید. شکل تام و تمام این ما جرا را در عاشورا می بینیم که 71 ستاره فروزان، گرد خورشید وجود آفتاب عالم‌تاب حضرت سیدالشهدا(ع) می چرخند و با او تعریف می شوند. 

عظمت حسین(ع) آنقدر پرشکوه است که عباس هم که باشی دیده نمی شوی اما وقتی در شعاع آفتاب حسین بن علی(ع) نگاه می کنی همه دیده می‌شوند حتی "جون" غلامی که رنگی سیاه دارد.

اورا نه به رنگ پوستش که به رنگ دلش می بینیم؛ سفید سفید! حتی می‌توانیم صداقت ابوذر را هم در او ببینیم.دیگران هم که چنان به عظمت در دیده و دل می‌نشینند که همیشه روضه‌خوان  نام و نشان آنان هستیم در بی‌نشانی خودمان. از نگاه حسین(ع) که نگاه می کنیم همه را می بینیم و خط تقابل حق و باطل چنان پر رنگ می شود که یک کودک 6 ماهه به حجت بزرگ هدایت بی‌شمار بشریت تبدیل می شود و زنان این حریم هم مردانگی را تمام می‌کنند ؛ حتی آن ناز دختر سه ساله که شام قیرگون را هم به صبح می کشاند.

من این را معجزه حسین می‌دانم اعجاز مغناطیس عشق که خورشید از آن دست کوتاه دارد. اما حسین، اما ستاره‌هایش توامان می درخشند پس اجازه دهید از همین دریچه معرکه کربلا نگاه کنیم به یک عاشورای دیگر که در سال 1373 در مشهد و در حرم امام رضا (ع) اتفاق افتاد و ده‌ها شهید و مجروح به شهادت استمرار عاشورا در اعصار آمدند در انفجار بغض یزیدی "منافقین خلق" اما... اما پس از درخشش اولیه، همه ستاره ها به محاق رفتند و از آن عاشورا، جز برگ‌هایی محدود در رسانه ها و خط‌هایی معدودتر در حافظه‌ها نماند.

چرایی‌اش را نمی‌دانم. غفلت از کجا آغاز شد؟ این را هم نمی دانم اما خوب می دانم برمدار عاشورا، باید و باید و باید، ستاره ها را دید. باید ستاره ها را خواند. باید با سپاه ستاره‌ها به خرمن سیاه منافقین هجوم برد.

باید به دنیا گفت که با ما چه کرده و چه می کنند. امروز هم وقت آن است تا بگوئیم. این درست که 30 خرداد تاریخ شمسی آن عاشوراست اما ذیل انوار حضرت شمس الشموس(ع) حرف فراوان داریم که باید فریاد کنیم.

این را هم بگذارید به حساب حق‌نمایی شهدای ترورهای تهران که انگار ماموریت غربت‌زدایی از شهدای عاشورای حرم رضوی و غفلت‌زدایی از ذهن ما را توامان بر عهده گرفتند. درست مثل شهدای غواص و دست بسته  دفاع مقدس که  هم از جان ما غفلت زدودند و هم از شهدا غربیت زدایی کردند. حالا شهدای ترور و شهدای انفجار بمب در حرم رضوی که باید از غربت به در آیند و زبان گویای ما در برابر دنیا باشند. باید پنجه شوند بر یقه تروریسم هزار نام و هزار رنگ که امروز به رسم منافقین اما در هیئت داعش، رخ سیاه خود را نشان می دهد. بله، باید از شهدای حرم رضوی گفت تا دنیا بداند ما چه زخم ها خورده ایم از تروریسم...

تابناک / کد خبر:۴۴۵۰۱۶/ تاریخ انتشار:۳۰ خرداد ۱۳۹۶ / - ۱۲:۱۹

http://www.tabnakrazavi.ir/fa/news/445016

پرواز «ماهی ها» را به خاطر بسپار؛

مردان بزرگ، خالقان معجزه های ماندگارند. به شهیدان نگاه کنید که چه می کنند. ببینید چگونه، زمین و مردمانش را به قرار عاشقی باز می گردانند؟ یادمان نرفته است غبار هایی که به غفلت بر می خیزد و بر دل می نشیند اما آمدن شهیدان مثل باران می شوید همه غبار ها را، غفلت ها را دو سال پیش بود که آمدند غواص های عملیات کربلای ۴٫ آمدند و با رساترین فریاد گفتند کربلای ۴ نه تنها شکست نخورد که از جمله پیروز ترین عملیات ها بود که هنوز هم ادامه دارد.آمدند و به تفکر برانگیز ترین شکل گفتند اگر اراده ها را خدایی کنیم با دست بسته هم می توان قفل های بسته را باز کرد. می شود معبر های قفل شده را باز کرد. می شود گره های کور شده را هم با سرانگشتان بینا، گشود. می شود از راه حلال از دیوار تحریم ها عبور کرد. می شود اعجاز را برای مردمان  این عصر و این نسل چنان ترجمه کرد که چشم قرن چهاردهم هجری شمسی و پانزدهم هجری قمری و حتی  هزاره سوم میلادی، روشن شود. دو سال پیش آمدند و ما را دو قرن، بزرگی بخشیدند تا ما را به اعجاز شهادت مومن کنند و ا… و اکبر که چه بیداری ای به چشم ها بخشیدند. آمدند و یک ملت به احترام شان برخاست و «الف» ایران، به عزت تا آسمان قد کشید و «ن» ایران به اندازه همه همه دریا ها وسعت یافت و ما دیدیم این اقیانوس آرام، به قدوم شهدا چقدر موج می آفریند.
دو سال پیش بود که آمدند غواص های کربلای ۴٫ همان ها که وقتی رفتند ، شاید خیلی ها هم خبر نشدند. حتی خیلی ها نبودند که خبر شوند اما آمدن شان، همه عالم و آدم را چنان خبر کرد که بی خبری نماند. در قدم شان کسانی به عشق برخاستند که شناسنامه ها هم تولد شان را سال ها بعد جنگ نوشتند اما به مدد اعجاز شهدا، چشم به شهود باز کردند . خیلی ها که در زمان جنگ، چشم می بستند بر حقیقت ها و واقعیت ها، این بار چشم شان به اشک شسته شد در آمدن سند های حقانیت ایران. من حتی مرده های حیات یافته دل هایی را سراغ دارم که رفتن شهدا احیا شان نکرد اما این آمدن، اما با دست بسته آمدن، آن ها را هم احیا کرد تا به حرمت حیای اهل بیت شهادت، زندگی خود را به حیا، متبرک کنند.
دو سال پیش آمدند تا کوچه ها دوباره عطر شهید بگیرد و کام ها از شهد ایمان سرشار شوند و دوباره ما را سرخط خدا قرار دهند. یادمان هست دوسال پیش مثل این روزها را که شهدا با دست های بسته آمدند اما هنرمندان، به نهضتی دست آن ها شدند و صدها طرح زدند تا طرحی نو در نگاه ما رقم خورد و دیده ها را به جور دیگر دیدن و زیبا دیدن، بکشاند تا زیبایی ایمان؛ جهان را شکوهی صد چندان بخشد….

ب/ شماره 3370/ سه شنبه 30 خرداد 1396/ صفحه اول و 3

http://www.birjandtoday.ir/1396/03//

دو سال پیش بود که آمدند با دست های بسته تا دیده های ما را، دل ما را باز کنند. آمدند و معجزه را تعریفی نو بخشیدند. آمدند و جامعه را به عطر شهادت بهاری کردند. آمدند تا دوباره یک ملت را سر خط بیاورند. سر خط حق خواهی و حق گویی. سر خط استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی. آمدند و ما به استقبال شان رفتیم و هر کدام به زبانی شرح حال کردیم و به تشریح باور خود پرداختیم در همکلامی با امام زاده های عشق. 

در تیمن و تبرک دومین سالگرد باز گشت غواص های شهید کربلای ۴ 

 قبل التحریر؛ دو سال پیش بود که آمدند غواص های عملیات کربلای 4. آمدند و با رساترین فریاد گفتند کربلای 4 نه تنها شکست نخورد که از جمله پیروز ترین عملیات ها بود که هنوز هم ادامه دارد.آمدند و به تفکر برانگیز ترین شکل گفتند اگر اراده ها را خدایی کنیم با دست بسته هم می توان قفل های بسته را باز کرد. می شود معبر های قفل شده را باز کرد. می شود گره های کور شده را هم با سرانگشتان بینا، گشود. می شود از راه حلال از دیوار تحریم ها عبور کرد. می شود اعجاز را برای مردمان  این عصر و این نسل چنان ترجمه کرد که چشم قرن چهاردهم هجری شمسی و پانزدهم هجری قمری و حتی  هزاره سوم میلادی، روشن شود.اکنون که این مطلب را می نگارم، شب احیاست و عاشقان لب به دعا خوانی می گشایند و �جوشن� می نوشند و �کبیر� می شوند وعارفانه به تسبیح خدا می پردازند، "سبحانک یا لااله الا انت" می خوانند، "الغوث" می کشند و "خلصنا من النار یا رب " را فریاد می کنند. من اما می خواهم قبل از وصل شدن به این کاروان، از مردانی بنویسم که هم اهل احیا بودند و هم "محیی" دین و عزت کشور، مردانی که اگر با دست های بسته  به زیر خاک، نمی رفتند این شب ها میلیون ها دست رها و آزاد به آسمان نمی رفت. اگر به شهادت نمی رسیدند معلوم نبود شهود سهم من و ما و شما و ایشان می شد. آنان رفتند تا امروز �برمدار علی ماندن� بماند و کوچه های شهر پر شود از کسانی که "مشق ایلیا" می نویسند. شب احیا هر کس به تکیه ای، حسینیه ای، جایی می رود من اما اول می خواهم به آستان شهیدان بروم و از آن ها بخواهم برای اجابت دعای مردمان آمین بگویند چه می دانم خدا گاهی به حرمت یک آمین، هزاران دعا را مستجاب می کند. من در ساحت شهیدان به سیاحت عشق می پردازم و نفس می دهم به نفس های گرفته ای که خاک را به یاد خدا انداخت و ا... اکبر از این نفس هایی که خاک را هم معجزه خیز کرد...

