گفته اند شهرما، خانه ما، اما اين به آن معنا نيست که هر کار در خانه و حريم خصوصي خود انجام مي دهيم را به عرصه کوچه و خيابان هم بکشانيم اما انگار برخي افراد، موضوع را اشتباه گرفته اند و تفاوتي بين حريم خصوصي و عمومي قائل نيستند. اجازه بدهيد بحث را با يک مثال که بنده خدايي تعريف مي کرد ادامه دهيم؛ چند شب پيش در بولوار... يک خودرو را ديدم که علاوه بر راننده آقا، سه خانم هم سرنشين بودند. صداي موسيقي از آن بلند بود، بماند که خانم هاي سرنشين در همان خودرو مشغول رقص، ببخشيد، حرکات موزون! بودند. معرکه اي شده بود، برخي رانندگان ديگر هم به جاي آن که نگاهشان به جلو و مسير حرکت باشد به آن ها نگاه مي کردند، حتي راننده کاميون پشت سر هم سر خود را از پنجره ماشين بيرون آورده بود و با آن ها همراهي مي کرد. قصه شده بود شديدتر از حرکت کارناوال همراه عروس حال آن که از عروسي خبري نبود، فقط چند نفر، خيابان را با خانه اشتباه گرفته بودند! در اين ميان يک راننده خود را به نزديکي خودرو رساند و خطاب به آقاي راننده گفت: لطفا رعايت کنيد و به خانم ها هم بگوييد آرام بنشينند چون اگر کسي شماره شما را به پليس اعلام کند، طبق قانون با شما برخورد خواهد شد و قانون هم براي چنين اعمالي مجازات در نظر گرفته است... هنوز حرف مرد که قصد امربه معروف و نهي از منکر داشت تمام نشده بود که آقاي راننده گفت: خانمم است، دوست دارم برقصد و ... خانم ها هم پشت گرم از اظهار آقاي راننده، به پشتيباني از او برخاستند و آقاي تذکر دهنده را به فحش کشيدند تا نشان دهند زبانشان هم از جسم شان کم نمي آورد. خب رقص درخيابان، بايد زبان خياباني هم داشته باشد! آن ها فحش دادند و رفتند اما اين پايان ماجرا نبود: به هر حال هر کس مشتاقانه خربزه ها را قاچ مي زند و به دهان مبارک مي گذارد، بايد پاي لرز آن هم بنشيند. چنان که آقاي راننده و همراهانش مجبور شدند اين بار بدون اراده و از لرز، حرکات موزون انجام دهند! قانون همانطور که فرد تذکر دهنده گفته بود، قاطع و شوخي ناپذير بود اين را آن ها وقتي فهميدند که با مردان قانون مواجه شدند... بگذريم. شهرما، خانه ما هست، اما نه به اين معنا که هر چه در خانه مي کنيم در خيابان هم انجام دهيم، بلکه از اين رو که همانگونه که خانه خود را تميز نگه مي داريم و از امکانات خانه به بهترين شکل استفاده مي کنيم، شهر را هم تميز نگهداريم و از امکانات آن بالاترين استفاده را ببريم و براي حفظ آن هم  بکوشيم. همان طور که با اهل خانه مهربان و نسبت به قوانين خانه پايبند هستيم نسبت به مردم و همشهريان هم مهربان و نسبت به رعايت مقررات اجتماعي و شرعي پايبند باشيم . همه به هم احترام بگذاريم تا از هم احترام ببينيم...

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1390/04/23 شماره انتشار 17883 /صفحه۹/اجتماعی

