شهيدي که برخاک مي خفت/ سرانگشت درخون خود مي زد و مي نوشت/ دو سه حرف بر سنگ/ به اميد پيروزي واقعي/ نه «در» جنگ، که «بر» جنگ / ... اين پيامکي بود که از سيد حسين احمدي از نيروهاي اطلاعات و عمليات زمان دفاع مقدس در روزهاي پس از هفته دفاع مقدس دريافت کردم با اين تاکيد که هفته دفاع مقدس گذشت اما دفاع مقدس و شهدا را فراموش نکنيم اول اشک به چشمانم آمد و بغض بر گلويم پنجه کشيد و ... دقايقي بعد که دوباره پيامک را خواندم- و تا امروز ده ها بار خوانده ام هم براي خود و هم براي ديگران- به جهان بيني پشت اين کلمات رسيدم و اين حقيقت که در نگاه ما، جهان بيني ما ، مکتب ما، دين ما، هرگز و هرگز و هرگز. جنگ، اصالت ندارد ما اصلا اين گفته را که «صلح فاصله دو جنگ است» را قبول نداريم بلکه معتقديم جنگ زخمي است برچهره صلح. جنگ، بمباران آرامش و زندگي است. چنان که در سوسنگرد اتفاق افتاد. چنانکه کوچه هاي اين شهر مظلوم، اين حقيقت را با همه وجود لمس کردند و در و ديوار خانه ها هنوز آن خاطره تلخ هجوم بعثي ها را در خاطر دارند. چنان که خرمشهر و آبادان و مهران و نفت شهر و ... به ياد دارند. حال آن که همه اين شهرها و مردمانش خواهان صلح بودند، اهل صلح بودند، صلح را زندگي مي کردند و هرگز دست هايشان در هوس قبضه تفنگ لحظه نمي شمرد، اما جنگ آمد و سايه شوم خود را و هيبت صلح  کش خود را تحميل کرد. جنگ در قالب کلاه آهني سرباز عراقي تا سوسنگرد آمد و در پوتين افسر بعثي، زمين اين ديار را آلود. اين جا بود که يک حماسه رقم خورد، حماسه را هم نه «جنگجويان» که «صلح جويان» رقم زدند، حماسه اي به نام «دفاع مقدس» که دفاع از انسانيت و حق زندگي و آزادگي بود، حماسه دفاع از ذره ذره خاک ميهن و واژه به واژه مفاهيم مکتب انقلاب بود. در اين حماسه بود که در کنار زمختي جنگ و سفاکي دشمن لطافت هاي جهاد مؤمنانه نيز خود را نشان دهد و ما به فهمي تازه برسيم و در جهان بيني جديد، نگاهمان، باورمان و ايمانمان شکل تازه گيرد.

قصه سوسنگردي ها، قصه زندگي بود مثل همه جاي ايران، مثل همه جاي جهان آن  ها مي خواستند در خانه و کاشانه خود زندگي کنند لذا حتي وقتي صداي توپ ها و تانک هاي دشمن به نزديکي شهر هم رسيد، بسياري نمي خواستند شهر را ترک کنند، آن ها مي گفتند اين سرو صداها مي خوابد، نيروهاي مسلح ما، عراقي ها راعقب مي زنند و همه چيز تمام مي شود پس چرا خانه و کاشانه مان را ترک کنيم؟ اين را حجت الاسلام ميرشکار، روحاني آن منطقه هم به خانواده خود مي گفت و هم به همه مردم. او مردم را به ايستادن بر مدار زندگي در خانه و شهر خويش مي خواند، چنان  که در آبادان، آيت ا... جمي شهر را ترک نکرد و نماز جمعه را نيز هر هفته اقامه کرد، چنان که آيت ا... نوري در خرمشهر براي دفاع از زندگي تا آخر ايستاد، چنان  که شيخ شريف قنواتي به جنگ جنگ و جنگ افروزان رفت تا مردم در چهره او «خميني ثاني» را ببينند. چنان که همه مردم اين ديار دل به زندگي داشتند و اگر دشمن پا به خانه شان نمي گذاشت، آنان هرگز تفنگ به دست راهي عراق نمي شدند.

آن چه آن پيامک در شرح رفتار شهيد ترسيم کرده بود، باور همه ما بود، همه کساني که با غيرت پا به جبهه گذاشتند، با ايمان تمام قد ايستادند، جنگيدند، کشتند و شهيد شدند. باور همه مردم سوسنگرد در خرمشهر و آبادان و بستان و مهران و نفت شهر و قصرشيرين و کرند غرب و اسلام آباد و همه مناطقي که جنگ را مستقيم تجربه کردند، اين بود که ما در دفاع مقدس قبل از آن که با عراقي ها بجنگيم با خود جنگ و پنداري که به جنگ اصالت مي دهد مي جنگيم. در جنگ هم با اين که تمام قد وارد شديم، سنگر به سنگر به دنبال صلح بوديم و خاکريز به خاکريز هم دشمن را وادار به پذيرش حقوقمان مي کرديم و از خانه خويش مي رانديم و هم  سازمان هاي بين المللي و شوراي امنيت را قدم به قدم با حقمان همراه مي کرديم.