با دستان بسته می آیند

خبر کوتاه بود اما موجی بلند در دریای مردم به پا کرد؛ غواصان شهید کربلای 4 با دستان بسته می آیند...به دست های خود نگاه کردند مردم که یک تشییع با شکوه به آنان بدهکارند. چشم ها چشمه اشک شد تا پاک شود و آماده جوری دیگر دیدن. دل ها خدا را باور کردند و یک شکوه جاودان، در خیابان ها جان گرفت و واژه ها قیام کردند در شرح ماجرا و دل ها ، حرف به حرف بر صفحات کاغذ نقش بستند.

آشنایان ره عشق در این بحر عمیق، غرق گشتند و نگشتند به آن آلوده

�پر پرواز غواص ها با بال خط‌شکن بودن؛ غواص باشی خط شکن هم باشی با دست ‌بسته هم پر بزنی و دم هم بر نیاوری؛ این آدم ها که شهید شدند از معبر آب به همان پاکی با دست های بسته به محضر او  رفتند و حالا شدند 175 غواصِ خط شکن؛ به گمانم همان جا در آن شب مهتابی بر بال های آب که سوار شدند خط را شکستند اما نه در آب یا خاک.� (ابراهیم معنوی)

 175 قهرمان، 175 رفیق

�وداع با 175 غواص شهید، وداع با کسانی نیست که 29 سال پیش و در سرمای زمستان سال 1365 و در عملیات کربلای 4 با دستان بسته به شهادت رسیدند، بلکه دیدار با دوستان و رفیقانی است که بدون هیچ  چشمداشتی، رفاقتشان را سال ها پیش به ما ثابت کرده اند. آنها قهرمانان و اسطوره های نامیرای تاریخ این سرزمینند. قهرمانانی با گوشت و پوست و استخوان که درد و سرما و خستگی را حس کردند ولی با روحی بزرگ و اراده ای پولادین و اعتقادی راسخ به آرمان هایشان، هستی خود را در طبق اخلاص گذاشتند و برای دفاع از خاک پاک وطن و آسایش مردم از جان خویش گذشتند. ای کاش بتوانیم گوشه ای از مهربانی آنان را پاس بداریم. امروز، همه ما بدهکار آنانیم.

اگرچه دوست به چیزی نمی خرد ما را

به عالمی نفروشیم مویی از سر دوست... � (جعفر پورفرجودی)

رسیدن به اوج در اعماق دریا

�خوشا به حال شهدای غواصی که در اعماق دریا به اوج رسیدند. خوشا به حال کسانی چون شما که با دستانی بسته در اعماق دریا به اوج رسیدید و بدا به حال ما که با دستانی باز غرق در زندگی دنیاییم و به اوج رسیدن برایمان محال است.� (سیدمجتبی جلالی پروین)

بیتابی مادر

�بی تاب بود، نگاهش به قاب عکس روی طاقچه خیره مونده بود. تازه خبردار شده بود. می دونستم خاطراتش رو یکی پس از دیگری مرور می کنه. گفت: �دلم گواهی میده احمد منم میون همین بچه های بی نام و نشونه.� و اشک امانش نداد. لباس های مشکی‌اش رو از لای ترمه ای که بوی تربت کربلا می داد بیرون آورد. مصمم بود... مثل تموم مادرهایی که وقتی جنگ به کشور تحمیل شد، ساک پسرهاشون رو بستن،‌ از زیر قرآن ردشون کردن و با بغض جبهه رفتنشون رو تماشا کردن. مادر جون می گفت صبوری درس انتظاره و ایمان داشت که امروز پایان سال های به انتظار نشستنه. زیرلب آیت الکرسی می خوند و دونه های فیروزه ای تسبیح رو از لای انگشتاش عبور می داد. گفت: �امروز انگار دل آسمون هم گرفته.� راست می گفت، هوا بوی غربت می داد و کوچه های شهر منتظر اومدن 175 شهید بود.

چادرش را سر کرد، قاب عکس رو از روی طاقچه برداشت و راهی محل تشییع شهدا شد...� (زینب محبتی)

این شهدا   از کجا می آمدند؟

این شهدا که جمعی از غواصان و خط‌شکنان شهید عملیات کربلای4 بودند در دی ماه سال 65 یعنی 31 سال قبل در جریان عملیات کربلای4 که طرح آن توسط آواکس‌های آمریکایی لو رفته بود، خط عملیاتی اروند را شکستند و حتی از جزیره ام‌الرصاص هم عبور کردند. طبق شواهد موجود، این رزمندگان در حالی که بیشتر آنها مجروح بودند، جلوتر از خط مقدم به اسارت دشمن درآمدند و پیکرشان با دست‌ها و گاهی با پاهای بسته شده در یک گور دسته‌جمعی دفن شده بود و  بعد از 30 سال تیم تفحص پیکر مطهر شهدا  را کشف  کرد. نقطه‌ای که شهدا  در آن پیدا شدند، 15 کیلومتر جلوتر از خط مقدم یعنی ابوفلوس در منطقه ابوالخصیب عراق بود...

پرده اول: عملیات شناسایی

مدتی است که در پی اخبار و اطلاعات به دنبال یک گور دسته جمعی 200 نفره از شهدای عملیات کربلای 4 هستیم. عملیات کربلای 4 در منطقه عملیاتی ابوالخصیب و جزایر اروند در سوم دی ماه سال 65 انجام شد. سفرهای بسیاری به جزیره و بازدیدهای فراوانی از آن شده است.

 همزمان کار در مناطق دیگر هم در حال انجام است. از فاو در جنوب عراق تا شمال کردستان عراق. شرایط و حساسیت کار بسیار است. شرکت‌های نفتی در حال فعالیت و احداث تاسیسات در مناطق نفتی هستند. در فاو نیز شرکت‌های زیرساختی در حال عبور فیبر نوری در دل زمین هستند. این شرایط باعث شده تا سرعت عمل برای ما به یک اصل مهم تبدیل شود. این موضوع تبدیل به یک جنگ جدید بین بچه‌های کمیته و شرکت‌های نفتی و تجاری شده است.

شناسایی در جزیره ام‌الرصاص

ما نباید اجازه بدهیم به زمین‌هایی که شهدا در آن حضور دارند دست درازی شود. از طرف دیگر شرکت‌ها هم برای رسیدن به سود و نفت عراق عجله دارند تا زودتر زمین‌ها را (از نظر ما) خراب کنند. متوجه شدیم شرکت‌های نفتی آمریکایی در جزایر مجنون به کارگران  400 هزار دینار عراقی می‌دهند تا جای شهدا را به ما اعلام نکنند.(نکند که کارشان متوقف شود ولی آن مرد شریف عراقی جای شهدا را به ما نشان داد و ما آن شهدای مظلوم را به میهن بازگرداندیم.) همه این موارد ما را مجبور می‌کند تا   روش کار را به گونه‌ای مدیریت کنیم که بهترین نتیجه را کسب کنیم. لذا یک بار مجبور می‌شویم کاوش در مجنون را تقویت کنیم. یک بار در فاو و یک بار در العماره.اطلاعات در جزیره ام‌الرصاص دقیق‌تر شده ولی این اطلاعات ما را از جزیره ام‌الرصاص دور می‌کند.

 برایمان جای سوال است چرا در حال دور شدن از جزیره هستیم؟! به هر حال رد اطلاعات را دنبال می‌کنیم. این اطلاعات ما را به ابوالخصیب می‌رساند.

 پرده دوم: ابوالخصیب، روستای ابوفلوس

 اطلاعات اولیه به ما می‌گوید نزدیک 200 شهید در یک گور دسته جمعی در منطقه عملیاتی کربلای 4 دفن شده اند. این جا ابوفلوس است و 15 کیلومتر با جزیره ام‌الرصاص فاصله دارد. اطلاعات‌مان دقیق است ولی به طور  معمول در عمق  متوسط چیزی پیدا نکردیم.

کار را رها نمی‌کنیم. توکل به خدا! هیچ شهیدی پیدا نشده. الان در عمق 2 متری هستیم. ولی باز هم خبری نیست. کار را متوقف نمی‌کنیم. اینجا حال و هوای دیگری دارد. باید کار را ادامه داد. بعد از دو سال کار اطلاعاتی و پیگیری حالا باید نتیجه بگیریم.

السلام علیک یا فاطمة الزهرا(س)...اولین شهید رخ نشان داد... بعد از چند دقیقه شهید دوم و سوم و... کار به روزهای آخر می‌رسد. باید خاک عراق را ترک کنیم. کار را ادامه دادیم و 20 شهید تفحص شد. همه این شهدا یک وجه مشترک داشتند. همگی دست شان بسته بود! شهدا را به مرکز پزشکی قانونی عراق منتقل کردند. ما هم با پایان کار به ایران برگشتیم.

پرده سوم: اهواز- پادگان شهید محمودوند

این فکر لحظه‌ای ذهن مان را رها نمی‌کرد. چرا باید این شهدا همگی دست شان بسته باشد. اطلاعات به ما می‌گفت این شهدا که از چند محور هستند در جزیره ام‌الرصاص اسیر و به منطقه‌ای در ابوالخصیب به نام ابوفلوس منتقل و در آنجا در گور دسته جمعی دفن شدند. منتظر بودیم کار دوباره شروع شود تا پرده از این راز برداریم. باید 10 روز صبر می‌کردیم. لحظه‌ای از فکر این شهدای دست بسته غافل نبودیم. انگار دست این شهدا را بسته و در عمق زمین دفن کرده بودند تا دست کسی به این‌ها نرسد و صدایشان را کسی نشنود. ولی چرا صدای یک اسیر دست بسته نباید شنیده شود. مگر این‌ها می‌خواستند چه بگویند که صدایشان نباید شنیده شود؟ برای همین چند متر خاک روی پیکرشان ریخته بودند. خدایا آنجا چه خبر بوده؟ انگار دلمان به دستان بسته این شهدا گره خورده است.

پرده چهارم: ابوالخصیب-ابوفلوس

دوباره بازگشتیم به منطقه، لحظه شماری می‌کنیم برای رسیدن به جایی که 10 روز است خواب و خوراک را از ما گرفته. هرچه به منطقه نزدیک‌تر می‌شویم انگار قلبمان به شماره می‌افتد. باید راز این دستان بسته را بفهمیم. رسیدیم به منطقه و به سرعت مشغول کار شدیم. از همان روز اول موفق بودیم. شهدا یکی یکی از دل خاک بیرون می‌آمدند و همچنان همگی وجه اشتراک شان دستان بسته و گاهی لباس غواصی بود. ادامه کار به ما نشان می‌داد که عراق دو کانال به طول یکصد متر و عمق دو متر حفاری کرده و این شهدا را به صورت دسته جمعی در این دو کانال دفن کرده است....

