وقتي ، سکه زندگي را يک رويه بپنداريم و تنها با احترام، با حرمت بر آزادي، با پرهيز از تنبيه و مجازات به آن بينديشيم و عمل کنيم قصه مي شود اين که در جامعه شاهديم و در هر خانه و در ميان هر خانواده، تعدادي از فرزندان، جهنم را به خانه مي آورند. بله اگر همين الان چشم بگردانيم در جامعه خواهيم ديد قهرمانان اين سريال راکه پايان آن بي گمان ناخوش خواهد بود، توسط خود ما (والدين) رقم مي خورد. توسط پدر و مادري که توبيخ و تنبيه را به فراموشي مي سپارند و از روش  تربيتي قرآن که تشويق را در کنار تنبيه مي گويد، فراموش کرده اند و حريم خانواده توسط فرزنداني که ظرفيت تکريم را ندارند و معناي آزادي را لاقيدي مي دانند به خطر مي افتد و دود آتشي که چنين نگرشي را برمي افروزد اول از همه در چشم خود اين قصه آفرينان مي رود و بعد به چشم مردم در مي آيد اما اگر زندگي خود را قرآني تعريف کنيم، کارهاي خوب، پاداش خواهد گرفت و کارهاي نازيبا با عقوبت مواجه خواهد شد، تا هم عدالت رعايت شود و هم در اين عدالت انسان به کمال برسد. رابطه والدين و فرزندان هر چه قدر هم توام با عاطفه باشد و از مهر و محبت رابطه خداوند با انسان، که به سبب خلق او به خويش دست مريزاد گفته است و او را به جاي خويش نشانده و رخت خليفةاللهي پوشانده است، مهربانانه تر نيست، اصلا مهر پدر و مادر وفرزند، قابل گذاشتن در پله ترازويي که در پله ديگرش، مهر خداوند به بنده اش است، نمي باشد، اما با اين همه محبت اگر بنده يک گام به سوي خدا بردارد، خداوند چند گام به او نزديک مي شود، اگر به جاي دست دراز کردن به سوي اين و آن دست خالي خود را - پر از نياز- به سوي خداوند دراز کند، هرگز خالي باز نخواهد گشت بلکه پر از اجابت خواهد شد، اما همين خداوند، در کنار مهرباني با خوبان، بر بدان خشم مي گيرد، وعده عقاب سخت مي دهد و اين بايد درس تربيتي باشد براي همه ما در همه زندگي که تنبيه را با تشويق همراه کنيم تا به نتيجه برسيم...

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1389/08/27 شماره انتشار 17702 /صفحه۸/خانواده و سلامت