نگاهي دوباره به روند صدور قطعنامه هاي صادر شده در جنگ تا قطعنامه ۵۹۸، از اين رويکرد خبر مي دهد که ما با هر عملياتي که انجام مي داديم چند بند براي احقاق حقوق ايران وارد سندهاي بين المللي مي کرديم و به خواست خود چند گام نزديک تر مي شديم تا اين که سرانجام ايستادگي ما در دفاع از صلح و «جنگ با جنگ»  دنيا، را واداشت که عراق را به عنوان متجاوز جنگ بپذيرد و خاويرپرزدکوئيار آن را به طور رسمي اعلام کند.

حال که از آن زمان سال ها مي گذرد و سوسنگرد به صلح نفس مي کشد و ديگر مناطق عملياتي نيز هم، باز باور ما همان است؛ ما صلح خواهان مسلمان هستيم، ما با جنگ مي جنگيديم و به دنبال پيروزي واقعي نه «در» جنگ، که «بر» جنگ بوديم و بر جنگ افروزان. امروز هم قصه همان است، ما با جنگ مخالفيم و زندگي درصلح را حق همه بشريت مي دانيم اما اگر کسي بخواهد با شرارت پا به خانه ما بگذارد و جنگ آغاز کند، هم پايش را مي شکنيم و هم باز عليه جنگ آن قدر مي جنگيم که جنگ و جنگ طلب سرنوشت صدام را پيدا کنند. اين جهان بيني ماست. ما همواره به دنبال صلح هستيم و به آن اصالت مي دهيم ما از جنگ روي گردانيم و آن را زخمي بر چهره زندگي مي دانيم و از آن بيزاريم و معتقديم اگر چشمي حقيقت بين و انديشه اي حقيقت خواه باشد بايد جايزه صلح طلبي صادقانه را به نام تک تک مردم اين ديار و رزمندگان ما بنويسند که همواره به دنبال صلح بودند. اگر متصديان صلح نوبل به واقع جايزه را به کنشگران صلح و تلاش گران عرصه پرهيز از جنگ اختصاص مي دادند اين جايزه بايد به ملت بزرگ ايران در همه هشت سال دفاع مقدس اختصاص مي يافت چرا که همه ما از جنگ و جنگ طلب بيزار بوديم و در «دفاع مقدس» خويش عليه جنگ و تجاوزگري مي جنگيديم و همواره باور ما همان دو سه حرفي بود که شهيد به خون نوشت؛ به اميد پيروزي واقعي نه «در» جنگ که «بر» جنگ. سوسنگرد هم شاهد صادق اين باور مؤمنانه ماست و همه جبهه، حتي شهرهاي مرزي عراق هم مي تواند شهادت دهد چرا که در برد توپ ها مان بود اما ما سعي مي کرديم - جز به گاه ضرورت- به آن سو گلوله اي شليک نکنيم.

ويژه‌نامه - ويژه نامه رازهاي سوسنگرد - مورخ سه‌شنبه 1389/08/25 شماره انتشار 17701 /صفحه۱۰

«شهدا هنرمندترين مردم عصر خود بودند که کارهاي نشدني را شدني و ناممکن ها را ممکن کردند. اين جمله اي است که از لبان يکي از سرداران دفاع مقدس جاري مي شود که در ميان نيروهاي زمان جنگ و ياوران فعلي اش بيان مي کند. اين کلام سردار اسماعيل قاآني براي من تفسيري اين چنين دارد: «شهدا هميشه هنرمندترين مردمان هستند» و چه هنري بالاتر از زيبا زندگي کردن، زيبا ديدن و به زيباترين شکل پر کشيدن؟ پاسخ اين پرسش را در زندگي هر شهيدي که مطالعه کنيم خواهيم يافت، آنان زيبايي را انتخاب کردند و نتيجه اين انتخاب هم اين بود که از سوي خداوند براي شهادت انتخاب شوند و من هر روز ايمانم به اين انتخاب دو سويه بيشتر مي شود چنان که وقتي هم رزمان شهيد سيد اسماعيل ميرفندرسکي از او و خصال زيبايش مي گفتند درمي يافتم چرا بايد او به شهادت برسد، با من همراه باشيد در گزارش جلسه انصارالمهدي(عج) که اين ماه به ياد شهيد سيد اسماعيل ميرفندرسکي در خانه خواهر شهيد برگزار شد.