 بعد التحریر

جان یافته در یاد غواصان عملیات همیشه پیروز کربلای 4 باید خود را برای  مراسم احیا آماده کنم. باید به صاحبان دست های باز، بگویم حرمت دست های بسته را بیش از همیشه پاس بدارند. باید بگویم در هر نفسی که به دعا برمی آید باید ناز قامت شهدا را صلوات فرستاد. باید راه شان را ادامه داد . باید از شهید گفت و از شهادت که فرداهای روشن نیز رهین چراغ نگاه شهیدان دیروز است...

خراسان/ شماره : 19563 / دوشنبه ۲۹ خرداد-۱۳۹۶/ صفحه 9/ پلاک عزت

در تیمن و تبرک دومین سالگرد باز گشت غواص های شهید کربلای ۴ 

 قبل التحریر؛ دو سال پیش بود که آمدند غواص های عملیات کربلای 4. آمدند و با رساترین فریاد گفتند کربلای 4 نه تنها شکست نخورد که از جمله پیروز ترین عملیات ها بود که هنوز هم ادامه دارد.آمدند و به تفکر برانگیز ترین شکل گفتند اگر اراده ها را خدایی کنیم با دست بسته هم می توان قفل های بسته را باز کرد. می شود معبر های قفل شده را باز کرد. می شود گره های کور شده را هم با سرانگشتان بینا، گشود. می شود از راه حلال از دیوار تحریم ها عبور کرد. می شود اعجاز را برای مردمان  این عصر و این نسل چنان ترجمه کرد که چشم قرن چهاردهم هجری شمسی و پانزدهم هجری قمری و حتی  هزاره سوم میلادی، روشن شود.اکنون که این مطلب را می نگارم، شب احیاست و عاشقان لب به دعا خوانی می گشایند و «جوشن» می نوشند و «کبیر» می شوند وعارفانه به تسبیح خدا می پردازند، "سبحانک یا لااله الا انت" می خوانند، "الغوث" می کشند و "خلصنا من النار یا رب " را فریاد می کنند. من اما می خواهم قبل از وصل شدن به این کاروان، از مردانی بنویسم که هم اهل احیا بودند و هم "محیی" دین و عزت کشور، مردانی که اگر با دست های بسته  به زیر خاک، نمی رفتند این شب ها میلیون ها دست رها و آزاد به آسمان نمی رفت. اگر به شهادت نمی رسیدند معلوم نبود شهود سهم من و ما و شما و ایشان می شد. آنان رفتند تا امروز «برمدار علی ماندن» بماند و کوچه های شهر پر شود از کسانی که "مشق ایلیا" می نویسند. شب احیا هر کس به تکیه ای، حسینیه ای، جایی می رود من اما اول می خواهم به آستان شهیدان بروم و از آن ها بخواهم برای اجابت دعای مردمان آمین بگویند چه می دانم خدا گاهی به حرمت یک آمین، هزاران دعا را مستجاب می کند. من در ساحت شهیدان به سیاحت عشق می پردازم و نفس می دهم به نفس های گرفته ای که خاک را به یاد خدا انداخت و ا... اکبر از این نفس هایی که خاک را هم معجزه خیز کرد...

با دستان بسته می آیند

خبر کوتاه بود اما موجی بلند در دریای مردم به پا کرد؛ غواصان شهید کربلای 4 با دستان بسته می آیند...به دست های خود نگاه کردند مردم که یک تشییع با شکوه به آنان بدهکارند. چشم ها چشمه اشک شد تا پاک شود و آماده جوری دیگر دیدن. دل ها خدا را باور کردند و یک شکوه جاودان، در خیابان ها جان گرفت و واژه ها قیام کردند در شرح ماجرا و دل ها ، حرف به حرف بر صفحات کاغذ نقش بستند.

آشنایان ره عشق در این بحر عمیق، غرق گشتند و نگشتند به آن آلوده

«پر پرواز غواص ها با بال خط‌شکن بودن؛ غواص باشی خط شکن هم باشی با دست ‌بسته هم پر بزنی و دم هم بر نیاوری؛ این آدم ها که شهید شدند از معبر آب به همان پاکی با دست های بسته به محضر او  رفتند و حالا شدند 175 غواصِ خط شکن؛ به گمانم همان جا در آن شب مهتابی بر بال های آب که سوار شدند خط را شکستند اما نه در آب یا خاک.» (ابراهیم معنوی)

 175 قهرمان، 175 رفیق

«وداع با 175 غواص شهید، وداع با کسانی نیست که 29 سال پیش و در سرمای زمستان سال 1365 و در عملیات کربلای 4 با دستان بسته به شهادت رسیدند، بلکه دیدار با دوستان و رفیقانی است که بدون هیچ  چشمداشتی، رفاقتشان را سال ها پیش به ما ثابت کرده اند. آنها قهرمانان و اسطوره های نامیرای تاریخ این سرزمینند. قهرمانانی با گوشت و پوست و استخوان که درد و سرما و خستگی را حس کردند ولی با روحی بزرگ و اراده ای پولادین و اعتقادی راسخ به آرمان هایشان، هستی خود را در طبق اخلاص گذاشتند و برای دفاع از خاک پاک وطن و آسایش مردم از جان خویش گذشتند. ای کاش بتوانیم گوشه ای از مهربانی آنان را پاس بداریم. امروز، همه ما بدهکار آنانیم.

اگرچه دوست به چیزی نمی خرد ما را

به عالمی نفروشیم مویی از سر دوست... » (جعفر پورفرجودی)

رسیدن به اوج در اعماق دریا

«خوشا به حال شهدای غواصی که در اعماق دریا به اوج رسیدند. خوشا به حال کسانی چون شما که با دستانی بسته در اعماق دریا به اوج رسیدید و بدا به حال ما که با دستانی باز غرق در زندگی دنیاییم و به اوج رسیدن برایمان محال است.» (سیدمجتبی جلالی پروین)

بیتابی مادر

«بی تاب بود، نگاهش به قاب عکس روی طاقچه خیره مونده بود. تازه خبردار شده بود. می دونستم خاطراتش رو یکی پس از دیگری مرور می کنه. گفت: «دلم گواهی میده احمد منم میون همین بچه های بی نام و نشونه.» و اشک امانش نداد. لباس های مشکی‌اش رو از لای ترمه ای که بوی تربت کربلا می داد بیرون آورد. مصمم بود... مثل تموم مادرهایی که وقتی جنگ به کشور تحمیل شد، ساک پسرهاشون رو بستن،‌ از زیر قرآن ردشون کردن و با بغض جبهه رفتنشون رو تماشا کردن. مادر جون می گفت صبوری درس انتظاره و ایمان داشت که امروز پایان سال های به انتظار نشستنه. زیرلب آیت الکرسی می خوند و دونه های فیروزه ای تسبیح رو از لای انگشتاش عبور می داد. گفت: «امروز انگار دل آسمون هم گرفته.» راست می گفت، هوا بوی غربت می داد و کوچه های شهر منتظر اومدن 175 شهید بود.

چادرش را سر کرد، قاب عکس رو از روی طاقچه برداشت و راهی محل تشییع شهدا شد...» (زینب محبتی)

این شهدا   از کجا می آمدند؟

این شهدا که جمعی از غواصان و خط‌شکنان شهید عملیات کربلای4 بودند در دی ماه سال 65 یعنی 31 سال قبل در جریان عملیات کربلای4 که طرح آن توسط آواکس‌های آمریکایی لو رفته بود، خط عملیاتی اروند را شکستند و حتی از جزیره ام‌الرصاص هم عبور کردند. طبق شواهد موجود، این رزمندگان در حالی که بیشتر آنها مجروح بودند، جلوتر از خط مقدم به اسارت دشمن درآمدند و پیکرشان با دست‌ها و گاهی با پاهای بسته شده در یک گور دسته‌جمعی دفن شده بود و  بعد از 30 سال تیم تفحص پیکر مطهر شهدا  را کشف  کرد. نقطه‌ای که شهدا  در آن پیدا شدند، 15 کیلومتر جلوتر از خط مقدم یعنی ابوفلوس در منطقه ابوالخصیب عراق بود...

پرده اول: عملیات شناسایی

مدتی است که در پی اخبار و اطلاعات به دنبال یک گور دسته جمعی 200 نفره از شهدای عملیات کربلای 4 هستیم. عملیات کربلای 4 در منطقه عملیاتی ابوالخصیب و جزایر اروند در سوم دی ماه سال 65 انجام شد. سفرهای بسیاری به جزیره و بازدیدهای فراوانی از آن شده است.

 همزمان کار در مناطق دیگر هم در حال انجام است. از فاو در جنوب عراق تا شمال کردستان عراق. شرایط و حساسیت کار بسیار است. شرکت‌های نفتی در حال فعالیت و احداث تاسیسات در مناطق نفتی هستند. در فاو نیز شرکت‌های زیرساختی در حال عبور فیبر نوری در دل زمین هستند. این شرایط باعث شده تا سرعت عمل برای ما به یک اصل مهم تبدیل شود. این موضوع تبدیل به یک جنگ جدید بین بچه‌های کمیته و شرکت‌های نفتی و تجاری شده است.

شناسایی در جزیره ام‌الرصاص

ما نباید اجازه بدهیم به زمین‌هایی که شهدا در آن حضور دارند دست درازی شود. از طرف دیگر شرکت‌ها هم برای رسیدن به سود و نفت عراق عجله دارند تا زودتر زمین‌ها را (از نظر ما) خراب کنند. متوجه شدیم شرکت‌های نفتی آمریکایی در جزایر مجنون به کارگران  400 هزار دینار عراقی می‌دهند تا جای شهدا را به ما اعلام نکنند.(نکند که کارشان متوقف شود ولی آن مرد شریف عراقی جای شهدا را به ما نشان داد و ما آن شهدای مظلوم را به میهن بازگرداندیم.) همه این موارد ما را مجبور می‌کند تا   روش کار را به گونه‌ای مدیریت کنیم که بهترین نتیجه را کسب کنیم. لذا یک بار مجبور می‌شویم کاوش در مجنون را تقویت کنیم. یک بار در فاو و یک بار در العماره.اطلاعات در جزیره ام‌الرصاص دقیق‌تر شده ولی این اطلاعات ما را از جزیره ام‌الرصاص دور می‌کند.

