نه مأذنه اي بود

و نه گلدسته اي

اما اذان به آسمان مي رسيد

در آن صحرا

که قرار بود نماز

-اين عاشقانه ترين تغزل-

براي آخرين بار

به امامت حسين(ع) اقامه شود

حنجره موذن

گلدسته شد

مأذنه شد

تا خاک

-اين خاک برگزيده-

مسجد شود 

 براي آخرين نماز حسين(ع)

...والله اکبر

حجت خدا در نماز شد

و نماز حقيقت خود را به تماشا گذاشت

و از آن سو

بن سعد ملعون

و شمر

و همه باطل کرداران دريافتند

اين نماز 

 آن ها را در هم مي شکند 

 پس به تير برخاستند

تا نماز را بشکنند

نماز حسين را-عليه السلام-

تيرباريدند

اما مرداني

به شکوه شهيد

جان سپر کردند

در باران تير

تا به سلام برسد

آخرين نماز

و چه پرشکوه بود

نماز در زير باران تير 

 ... والسلام عليکم و رحمة ا... و برکاته 

 که از لبان نوراني امام(ع) جاري شد 

 تني چند از ياران 

 با شهادت جاري شدند 

 و هنوز هم جاري اند

و اذان گوي نماز حقيقت

که اگر اقامه شود

جان و جامعه و جهان

از هر چه نازيبايي است

-به هر نام و هر نشان-

پاک مي شود

نه مأذنه اي بود

و نه گلدسته اي

حنجره موذن اما

گلدسته شد

مسجد عشق را

و صداي اذان تا آسمان رسيد...

خراسان رضوي - مورخ سه‌شنبه 1391/08/30 شماره انتشار 18273 /صفحه۷/فرهنگی

چهارديواري دانستن حرم سيدالشهدا - با همه عظمتش - کوچک کردن کربلاست، کوچک کردن همه زمين است در يک مکان محدود، کوچک کردن زمان است در همان زمين محدود، حال آن که «کل يوم عاشورا و کل ارض کربلا» همه زمين و همه زمان را به حسيني شدن دعوت مي کند؛ يعني، کربلا، شناسه و شناسنامه و تکليف همه زمين است، چنان که همه برگ هاي تقويم تاريخ بايد به «عاشورا» مزين باشد، که اگر نه اين باشد، کفران نعمت حسين(ع) خواهد بود.

به باور اين قلم، حرم حضرت سيدالشهدا - با همه عظمتش - فقط «يک سنگ نشان است که ره گم نشود» و الا بايد احرام بست زيارت خود مولا حسين(عليه السلام) را و در تماشاي انوار خورشيد جمالش معرفت آموخت و دريافت اين حقيقت را که کربلا، چارچوب رفتاري است و مکتبي که در آن سبک زندگي را تعليم مي کنند، پس براي زيارت آن فراتر از مناسک بايد پي جوي معارف بود. معارفي که سبک زندگي حسيني را از ديگر سبک ها تميز مي دهد و همه عاشقان را به اين عارف مي کند که کربلا، نه حرم و بين  الحرمين - با همه عظمتش - بلکه خود اباعبدا... است با همه گستره معرفتي و سعه وجودي آن حضرت. کربلا، يعني عباس - عليه السلام - با همه غيرت و قدرت و وفا و معرفتش، يعني زينب - سلام  ا... عليها - با همه جلال و عظمتش، يعني اکبر، علي اکبر(ع)، با همه زيبايي هاي پيامبرگونه اش، يعني اصغر، علي اصغر(ع) که بزرگي اش را تاريخ به احترام گواهي مي کند.کربلا يعني حقيقت، يعني صداقت، يعني ولايت، يعني شهادت. کربلاي چهارديواري، حتي حرمش - با همه عظمتي که دارد - همان سنگ نشان است، مثل کعبه، و الا اهل معرفت، پي يار مي گردند، چنان که مولامان و مولاي کونين، حضرت امام حسين(ع) روز هشتم ذي الحجه، حج را ناتمام گذاشت، تا از خانه خدا به سوي حضرت خداوند راهي شود آن هم در برابر چشمان بسياري از ظاهربينان که شايد او را به خاطر حج ناتمام به پرسش مي کشيدند، حال آن که آن سال، فقط حج کساني تمام و کامل شد که با حسين(ع) به کربلا آمدند و حج همه آناني که در مکه ماندند و به منا شدند و قرباني کردند و سر تراشيدند ناتمام ماند که وقتي از حجت خدا، سر مي برند، سر تراشيدن، هرچه باشد، حق نيست. حق همان بود که مولا اباعبدا...(ع) به انجام رسانيدند، حق همان بود که کاروان کربلا، به خون آن را بر دل تاريخ نوشتند، کعبه اما - با همه عظمتش - يک سنگ نشان بود که ره گم نشود، اما دريغ که بسياري راه را نيافتند يا يافتند و پس از چند صباحي، گم کردند و حتي تا کربلا هم آمدند، تا شب عاشورا هم با امام نماز بخوانند، اما در صبح امتحان جايشان خالي ماند، تا حج شان براي هميشه ناتمام بماند و ايمانشان نيز در رهگذار توفان عافيت خواهي قرار بگيرد و هويتشان به حضيض ذلت منتهي شود. آري آنان به کربلا رسيدند اما کربلايي نشدند....