فرهنگي گزارش جلسه شما ميهمان شهيد ميرفندرسکي در خانه خواهر شهيد هستيد. اين جمله مجري جوان جلسه است که ناخود آگاه چشم ها را ميان تصوير شهيد که بالاي خانه بود و در خانه به گردش درآورد انگار حس مي کردي، شهيد از قاب تصوير پا بيرون مي گذارد و جلوي در به استقبال ميهمانانش مي آيد. در اين حس ناب، رزمنده مداح، زبان به عاشورا خواني متبرک مي کند و تو با خود مي گويي اين عاشورا خواني حلاوتي ديگر دارد چرا که اين مردان در عاشوراي هشت ساله، نسبت خود را با امام حسين(ع) معين کرده و نام خود را در فهرست «هفتاد و سومين نفر» نوشته اند. پايان زيارت، آغاز مراسم خاطره گويي از شهيد والا مقام است. اما ابتدا حميدرضا صدوقي، که نقش کارشناس مجري را دارد، به قول خودش از يک چهره جديد دعوت مي کند تا بيايد و سخن بگويد، او نام غلامرضا بني اسدي را اعلام مي کند و به معرفي او و کارنامه روزنامه خراسان در نشر معارف دفاع مقدس مي پردازد نوبت سخن که به بني اسدي مي رسد، از رزمندگان مي خواهد، با ثبت و بيان معارف دفاع مقدس همچنان در جبهه بمانند، اين روزنامه نگار مي گويد: حادثه عظيم عاشورا، با آن شکوهش هم اگر ناشراني چون امام سجاد(ع) و حضرت زينب(س) نمي داشت شايد در همان کربلا مي ماند اما اگر امروز و هر روز و فرداها نيز توان استفاده از معارف عاشورا را داريم به خاطر اين است که از جايي که دشمن نقطه پايان عاشورا مي دانست نهضت نشر معارف حسيني و جريان تبليغي کربلا آغاز شد. وي ادامه داد: همين مسئله باعث شد که نسل هاي بعد با مفهومي به نام عاشورا آشنا شوند و زندگي خود را به آن پيوند بزنند و در دفاع مقدس ما هم عاشورا بود که ما را به جبهه ها مي کشاند. لذا امروز نسل دفاع مقدس بايد رسالت زينبي و سجادي خود را با نشر معارف دفاع مقدس به انجام رساند.

بني اسدي با بيان اين که خوب نيست جامعه اي روي گنج، فقير زندگي کند گفت: ما گنجينه دفاع مقدس را داريم که ذخيره معرفت و معنويت براي هميشه تاريخ است منتها براي گريز از فقر بايد اين گنج را استخراج کرد. وي در پايان از رزمندگان خواست رسانه ها را در بسط و نشر ارزش هاي دفاع مقدس ياري کنند. سپس حميدرضا صدوقي، بحث را ادامه داد و به صورت مصداقي از شهدايي نام برد که از خود ميراث گران بهايي از دست نوشته ها و آثار به جا گذاشته اند و ياد شهيد فرودي را گرامي داشت. اين پژوهشگر دفاع مقدس با گلايه از رزمندگاني که ميراث معنوي تاريخ را همچنان در صندوق دل نگه داشته اند، تاکيد کرد: حيف است اين گنجينه ها کشف نشده دفن شود، وي با اشاره به عظمت و بزرگي شهيد شوشتري گفت: متاسفانه چندان که بايد دست نوشته و اثر مکتوب از اين شهيد وحدت در دست نيست؛ حال آن که او خود يک گنجينه بود، صدوقي گفت: از ميان اين همه فرمانده و رزمنده فقط سردار دهقان به من گفت بيا تا زنده هستم گفتني هايم را بگويم. وي به هم رزمان حاضر در جلسه تاکيد کرد: همچنان  که ديروز وظيفه داشتيم بجنگيم امروز تکليف داريم از آن جنگيدن ها به صورت کتبي و شفاهي سخن بگوييم. وي سپس آقايان فرزين فر و مشهدي را به جايگاه خواند تا خاطرات خويش را از شهيد بازگو کنند. فرزين فر، در معرفي شهيد از نماز پرشکوه و پريقين و پراخلاص شهيد گفت که درس آموز همه بود، وي شهيد را فردي ورزشکار پرتوان اما عاشق گمنامي معرفي کرد که بسياري حتي نمي دانستند که او ورزشکار است.

وي با بيان ماجراي شهادت «سيداسماعيل» به ماجراي عجيب پيدا کردن پيکر اين غواص دلاور پرداخت که با همان لباس غواصي هم تا مشهد آورده شد، او گفت: ما به دنبالش نمي گشتيم بلکه سيداسماعيل را بو مي کشيديم و يک عطر خاص ما را به سمت پيکرش رساند که سرش در انفجار خمپاره ۶۰ رفته بود. فرزين فر گفت: ما پيکر شهيد را برداشتيم و با او اطمينان خاطر يافتيم و با وجود سخت گيري ها در حمل پيکر شهيد انگار خود سيد راه را براي ما باز مي کرد که ما او را سوار بر «ايفا» تا معراج از جلوي ايست و بازرسي ها رد کرديم و به معراج شهدا رسانديم. مشهدي نيز با اشاره به سجاياي اخلاقي شهيد گفت: او در جان بذري کاشته بود که براي «داشت» آن نيازمند فضاي مساعدي مثل جبهه بود، در جبهه هم اوج گرفت تا به فصل «برداشت» برسد که همانا در اين فصل خداوند او را با شهادت برداشت کرد، او گفت: به باور من کساني به درجه عظماي شهادت مي رسند که اين سه مرحله را پشت سر بگذارند که سيداسماعيل يا به قول ما «آقاامير» چنين بود.