 برایمان جای سوال است چرا در حال دور شدن از جزیره هستیم؟! به هر حال رد اطلاعات را دنبال می‌کنیم. این اطلاعات ما را به ابوالخصیب می‌رساند.

 پرده دوم: ابوالخصیب، روستای ابوفلوس

 اطلاعات اولیه به ما می‌گوید نزدیک 200 شهید در یک گور دسته جمعی در منطقه عملیاتی کربلای 4 دفن شده اند. این جا ابوفلوس است و 15 کیلومتر با جزیره ام‌الرصاص فاصله دارد. اطلاعات‌مان دقیق است ولی به طور  معمول در عمق  متوسط چیزی پیدا نکردیم.

کار را رها نمی‌کنیم. توکل به خدا! هیچ شهیدی پیدا نشده. الان در عمق 2 متری هستیم. ولی باز هم خبری نیست. کار را متوقف نمی‌کنیم. اینجا حال و هوای دیگری دارد. باید کار را ادامه داد. بعد از دو سال کار اطلاعاتی و پیگیری حالا باید نتیجه بگیریم.

السلام علیک یا فاطمة الزهرا(س)...اولین شهید رخ نشان داد... بعد از چند دقیقه شهید دوم و سوم و... کار به روزهای آخر می‌رسد. باید خاک عراق را ترک کنیم. کار را ادامه دادیم و 20 شهید تفحص شد. همه این شهدا یک وجه مشترک داشتند. همگی دست شان بسته بود! شهدا را به مرکز پزشکی قانونی عراق منتقل کردند. ما هم با پایان کار به ایران برگشتیم.

پرده سوم: اهواز- پادگان شهید محمودوند

این فکر لحظه‌ای ذهن مان را رها نمی‌کرد. چرا باید این شهدا همگی دست شان بسته باشد. اطلاعات به ما می‌گفت این شهدا که از چند محور هستند در جزیره ام‌الرصاص اسیر و به منطقه‌ای در ابوالخصیب به نام ابوفلوس منتقل و در آنجا در گور دسته جمعی دفن شدند. منتظر بودیم کار دوباره شروع شود تا پرده از این راز برداریم. باید 10 روز صبر می‌کردیم. لحظه‌ای از فکر این شهدای دست بسته غافل نبودیم. انگار دست این شهدا را بسته و در عمق زمین دفن کرده بودند تا دست کسی به این‌ها نرسد و صدایشان را کسی نشنود. ولی چرا صدای یک اسیر دست بسته نباید شنیده شود. مگر این‌ها می‌خواستند چه بگویند که صدایشان نباید شنیده شود؟ برای همین چند متر خاک روی پیکرشان ریخته بودند. خدایا آنجا چه خبر بوده؟ انگار دلمان به دستان بسته این شهدا گره خورده است.

پرده چهارم: ابوالخصیب-ابوفلوس

دوباره بازگشتیم به منطقه، لحظه شماری می‌کنیم برای رسیدن به جایی که 10 روز است خواب و خوراک را از ما گرفته. هرچه به منطقه نزدیک‌تر می‌شویم انگار قلبمان به شماره می‌افتد. باید راز این دستان بسته را بفهمیم. رسیدیم به منطقه و به سرعت مشغول کار شدیم. از همان روز اول موفق بودیم. شهدا یکی یکی از دل خاک بیرون می‌آمدند و همچنان همگی وجه اشتراک شان دستان بسته و گاهی لباس غواصی بود. ادامه کار به ما نشان می‌داد که عراق دو کانال به طول یکصد متر و عمق دو متر حفاری کرده و این شهدا را به صورت دسته جمعی در این دو کانال دفن کرده است....

 بعد التحریر

جان یافته در یاد غواصان عملیات همیشه پیروز کربلای 4 باید خود را برای  مراسم احیا آماده کنم. باید به صاحبان دست های باز، بگویم حرمت دست های بسته را بیش از همیشه پاس بدارند. باید بگویم در هر نفسی که به دعا برمی آید باید ناز قامت شهدا را صلوات فرستاد. باید راه شان را ادامه داد . باید از شهید گفت و از شهادت که فرداهای روشن نیز رهین چراغ نگاه شهیدان دیروز است...

خراسان/ شماره : 19563 / دوشنبه ۲۹ خرداد-۱۳۹۶/ صفحه 9/ پلاک عزت

رابطه مردم و پليس، جاده‌اي است که هر دو باند رفت و ‌آمد آن بايد باز باز باشد، بدون کوچکترين دست‌انداز. نمي‌شود پليس توقع داشته باشد که بدون ساخت اعتماد براساس روش‌هاي منطقي، مردم به او اعتماد کنند و همه جانبه پشتيبانش باشند. نمي‌شود هم جامعه، پليس را از خود نداند اما انتظار داشته باشد پليس براي آسايش او از جان بگذرد و خود را فدايي کساني کند که جز به نامهرباني در او ننگريسته‌اند. پليس، دلش مي‌گيرد وقتي کساني، سبزي قامت او را برنمي‌تابند و بهار را با حمايت از خزان‌زدگان مجرم، کفران مي‌کنند. با خودمان صادق باشيم» چقدر افراد را مي‌شناسيم که در پاکسازي جامعه از لوث «آلودگي»‌و «آلودگان»‌و «آلوده‌کنندگان» با پليس «همکاري» و «همراهي» و لااقل «همرايي» داشته‌ايم؟ مگر نه اينکه ما خواهان جامعه سالم هستيم و زيستن در چنين جامعه‌اي را حق خود مي‌دانيم؟ پس چرا بعضي‌هامان براي نيل به اين هدف با آناني که وظيفه انساني و سازماني‌شان نگهباني چنين جامعه‌اي است همکاري نمي‌کنند؟ مگر مي‌توان تصور کرد، افرادي باشند که در مهار آتش، افروخته شده در زندگي‌شان سر راه آتش‌نشانان مانع ايجاد کنند؟ پس چه مي‌شود که ‌آتش افروخته در خانه بزرگ کشورمان را نمي‌بينيم يا به رغم ديدن در تسهيل مسير پليس که بايد اين آتش‌ها را فرو نشاند، کمک نمي‌کنيم، آيا براستي وضعيت زورگيري، توزيع مواد مخدر، شرارت، مفاسد اجتماعي، سرقت و... در شأن جامعه ماست؟ مگر نه اينکه همه ما از وجود چنين پديده‌هايي در جامعه نگرانيم، ناراضي هستيم و ناراحت، اما چرا دستي از آستين بدر نمي‌آوريم به ياري پليس؟ اين درست که قرار نيست ما خود به مواجهه و مقابله مستقيم با مجرمان بپردازيم، اين وظيفه پليس است اما اين توقع از ما هست که در جمع کردن بساط جرم، لااقل به اندازه يک تماس تلفني، يک لحظه دقت، اندکي هوشياري و... در سالم‌سازي جامعه کمک کنيم. اين توقع هست که مراقب فرزندانمان باشيم تا به جاده خلاف پا نگذارند و با خلافکاران، دمخور نشوند. اين توقع هست که با پليس همکاري کنيم نه اينکه همه مساعي‌مان را به کار گيريم تا مجرم را از چنگ قانون فراري دهيم. از منظر ديگر پليس براي اينکه با همه وجود کار کند، نيازمند اين است که «برايند عملي» و عين کار خود را در جامعه ببيند و الا بخواهيم يا نخواهيم از درجه حساسيت او هم کاسته خواهد شد. مثلا نمي‌شود از نيروهاي انتظامي خواست در نبرد با قاچاقچيان مواد مخدر در مرز از جان بگذرد اما ببينيم، در کوچه و خيابان همين مشهد خودمان انواع مواد مخدر در دسترس است. نمي‌شود از او خواست در مقابل ورود مشروبات الکلي -که گفته مي‌شود اخيرا براي ورود به ايران تحت پوشش بيمه هم قرار مي‌گيرند- از همه چيز خود بگذرد اما در شهر و روستاي ما، اين سوغات شيطان در دسترس باشد. براي داشتن جامعه‌اي سالم همه بايد تلاش کنيم در هر جايگاهي که هستيم، به هر نوعي که مي‌توانيم و به هر شکلي که براي ما متصور است و الا اگر پليس همه توان خود را بگذارد تا ما همراهي نکنيم، مطمئن باشيد، درصد توفيق، خيلي پايين خواهد بود.پليس توقع دارد، جامعه در اين مواجهه همراه او باشد نه همراه آناني که مي‌کوشند به هر شکل بر بلورين جام جامعه، خراش بندازند.

من معتقدم، اگر فرزند ما هم خلاف کرد، بدون چون و چرا بايد او را به دست قا نون بسپاريم. اينکه او فرزند ماست اصلا دليلي براي چشم‌پوشي برخطاي او نيست. «آقازادگي» به اين معنا که از خلاف فرزندمان چشم بپوشيم و همان کار را اگر ديگران انجام دهند، از کفر ابليس بدتر بدانيم اصلا خوب نيست....

