خدا بهشت نشين شهيد، امير ارتش جمهوري اسلامي سرلشکر دکتر حميد رخشاني را به فيض سلام قول من رب رحيم متنعم کند، که وقتي دامادشان گفت: خودکارت را بده مي خواهم چيزي بنويسم با صداقت و صراحت پاسخ داد: اين خودکار متعلق به بيت المال است سپس رو کرد به مادرش که: مادر جان لطفاً يک خودکار بدهيد به احمدآقا. او حتي خودروي خود را هم به اهواز برد تا بعدازظهرها که براي خدمت غيرسازماني به روستاها مي رود از خودروي دولتي استفاده نکند خدا به عزت خود ياد اين شهيد را و شهيد برونسي را عزيز بدارد که وقتي از جبهه برگشت و يک فرش ماشيني را در خانه خود ديد و فهميد دوستان سپاه آورده اند، همان دم آن را جمع کرد و پس فرستاد. خدا همه شهدا را رحمت کند که بدون شرمندگي- حتي- نه خود از بيت المال استفاده مي کردند و نه به ديگران اين اجازه را مي دادند. آنان به «فمن يعمل مثقال ذرةً خيراً يره» ايمان داشتند و از حساب و کتاب «فمن يعمل مثقال ذرةً شراً يره» مي ترسيدند، لذا، حتي به اندازه سر خودکاري هم از استفاده شخصي پرهيز مي کردند و از در اختيار ديگران گذاشتن نيز هم. اين را عرض کردم، تا به صراحت و صداقتي که بايد از شهدا وام گرفت، بگويم آقايان نامزدهاي رياست جمهوري و شوراهاي اسلامي شهر يک لحظه با خود خلوت کنيد ايران عزيز و مستقل، امانت شهدايي چنين است. آيا مي توانيد مثل آن شهدا رفتار کنيد و حافظ ايران و بيت المال مادي و معنوي مردم باشيد؟ نه مثل شهدا ،با هزار فرسنگ فاصله مي توانيد مثل اينان باشيد؟ مي توانيد ۲۰درصد مثل شهدا باشيد، ما به همين ۲۰درصد هم نمره ۲۰ مي دهيم اگر مي توانيد بسم ا... وگرنه بايد جواب گوي شهدا و خداي شهدا باشيد، در روزي که ترازوها را چنان دقيق تنظيم مي کنند که ذره اي خير و شر از حساب دور نماند، مي توانيد امانت دار باشيد بسم ا... سجاده نماز خدمت را با افتخار برايتان پهن مي کنيم اما آناني که بيت المال را مال البيت مي پندارند و در هر جايگاهي هستند، امکانات آن را نه وقف خدمت که انگار وقف تبليغ و ترويج و حمايت از کانديدا مي کنند، بدانند، هم از پس امروز يقين فردايي است که بايد جواب بدهند و حتي قبل از آن فردا، همين امروز را هم اگر نه در برابر محکمه قضا، لااقل در برابر افکار عمومي و وجدان خويش بايد پاسخگو باشند. شهدا دقيق بودند، خدايي بودند، خود را نديدند، ايثار را به اوج رساندند، هرکسي مي خواهد در کشور شهدا خدمت کند، بايد خود را شبيه آنان کند، مهم اين است که هرکسي مي خواهد مسئوليت بگيرد، آن را با رياست اشتباه نکند و قبل از هرچيز در آينه به خود نگاه کند. ببيند با شناختي که از خود دارد، رويش مي شود کانديدا شود؟ رويش مي شود امکانات در اختيارش را به خدمت دوست و هم حزبي اش قرار دهد؟ و ... نمي خواهد به ما جواب بدهيد. هرکس مي تواند به شهيد رخشاني و شهيد برونسي و ديگر شهدا جواب دهد، کانديدا شود...

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1392/01/29 شماره انتشار 18381 /صفحه۱۶/بدون موضوع

به هم خنديدن هنر نيست که ضدهنر است. هنر آن است که با هم بخنديم، بي آن که باعث تحقير کسي شويم. بخنديم، بي آن که کسي از اين خنده ما برآشوبد. بخنديم، بي آن که کسي تلخ کام شود والا به هم خنديدن و به قيمت شکستن حرمت و عزت هم قهقهه زدن هر چه باشد هنر نيست که از قضا «ضدهنر» است. هنر زيباست، زيبا و زيبايي آفرين، پرحلاوت است. ديده و دل را جلا مي دهد اما «ضدهنر» همه زيبايي ها را در هم مي ريزد، جام هاي بلور حرمت را مي شکند. قالي هزار رنگ را، هزار پاره مي کند و...