پخش نماهنگ عمليات و تصاوير نوراني شهدا بار ديگر خاطره هاي والفجر ۸ را در ذهن ها زنده مي کرد و صداي گريه آويني که از ادامه عاشورا مي گفت نيز اين خاطره ها را صيقل مي داد تا چشم ها به چهره مرد خاطره ساز دفاع مقدس، سردار سرتيپ قاآني، يا همان «آقا اسماعيل» زمان جنگ روشن شود و گوش جان به کلام او که با لهجه مشهدي  از عاشوراي دفاع مقدس مي گفت، رزق ناب خود را از ميهماني شهيد برداشت کند، سردار قاآني، شهدا را هنرمندترين آدم هاي دوران خود دانست که کارهاي نشدني را شدني و ناممکن ها را ممکن کردند. وي گفت: اگر فرماندهان عمليات را طراحي مي کردند به پشتوانه رزمندگاني بود که با ايمان آمده بودند و به فرماندهان هم جرات طراحي عمليات مي دادند. اين فرمانده زمان دفاع مقدس در ادامه بر «واقع نمايي» جنگ و رزمندگان تاکيد کرد و افزود: بسيجي ها اگر چه آسماني بودند اما از آسمان نيامده بودند بلکه از ميان کوچه و خيابان  از کلاس درس و محل کار قد کشيدند، به جبهه آمدند و حماسه خلق کردند، او گفت: جنگ سخت بود، يک صحنه واقعي و جدي بود ولي متاسفانه انگار براي برخي ها اين جديت جا نيفتاده است. وي تاکيد کرد: عنايت خداوند در جاي خود شامل حال ما مي شود اين اصلا به آن معنا نيست که کار به آساني به پيش برود. از قضا باورمندان به عنايت و امدادهاي غيبي خود از همه بيشتر کمربندهاي همت را محکم مي کردند. سردار قاآني يادآوري کرد که جنگ ما حساب و کتاب دقيق داشت و اصلا اين طور نبود که افراد همين طوري خود را روي زمين بيندازند بلکه با نقشه و تدبير ميدان هاي مين را خنثي مي کردند. اين فرمانده زمان جنگ عبور از اروند و رزم ۷۵ روزه در فاو را براساس يک برنامه ريزي دقيق، کارشناسانه و توام با شجاعت دانست و تاکيد کرد: در عبور از اروند يک دقيقه هم حياتي بود و ما کاري کرديم که دنيا هنوز از تحليل آن عاجز است.

سردار گفت: همين تلاش و نظم و ايمان خدادادي بود که شهدا را و شهداي زنده را به عنوان سندهاي ماندگار ارزش هاي متعالي جاودانه کرد.وي افزود:بايد مسير و روش شهدا را حفظ کنيم، چرا که شهدا مسيرشان انجام تکليف بود نه با تکليف که با عشق و روششان نيز توام با ارزش هاي متعالي بود که ما را در موضع برتر قرار داد چرا که دشمن آمده بود تا با جنگ ما را وادار به تسليم کند تا دست خود را بالا ببريم اما ما با رهبري امام بزرگوار جوري جنگيديم که دست دشمن بالا رفت.

سخنان سردار که به پايان مي رسد، مداح زبان به روضه مي گشايد، روضه اي که رزمندگان عاشوراي هشت ساله را به زيارت معنوي شهداي عاشوراي سال ۶۱هجري مي کشاند، پايان جلسه نيز باز خود يک آغاز دارد وقتي جلوي در خروجي، برادري ايستاده است با دو برگه، روي يکي از برگه ها، شماره جزئي است که هر فرد داوطلبانه به ياد شهيد خواهد خواند و روي برگه ديگر، يک روز روزه و نماز است که به نيابت از او خواهند خواند و ما در آغاز يک عشق قرار مي گيريم، عشق نماز، روزه، قرآن... و شهيد...

خراسان رضوي - مورخ شنبه 1389/08/29 شماره انتشار 17703 /صفحه۷/فرهنگی و هنری

وقتي ، سکه زندگي را يک رويه بپنداريم و تنها با احترام، با حرمت بر آزادي، با پرهيز از تنبيه و مجازات به آن بينديشيم و عمل کنيم قصه مي شود اين که در جامعه شاهديم و در هر خانه و در ميان هر خانواده، تعدادي از فرزندان، جهنم را به خانه مي آورند. بله اگر همين الان چشم بگردانيم در جامعه خواهيم ديد قهرمانان اين سريال راکه پايان آن بي گمان ناخوش خواهد بود، توسط خود ما (والدين) رقم مي خورد. توسط پدر و مادري که توبيخ و تنبيه را به فراموشي مي سپارند و از روش  تربيتي قرآن که تشويق را در کنار تنبيه مي گويد، فراموش کرده اند و حريم خانواده توسط فرزنداني که ظرفيت تکريم را ندارند و معناي آزادي را لاقيدي مي دانند به خطر مي افتد و دود آتشي که چنين نگرشي را برمي افروزد اول از همه در چشم خود اين قصه آفرينان مي رود و بعد به چشم مردم در مي آيد اما اگر زندگي خود را قرآني تعريف کنيم، کارهاي خوب، پاداش خواهد گرفت و کارهاي نازيبا با عقوبت مواجه خواهد شد، تا هم عدالت رعايت شود و هم در اين عدالت انسان به کمال برسد. رابطه والدين و فرزندان هر چه قدر هم توام با عاطفه باشد و از مهر و محبت رابطه خداوند با انسان، که به سبب خلق او به خويش دست مريزاد گفته است و او را به جاي خويش نشانده و رخت خليفةاللهي پوشانده است، مهربانانه تر نيست، اصلا مهر پدر و مادر وفرزند، قابل گذاشتن در پله ترازويي که در پله ديگرش، مهر خداوند به بنده اش است، نمي باشد، اما با اين همه محبت اگر بنده يک گام به سوي خدا بردارد، خداوند چند گام به او نزديک مي شود، اگر به جاي دست دراز کردن به سوي اين و آن دست خالي خود را - پر از نياز- به سوي خداوند دراز کند، هرگز خالي باز نخواهد گشت بلکه پر از اجابت خواهد شد، اما همين خداوند، در کنار مهرباني با خوبان، بر بدان خشم مي گيرد، وعده عقاب سخت مي دهد و اين بايد درس تربيتي باشد براي همه ما در همه زندگي که تنبيه را با تشويق همراه کنيم تا به نتيجه برسيم...