خراسان / شماره : 19563 /دوشنبه ۲۹ خرداد-۱۳۹۶ / صفحه 10/ نگاه نو/چ2

http://khorasannews.com/?nid=19563&pid=10&type=0

مثل هواست، تا هست نفس می کشیم و به خیال مان هم نمی رسد اگر دقایقی هوا دریغ شود در این کره خاکی هیچ کس یافت نخواهد شد که بر خاک نیفتاده باشد. هوا، همینگوهر نا پیدا، مرز مرگ و زندگی را با ظرافت هر چه تمام تر رقم می زند تا جایی که وقتی باشد، زندگی هست و اما وقتی نباشد، حیات هم نیست. زندگی هم جای خود را به مرگ می دهد. از این زاویه که به هوا فکر کنیم به قیمتی بودن آن چنان پی می بریم که حاضر می شویم هر هزینه ای را بپردازیم تا هوا پاک بماند. این را عرض کردم تا بگویم این هوا بدیلی هم دارد به نام « امنیت» که تا هست ، نمی دانیم چیست و _ اگر خدای نکرده _ روزی خراش در چهره زیبایش افتد می فهمیم که چه بلایی بر سر ما آمده است. چقدر پرشکوه فرموده است پیامبر حکمت و معرفت و رحمت(ص) که نعمتان مجهولتان، الصحه والامان. بله، این دو نعمت از فرط پیدایی به چشم نمی آیند و از بس که بوده اند نمی توانیم تصور کنیم که می شود نباشند. حتی این تصور هم ما را به بیماری مهلک « احساس نا امنی» مبتلا می کند که گاه از خود ناامنی دامن گستر تر و نابودکننده تر می شود به طوری که جامعه شناسان، به سان طبیبان برای علاج آن نسخه ها می پیچند. البته دولت ها هم برای بهبود امور می کوشند تا با یقه گیری از امنیت سوزان و سلامت ستیزان ، نگذارند از یک من خاک ناامنی صدها من غبار برخیزد به نام احساس نا امنی. کم هم هزینه نپرداخته ایم در این حوزه و _حتی _  کم شهید نداده ایم تا جامعه امن و مامن بی پناهان باشد، امنیت تقریبا حد اکثری موجود، ثمره آن خون ها و تلاش هاست که باید قدر دانسته شود و امنیت سازان و امنیت بانان هم باید قدر بینند و بر صدر نشینند. نکته ای که اما نباید از نظر دور داشت این است که امنیت سازان همیشه لباس فرم ندارند و اسلحه به کمر به شهر نمی آیند بلکه گاه در قامت مهندسان و طراحان و مدیران، قلم به دست به عرصه می آیند تا با استاندارد سازی شهر و زندگی شهری، به تولید و ارتقای امنیت ، کمک کنند. آنان خیابان ها را جوری می سازند که کمتر متجاسران فرصت خفت گیری از مردم را داشته باشند. ساختمان ها را جوری طراحی می کنند که هر نگاه و دست نامحرمی نتواند به آسانی بان چنگ اندازد. نحوه توزیع ظرفیت های پلیسی را هم به گونه ای توزیع می کنند که در زمان مبادا شهروند کمک خواه در کمترین مدت ممکن پلیس و قدرت فائقه او را در کنار داشته باشد و متجاسر و قانون شکن و فزون خواه، مشت اقتدار او را بر گونه خود حس کند. حضوری چنین بهنگام است که هم قدرت می آفریند و هم امنیت. هم احساس اقتدار می بخشسد و هم احساس امنیت. این دو که به وجود آمد، زندگی هم زیباترین صورت خود را رو می کند تا نیکوترین خاطرات هم شکل بگیرد و خب، انسان هم با خاطرات خود زندگیرمی کند. آنان که خاطرات خوش فراوان دارند، شادمانه تر زندگی می کنندو آنانی که خاطرات بد دارند نه تنها در بیداری نمیرتوانند یقه خود را از چنگ آن یادها و یادگار های نا خوشایند بیرون بکشند که در فصل خواب هم « کابوس نشین» لحظه های تلخ خود می شوند. این می طلبد تا قبل از گرفتاری، برای کار و زندگی در مناطقی فکر کنیم که قبل از ما مهندسان و طراحان و فرهیختگان نظم شهری برای امنیت آن « فکر» کرده باشند. در فضایی این گونه، هم فکر ما آزاد خواهد ماند و هم خاطرمان چنان جمع خواهد بود که هیچ امنیت ستیزی نتواند گره این خاطرات جمع را باز و از آن برای ساختن کابوس استفاده کند. باید به مناطقی رو کنیم که امنیت از کوچه های آن به استقبال ما بیاید. با مستقبلی چنین توانمند توسعه و پیشرفت و فرهنگ و سلامت نیز در کنار ما قرار خواهند گرفت چه امنیت مثل عقل است که چون آمد، دیانت و سعادت هم می آیند. در بوده امنیت نیز پیشرفت و توسعه در اعلاترین درجه خود محقق می شود......

خراسان / شماره : 19563 /دوشنبه ۲۹ خرداد-۱۳۹۶ / صفحه 10/ نگاه نو

http://khorasannews.com/?nid=19563&pid=10&type=0

خراسان / شماره : 19562/  يکشنبه ۲۸ خرداد-۱۳۹۶/ صفحه 16/ بدون موضوع

http://khorasannews.com/?nid=19562&pid=16&type=0

ما با قصه بزرگ شده ایم اما قصه های ما برش هایی ناب از واقعیت به رفتار در آمده بوده است و هست هنوز. عین واقعیت است و لذا می توانیم به جرات بگوییم، قصه نیست این که می شنویم و می خوانیم که مولا علی علیه السلام، به خانه یتیمان می رفت و با کودکان چنان مشغول بازی می شد که شاید پدر هم با آنان چنان مهر نورزد. 

ما با قصه بزرگ شده ایم اما قصه های ما برش هایی ناب از واقعیت به رفتار در آمده بوده است و هست هنوز. عین واقعیت است و لذا می توانیم به جرات بگوییم، قصه نیست این که می شنویم و می خوانیم که مولا علی علیه السلام، به خانه یتیمان می رفت و با کودکان چنان مشغول بازی می شد که شاید پدر هم با آنان چنان مهر نورزد. 

تعارف که نداریم، زندگی‌ام را بازخوانی می‌کنم می‌بینم، سربه‌زیر حکم قرآن نداشته‌ام حتی سر به اخلاقیات قرآنی هم نسپرده‌ام که اگر چنین بود در کنار نماز، به ادای زکات هم همت داشتم.در کنار عبادات به عبودیت هم‌فکر می‌کردم. اگر حتی یک آیه قرآن در زندگی‌ام به عمل درمی‌آمد، آن‌قدر روشنی افزا می‌شد که هرروز به چاه و چاله شیطان نیفتم. اگر واقعاً سربه‌زیر حکم قرآن داشتم، نه ظلم می‌کردم و نه ظلم می‌پذیرفتم. نه دست به تعدی در حق دیگران دراز می‌کردم و نه در حق خویش ستم روا می‌داشتم.اگر قرآن بر من حکم می‌کرد امروزه فقر چنان بر حاشیه شهر چنگ نمی‌انداخت که نفس کشیدن برای شهر هم مشکل شود. 

من باور ندارم که می‌شود قرآن به سر گرفت و این‌همه مشکلات را شاهد بود، قرآن به سر گرفت و فهمید یک خانواده «بیابان‌نشین» شده‌اند و برجای نشست. نمی‌شود فهمید یک پیرزن، یک مادر برای اجاره کردن یک خانه معطل ۵۰۰ هزار تومان  است و بی‌تفاوت بود، نمی‌شود شنید در چنین زمانی بعضی‌ها در عروسی  شاهانه‌شان، در زندگی شاهانه‌شان، مبلغ پول خرد هم حساب نمی‌شود و بر جای نشست.نمی‌شود از قرآن گفت و شنید، آن‌وقت، جوری زندگی کرد که با قرآن هیچ نسبتی نداشته باشد.

من تعجب می‌کنم وقتی برخی (بک یا الله بک یا الله) گویان قرآن به سر می‌گذارند، وقتی جوشن می‌خوانند و زبان به «سبحانک لا اله الا انت» می‌گشایند حال‌آنکه در زندگی‌شان هزاران خدا دارند و برای خدای احد و واحد جا کم است.

تعجب می‌کنم وقتی می‌خوانیم «الغوث، الغوث، خلصنا من النار یارب»، آن‌وقت خود جهنم افروز می‌شویم. راستی چه معنا دارد این «جهنم سازی» و آن الغوث خوانی‌ها. قرآن را باید کسانی به سر بگیرند که سر به قرآن بسپارند. کسانی باید اشک هاشان در حرم و مسجد و حسینیه  هزار فرشته را در صف داشته باشد، که زندگی‌شان شبیه زندگی امام علی(ع) باشد. من، اما، نه زندگی قرآنی دارم و نه با امام خویشاوندم. پس شما برایم دعا کنید شما که پیش خدا آبرو دارید. شما که خویشاوند معنوی امامتید برای من هم دعا کنید،برای همه دعا کنید تا سر ناقابل ما هم به فیض قرآن به سر گرفتن برسد. دعا کنید به‌گونه‌ای زندگی کنیم که رویمان بشود الغوث بگوییم و لااقل خود جهنم نساخته باشیم تا بتوانیم خلصنا من  النار یارب بخوانیم. 

اولین شب احیای من به گلایه از خود گذشت والا شما که خوبید، شما را که در سر هوای قرآن دارید. من اما وقتی سنگ‌هایم را با خودم وامی‌کنم، خجالت می‌کشم قرآن به سر بگذارم. به جمع مردم پا بگذارم. اما به سرم زده است لااقل برای شبیه شما شدن، تنهایی قرآن به سربگذارم. تنهایی دستانم را در آسمان رها کنم و مثل شما خوبان بخوانم «سبحانک یالا اله الا انت الغوث الغوث خلصنا من النار یارب» شاید برای من هم فرجی شود.