خراسان - مورخ دوشنبه 1391/08/29 شماره انتشار 18272 /صفحه۹/اجتماعی

کربلايي هستيم آيا؟ اين سوال را مي شود جلوي انديشه همه گذاشت مخصوصاً کساني که داعيه دار ماجرايند، به ويژه کساني که با سفر به عتبات و زيارت کربلا، براي خود شأن کربلايي قائلند و دستار کربلايي بر سر و جامه کربلايي بر تن، نام خود را هم با پيشوند «کربلايي...»مي خوانند اما آيا کربلايي هستيم ما؟ آيا با سفر به کربلا، کربلايي مي شويم يا براي کربلايي شدن بايد جوري زندگي کرد که حسيني شدن معنا مي شود؟ بله، کربلا رفتن يا در آرزوي کربلا رفتن، اشک از بصر باريدن حرمت دارد، اجر دارد، عزيز است و عزت مي آورد، اما آن چه در حقيقت «کربلايي» مي سازد، فراتر از اين هاست، هزار فرسنگ فراتر. کربلا يک شهر و يک خاک نيست که با سفر به آن کربلايي شد و همه چيز را تمام دانست بلکه خاک و کوي اين شهر حتي حرم مطهر، سنگ نشاني است که ره گم نشود و راه را به رهدار برساند و راهيان را به مقصد. همان مقصدي که حضرت سيدالشهدا(ع) براي رساندن مردم به آن تلاش مي کردند. همان مقصدي که غدير براي آن شکل گرفت. همان مقصدي که هدف بعثت رسول خاتم خدا(ص) و همه انبياي الهي بود، کسي مي تواند خود را کربلايي بخواند که اهل مقصد باشد و جوري زندگي کند که هر کس او را ديد آيت حسين(ع) بپندارد و با تماشاي او ياد حسين عليه السلام و کربلا بيفتد... ما، اما آيا چنين هستيم، آيا هر کس ما را و رفتار و گفتار ما را ببيند و بشنود آيا ياد مولا مي  افتد؟ ياد عباس مي افتد، ياد زهير و برير و حبيب مي افتد؟صادق باشيم با خود. آيا ما که خود را «کربلايي» مي خوانيم آيت و نشانه حسين عليه السلام هستيم؟