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1389/08/27 شماره انتشار 17702 /صفحه۸/خانواده و سلامت

شما شاهديد

آقا؛

شاهد و شهيد

عاشورا از چشمان شما جاري است

و ما در چشمان شما

حسين را

- اين حقيقت مسلم را-

مي بينيم به گاه نماز عشق

به گاه صلاة شهادت

و خيمه ها را وقتي

در  آتش

ابراهيم وار

جز زيبايي نمي بينند

و جز عشق نيز هم

- بردا و سلاما-

و سجاد،

شکوه امامت را

بر شانه مي کشد

و شما براي

امامت فردا

آماده مي شويد.

* عاشورا از چشمان شما جاري است

وقتي از قتلگاه

تا کوفه «وفا» را معنا مي کنيد

و از کوفه تا شام

از «صبح» مي گوييد

و پيغامبر

حقيقتي مي شويد که در کربلا بر نيزه شد

* عاشورا از چشمان شما جاري است

وقتي رداي امامت

به شانه هاي شما بوسه زد

و خداوند از لبان شما

به شکافتن علوم

جهان را روشني بخشيد.خراسان - مورخ یکشنبه 1389/08/23 شماره انتشار 17699 /صفحه اول

بزک و دوزک ها، بيشتر از آن که براي زيبايي باشد، براي پوشاندن نازيبايي هاست والا چنان که حافظ فرموده؛

... ز عشق ناتمام ما جمال يار مستغني است

به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روي زيبا را ...

و راستي هم کسي ديده است زيبارويي را که زيبايي و دلربايي چهره اش را زير آب و رنگ و خط و خال پنهان کند؟ اگر برخي ها چهره بزک مي کنند و خود را به آب و رنگ و خط و خال محتاج مي يابند از آن رو است که در چهره خويش خللي مي بينند و پي پوشاندن آن هستند والا اگر چهره زيبا باشد ماجرا جور ديگري رقم مي خورد. اين را که عرض کرده ام تنها به ظاهر افراد کار ندارد، اگرچه قصه ظاهر افراد و نشاندن ايران در مقام هاي نخست مصرف لوازم آرايشي هم خود قصه تلخي است که نشان از تلخ پنداري و نازيبا داني چهره خويش است که برخي هايمان را به شکل افراطي به سوي لوازم آرايشي مي کشاند والا چه دليلي دارد ايراني محجوب که به حجاب هم مفتخر است اين همه لوازم آرايش مصرف کند؟بگذريم، در حوزه رفتارهاي اخلاقي و در برابر نگاه جامعه نيز برخي افراد به شکل عميقي پي ظاهرفريبي هستند و مدام از «مشک رفتار» خويش داد سخن مي دهند که چنين است و چنان است، حال آن که مشک، اگر مشک باشد - و از نوع چيني بدکيفيت آن نباشد! - خود عطر خويش را گواهي خواهد داد با بوي خوش خويش و نيازي به تبليغ عطار نخواهد ماند اما اگر عطار به کار بانگ زدن کيفيت مشک خويش باشد، بو نکرده بايد آن را به دور انداخت. صداقت گفتار آدم را بايد رفتارش تعيين کند و به گفته حکيمي بزرگ، آدمي يا بايد چنان بنمايد که هست يا چنان باشد که مي نمايد نه اين که ظاهرش صلاح را نشان دهد و باطنش پر از فساد باشد، نه اين که پيش مردم چنان چراغ عبادت برافروزد که همه او را از عبادا... بدانند و در عمل و دور از چشم مردم جوري باشد که شيطان هم از او شرم کند. انسان بايد خودش باشد. با صداقت و به دور از ريا و تظاهر، اين به رفتار مومنان نزديک تر است...