 چشم هايت را ببند اگر مي خواهي در جهنم، در هر دو دنيا به رويت باز نشود. اگر هم مي خواهي چشم هايت را بازکني، بالا غيرتا به «هم چشمي» باز نکن که نه تنها از ديدن که از شنيدن هم پشيمانت مي کند. «هم چشم» که شدي، سايه ات را که با همسايه ات سنجيدي و درآمد و «دست مايه ات» را که به ترازو نگذاشتي، آن وقت به وادي مي افتي که در همين زندگي هم سرمه جهنم را به چشمت خواهد کشيد. هم چشمي را که بي حساب وارد زندگي بي کتاب کردي، مجبور خواهي شد براي درست کردن حساب زندگي ات دست به بي حسابي هايي انسانيت سوز بزني. اجازه بدهيد، از يک ماجرا بگويم که چندي پيش در همين مشهد خودمان اتفاق افتاد، قهرمان اين ماجرا، يک جوان بود که چشم به هم چشمي بازکرده بود و نمي توانست در جهنم حس حقارت و ولع فزون خواهي را بر خود ببندد لذا دست به سرقت زد و سي ميليون تومان را دزديد. روز بعد يا روزهاي بعد، اولين برداشت او از پول سرقتي، مبلغ ۵ ميليون تومان بود که پاي يک دستگاه تلويزيون LED رفت، تا چشم ديگران را در بياورد اما غافل از آن که جناب دزد گرفتار در چشم و هم چشمي، چندان فرصت نخواهد يافت که با بقيه پول هم چشم  دروهمسايه و قوم و خويش را درآورد که حتي نخواهد توانست چند فيلم و سريال با اين تلويزيون ببيند بلکه دستنبدهاي سرد قانون او را از خيال گرم «پزدادن» بيرون خواهد آورد. به پرونده هاي ديگر خلاف ها که با هزار ظاهر قشنگ اتفاق مي افتد. از رشوه، که هديه و شيريني خوانده مي شود و دزدي از بيت المال که اختلاس نام مي گيرد تا کلاس آقايان پايين نيايد تا ديگر راه هاي «تحصيل مال نامشروع» که شنيده ايم و مي دانيم يا حتي نشنيده ايم، مي تواند از چشم و هم چشمي شروع شده باشد و براي پر کردن چشم خويش و کور کردن چشم ديگران دست به اين کارها آلوده شده باشد. حال آن که اگر چشم بگيريم برداشته هاي ديگران، خواهيم توانست با حلاوت استغنا و بلندنظري و طبع کريمانه، از اندک داشته خود آن قدر لذت ببريم که تحصيل کنندگان  مال نامشروع از انباشت آن همه ثروت از آن بي بهره بمانند. يادمان باشد، اين که در آموزه هاي ديني مي خوانيم نگاه کردن تيري است از تيرهاي شيطان صرفا به معناي پلشت چشمي اخلاقي نيست. پلشت کرداري و حرام خوري و کسب حرام به دنبال چشم وهم چشمي هم مي تواند باشد. اصلا به معناي هر نگاهي است که آدمي را به حرام وا دارد، خب، چه حرامي بالاتر از سرقت، اختلاس يا تحصيل مال نامشروع که زندگي را، دنيا را و آخرت را جهنم مي کند؟

خراسان رضوي - مورخ دوشنبه 1390/04/13 شماره انتشار 17874 /صفحه۶/جامعه

ما ايراني ها و به ويژه خراساني ها مثل همه مسلمانان مثل همه کساني که سري در معرفت و نگاهي در انديشه دارند به همه ائمه(ع) مديون هستيم. ما روشنايي جان و جهان خود را رهين کلمات چراغ گونه و درس هاي آفتابي آنان هستيم. اما به امام کاظم عليه السلام يک دين خاص داريم. يک دين ويژه و آن هم به خاطر فرزندان بزرگوار امام در اقصي نقاط ايران است ما تمدن اسلامي ايراني خود را مديون اينان هستيم. شکل گيري هويت ديني- ملي ما بيش از هر چيز مديون حضور نوراني و حرم مطهر امام رضا عليه السلام است که چونان خورشيد نه تنها ستاره ها که حتي سياره ها را هم بر مدار خويش به حرکت درمي آورد و ما دوري و نزديکي خود را با اين محور شاخص فاصله ها تعريف مي کنيم. در شيراز، در قم، در طبس و در خيلي شهرها و مناطق ديگر نيز مزار فرزندان و فرزندزادگان امام کاظم عليه السلام، به کانون ترويج فرهنگ و معارف اهل بيت تبديل شده است و بسياري از مردمان را گرد خويش جمع آورده و بر فرهنگ و رفتارشان تاثير گذاشته است. به باور من در رفتار مردم مشهد و قم و شيراز و... رگه هاي روشني هست که آنان را از اهالي ديگر شهرها متمايز مي کند اين البته به برکت نزديکي به معدن نور است. کسي که نگاهش با حرم هر روز گره مي خورد، در خود آگاه و ناخودآگاه خويش تا حدودي حرمت داري خواهد کرد و بيشتر مراقب رفتار خود خواهد بود تا کساني که چشم در چشم گلدسته ها نمي شوند. من خود بارها شاهد بوده ام که رانندگاني نوار موسيقي روشن مي کنند و به اعتراض مردم توجه ندارند اما همين که در خيابان هايي وارد مي شوند که حرم را به خويش مشرف دارد به احترام امام رضا(ع) پخش را خاموش مي کنند. اصلا در حرم امام و امام زادگان و در مجاورت با آنان رفتار آدم ها به سمت سلامت افزون تر سوق پيدا مي کند و اين اماکن همواره به عنوان مکان و مکتب پرورش اخلاقي انسان مطرح هستند. فراواني فرزندان امام کاظم در ايران که پيامد سفر اجباري امام رضا(ع) به اين خطه بوده است اين برکت را براي ما داشته است تا از قرب جوار اين فرزندان پيامبر(ص) بهره نور برگيريم و بسياري از احاديث و روايات ائمه(ع) را نيز از اينان فراگيريم. به باور اين قلم يکي از دلايل گسترش مذهب تشيع در ايران نيز همين مزارها و حرم  هاست که هر کدام محور خير و نور در منطقه است و مردم اين مناطق نيز با امام زاده ها ارتباط عاطفي و معرفتي وثيقي يافته اند و اصلا هويت خود را با آنان تعريف مي کنند و خيلي اوقات نيز حرمت جوار را چنان رعايت مي کنند که زيبايي در رفتارشان موج مي زند و خود قلب هاي مشتاق را جذب مي کند.