اين دعوي سنگيني است، شانه هاي بسياري از ما را تاب کشيدن اين بار نيست موضوع سفر به کربلا، هم همان ماجراي حج است و «ما اکثر الضجيج و اقل الحجيج» اين فرمايش روشن معصوم عليه السلام است در بيان حقيقت آن چه در مکه و منا شکل مي گيرد. در کربلا نيز ماجرا همين است. کربلاروها و آرزومندانش زيادند اما «کربلايي ها» کم اند شايد خيلي کم. البته «کربلايي» خواندن خويش يک سويه ديگر هم مي تواند داشته باشد و آن اين است که فرد با دريافت درست از موقعيت خود «نقشه راهي» براي خود تعريف کند و پا به آن بگذارد که او را به کربلا برساند و در اين مسير هم هرگز پاي از اين راه بيرون نگذارد، اين نيز قابل احترام است چون اگر امروز کسي با ديدنمان ياد کربلا نمي افتد، چنان زندگي خواهيم کرد که فردا يادآور حسيني زيستن باشيم، اما اين کربلايي خواندن يک سويه ديگر هم مي تواند داشته باشد و آن اين که با همه کاستي هايي که داريم، با همه آن چه ما را زمين گير مي کند، اگر خود را «کربلايي» مي خوانيم از اين روست که براي خود هويتي قائل نيستيم، بلکه جامه نام و نشان خويش از تن به در کرده ايم تا فقط و فقط خود را با کربلا تعريف کنيم. آن گونه که وقتي آن غلام در صحراي کربلا به ميدان رفت بر خلاف همه که هر کس خود را به قوم و قبيله خود معرفي مي کرد و به قدرت شمشير پدرانش مي نازيد، اين غلام خود را به امام حسين(ع) تعريف کرد؛ «اميري حسين و نعم الامير» من آقايي چون حسين(ع) دارم... آري اگر از اين زاويه خود را کربلايي بدانيم، خوب است و جان افزا که «حسين(ع)» روحي است جاري در جان هاي عاشق و ما از همه نام ها و نسبت ها گذشته ايم و کربلايي شده ايم. آيا چنين مي شويم ما؟...

خراسان - مورخ یکشنبه 1391/08/28 شماره انتشار 18271/صفحه۱۲/اندیشه

جامعه اي که کربلا ندارد را نمي دانم الگو از کجا مي گيرند و بدايت و نهايت راهشان را چگونه طي مي کنند، اصلاً آغاز و انجامشان چيست؟

به باور من، جامعه بي کربلا، مثل خياط بي مدل مي ماند، که بي الگو مي برد و مي دوزد و معلوم نيست بر تن چه کسي ساز مي آيد و يا اصلاً ساز مي آيد بر تن فردي؟ اما جامعه اي که کربلا دارد اگر به آغاز و انجام نيک نرسد، جز کافر کرداري معنايي نمي شود براي آن يافت. کربلا، الگوست نه فقط الگو براي جنگ و دفاع، که الگوست براي همه زندگي و الا اگر قرار بود کربلا فقط الگوي مواجهه و مقابله با دشمن باشد و بس «کل يوم عاشورا و کل ارض کربلا» بلا موضوع مي شد و مردمان نيز بلا موضع، حال آن که «هر روز عاشوراست» باور ماست و معتقديم خون حسين عليه السلام در عاشوراي ۶۱هجري، خطي را ترسيم کرد که تا قيامت ادامه دارد، خطي که هر کس سمت حسيني آن باشد، خوب و زيبا خواهد بود و هر که آن سوي خط باشد، جز زشتي و فريب و شر بهره اي نخواهد داشت.

ايستادن اين سو و آن سوي خط هم تنها به حرف و شعار و حتي به اشک و احساس هم نيست که اگر بود، حسين ايمانمان در رهگذار اعصار و قرون تنها نمي ماند و جامعه به معناي واقعي حسيني مي شد. حال آن که کربلايي و حسيني شدن، عين ايمان است که بايد اول در دل بنشيند به مصداق «عقد في القلب» و بايد به زبان اعلام شود بر سبيل «اقرار باللسان» و حتماً و حتماً و حتماً بايد به عمل در بيايد که ضلع سوم مثل ايمان «عمل بالارکان» است.

