آدم هر روز هم ممکن است خانه پدرش برود، هر وعده هم سرسفره بنشيند و دست به لقمه ببرد اما وقتي به صورت ويژه دعوت مي شود و خانه را براي قدومش آب و جارو مي کنند و پدر تمام قد براي ديدار آدم بر مي خيزد و آغوش مي گشايد، اين رفتن پر از شکوه و شهد و حلاوت است. سفره اي هم که پهن مي شود پر از شوق و ذوق و سليقه است و لقمه هايي که بر مي داري هم به عطر توجه معطر است. در اين ميهماني ويژه هم لطافت رابطه پدر و فرزندي حاکم است و هم سعادت ميهماني خاص لذا لطف مضاعف دارد اين سفره. روز زيارتي مولا امام رضا(ع) نيز همان ميهماني ويژه است و سفره مخصوص که در خانه پدري همگي ما پهن است تا اهالي خانه پدري و همه کساني که از راه دور و نزديک خود را به مشهد مي رسانند نيز از سفره لقمه هاي پرنور بردارند. آري امروز همه دعوتيم در خانه پدري خودمان، همان خانه اي که بارها از سقاخانه اش آب نوشيده ايم دل به پرواز کبوترهايش داده ايم پنجه در پنجره فولادش زده ايم، زير گنبد طلايش نيايش کرده ايم و «بالاسر» نماز خوانده ايم. اين خانه با همه بزرگي اش ما را فراوان به خاطر دارد.

مايي که از کودکي و کوچکي تا به امروز از همه درهايش درآمده ايم و دست در دامن خورشيد به طلب نور زده ايم. امروز هم مي آييم به طلب نور به طلب باران به طلب شفا و شفاعت، ما به کوچکي خود و کوتاهي قامت خويش و کوچکي دستانمان نگاه نمي کنيم. چشم ما به بزرگي قامت مردي است که از خورشيد قد فراتر برده و به آسماني که در افق نگاهش گسترش يافته است. ما به حرم مي آييم با احرام عشق. ما حرم را به دل خود مي بريم با نماز معرفت. ما به حريم عشق مي آييم براي زيارت مخصوص و به آناني که در راه دورند مي گوييم، هر جا که هستيد وضو تازه کنيد و زيارت را از نگاه و لب هايتان جاري کنيد و همان جايي که هستيد را حرم عشق بدانيد و احرام بنديد که در فرمان خدا، همه زمين خدا، حرم حجت خداست. لب ها را معطر کنيد به ذکر زيارت امام رضا(ع) که راز عشق است...

خراسان رضوي - مورخ یکشنبه 1389/08/09 شماره انتشار 17687 /صفحه۷/فرهنگی و هنری