... و آسمان همين نزديکي است

وقتي دست هاي التجا

-در حرم شما-

زمين را به همسايگي آسمان

رفعت مي دهند

و ما همه

اشک مي شويم

مي باريم

وقتي

زمين در عزاي شما برمي خيزد

و آسمان به سوگ شما مي نشيند

و سياه مي پوشيم

وقتي سپيده

رخت ماتم مي پوشد

در پرواز شما

اي ابن الرضا

يا جواد الائمه(ع)

... و ما به عشق برخاسته ايم آقا

بر مدار ولايت

و مي دانيم

راه آسمان از کوچه اي مي گذرد

که شما با چراغ هدايت

ايستاده ايد

اي ابن الرضا

يا جواد الائمه(ع)

و سعادت را

شفاعت را

از شما مي خواهيم

که بخشندگان را اسوه اي تام

و کرامت پيشگان را الگويي تمام هستيد

دست هيچ سائلي از درگاه شما

خالي باز نمي گردد

و هيچ زميني

در عطش باران

از نفس نمي افتد

اي ابن الرضا

يا جواد الائمه (ع)

خراسان - مورخ یکشنبه 1389/08/16 شماره انتشار 17693 /صفحه اول

پس از دشواري ها بايد راهي زد به سوي موفقيت ها، از پل شکست ها بايد خود را به بهشت موفقيت ها رساند و کساني به رستگاري مي رسند که از دشواري ها نهراسند...

خراسان - مورخ یکشنبه 1389/08/16 شماره انتشار 17693 /صفحه۸/خانواده و سلامت

زندگي، آن قدر طولاني نيست که «خوب بودن» را براي فردا بگذاريم چه شايد فردايي براي ما وجود نداشته باشد. اين نکته را جايي خواندم اما حالا همه جا از خود مي پرسم آيا ما حق داريم فرصت خوب شدن را، خوب رفتار کردن را خوب گفتن را، خوب شنيدن را و ... به فردا وا بگذاريم؟ پاسخ من به اين پرسش يک «نه» بزرگ است؛ نه! ما بايد همين لحظه اي که هستيم خوبي را باور و در رفتار خود بارور کنيم، اگر چنين شد، همه خوبي ها روزي آدم مي شود. آخر «روزي» که فقط چند لقمه نان نيست بلکه رفيق خوب، فرزند خوب، همسر خوب، همکار خوب، کار خوب، همسايه خوب، فرصت خوب و ... همه «روزي» است و اين روزي خوب فقط روزي «خوب روزگاران» مي شود. روزي آناني که بدي از خيالشان هم نمي گذرد. روزي کساني که به هر انسان که نگاه کنند او را از چند جهت عزيز و قابل احترام مي دانند و متقابلا اين خوب در نظرنشيني و حرمت ديدن هم روزي خودشان مي شود که در اين دنيا به سنت تبديل شده است که «با هر دست که بدهي با همان دست مي گيري» و چون خوبي کني خوبي خواهي ديد. تو که خوب باشي براي همسايه ات او هم به مهرباني سايه اش را با سايه ات گره خواهد زد و در کنارت چنان قد خواهد کشيد که ديگران هرگز تنهايت نبينند و نخوانند. تو که نگاهت در نگاه همکار همراه با همراهي و همياري باشد، دست هاي ديگران هم به مهرباني براي ياري ات پيش خواهد آمد تا تحمل دشوارترين کارها را هم برايت آسان کند. همه لحظه هايت را پر از شادي خواهد کرد و از دشواري و استرس و اضطراب تماشاي بدي ها مصون خواهي بود و اين بهترين روزي است که براي يک انسان تقدير مي شود وقتي کلامش از صداقت و نگاهش از سعادت سرشار شود...

خراسان - مورخ چهارشنبه 1389/08/12 شماره انتشار 17690 /صفحه۸/خانواده و سلامت

خراسان - مورخ دوشنبه 1389/08/10 شماره انتشار 17688 /صفحه۸/خانواده و سلامت

غيبت کننده اگر توبه کند، آخرين نفري است که (پس از حساب و کتاب طولاني) به بهشت مي رود اما اگر توبه نکند، اولين نفري است که به جهنم مي رود...اين سخني بود که حجت الاسلام و المسلمين محمدي، در برنامه «اين شب ها»، مستند به آيات و روايات گفت و اين سخن علي درستکار، مجري برنامه را بر آن داشت تا همان دم با مسئولان برنامه صحبت کند و يک وقت براي يک برنامه ويژه با موضوع «غيبت» بگيرد؛ چه در اين برنامه سخن از برزخ و قيامت بود و فرصت پرداختن خاص به غيبت نبود. خب حالا من و شما اين حس را نداريم که نسبت به رفتار خود لااقل تامل کنيم؟ آيا قصد نداريم از اين حرام آتش افروز و بدعاقبت دوري کنيم؟ آيا وقت آن نرسيده است که براي ترک عادت زشت غيبت به درمانگاه اخلاقي «ترک اعتياد غيبت» مراجعه کنيم و از اين بيماري اخلاق کش و انسانيت سوز و سعادت بر باد ده، جان بپيراييم؟ هيچ فکر کرده ايم وقتي براي رفتن به شمال آن قدر عجله داريم که گاه براي عبور از راه بندان کوتاه مدت به هر بيراهه اي سرک مي کشيم چگونه خواهيم توانست موقف سخت و طولاني قيامت را به اضافه عالم برزخ تحمل کنيم تازه اگر توبه کرده باشيم تا آن وقت اگر براساس ترازوي عدل اعمال نيک ما افزون باشد، در آخرين مرحله ما را به بهشت راه دهند. حال آنکه اگر - خداي نکرده- نتوانيم توبه و حقوق تضييع شده از غيبت شده را احيا و او را از خود راضي کنيم آن وقت جهنم به روي ما آغوش خواهد گشود. آيا به راستي غيبت با اين هزينه سنگين اخروي و هزينه آبرو نابود کن دنيايي از يک انسان عاقل بعيد نيست؛ آخر آدم عاقل حتي اگر دين و دغدغه هاي اخلاقي هم نداشته باشد، شعور حساب گري دارد، خب حساب کنيم، وقتي زبان به غيبت افراد مي گشاييم، چه هزينه اي مي کنيم و چه فايده اي عايدمان مي شود. اصلا هيچ کس تاکنون از غيبت فايده اي برده است که ما به عنوان نفرات بعدي هزينه غيبت را در پله ترازو بگذاريم و از پله ديگر فوايد آن را برداريم؟