بايد به حسين(ع) ايمان آورد. ايمان در پستو مانده چاره کار نيست بايد آن را حتي در برابر ابن زيادها و يزيدهاي ظاهري و باطني فرياد کرد و به اشک و احساس بر ياران حسين(ع) درود فرستاد و به لعن و نفرين بر «همه قتله عاشورا» شوريد و بايد به عمل در آورد انديشه ها و باورهاي امام را - عليه  السلام - که عاشورايي بودن و کربلايي ماندن يعني عمل به آموزه هاي زندگي ساز حسين، يعني در پيش گرفتن سبک زندگي آل ا... و به زبان ساده يعني در احاديث ائمه راه را يافتن و با خود و خداي خويش صادقانه به داوري نشستن که اگر امروز امام حسين(ع) بود در برابر هر موضوعي، چه موضعي مي گرفت و سپس همان موضع را گرفتن و همان کار را انجام دادن. اصلاً کل يوم عاشورا يعني حسين(ع) را هميشه امام خويش دانستن و دريافتن اين که اگر همين جايي که ما ايستاده ايم - حالا هر کس که هستيم و هر کاري که داريم - اگر امام(ع) باشد چه گونه رفتار مي کند، ما هم همان گونه رفتار کنيم و اين يعني زندگي کردن بر باور «کل يوم عاشورا»، يعني در کار و زندگي، در همکاري و همسايگي، در خريد و فروش، در ساختن و استفاده کردن و ... در همه شئون زندگي، مومنانه رفتار کردن و ... اين درس کربلاست، هر کس مي خواهد کربلايي باشد، خوب زندگي کند ...

 خراسان - مورخ شنبه 1391/08/27 شماره انتشار 18270 /صفحه9/اجتماعی

چه طور است که دکور خانه ات را با زيباترين وسايلي که مي تواني تهيه کني، مي چيني، چگونه است که مي کوشي تا زيبايي اين وسايل و چيدمان در چشم ها بنشيند، چگونه است که براي انتخاب يک پرده، هزار کاتالوگ را نگاه مي کني، براي تجهيز آشپزخانه با ۱۰۰ نفر مشورت مي کني و دوصد طرح را به دقت مي نگري تا يکي را انتخاب کني و چگونه است که ... اين ها همه خوب است. دقت شما هم قابل تحسين است، اما يک نکته، همان طور که براي زيباسازي محيط فيزيکي خانه تلاش مي کنيد بايد براي زيباسازي محيط معنوي خانه هم بکوشيم، براي بهسازي محيط زيست جمعي نيز هم. يعني همان قدر که براي خريد يک کالا دقت داريم و براي آن وقت مي گذاريم و کلي چک و چانه مي زنيم، براي روابط اجتماعي، براي انتخاب دوست، براي تحقق وعده ها، براي بهسازي رفتارها هم بايد چنين کنيم. ما که توقع داريم وقتي کالايي را مي خريم، طبق کارکردي که برايش تعريف شده است از آن خدمات بگيريم و دستگاه «حق» ندارد خدمات تعريف شده اش را انجام ندهد و اگر با اين مسئله مواجه شويم بلافاصله به فروشنده و نمايندگي کالا مراجعه مي کنيم بايد يادمان باشد «خود» ما هم «حق» نداريم وعده اي را که مي دهيم ناگفته پنداريم و پيماني را که مي بنديم، شکسته انگاريم. فکر نمي کنيم وقتي به خاطر عيب دستگاه به سازنده و فروشنده آن مراجعه و شکايت مي کنيم، مردم هم حق دارند وقتي ما به پيمان خويش عمل نمي کنيم، قول خويش را زير پا مي گذاريم و ... از ما به درگاه خداوند شکايت کنند؟