خبرگزاری مهر / شناسهٔ خبر: 4005359 /- جمعه ۲۶ خرداد ۱۳۹۶ /- ۱۱:۴۴/چ2

من به آفتابی، دل و دیده و اندیشه روشن دارم که دلیل آفتاب می‌آید. به آینه‌ای دیده و دل گره می‌زنم که شرح آیات می‌کند. به کلامی، درهای تفکر را می‌گشایم که کلید حقیقت را به دست می‌دهد. من معتقدم همان‌طور که تفسیر آیات به آیات در حوزه تفسیری قرآن، داری عظمت خاصی است باور دارم با همین سبک و سیاق باید به شناخت و تبیین و تفسیر ائمه هم برخاست. یعنی برای تعریف مولا علی (ع) باید به خوانش حضرتشان در احادیث و روایات و کلام امام رضا (ع) پرداخت چه حقیقتاً هم این آفتاب است که می‌تواند شرح آفتاب کند و الا هر کس دیگر به شرح علی بپردازد، بسان مادح خورشید خواهد بود که در حقیقت مداح خود می‌شود. چنانکه جناب مولانا به زیبایی به دیدن و نادیدن خورشید می‌پردازد و می‌گوید:
...مادح خورشید مداح خود است
که دو چشمم روشن و نامردم است
ذم خورشید جهان ذم خود است
که دو چشمم کور و تاریک به دست.... (1)
باور دارم امام علی را که امام رضا معرفی کند هزار بار متفاوت خواهد بود باآنکه عالمان و حکیمان، زبان به وصفش بگشایند. چه این تعریف نور است به نور و دومی تعریف نور است حداکثر به دریافت‌های زمینی از نور. بر این اساس می‌گویم باید هر امام را به امام شناخت. اینکه حضرات ائمه عليهم‌السلام بارها و بارها احادیث را در سلسله‌ای از سندهای نورانی از امام علی نقل می‌کنند برای این است که ما را به کانون نور توجه دهند. اگر تأمل‌کنیم در سبک رضوی نیز خواهیم دید که بخش وسیعی از روایات امام رضا (ع) به نقل از امام علی (ع) روایت‌شده است. یکی از شیوه‌های بارز و برجسته در روایات امام رضا (ع)، نقل حدیث با سلسله سند پیشوایان معصوم قبلی تا شخص رسول گرامی است. آن بزرگوار بدین گونه هم جریان زلال رهبری فکری و فرهنگی امت اسلامی را معرفی می‌کند و هم اندیشه‌های اصیل قرآنی و نبوی را به جامعه اسلامی عرضه می‌دارد. به‌عنوان‌مثال امام رضا (ع) از پدران بزرگوارش از امیرالمؤمنین (ع) نقل می‌کند که آن بزرگوار فرموده است: «دنیا سراسر جهل و ناآگاهی است، مگر آنجا که کانون علم است. و علوم هم حجت [بر انسان] است مگر آنچه بدان عمل گردد. و اعمال، تمام ریا و برای نمایش است مگر آنچه از روی اخلاص باشد. و اعمال همراه با اخلاص هم درخطر است تا انسان بنگرد که پایان کار چگونه خواهد بود. (2)
حضرت شمس‌الشموس (ع) در معرفی ویژگی‌های امام علی، به تبیین محور ولایت و امامت می‌پردازند و اصلاً این سلسله گویی برای احادیث اشارتی است تا درک کنیم که خطر هدایت و صراط مستقیم ولایت را در چه چهره‌هایی باید خواند لذاست که درجایی دیگر نیز شاهد این هدایت نرم و ارائه کدهای روشن هستیم که؛
اسماعیل بن علی بن زرین برادرزاده شاعر معروف و انقلابی (دعبل خزاعی) از پدرش نقل می‌کند که امام رضا (ع) فرمود: از پدرم موسی بن جعفر، شنیدم که فرمود از امام صادق (ع) و ایشان از امام باقر و ایشان از امام سجاد (ع) و آن بزرگوار از سید الشهداء و آن حضرت از امیرالمؤمنین شنیده است که رسول خدا (ص) این آیه را تلاوت فرمود: لَا یَسْتَوِی اَصْحَابُ النَّارِ وَ اَصْحَابُ االْجَنَّه، اَصْحَابُ الْجَنَّه هُمُ الْفَائِزِونَ»؛ «اصحاب جهنم و بهشت مساوی نیستند. اصحاب بهشت رستگارانند.»
سپس توضیح داد که اصحاب بهشت کسانی هستند که مرا اطاعت کنند و در برابر علی (ع) تسلیم باشند و ولایت او را بپذیرند. و یاران جهنّم آنان‌اند که ولایت علی را ناخوش دارند و با او نقض پیمان کنند و با او بجنگند.» (3)
حضرت علی بن موسی‌الرضا (ع) باز با تبیین همین خط راهنما، به نقل از پدران خویش از امیرالمؤمنین نقل فرمود که رسول اکرم (ص) فرموده است: «مَنْ أَحَبَّ أَنْ یَرْکَبَ سَفِینَه النَّجَاه وَ یَسْتَمْسِکَ بِالْعُرْوَه الْوُثْقی وَ یَعْتَصِمَ بِحَبْلِ اللَّهِ الْمَتِینِ فَلْیُوَالِ عَلِیّاً بَعْدِی وَ لْیُعَادِ عَدُوَّهُ وَ لْیَأْتَمَّ بِالْأَئِمَّه الْهُدَاه مِنْ وُلْدِهِ فَإِنَّهُمْ خُلَفَائِی وَ أَوْصِیَائِی وَ حُجَجُ اللَّهِ عَلَی الْخَلْقِ بَعْدِی وَ سَادَه أُمَّتِی وَ قَادَه الْأَتْقِیَاءِ إِلَی الْجَنَّه حِزْبُهُمْ حِزْبِی وَ حِزْبِی حزب‌الله عَزَّ وَ جَلَّ وَ حِزْبُ أَعْدَائِهِمْ حِزْبُ الشَّیْطَان؛ هر کس دوست دارد بر کشتی نجات نشیند و به ریسمان مستحکم چنگ زند و حبل‌الله استوار را بگیرد، باید پس از من رهبری علی علیه‌السلام را بپذیرد و با دشمنان او دشمن باشد و به امامان هدایتگر از فرزندان او اقتدا کند، آنان جانشین من، اوصیای من و حجت‌های الهی بر خلق پس از من و سروران امت من و رهنمای پارسایان به‌سوی بهشت‌اند. حزب آنان حزب من و حزب من حزب‌الله عزوجل است و حزب دشمنان ایشان حزب الشیطان است.»(4) خوانش امام در کلام امام به‌مثابه تفسیر آیه به دیگر آیه، شیوه‌ای است که هم ما را از خطا مصون می‌دارد و هم در شناخت بهتر کمک می‌کند و شایسته است در مطالعه سیره و روش و مکتب فکری حضرات معصومین (ع) در کلام دیگر ائمه به جستجو بپردازیم به مصداق آفتابی که دلیل آفتاب می‌شود. پس سخن به کلام مولوی (ره) به پایان می‌بریم بدان امید که در آغاز شناخت ولایت و امامت، با همه وجود قصد قربت کنیم برای بدر آوردن میراث آفتاب از غربت؛
...هرچه گویم عشق را شرح و بیان
چون به عشق آیم خجل باشم از آن
گرچه تفسیر زبان روشنگر است
لیک عشق بی‌زبان روشن‌تر است
چون قلم اندر نوشتن می‌شتافت
چون به عشق آمد قلم بر خود شکافت...
آفتاب آمد دلیل آفتاب
گر دلیلت باید از وی رو متاب
از وی آر سایه نشانی می‌دهد
شمس هر دم نور جانی می‌دهد (5)
 
 
پانوشت:
1 –مثنوی معنوی، مولوی، دفتر پنجم
2 –عیون اخبارالرضا (ع)،، ج 1، ص 281
3 –. همان، ج 1، ص 280
4 – همان، ج 1، ص 292 و 299
5 – مثنوی معنوی، مولوی، دفتر اول

خبرگزاری فرهنگ رضوی/ پنجشنبه ۲۵ خرداد ۱۳۹۶ / ساعت ۱۵:۱۳

http://farhangrazavi.ir/fa/doc/note/12931

علی، یک نام تنها نیست که بدان، شناسنامه بگیریم و تمام! جار هم بزنیم که مومن بودن را به کمال داریم چون هم نام مان علی است و برای اثبات آن ، سجل، رو کنیم و هم دل مان پر از محبت علی است پس ایمان تمام است، نه،این دو خوب است اما تا زیستن علی وار را به عمل در نیاوریم، به کمال نخواهیم رسید. وقتی که فقط محبت پا به میدان بگذارد این روزهای کوفه- در 14 قرن پیش- تداعی خواهد شد که همه به فکر مولا علی(ع) هستند، همه دغدغه دارند که بر آقا چه خواهد رفت. از دور و نزدیک هم آمده اند، پر از دغدغه، پر از اضطراب، راستی چه خواهد شد، دوست و دشمن می پرسند، اصلا هر چشمی که در کوفه به چرخش درمی آید پی جوی وضعیت مولاست، کودکان یتیم بی تاب تر از همیشه، همه دارایی خود را، کاسه شیر خود را به مولا هدیه کرده اند و دستان کوچکشان برای شفای مولا، در آسمان به پرواز است اما مولا. راستی فکر می کنید مولا به چه و به که فکر می کند و برای چه کسی دغدغه دارد. تعجب نمی کنید اگر بدانید برای تروریستی که به قتل او تیغ کشیده است. تعجب هم ندارد، یعنی از علی تعجب ندارد والا از همه اگر غیرممکن نباشد، تعجب برانگیز است. بله، چشم همه، پی مولاست و چشمان کم رمق اما مهربان مولا، پی «ابن ملجم»! همه برای مولا سفارش دارند و حضرتش برای ابن ملجم. همه شیرها را برای آقا آورده اند و ایشان کاسه شیر را به ابن ملجم حواله می دهد؛ اول او بخورد. سفارش او را می کند؛ به او ستم نشود و این که اگر زنده ماندم، خود می دانم و او، و اگر مردم، او یک ضربت زده است، پس دو تا نزنید. ضربتی زده است، ضربتی بزنید و... تعجب نکن، این مولا علی است، از او که «مع الحق است» و «الحق مع علی» جز این انتظار نیست. اصلا هم مهم نیست که او «ابن ملجم» است، مهم این است که این سو «علی» است، همو که هیچ گاه، بدی را جز به خوبی پاسخ نمی دهد، چه پاسخ «آب دهان انداختن» عمربن عبدود باشد، که به صبر پاسخ می گیرد، چه پیمان شکنی معاویه که با «وفای به عهد» مواجه می شود و چه حالا «آدم کشی ابن ملجم» که با محبت روبه روست. راز ماندگاری مولا هم همین خلق خدایی اوست والا خلق، حاکم کم ندیده است اما حاکمی چون علی، فقط در چهره خودش تجربه شدنی است. حداقل تا حالا چنین بوده است تا امام زمان به تکرار این تجربه جهان را روشن کند. آری امام در آخرین لحظه ها هم مراقب حقوق معاند تیغ بر کف و تروریست خود است، ما اما چگونه ایم. این دقیقا گرانیگاهی است که تکلیف ما را مشخص و به کارنامه عملی ما نمره می دهد. راستی ما نه با دشمن، نه با محارب، نه با بیگانه، بلکه با خود چه می کنیم؟ راستی به روابط اجتماعی خود دقت کرده ایم که چقدر با رفتار مولا زاویه دارد؟ نگوییم او علی بود و تمام شد. که اگر قرار بود تمام شود علی، امامت معنا نداشت. بلکه او امام همیشه است و ما منش او را برای همیشه باید در ساحت فردی و اجتماعی نصب العین و سرمشق مشق خود قرار دهیم. آن وقت دل هامان از زشتی های قهر و پلشتی های کینه پاک خواهد شد. مطمئن باشیم والا از «علی چهارده قرن پیش» که تکرار ناشدنی است و از قرآن لب طاقچه، کاری ساخته نیست، علی زنده در زندگی ما و قرآن جاری در رفتار ماست که می تواند اثرگذار باشد. پس بیایید در شب های عزیز قدر به دعا از خدا بخواهیم، ما را بر صراط علی علیه السلام ثابت قدم بدارد تا وقتی که او «ضربت» می خورد، ما سکه به نام معاویه ضرب نکنیم. بلکه فقط سکه مولا در بازار جانمان معتبر باشد و در مسجد دلمان را برای همیشه فقط به روی مولا بگشاییم و هرگز اجازه ندهیم «ابن ملجم» جهالت و دنائت و شهوت و غضب و نیرنگمان چنان قد بکشد که تیغش به فرق علی ایمان مان برسد. بگذریم، فقط یک سخن می ماند و این که در شب های قدر، قدر خویش را و قدر ایمان خویش را به محاسبه بنشینیم، کارنامه سال پیش را با خود انتقادی مرور کنیم و برای راه پیش رو برنامه ای بنویسیم تا بیش از پیش در عمل، به مولا تاسی و زیستن مان را علوی کنیم تا به علو درجات انسانی برسیم. ان شاالله