مطمئن باشيم، به هم خنديدن هنر نيست و از ملتي که پيشينه فرهنگي دارد و همواره سر، فراز دارد و سينه ستبر که «هنر نزد ايرانيان است و بس» توقع است همواره هنرمندانه سخن بگويد، هنرمندانه رفتار کند و هنرمندانه زندگي، نه اين که برخي افراد باشند براي خنداندن چند تن و به اصطلاح «شمع انجمن» شدن با تمسخر زباني و قومي، به هويت ملي خويش بخندند، اين شمع انجمن شدن نيست. شمع روشني آفرين است بلکه اين رفتار تاريکي محض است. البته بسياري، ناخواسته و بي قصد تحقير، لب به جوک و پيامک و... مي گشايند که يک لر بود... يک ترک بود...يک عرب بود... يک فارس بود... يک بلوچ بود...، حال آن که توجه ندارند اگر ترک و کرد و لر و بلوچ و عرب و فارس را بشکنيم، پس چه کسي مي خواهد ايران را بسازد؟ يادمان باشد، ايران، قالي هزار رنگ و هزار نقش است که چشم جهان را خيره کرده است. زيبايي و شکوه اين قالي از هم نشيني و گره خوردن همه رنگ ها و نقش هاست. جوهر پاشيدن روي يک گوشه قالي، تمام قالي را از قيمت مي اندازد، «لر»، نماد غيرت است. «ترک» تنديس تعصب و عزت، «کرد» سرو سرفرازي است و «عرب»، نخل پرثمر و پرريشه ايراني، «بلوچ» غيرتمرد مرزداري است که به نام ميهن جان مي دهد. فارس، با ايران معنا مي شود. اصفهاني، خرازي است، کاظمي است، خراساني کاوه است، خوزستاني، هاشمي، قمي، زين الدين و... ما در عاشوراي دفاع مقدس و هر گاه ايران در خطر بود، نشان داديم، به هر زبان و نژاد و حتي دين و مذهب، فرزند از جان گذشته ميهنيم،ما با هم که باشيم پيروزيم و بي هم مي شکنيم. ياد آن پيرمرد بخير، که ترکه اي به دست هر پسرش داد تا بشکنند و شکستند و بعد چند ترکه، به تعداد پسرانش کنار هم گذاشت و کسي نتوانست بشکند و بعد، پندشان داد با هم که باشيد، کسي نمي تواند شما را بشکند اما جدا، جدا، هر کدامتان شکستني هستيد و حالا اين قصه قوميت ها و زبان ها و شهرهاست. با هم باشيم، دشمن هيچ غلطي نمي تواند بکند، حتي اگر آمريکا باشد. با هم که باشيم، ايران به سرفرازي چنان ساخته مي شود که ما هر کدام نيز بهترين زندگي را داشته باشيم. پس با هم باشيم، «با هم بخنديم، به هم نخنديم که بي هم مي شويم، بي هم که شويم، هيچيم، هيچ!»....

خراسان - مورخ دوشنبه 1392/01/26 شماره انتشار 18378 /صفحه۱۶/بدون موضوع

صاحب عزا، کنار در مي ايستد. اين يک رسم است و من آن شب، آن شب که در حرم حضرت علي(ع) بدون برنامه ريزي قبلي روضه حضرت زهرا(س) شکل گرفت، چشم مي گرداندم به درهاي ورودي حرم. حس مي کردم حضرت حيدر(ع) که به نام فاطمه اش حساس است، بايد کنار درها ايستاده باشند. اين درست که شب هنگام غدير بود، اما وقتي بدون هماهنگي قبلي قطعات کنار هم چيده مي شود، حتي آدم ها کنار هم قرار مي گيرند و روضه شکل مي گيرد. حتماً رازي دارد. شايد اين پيغام را درک کنيم که ميان غدير و شهادت حضرت زهرا(س)، بايد به راز مظلوميت علي(ع) برسيم. شايد شهادت زهرا(س) روي ديگر سکه غدير است و شايد خيلي رازهاي ديگر. هر چه بود،آن شب روضه اي شکل گرفت که از ابتدا قرار نبود! کاروان هاي زيارتي، هر کدام براي خود برنامه اي داشتند. اما وقتي زمزمه روضه حضرت زهرا(س) در يک کاروان آذري زبان پيچيد، کم کم، مردم از هر کارواني که بودند به آن جمع پيوستند. مداح مي خواند، تا جايي که نفس ياري مي کرد و کلمات جاري مي شدند، اما ضجه عزا زماني اوج گرفت که يک روحاني مشهدي هم از ميان جمع گريان، به ياري مداح برخاست. از آن سوي ديگر، نيز يک روحاني شمالي و از ميانه باز يک مرد آذري. هر کس جمله اي مي گفت. ديگر مداح نمي خواند، اين چشم ها بودند که به گريه مي خواندند و لب ها که گويي در عطش مي سوختند و آدم ها،... چقدر از غدير، تا غربت علي، از ولايت مولا تا شهادت زهرا(سلام ا... عليها) فاصله کم بود. روحاني مشهدي، انگار واقعه کوچه را مي ديد که به فرياد گزارش مي داد و از آن سو کسي خواند. از زبان امام مجتبي عليه السلام که:

مردک پست که يک عمر نمک حيدر خورد

نعره زد بر سر مادر به غرورم بر خورد

ايستادم  به پنجه پا، اما حيف!

دستش از روي سرم رد شد و بر مادر خورد...

و اشک بود که غدير مي آفريد تا اگر شاهدان غدير به فراموشي دچار شدند، اين بار چشم ها به ايمان، غدير شوند و به شهادت ولايت مولا بيايند و راوي صادق مظلوميت زهرا(س) باشند. آن شب اشک و آه و ضجه شرح حرم حضرت حيدر بود و روحاني شمالي لب باز کرد که حسين عليه السلام به امام حسن عليه السلام گفت: داداش حسن! به سن و سال چندان از من بزرگ تر نيستي اما چرا چنين زود پير شدي؟ و پاسخ شنيد حسين جان! تو نديدي، آن چه من آن روز در کوچه ديدم، واي مادرم... واي مادر... و خود مي توانيد خودتان را جاي زائران حضرت حيدر و سوگواران حضرت زهرا(س) بگذاريد که چگونه صداي شان تا خدا مي رسيد.

از اين سو روحاني مشهدي باز خواند: عباس، به حسين(ع) گفت: داداش، من نمي دانم چرا هر وقت داداش حسن به اين جاي کوچه مي رسه، مي نشينه؟! و... اگر العاقل يکفيه الاشاره، عاشق را هزار بار بيشتر يک اشارت کافي است و حتي نياز به زبان داني هم نيست. اين ها فارسي مي خواندند، اما عرب هاي عراقي و لبناني و... هم، به هم نوايي آمده بودند و اشک و آه و ضجه، چشم نوشت همه بود.»

آن شب، آن روضه چنان جان ها را جلا داد که شب هاي بعد، همه از هم زمان برگزاري آن مجلس را مي پرسيدند، اما ... انگار فقط همان شب بايد پيغام را مي گرفتيم تا به فراموشي شاهدان غدير دچار نشويم. آن شب من و خيلي هاي ديگر، حضور صاحبان عزا را در ميان خود حس مي کرديم و بسيارمان چشم مي گردانديم کنار درها براي سر سلامتي دادن به مولا...

خراسان رضوي - مورخ شنبه 1392/01/24 شماره انتشار 18377 /صفحه اول و ۵/فرهنگی

* زلزله، يک واقعيت است. يک واقعيت طبيعي اما هرگز نبايد انسان اين مخلوقي که طبيعت براي او خلق شده است، مقهور يک حادثه طبيعي شود بلکه بايد زلزله را رام اراده خويش کند. چنان که شاهديم در جهان مردماني به علم و اراده، چنين کرده اند، ما هم مي توانيم و بايد به علم و اراده و ايمان چنين کنيم.

* وقتي پيامبر بزرگوار اسلام(ص) از سست چيدن قبر براي مرده پرهيز مي دهند و قبر را مستحکم مي سازند، تلخ است، پيروان آن حضرت به سهل انگاري خانه زندگي را چنان سست بسازند که به اندک زلزله اي، به قبر صاحبانش تبديل شود. حال آن که خانه هاي مقاوم در همين منطقه، زلزله را با خم ابرويي پشت سر گذاشتند و چتر امنيت براي ساکنان خود شدند.

* خانه را بايد ساخت، مستحکم هم بايد ساخت. از بهترين ابزار هم براي ساخت آن بايد استفاده کرد تا به گاه حادثه کمتر آسيب ببيند و کمتر آسيب ببينند ساکنان آن. دريغ و افسوس خواهد داشت اگر انفاس محترم مومنان و جان هايي که بايد چراغ جهان باشند، به آساني زير آوار از بين بروند. پس «مقاوم سازي» را بسان يک درس بايد فرا گرفت. قرائت شرعي ساخت و ساز هم حکم مي کند. بنيان بناها محکم و سازه ها، در بهترين شکل ساخته شود تا خانه زندگي هم مثل خانه ايمان مستحکم باشد.