باور کنيد و باور کنيم همان طور که چينش دقيق وسايل و کارکرد دقيق آن، زيبا و آرامش بخش است، وفاي به عهد و پيمان نيز رفتارها را زيباتر مي کند تا جايي که «وفاي به عهد و پيمان» را از شاخصه هاي اصلي اهل ايمان برشمرده اند. حتي فرموده اند، براي شناخت اهل ايمان، به طول رکوع و سجود آدم ها نبايد توجه کرد، بلکه وفاي به عهدشان را بايد سنجيد و اندازه ايمانشان را از آن فهميد. در حوزه اجتماعي، نيز اگر وفاي به پيمان نباشد و اگر قول ها پشتوانه عملي نداشته باشد، سنگ ها از روي هم خواهد غلتيد و همه چيز از هم خواهد گسست و روزگار، به شب ديجور خواهد رسيد که هيچ کس نخواهد توانست کار خود را به سامان برساند. حرف آخر اين که؛ يادمان باشد همان گونه که ما از بد قولي ديگران رنج مي کشيم.همان قدر که انتظار براي تحقق وعده هاي ديگران سخت است، بدقولي ما هم ديگران را رنج مي دهد و انتظار براي انجام کار توسط ما هم براي ديگران تلخ است. پس با مردم همان گونه رفتار کنيم که مي خواهيم با ما رفتار شود. نظم و برنامه و عمل به پيمان را همان قدر در زندگي رعايت کنيم که مي خواهيم در برنامه ديگران لحاظ شود و...

خراسان رضوي - مورخ چهارشنبه 1391/08/24 شماره انتشار 18268 /صفحه۶/جامعه

تا سبک مهندسي متحول نشود، وضعيت سازه ها تحول نخواهد يافت تا مهندسان معمار، طرحي نو در نيندازند، شاهد ساختماني نو نخواهيم بود اگر کشاورزي براساس مدل سابق باشد، ميزان توليد محصول و کيفيت آن نيز تفاوت نخواهد کرد. پس اگر خواستار توليد بهتر، کيفيت بهتر، آسايش بهتر و... هستيم، بايد سبک کار را به سمت بهتر شدن هدايت کنيم. در حوزه زندگي و روابط اجتماعي نيز همين قاعده حاکم است. زندگي بهتر و جامعه برتر نيز سهم و حق آناني است که سبک زندگي خوب دارند پس بايد به سمت اين سبک حرکت کنيم تنها تفاوت کار در اين است که در علوم پزشکي و مهندسي و... بايد به تحول و نوآوري و ... پرداخت اما درحوزه زندگي، بهترين سبک را انبيا و ائمه طراحي کرده اند فقط ما بايد به آن عمل کنيم. اگر در علوم جديد هر چه از قبل فاصله مي گيريم و هر روزي که پا به روز ديگر مي گذاريم سبک ها کامل تر مي شود، در حوزه زندگي هر چه از مکتب الهي، از آموزه هاي انبيا و اوليا دور مي شويم، زندگي ها به هم ريخته تر مي شود. آرامش از خانه ها رخت برمي بندد تا جايي که گاه مي بينيم از نهاد خانواده، تنها يک نام مانده است و «اعضاي خانواده»ديگر به معناي واقعي وجود ندارد. آن چه هست، يک «هم جانشيني اجباري» است، يا با هم نشيني بر حسب عادت. هر چه باشد، اسم اين را ديگر «خانواده» نمي شود گذاشت. خانواده تعريف خود را دارد. همدلي خاص و محبت هاي ويژه و همکاري مستمر در آن موج مي زند.

ديگر «اين مسئله توست» معنا ندارد. مسئله اي اگر در زندگي يک نفر افتاد، همه با هم براي حل آن تلاش مي کنند و خداي نکرده اگر کسي به بحراني برخورد، دست همگان براي رفع آن کنارش خواهد بود، اگر «خانواده واقعي» وجود داشته باشد چيزي به نام «تنهايي» شکل نخواهد گرفت که باعث فرسايش روح و روان مردمان شود و افسردگي به وجود بيايد و فرد را به انزوا بکشاند. اگر خانواده واقعي باشد، «حقيقت هاي زندگي مومنانه» به واقعيت هاي اجتماعي تبديل خواهد شد.

حقيقت ها هم که محقق شود جامعه روز به روز بهتر خواهد شد و کوچه هاي آن روشن تر، اصلاً روشني افزون تر و روزگار بهتر از هم افزايي نور و خوبي شکل مي گيرد و در اين رهگذار، نهاد خانواده، سنگ زيرين جامعه است جامعه اي که مي خواهد با اصلاح سبک زندگي، به اصلاح امور بپردازد و بستري براي کمال و تعالي اخلاق و رفاه و آرامش شهروندان خويش باشد...