خراسان - مورخ شنبه 1389/08/08 شماره انتشار 17686 /صفحه۸/خانواده و سلامت

خوب شنيدن مهارتي است که به خوب انديشيدن هم مي انجامد، خوب انديشيدن هم به انتخاب خوب، برنامه خوب و خوب انجام دادن برنامه گره مي خورد. اين را زماني مي شود با همه وجود لمس کرد که در جمعي قرار بگيري با آدم هايي که همه يادشان رفته خداوند دو گوش داده است و يک زبان. پس لااقل دو برابر گوش کن و نيم آن حرف بزن. اما بعضي هايمان فکر مي کنيم زبان بايد مدام به کار گفت باشد، نقل يک نمونه واقعي هم درک اين واقعيت را که خوب شنيدن راه بهتر انديشيدن و بهتر عمل کردن است، آسان تر مي کند. يادم هست در يک جمع ميهمان بودم و در خانه آنان بحث اين شد که مثلا پشت بام خانه را اصلاحاتي انجام دهند، مسئله که طرح شد از پدر خانه تا فرزند ۱۳ ساله آنان اظهار نظر مي کردند، حالا بماند اين که هيچ کدام از کار سررشته نداشتند و با کارشناس امر هم مشورت نکرده بودند، اين ها به حرف همديگر نيز گوش نمي کردند! فقط همه حرف مي زدند و سرانجام تصميم گرفتند، خاک پشت بام را بکنند و بريزند پايين و با فرغون ببرند.اول خاک ها را کندند و پايين ريختند و سپس به نوبت، فرغون کشان خاک ها را حدود ۸۰۰ متر آن  سوتر ريختند و پشت بام صاف شد. آن وقت رفتند دنبال استاد که بيايد براي کار، او که رسيد دست بر پشت دست زد که چرا چنين کرده ايد؟ پشت بام بايد به حالت سابق- مثل بام همسايه- باشد تا بتوان کار کرد! و اين يعني باز اعضاي خانواده، فرغون کشان رفتند و خاک هاي ريخته شده را بار کردند و به زحمت به خانه آوردند و با دوصد زحمت به پشت بام رساندند و با هزار زحمت آب بردند و مثل اول کردند و استاد آمد و کار را انجام داد.اين قبيل افراد عادت به مشورت ندارند بماند که اهل شنيدن هم نيستند فقط اهل گفتن هستند و چون مهارت شنيدن نيست و تعصب بر گفتن دارند، معمولا در کارها چنين مي کنند. اما انصاف داشته باشيم هر کداممان در زندگي خيلي اهل شنيدن نيستيم. اهل گفتن هستيم و احساس مي کنيم يک زبان براي ما کم است...

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1389/08/06 شماره انتشار 17685 /صفحه۸/خانواده و سلامت

هيچ گاه به چيزي ننازيده ام اما حالا مي خواهم جار بزنم من سعادتمند هستم که ماهي  يک بار وقتي آهنگ دريافت پيامک تلفن همراهم نواخته مي شود روي صفحه گوشي، يک دعوت بهشتي ثبت مي شود و من مي توانم در شب جمعه اي، ساعتي چند اگر نه در بهشت اما در جمع بهشتي ها حضور داشته باشم، نفس به نفسشان بدهم، با آن ها بخندم، با آن ها نماز گريه بخوانم و دست در دست هايي بگذارم که حتم دارم هنوز عطر بوسه حضرت روح ا... از آن جاري است. من آدم سعادتمندي هستم که آخرهاي ماه پيامکي با اين مضمون روي نمايشگر تلفن همراهم نقش مي بندد؛ «جلسه ماهانه انصارالمهدي (عج) به ياد شهيد ... شب جمعه هم زمان با نماز مغرب و عشا برگزار مي شود.

سعادت حضور در جلسه اين هفته رزمندگان اطلاعات و عمليات بچه هاي لشکر ۲۱ امام رضا(ع) اين شهيدان زنده، در خانه شهيدي از سلاله زهرا (س) نصيب شد. درست روز شهادت شهيد سيد يوسف ژيان صياد ( هاشمي) بود که هم رزمانش در خانه اش -در محله طلاب مشهد- يادش را گرامي مي داشتند.