* زلزله، خطي شد بر مشق زندگي و جمعي از هموطنان مان، بسان دفتر مشق ها به آخرين برگ رسيدند، تا سياه رنگ جامه و اشک روايت چشم هامان باشد که به مهرباني و نوع دوستي شهره ايم.زلزله در «دشتي»، حزين نواخت و شروه‌خواني، دوباره زنان بوشهري را به شيون کشاند و صدا تا به هر جا رسيد هموطنان به ياري برخاستند تا زلزله زدگان هيچ گاه احساس تنهايي نکنند که هر کس در ايران زندگي مي کند، ميليون ها خواهر و برادر دارد و دنيا ديد اين جا، ايران است، هيچ کس تنها نيست!

* زلزله، آمد، خانه هايي را ويران کرد و حرف مرگ زد و رفت، اما پس از آن دوباره «زندگي» آمد با مردماني که به ياري و امداد آمدند. با کمک هايي که در کوتاه ترين زمان به منطقه رسيد. تا اولين روز پس از زلزله، کسي آواره نماند، پيام جان فزاي رهبر انقلاب هم، تسلايي شد بر دل هاي داغدار و ا... اکبري براي نماز ياري مسئولان و مردم تا بازسازي از همان نخستين روز آغاز شود، مسئولان هم به عيادت و دلداري آمدند تا دريابيم، در اين ملک، زلزله هست، درد هست اما مهرباني، اما همدلي، اما همراهي صد چندان است و...

* زلزله، يک واقعيت است، اما قرباني شدن جلوي پاي زلزله، حقيقت نيست. حقيقت اين است که بايد از ميان زلزله، جاده اي به سوي زندگي بسازيم نه اين که در ميان زندگي براي زلزله کوچه باز کنيم تا بيايد، بغرد و بر دشت زندگي، بذر مرگ بيفشاند، نه اين که به هر لرزه، دامي شود براي دروي نهال زندگي....

خراسان - مورخ شنبه 1392/01/24 شماره انتشار 18377 /صفحه۱۱/ویژه

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1392/01/22 شماره انتشار 18376 /صفحه۹/اجتماعی

سال نو شد به لبخندهايي که بر لب ها شکفت، به هرم نفس هايي که همدلي را روايت کردند، به لطافت دست هايي که روي هم قرار گرفتند و به زلال سلامي که قاصد دل بود از لب ها تا پيامبر مهرباني باشد. سال نو شد، به ديد و بازديد به صله رحم، به سير و سياحت و تأمل در صنع خداوند. سال نو شد، به خوانش دوباره کتاب طبيعت و ما نيز نو شديم و اينک در آغاز نوروز کاري، باز بايد «نو نگري» کنيم و «نوکاري» که اگر جامه کهنه به کار سال نو نيايد، جان کهنه و برنامه کهنه هم به کار اين «نو سال» نخواهد آمد، پس تدبير بايد نو کرد و با همه توان بر کار همت گماشت، که سال سال حماسه نام گرفته است حماسه سياسي و حماسه اقتصادي و حماسه نيازمند مردمان بزرگ و کارهاي بزرگ است. کارهايي در اندازه جهاد و براي جهاد در دو شکل «اصغر» و «اکبر»ش که بسيار در هم تنيده نيز هست؛ اول بايد «بت منيت» خويش را شکست. اجازه بدهيد چنان که آخرين بدون موضوع سال پار را، به خوانش پيامک دلاوري از نسل عاشوراييان دفاع مقدس اختصاص داديم، آغازين «يادداشت، اين قلم را نيز به پيامکي از اين نسل متبرک کنيم که جهاد اصغر و اکبر را به جان تجربه کرده اند. سيد حميد چنين نوشته است در پيامک بهاري خويش... «مبارزه با هواي نفس، جهاد اکبر است و سالک در هر مرتبه هم که باشد باز درگير نوعي از هواها و نيازمند مبارزه و مراقبه خواهد بود... در اين مسير سالک مي شود مجاهد، مرگش مي شود شهادت در راه خدا... چنان که جنگ براي دفاع از دين، مي شود جهاد اصغر - که صد البته جهاد اکبر را نيز به نوعي در خويش دارد، چه بايد اول از خود گذشت تا راهي ميدان شد و اين خود بزرگ ترين مبارزه با نفس است - و کشته آن نيز شهيد است و شهيد نيز حق شفاعت دارد پس همين امروز، در نو شدن زمان و زمين هر که و هر جا که هستيم بايد در مراتب وجودي خويش غوص کنيم و به شناسايي سره و ناسره هاي آشکار و پنهان رفتار خويش بپردازيم، براي سره ها شکرگزار باشيم تا افزون شوند و براي درمان ناسره ها نيز بکوشيم و يادمان باشد که جامعه سالم و صالح و سره، از آحاد سالم و صالح و سره شکل مي گيرد و اينان هستند که توان خلق حماسه را دارند، ديروز، در دفاع مقدس، يک روز در سازندگي يک روز در عرصه علم و فناوري، يک روز در عرصه اخلاق و امروز در عرصه سياست و اقتصاد...