خراسان رضوي - مورخ دوشنبه 1391/08/22 شماره انتشار 18266 /صفحه۶/جامعه

غدير، عيد «خم» تنها نيست، عيد تنها مردماني که آن روز «خم» نشين شدند هم نيست، غدير عيد مردم است. همه مردماني که اگر چه پاي در زمين دارند اما نگاهشان در آسمان پرواز مي کند و سبک زندگي شان نيز به گونه اي است که شبيه کمال يافته آن را در بهشت مي توان يافت. غدير خم، عيد همه آناني است که ايمان به خدا و نبوت را با امامت گره زده اند و آن را نه تنها بر زبان که در عمل هم به انجام مي رسانند و به گونه اي زندگي مي کنند که آدمي در مطالعه رفتار آنان مشي مولا و احاديث حضرت را به عينه مي بيند. نگاه اين مردمان،از مهرباني سرشار است و جايي براي بغض و کينه و حسد و ديگر نازيبايي ها در دل و ديده اينان نيست.

گرماي دست هاشان، سردي مشکلات را تحمل پذير و در ديگر گام با رفع مشکلات بستر را براي رفاه مومنانه مردمان فراهم مي کند. باورمندان حقيقي ولايت و جان يافتگان «خم غدير» فرصت نوش از اين خم را براي ديگران فراهم مي کنند. نگاهشان حسنه است، گفتارشان نيز، نه زبانشان نيش دارد و نه نگاهشان گزنده است. نه تنها مردمان از دست و زبان و نگاهشان آسوده اند که از دست و ديده و زبان ديگران به آنان پناه مي برند.

ترازوي باورمندان علي، به گاه داد و ستد ميزان است و حتي کفه سنگين به سمت مشتري است. چون بستانند، سبک گيرند و چون بفروشند ترازويشان سنگين تر است. گران فروشي را کفران باور هوالرزاق مي دانند چنان که خشم گرفتن نا به جا را، ناسپاسي حضرت ارحم الراحمين، آناني که خود را، هويت خود را و ايمان خود را، محمدي و علوي تعريف مي کنند،زبان از دروغ، از طعنه، از بدگويي، به طهارت، صداقت و يک دلي و يک کلامي و صراحت رسانده اند.

به گاه سخن، خيرالکلام دارند و به هنگام کار، خيرالعمل. حي علي الصلاة آنان را به اقامه نماز مي کشاند و با اقامه نماز به نهي از منکر براي زشتي زدايي از رفتار خود و جامعه خود تلاش مي کنند. اهالي غدير، اهل عمل به احکامند، طريقت را با شريعت تعريف مي کنند و مي پيمايند، بايدها و نبايدهاي شارع را به عمل مي آورند و خود توضيح المسائل عمل مي شوند. از سرانگشتانشان، عطر گره گشايي کار مردم به مشام جان مي رسد و به دل مهربانشان که رجوع کني، آن را سرشار از محبت حضرت خداوند و بندگانش خواهي يافت. اهل غدير مي کوشند، پا جاي پاي علي بگذارند جاي پاي نبي و قبله آنان را به سوي خدا مي برد. ما هم بکوشيم، هر روز بيش از ديروز، خود را به غديريون شبيه تر و نزديک تر کنيم. ان شاءا.....