او ۲۹ مهر ۱۳۶۳ در عاشوراي ميمک به کاروان امام حسين عليه السلام پيوست. قبل از من تني چند از شيرمردان ديروز آمده بودند، مرداني که شهيدند هرچند به شهادت نرسيده اند، دقايقي بعد هم ديگر ياران، يکي از پي ديگري به سلامي جمع رامي نوازند و... اندک اندک جمع مستان مي رسند و مي تواني گل عذاراني را زيارت کني که اگرچه بيش از دو دهه است که از گلستان جبهه آمده اند اما هنوز سرشار از آن فضاي نوراني هستند.

در اين محفل، برادر و داماد خانواده شهيد از خاطرات او مي گويند و اين که او اهل صله رحم بود. مهربان بود و تا بود شانه به زير کارها مي داد خودي و بيگانه هم برايش معنا نداشت. او کليد قفل زندگي خيلي ها شد، از جمله اين که در تهران وقتي برادران، کميته يک سارق معتاد- که خانواده داشت- را گرفتند و او در چهره مرد اراده اصلاح را مشاهده کرد، با ضمانت خود زمينه آزادي او را فراهم  کرد و جوانمردانه او را به سوي زندگي سالم هدايت کرد. در اين محفل نوراني آرام از نيروهاي برجسته اطلاعات و عمليات و رحيمي، تدارکات چي گردان اخلاص هم از ايمان خالص يوسف گفتند که به رفتار درآمده بود. آرام از عمليات هاي شناسايي و رحيمي خيلي ريز و جزئي، از شهيد مي گفتند از جزئياتي که وقتي کنار هم مي گذاشتي کليتي به نام شهادت شکل مي گرفت. کليپ هايي که ميان صحبت ها پخش مي شد، چشمانت را به باران مي نشاند تا ديده ات، تا دلت تا روحت زلال شود و چقدر اين باران در فصل قحط سالي به دل مي نشست...

سخنران اصلي اين محفل اما، برادر مجيد مصباحي ديروز وسردار مصباحي امروز بود که روزگاري فرمانده اطلاعات و عمليات لشکر ۲۱ امام رضا(ع) بود و امروز در نيروي زميني سپاه بر استمرار خط شهيدان تاکيد دارد. او از عمليات ميمک گفت وعاشورايي که آفتاب نشينان حرم رضوي، بچه هاي خراسان، خلق کردند. آن هم پس از عمليات خيبر و فضايي که در لابه لاي زمزمه  گفت وگوهاي صلح شکل  گرفته بود. اما بچه هاي امام رضا(ع) که رد اشاره انگشت نوراني امام را گرفته بودند، در ميمک يک عاشوراي ديگر خلق کردند، در منطقه اي که پر از مشکلات طبيعي بود و شايد برخي افراد دل به عمليات در آن منطقه نداشتند اما بچه هاي خراساني سپاه عشق با حمايت مقتدرانه توپخانه  ارتش غيرت، در کمترين زمان در پناه لطف خدا که با مه غليظ آنان را از ديد دشمن محفوظ داشته بود، به انجام تکليف پرداختند. سردار مصباحي با اشاره به ماجراي «شيعيان تنوري» گفت: به گمانم بچه هاي ما که از معبر مين عبور مي کردند، داراي چنين ايماني بودند.

او از شهيد شوشتري و روحيه اخلاصش هم گفت. از اطاعت پذيري هايي که او را به مقام «بندگي» رسانده بود نيز ياد کرد و همگان را توصيه کرد هر جا هستند شوشتري وار کار کنند.او از تلخي ها و شيريني هاي روزهاي دفاع نيز گفت و بعد نوبت به روحاني رزمنده اي رسيد که داماد خانواده شهيد بود و خود نيز همنشيني با شهدا را تجربه کرده بود. او که با وجود زخم هاي جنگ، هنوز کارت جانبازي ندارد، با افتخار گفت کارت جانبازي را از مادرم حضرت زهرا(س) خواهم گرفت.

محفل عشق دقايق پاياني را مي گذراند و تو به چهره ها نگاه مي کني مي بيني سردار مصباحي چقدر دقيق گفته است که اينان اگر شهيد نشدند هم شهيد هستند برادر مجيد روزهاي جنگ به نوجوانان و جوانان محفل گفت اگر شهدا را نديديد. اينان هم شهيد هستند و نام برد اين شهيدان را که هر کدام در روزگار دفاع مقدس حماسه اي خلق کرده بودند...

پس از سخنراني ها و مداحي. حاضران به خوش وبش با هم مي پردازند. لب ها قاب لبخندند و چشم ها قاصد مهرباني ها و دلتنگي ها، بعضي هاشان شايد يک ماهي بشود همديگر را نديده اند. آخر جلسه انصارالمهدي ماهيانه است آخرين جمعه ماه در منزل يک شهيد، که سالگرد شهادت اوست...

حاضران از هم به گرمي احوال پرسي مي کنند. اگر کسي نيامده باشد پي جوي احوالش مي شوند.

خراسان - مورخ یکشنبه 1389/08/02 شماره انتشار 17681 /صفحه۸/خانواده و سلامت