ب / شماره 3366 / پنجشنبه 25 خرداد 1396/ صفحه اول و 3/ چ2

رندان جرئه نوش، از شب قدر به فردای رستگاری دروازه گشودند، آن هم در زمانه ای که مرکب مردان مرد را در بادیه، پیه می برند و مرد را در باتلاق خود خواهی و دنیا خواهی زمین گیر می کنند. من این دو بیت را به جان مومنم و باور دارم که اگر آه تو از جنس نیاز باشد، در باغ شهادت هم باز، باز خواهد شد. این را جناب جامی ، هوشیاری بخش خوانده است تا بیدار شویم و بدانیم. 

جمهوری اسلامی / شماره 10895 / چهار شنبه 24 خرداد 1396/ صفحه 3 / اخبار/چ2

http://www.jomhourieslami.com/index.php?year=1396&month=03&day=24&category=3&#

خراسان / شماره : 19559 / چهارشنبه ۲۴ خرداد-۱۳۹۶/ صفحه5 / اجتماعی

خراسان رضوی/ شماره : 3589 /  چهارشنبه ۲۴ خرداد-۱۳۹۶/ صفحه 5/ اخبار

http://khorasanrazavi.khorasannews.com/?nid=19559&pid=5&type=0

قدر را قدر باید دانست و به تحریر عارفانه سرنوشت خویش باید برخاست که شب‌زنده‌داری و احیا در حقیقت برای جان به در بردن از مرگ و بقا یافتن در زندگی است. یعنی اینکه با همه وجود برای احیای خویش و قدر یافتن انسانی خود تلاش کنیم. یعنی اینکه جغرافیای معنوی خویش را بشناسیم و برای بهشت سازی آن بکوشیم.

شاید برای همین بیداری است که وقتی از امام رضا (ع) پرسیده شد: معنای قدر چیست؟ امام (ع) فرمود: «تقدیر الشیء، طوله و عرضه»؛ «اندازه‌گیری هر چیز اعم از طول و عرض آن است» (1) و در روایت دیگر، این امام بزرگوار در معنای قدر فرمود: «اندازه هر چیز اعم از طول و عرض و بقای آن است». (2) یعنی طول عمر و عرض معنوی آن و ماندگاری آثار و... که می‌توان از این حدیث، دریافت.

بله، قدر را باید در اندازه‌گیری آن دید و اندازه آن‌هم شد تا وقتی لب به دعا می‌گشاییم، استجابت هم در آن تجلی یابد. باید دعا را به زندگی درآوریم تا روشنایی همه پهنه حیات ما را فراگیرد چه مطابق روایات اهل‌بیت علیهم‌السلام در شب قدر دعای کسی رد نمی‌شود مگر دعای عاق والدین، قطع کننده رحم نزدیک، کسی که شراب بنوشد و کسی که دشمنی مؤمنی در دلش باشد و.... خب پس باید جان سبک کرد از این آلودگی‌ها تا احیای شب قدر هم معنا پیدا کند چه نمی‌پذیرند از آلوده دل و آلوده دیده و آلوده‌دامن که دست به طلب پاکی بلند کند.

دعا و نیایش و حتی خواهش، آدابی دارد که باید بدان مؤدب بود. لذا این حدیث امام رضا علیه‌السلام در مورد وظایف مسلمین در این شب برای برخورداری از فضایل بی‌کران آن، از پدرانش علیهم‌السلام، از حضرت امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام روایت کرده است، جنبه راهبردی پیدا می‌کند که فرمود: پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله و سلم فرمودند: من أحیی لیلة القدر غفرت له ذنوبه ولو کانت عدد نجوم السمآء ومثاقیل الجبال ومکائیل البحار.؛ کسی که شب قدر را به شب‌زنده‌داری بپردازد، گناهانش آمرزیده شود؛ گرچه به عدد ستارگان آسمان و وزن کوه‌ها و پیمانه دریاها باشد. (3)

این ادب و آن آداب است که ما را با سازمان بندگی ساز می‌آورد تا نفسمان عطر عبادت بگیرد و دلمان به ذکر جلیه حق، بهار شود چون یکی از سفارش‌های همیشگی ائمه (ع) برای آمرزش گناهان ذکر صلوات است و در شب قدر هم تأکید شده است.

 امام رضا علیه‌السلام می‌فرماید: مَن لم یَقدِرْ علی ما یُکَفِّرُ بهِ ذُنوبَهُ فَلْیُکثِرْ مِنَ الصَّلاةِ علی محمّدٍ وآلِهِ فإنّها تَهدِمُ الذُّنوبَ هَدما؛ هر که نمی‌تواند کاری کند که به سبب آن گناهانش زدوده شود بر محمّد و خاندان او بسیار درود فرستد؛ زیرا صلوات گناهان را ریشه‌کن می‌کند. (4)

خب! دشتی که شجره‌های خبیثه ازآنجا کن شود، به آیش توبه، آماده غرس و رویش شجره‌های طیبه می‌شود که اصل آن ثابت است و سرشاخه‌های آن در آسمان از سر "انی اعلم مالا تعلمون"(5) رازگشایی می‌کند. باری، قدر هم شب سرنوشت است و هم سرنوشت‌ساز لذاست که این‌همه بر احیای آن تأکید می‌شود و از غفلت از این فرصت سعد، پرهیز داده می‌شود تا بیدار بمانیم شب را و به روز برسانیم آن را و بیدار بمانیم و خویش را احیا بداریم که آن احیا، اشاره به این احیا دارد.

امام رضا علیه‌السلام نیز شب قدر را شبی می‌دانند که سرنوشت انسان‌ها در آن تقدیر و تحریر می‌شود. امام رضا (ع) می‌فرماید: «کانَ أمیرُ المومِنینَ علیه‌السلام لا یَنامُ ثَلاثَ لَیالٍ: لَیلَةَ ثَلاثٍ و عِشرینَ مِن شَهرِ رَمَضانَ و لَیلَةَ الفِطرِ و لَیلَةَ النِّصفِ مِن شَعبانَ و فیها تُقسَمُ الأَرزاقُ وَ الآجالُ و ما یَکونُ فِی السَّنَة».؛ امیر مؤمنان علیه‌السلام سه شب را نمی‌خوابید: شب بیست و سوم ماه رمضان، شب عید فطر و شب نیمه شعبان. در این شب‌ها، روزی‌ها و اجل‌ها و آنچه در طول سال خواهد شد، تقسیم می‌شوند. (6) اما نمی‌خوابیدند و این بیداری‌شان هم برای خودشان نعمت بود و هم برای ما مایه خیروبرکت و معنویت. آنان حجج بالغه خدایند و ما را دست‌هایی است که باید در دامن کریم آنان زنیم و راه یابیم که یکی از اعمال شب قدر توجه و توسل حضرات معصومین (ع) است که امام رضا علیه‌السلام دراین‌باره فرموده‌اند: إِذَا نَزَلَتْ بِکُمْ شَدِیدَةٌ فَاسْتَعِینُوا بِنَا عَلَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ هُوَ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنی فَادْعُوهُ بِها؛ هر وقت برای شما گرفتاری پیش آمد به‌وسیله ما از خداوند کمک بخواهید. که معنای کلام خدا در این آیه همین است (بهترین اسم‌ها مال خداست؛ به‌وسیله آن اسم‌ها او را بخوانید سوره اعراف آیه 180). (7). تجلی اسماء حضرت حق را در حجت‌های بزرگ خدا می‌بینیم و تمسک به آن را تمسک به خداوند می‌دانیم. شب‌های قدر نیز فرصت سعد این تمسک و آن التجاست به حضرت خدا. باشد که راه دوزخ بر همه ما بسته شود و در بسیط راه بهشت، پرشتاب به تعالی بندگی برسیم.

پانوشت‌ها:

1. المحاسن البرقی، ج 1، ص 244

2. بحارالانوار، ج 5، ص 122

3. وسائل‌الشیعة: ج 5، ص 173

4. وسائل‌الشیعة، ج 21، ص 394

5 - بقره، آیه 30

6. مصباح المتهجّد، ص 853

7. بحارالانوار، ج 91، ص 22

خبرگزاری گزاری فرهنگ رضوی/ سه شنبه ۲۳ خرداد ۱۳۹۶ /ساعت ۱۵:۳۵

http://farhangrazavi.ir/fa/doc/note/12846

رندان جرئه نوش، از شب قدر به فردای رستگاری دروازه گشودند، آن هم در زمانه ای که مرکب مردان مرد را در بادیه، پیه می برند و مرد را در باتلاق خود خواهی و دنیا خواهی زمین گیر می کنند. من این دو بیت را به جان مومنم و باور دارم که اگر آه تو از جنس نیاز باشد، در باغ شهادت هم باز، باز خواهد شد. این را جناب جامی ، هوشیاری بخش خوانده است تا بیدار شویم و بدانیم. 