خراسان رضوي - مورخ پنج‌شنبه 1391/08/11 شماره انتشار 18258 /صفحه اول و ۶/جامعه

فردا عيد است، عيد طلوع مردي که خورشيد -اگر قابل باشد- جرعه اي از نگاه اوست. بزرگي که قامت از آسمان فراتر دارد. امامي که به هدايت مردمان را قافله در قافله به بهشت راه مي نمايد. هادي که دليل راه و حجت مسلماني شيعيان است. عزيزي که خداوند به او عزت داد و سربلندي حقيقي نيز دقيقاً در پيروي از او رقم مي خورد.فردا عيد است، يک عيد بزرگ که حضرت خداوند، زمين و زمان را به حرمت مردي آذين بسته است که حجت بالغه او در همه زمين و همه زمان است. او را نام «علي» است و طبعي بلند دارد و کرامت و جود را از پدر بزرگوارش حضرت جواد عليه السلام آموخته است. «نقي» است، پاکيزه جاني، که تاسي به حضرتش جان ها را و جهان را پاکيزه مي کند. او را کلامي نوراني و زلال است که هرکس مي خواهد به طهارت روح و پاکيزگي جان برسد، حتماً بايد در اين زلال هميشه جاري جان بشويد و «هادي» است، پرچم هدايت و ولايت بر شانه هاي توانمند او تکيه مي کند که کوه را مانند است به استواري، نه، استواري کوه ها را بايد به او مانند کرد که حضرتش امام مردماني است که به ايمان «کالجبل الراسخ» هستند که هيچ تندبادي نمي تواند آنان را از جاي بجنباند و هيچ قدرتي نمي تواند آنان را از صراط هدايت به ديگر راه بکشاند. پس وقتي پيروانش چنين پاکيزه جان و استوارگامند، بايد که سلسله جبال را در پايداري به حضرتش مانند کرد که حقيقت استواري در پيروي از اوست.امروز عيد است، عيد ولادت امام علي النقي الهادي عليه السلام و حضرتش را آستان چنان بلند است که بسياري را توان ديدن نيست و حريمش را حضرت حکيم قادر متعال حافظ است و بر گسترش نورش که نور خداوند است غيور که هرکس فوت کند، ريش و ريشه اش خواهد سوخت که «يُريدُونَ لِيُطفِئوا نورَاللّهِ بِاَفواهِهِم وَاللّهُ مُتِمَّ نُوره وَ لُوکَرِهَ الکافِرُون» سنت خداوند است و مگسان پليد پندار و پليد گفتار را که در فضاي مجازي پنجه در روي پاک حقيقت مي کشند را هشدار بايد داد که عنقا را بلند است آشيانه و در ساحت ايمان، هيچ مرغي، چنان پايين نمي پرد که کوتاه قامتان کوته انديش بتوانند، بر او دامي بگذارند و به مقصود رسند، حقيقت مثل آفتاب، مثل نور، مثل آب راه خود را پيدا مي کند و موانع شيطاني را در هم مي شکند فردا عيد است، يک عيد بزرگ، يک عيد متفاوت تر از هميشه و انوار تابان هدايت حضرت علي النقي(ع) پرتوافشان تر از هميشه، تاريکي ها را در هم مي درد، تباهي ها را فرو مي کوبد و جلوه تابان و بي مثال حقيقت را به تماشا مي گذارد ولو خفاشان به کمک خناسان، لب به ياوه بجنبانند و آن مرد ک«خفاش شامي»، که نه رسم «شاهين» مي شناسد و نه نسبتي «نجفي» دارد، «انکرالاصوات» خويش را «لصوت الحمير» به آواز درآورد.فردا عيد است، عيد ولادت خورشيد دهم برج امامت، عيد جريان زلال ولايت که همه زشتي ها را مي شويد و مي برد تا همه زمين و زمان به نام خداوند بزرگ بستر مسلماني شود. خود را آماده کنيم براي اين عيد، به شور، به شادي براي روشناي چشم مومنان و کوري چشم کافران فردا جشن مان پرشکوه تر خواهد بود.....