سال نو شد، ما هم نگاهمان به حضرت احديت نو شود که افق هيچ نگاهي از او خالي نيست و هيچ ديده صاحب بصيرتي نيست که او را نبيند و هيچ گوش هوشي نيست که نشنود آواز او را، پس يادمان بماند و اين ياد هر روز تازه تر شود که خداوند دور نيست، بلکه پشت هر پنجره تا جايي که چشم کار مي کند، تا آسمان، خدا، تماشايي است پشت هر پلک دوست حس شدني است. هر عبادت، هر تلاش، هر محبتي که مي کنيم، از دستي که بر سر يتيم مي کشيم تا نگاهي که به مهر بر نيازمند مي گشاييم، تا گامي که به راه سازندگي برمي داريم، تا دستي که باز گره مي گشاييم و... همه تا آسمان خدا مي رود و... سال نو شد، ما هم نو شديم و تقويم نو کنيم، تقويمي که بايد همه سربرگ هايش را نه به شعار حماسه، که به خود حماسه مزين کنيم... .

خراسان - مورخ چهارشنبه 1392/01/14 شماره انتشار 18369 /صفحه۲/اخبار

سال به پايان آمد آن چه بايد در جانمان پايان يابد، قهرها و کينه ها و کدورت هاست، هرچه نازيبايي است را در کيسه زباله بگذاريم بيرون خانه قلب مان. تا «پاکباني» بيايد آن را نه تنها از جلوي خانه قلب که از جلوي همه خانه قلب ها، خانه ها و شهرها دور کند...

سال به پايان آمد اما آن چه بايد در يادها بماند - و هرگز پايان نيابد - ياد زيبايي هاست. زلال و شاد و مومن باشيم و مهربان تر از هميشه، هر که هستيم به هر نام و به هر لباس و هر جا نشسته ايم به هر پست و هر مقام، به احترام هم به مهرباني برخيزيم، مخصوصا به حرمت شهدا، که راز سرفرازي اين ديارند، برخيزيم تا فرداي قيامت که همه از قبر بر مي خيزند، ما به حرمت شهدا، به عزت سر بر آوريم و ...

در حرف آخر سال را مي خواهم به تحرير يک پيامک بپردازم که حيف است شما نخوانيد، اين هم سوغات معطر سيدحميد است. از نسل عاشورايي دفاع مقدس که صميمانه نوشته است اين روزها، حواسمان باشد گم نشويم، زندگي يادمان هست، جنگ هم يادمان باشد و آتش را و چه مردان سبزي، از آتش گذشتند... بدر و خيبر و کمي بعدتر والفجر۸ و کربلاي ۴ و ۵ و آن هايي که به نيت نيامدن به آب زدند يادمان نرود...

اين روزها دعا کنيم باران ببارد بر اين کوير تا به محبت شکوفاتر شود و جاري شود، زلال و عاشقانه، اصلا دعا کنيم آقا بيايد. به مادر پنج شهيد، به مادر همه شهدا بگوييد باز هم «امن يجيب» بخوانند تا آن مرد در باران بيايد...

اين روزها يادمان باشد، سال ديگر هم مثل امسال زود مي گذرد و سال بعد و بعدتر... نيز هم اين روزها، چقدر دلم براي هواي هور و شب هاي چزابه و شلمچه تنگ مي شود ... باز خواب ديدم هزار هزار مادر شهيد را که پشت پنجره فولاد عاشورا مي خواندند، امن يجيب مي خواندند و ...، يادمان باشد، نوروز را و خانواده شهدا را، نوروز را و صله رحم را، نوروز را و ... نوروزتان مبارک....

خراسان - مورخ دوشنبه 1391/12/28 شماره انتشار 18368 /صفحه۱۶/بدون موضوع