  شب های قدر، بهار توامان دعا و اجابت است . هنگامه نیایش و بارش است و ما نیز،اهل دعا هستیم و لب ها مان ، دست ها مان را هم در پی دارد اما دایره دعاهای بعضی ما ها، از مساحت خانه خودمان هم فراتر نمی رود. اگر همه دعاهایمان را فهرست کنند می بینیم جز برای خود چیزی نخواسته ایم. اصلا انگار در دایره دعامان کس دیگری وجود ندارد. متاسفانه به کوچکی خود دعا می کنیم نه به بزرگی حضرت حق که باید اجابت کند دعاها را. نمی دانم چرا، این را بارها نوشته ام که این قبیل دعا کردن ها مرا یاد آن ماجرا می اندازد که وقتی ابر پرباران شد، باغچه گفت: ببار، ابر گفت: کجا؟ باغچه گفت: این جا باغ گفت: ببار! ابر گفت: کجا؟ باغ گفت این جا. مزرعه گفت: ببار! ابر گفت: کجا؟ مزرعه گفت: این جا، زمین گفت: ببار! ابر گفت: کجا؟ زمین گفت: همه جا! بله، هر کدام به وسعت دست ها و آغوش خود، طلب باران می کردند. حال آن که ظرفیت آسمان و ابر بیشتر از این ها بود، اما زمین همه جا را گفت و ... این قصه ما آدم ها هم هست هر کداممان باغچه و باغ و مزرعه خود را می بینیم در صورتی که همان عزیزی که گفته اجابت  مان می کند اگر او را بخوانیم، کرامتش برای همه است. رحمتش عام است و مهربانی اش نیز هم. پس بکوشیم در این لحظه های نورانی، که «اندرون از طعام خالی» است و فرصت آن که در خویش «نور معرفت» بینیم فراهم است، دست هایمان را چنان به آسمان بفرستیم که فاصله زمین و آسمان به صفر برسد. در این لحظه ها که دست در دامن عرش می زنیم برای هم دعا کنیم. من برای تو، تو برای من و نیز برای همه حالا که قرار است رفع گرسنگی را بخواهیم چرا فقط برای خود؟ خدایی که می تواند مرا سیر کند توان سیر کردن همه را دارد. پس «اللهم اشبع کل جائع» چرا دایره دعا را چنان تنگ بگیریم که فقط خود در آن قرار بگیریم؟ چشم از خود برگیریم تا همه را ببینیم و بخوانیم «اللهم اکس کل عریان» وقتی عضوی از بدنمان درد می گیرد فقط همان را در نظر نیاوریم بلکه به حرمت وسعت شفای خدای شافی دعا کنیم و بخوانیم «اللهم اشف کل مریض». در دعا اصلا نباید حسود بود بلکه باید دل دریا کرد تا دست هایی که در آسمان پرواز می کند، آزادی را برای همه بخواهد و به زمین آورد به حرمت «اللهم فک کل اسیر» در دعا باید از اسیران ظاهری فراتر رفت و چنان دعا کرد و آمین گفت که همه از بند اسارت نفس و شیطان آزاد شویم. از آمین گو سخن به میان آمد، من باور دارم گاه، حرمت «آمین گوست» که دعای دعا کننده را مستجاب می کند و خدا آن قدر عاشق تواضع آمین گوست که گاه ابر را هم همراه او می کند، چنان که در قصه ای تمثیلی می خوانیم در بیابان دو همراه بودند و هوا سوزان، یکی گفت دعا کنیم خدا ابری بفرستد تا سایه سرما شود در زیر تیغ خورشید. اولی به دومی گفت دعا کن، دومی با خود گفت آن قدر گناه کرده ام که شرمم می کند دعا کنم. با کدام رو خدا را بخوانم؟ پس به اولی گفت شما از ظاهرتان پیداست، اهل صلاحید دعا بفرمایید تا به اجابت رسد و اولی دعا کرد و دومی آمین گفت و ابری پدیدار شد بر سرشان اما وقتی راهشان از هم جدا شد، ابر بر سر آمین گو رفت... آری گاه آن که صادقانه آمین می گوید گره گشا می شود، پس برای همه دعا کنیم و همه آمین بگویند تا راه آسمان باز شود. خوبی ها را هم برای همه بخواهیم تا در هم افزایی خوبی ها، همه از آن بهره مند شویم و جامعه ای داشته باشیم سرشار از نور که همه جایش روشن باشد و چشمان همه نیز روشن شود، البته باید هم آداب دعا را رعایت کرد و هم ادب دعا خواندن و آمین گفتن را تا اتفاق مبارک اجابت، جامعه را به جلوه ای از بهشت میهمان کند...

ب / شماره 3365/ چهار شنبه 24 خرداد 1396/ صفحه اول و 3/ چ2

رنگین کمانی هستیم به نقشه ایران و پهنه ایران. کنار هم که قرار می گیریم، در چشم آسمان هم می نشینیم در جغرافیایی زمینی که نامش ایران است. ما ریشه های در هم تنیده شجره طیبه ای هستیم که طبیعت هم ما را هم زیست کرده است به گونه ای که کوه و دشت و جنگل و دریا و کویر با هم ساز می آید تا ایران مثل شهاب تابان بدرخشد. باری ما قطعات متفاوت اما همساز یک هویت صاحب تاریخیم. هويت ايراني با «فارس» و «ترک» و «کرد» و «لر» و «بلوچ»و «عرب» و «گيلک» و... شکل گرفته است. چنانکه ايران هم با «آذربايجان» و «فارس» و «تهران» و «اصفهان»‌و «بلوچستان» و«خوزستان» و گيلان.همچنان‌که نمي‌شود آذربايجان را، فارس را، بلوچستان را، کردستان را، خوزستان را از ايران جدا کرد.آذري و کرد و لر و...را هم نمي‌توان از هويت ايراني جدا نمود.

چه هويتي، معني هرکدام، هرچه باشد، ايراني نيست و ما همه نيز، ترک باشيم، يا کرد، لر باشيم يا بلوچ، عرب باشيم يا فارس، قبل از همه، يک «پيشوند» مشترک داريم» ايراني... ، ايراني عرب، ايراني آذري ... و... اين هويت ايراني است که بر جايگاه قومي و زباني ما اشراف دارد و آن را در دل خويش عزيز مي‌شمارد.

ايران اگر، ايران شد و ايران ماند، اين را رهين هوشياري، شجاعت و پايمردي «همه فرزندان »خود است.چنان‌که در حماسه دفاع مقدس «باکري» آذري چنان از «ايران »دفاع مي‌کرد که «خرازي» اصفهاني. «جهان‌آراي» خوزستاني چنان دل به بزرگي ايران داشت که «کاوه» مشهدي. ميان رزم لشکر عاشورا و سيدالشهدا و ويژه شهدا و 25کربلا و... هم فرقي نبود. همه يک تن بوديم عليه دشمن ، براي دفاع از يک آئين و يک ميهن.

همه درگير جنگ بوديم درست، مثل سکانس اول فيلم سينمايي مرز که در نقشه ايران، در هر استانش، قطره خوني نقش مي‌بست و همه درمرز با عراق به هم مي‌پيوست و جوي خوني را شکل مي داد که بر شمشير و هر اسلحه‌اي پيروز بود و در آن جوي خون، خون ترک و کرد و بلوچ و فارس و عرب به هم مي‌پيوست تا ايران بماند. يادم هست در عمليات مرصاد، قبل از اينکه ما راه را بر دشمن منافق در تنگه حسن‌آباد ببنديم، اين عشاير بودند که با سلاح‌هاي ابتدايي خود به مقابله با خصم آمده بودند که بيشه را خالي از شيران فرض کرده بود. يادمان هست که خوزستاني‌ها، اين غيورايرانيان عرب چگونه در برابر دشمني ايستادند که مي‌خواست از هم‌زباني خود با آنها سوءاستفاده کند غافل از اينکه ايراني عرب، همدلي و هم‌هويتي خود با ايرانيان را هزار بار از هم‌زباني با صداميان خوشتر دارد که اززبان صدام جز بانگ شوم برنمي‌خيزد.

آري، ايران را ما همه نگه داشته‌ايم. همه هم فرزند ايران هستيم و همه هم بايد در کنار هم با حفظ حرمت هم، سرفراز بمانيم که سرفرازي ايران و ايراني در گرو ايستادن همه ما کنار هم است و ما قوميت‌ها و زبان‌ها و...به مثل همان تک شاخه‌هايي هستيم که پيرخردمند به فرزندانش مي‌داد و مي‌شکستند اما وقتي چند شاخه را با هم به آنها داد و هيچ‌کدام شکستن نتوانستند پس آنها را گفت» فرزندانم، «با هم» باشيد که تک تک شما شکستني هستيد اما با هم که باشيد کسي نمي‌تواند شما را بشکند. شکست‌ناپذيري ما هم مرهون «با هم »بودن ما بود و هست اما در«برهم» بودن جز شکست، لباسي نمي‌توان پوشيد.

«اقوام» به مثل«قطعات پازل» هستند که هرکدام نقشي دارند و نگاري. اما «نقش اصلي» زماني شکل مي‌گيرد که آنها را کنار هم بچينيم و آن شکل هم «ايران» است که اگرچه در نقشه به «گربه »مي‌ماند اما در نقش، «شير »است و...

«شير بي‌يال و دم و اشکم که ديد

اين چنين شيري، خدا هم نافريد،»

شايد کلام هوشمندانه حضرت مولانا را بتوان چنين تعريف کرد که ايران، با همه اقوامش، «شير» مي‌شود و بدون آنها اصلا ايراني نمي‌ماند، که از آن سخن به ميان آيد. این را همه با صدای بلند اعلام می کنیم تا بدانند بدخواهان که بذر تفرقه می خواهند بکارند. بدانند دستی که برای افشاندن این بذر خبیثه در توبره شود ، بیرون نیامده فلج خواهد شد که این جا ایران است و مستظهر به دعای شهیدان. این جا ایران است، از هم ناگسستنی ترین نقطه جغرافیا. یک پارچگی ما به خون شهیدان مان قوامی جاودانه یافته است که – ان شاالله- هرگز گسسته نمی شود. روح مهدي و حميد باکري و همت و کاوه و خرازي و بروجردي و کاظمي و صیاد شیرازی و آبشناسان و دوران و کشوری و شیرودی وهمه شهدا شاهد عهد ما  و نگهبان ایران است...

حیات/تاریخ انتشار: 22 خرداد 1396 | شناسه مطلب: 134731/چ2

http://hayat.ir/fa/134731

خبرگزاری فرهنگ رضوی/شنبه ۲۰ خرداد ۱۳۹۶/ ساعت ۱۳:۱۵

http://farhangrazavi.ir/fa/doc/note/12698

Powered By
  BLOGFA.COM