خراسان رضوي - مورخ سه‌شنبه 1391/08/09 شماره انتشار 18256/صفحه اول و۲

مومنانه زندگي کردن نيازمند شناخت و عمل به سبک زندگي معصومان(ع) است. اگر مي خواهيم که جامعه ما هر روز بيشتر از ديروز از «عصمت» بهره مند شود- که صد البته مي خواهيم- بايد خودمان به اين سبک، زندگي کنيم. فراز و فرودهايي که پيش مي آيد نيز نبايد ما را از اعتدال سبک زندگي مومنانه دور کند که از قضا مرد در کشاکش مشکلات از نامرد باز شناخته مي شود و مرد آن است که بر هيجانات، بر دشواري ها، بر دشمني ها و... مسلط بشود و خود به اين گرداب نيفتد. هنر نيز اين است که گرداب ها را آرام کند و الا در شرايط عادي، خيلي ها به اعتدال زندگي مي کنند، چنان که همه مردم در زمين هموار راحت راه مي روند اما در فراز و فرودهاي کوه و دره است که توانمندي ها نشان داده مي شود. پس تمرين کنيم و خود را ملزم بدانيم که در شرايط سخت هم پا از دايره سبک زندگي مومنانه بيرون نگذاريم.اين نيز سفارش موکد امام باقر عليه السلام است که ؛ تو را به پنج چيز سفارش مي کنم. ۱-«اگر مورد ستم واقع شدي، ستم مکن» چون ما مجاز نيستيم حتي در برابر ستمي که بر ما مي رود، پا از دايره انصاف بيرون بگذاريم و به ستم دست بگشاييم يا زبان. اگر چه عفو در موارد ستم فردي ارجحيت دارد اما اگر بنابر مقابله هم هست بايد به اندازه باشد. ضربه اي در برابر ضربه و نه افزون تر. چون امام علي عليه السلام مي فرمايند«در عفو لذتي است که در انتقام نيست.» و باز خود آن حضرت(ع) درباره ابن ملجم سفارش مي فرمايند، اگر زنده ماندم خود مي دانم با او چه کنم، امااگر از دنيا رفتم و شما خواستيد او را قصاص کنيد، او يک ضربه زده است و شما هم يک ضربه بزنيد، يعني با ستمکاري چون ابن ملجم هم بايد به انصاف رفتار کرد...

۲ -«اگر به تو خيانت کردند، خيانت مکن» و اين يعني جواب بدي را نمي شود با بدي داد. در مکتب ائمه(ع) جواب بدي، هم خوبي است تا همان تک بدي هايي که شکل مي گيرد، جواب نگيرد که زنجيره زشتي ها ادامه يابد. اين زنجيره هاي نحس را در اولين قدم بايد قطع کرد و حتي اجازه شکل گرفتن هم به آن نداد.

۳ -«اگر تکذيب کردند، خشمگين مشو» تو حرف حق بگو، تکذيب جاهلان هم تو را بر سر خشم نياورد چون ما مکلف به گفتن و شنيدن بهترين ها هستيم و همواره بايد به شيوه «جادلهم بالتي هي احسن» با ديگران رفتار کنيم.

۴ -«اگر مدحت کردند، شاد مشو» به گونه اي که تحت تاثير مدح ديگران قرار بگيري، بلکه همواره خداوند را در نظر داشته باش.

۵ -«اگر نکوهشت کردند، بي تابي مکن» و همواره اعتدال را در نظر داشته باش. اين درس امام باقر(ع) است که اگر سبک زندگي ما شود، اگر همه ما بدين سبک ملتزم شويم هم زندگي شخصي ما و هم زندگي جمعي ما شيرين تر و دلپذيرتر خواهد شد. پس يادمان بماند، در سبک زندگي مومنانه براساس کلام روشن حضرت باقرالعلوم(ع) «کلوخ انداز را پاداش سنگ نيست» و جواب بدي نه که بدي نيست بلکه خوبي است همان گونه که پيشوايان ديني ما بدان همت داشتند، همان گونه که پيامبر اسلام(ص) آن يهودي خاکسترريز را، به ملاقات هنگام بيماري پاسخ مي دهد و با رفتار خويش او را به سوي اسلام مي کشاند. همان طور که امام مجتبي(ع) در برابر آن شامي گستاخ، به لطف و مهر رفتار مي کند و... تمرين کنيم پاسخ بدي را هم با بدي ندهيم، اين سبک زندگي مومنانه است.

خراسان رضوي - مورخ دوشنبه 1391/08/01 شماره انتشار 18249 /صفحه۷/فرهنگی