لذا مي توان گفت اگر حتي يک حديث از امام کاظم(ع) نشنيده باشيم حتي اگر يک خط از زندگي ايشان نخوانده باشيم و کلمه اي نيز به گوشمان نرسيده باشد، تنها حرمت مزار فرزندان و فرزندزادگان آن امام همام اقتضا مي کند نسبت به ساحت قدسي امام کاظم(ع) بيشتر از هميشه احساس دين و احترام کنيم، حال آن که بهره ما از درياي نور کلامشان نيز بسيار است، تا جايي که گفته مي شود پس از مولا علي(ع) و حضرت امام باقر و امام صادق عليهم السلام، بيشترين احاديث نيز از امام کاظم(ع) روايت شده است که هر کلمه اش کليدي است براي بهشت و هر حديث ايشان، جان را تازه مي کند.

خراسان رضوي - مورخ سه‌شنبه 1390/04/07 شماره انتشار 17870 /صفحه۷/فرهنگی

مي گويند «آدم خوب و بد همه جا وجود دارد» اين هم شده يک ضرب المثل اما من مي خواهم بگويم، آدم هاي خوب خيلي بيشتراز آدم هاي بد هستند اين را همه جا مي توان حس کرد ودر برخي مشاغل آدم هاي خوب، خيلي خيلي بهتر از اندک آدم هاي نه «بد» که «ناخوب» هستند، از جمله اين مشاغل پرستاري است که اکثريت آن ها هم سفيدپوش هستند و هم سپيد دل و سپيدانديش و حتي مي توانم بگويم اثر حسن رفتار اينان در برخي مواقع از آثار داروها در فرآيند درمان بيشتر است.اين را به تجربه مي گويم. من خود پسرکم را براي درمان در بيمارستان دکتر شيخ بستري کردم، دکترها هم زحمت زيادي کشيدند براي درمان، اما رابطه عاطفي پرستاران و مهرباني  هاشان، شتاب بهبودي فرزندم را افزون کرد، حالا پسرم، از بس به پرستاران محبت دارد که ديگر از آمپول هم نمي ترسد، هر وقت روز پرستار است يا روز مادر او اولين اقدامش تهيه تابلويي مزين به آيه اي از قرآن براي پرستاران است.و اين يعني هر که بذر مهر بکارد، شاهد شکوفايي مزرعه مهرباني خواهد بود و جامعه را نيز براي تماشاي مهرباني ياوري خواهد کرد. اين چند خط را نوشتم تا هم از پرستاران- که زحمت هاشان طاقت سوز و توان فرساست- گفته باشم و هم اين نکته را به ياد آورم که اگر ما زيبايي هايي که در جامعه مي بينيم را بيان کنيم به ترويج معروف خواهد انجاميد و جامعه اي که از معروف ها بهره مند شود، به منکرها تن نخواهد داد حتي معتقدم ما اگر به جاي نشان دادن زشتي ها، به نشان دادن خوبي ها و آثار آن بپردازيم، خود به خود به نتيجه دلخواه خواهيم رسيد مثلا اگر به جاي نشان دادن انباشت زباله در خيابان که بسيار زشت است بياييم و فضايي را نشان دهيم که شهروندان زباله ها را به تفکيک بسته بندي مي کنند و در جايگاه مشخصي قرار مي دهند و کار خوبي نيز هست، مردم به انجام اين کار رغبت پيدا خواهند کرد. رغبت که پديد آمد، عمل هم در پي آن شکل خواهد گرفت. پس بياييد همه سعي کنيم هم خوب ببينيم و هم خوبي هايي را که ديده ايم براي هم بازگو کنيم تا اذهان به خوب انديشيدن عادت کنند و آرامش زندگي در يک جامعه خوب سهم همه ما شود...

خراسان رضوي - مورخ چهارشنبه 1390/04/01 شماره انتشار 17865 /صفحه۶/جامعه