قامت کشيده تر از تو

سراغ ندارم

هر چند که بر بستر

خوابيده باشي

و جسمت را

توان

ايستادن

و حتي نشستن

نباشد

تو، خوابيده هم

قامت کشيده تريني

و پيکرت

هزار باغ شکوفاست

بگذار اسمش را

«زخم بستر» بگذارند

من که مي دانم

هر زخم

زيباتر از هزار گل

چشم فرشتگان خدا را

مي نوازد

بر ويلچر

اين رخش کوچک

که مي نشيني

بزرگي رستم را

به ياد مي آوري

که به هر سو که رو مي کرد

عزت وطن

را دوصد چندان مي کرد

دشمن امروز

از تو مي ترسد

از تو که قوي تراز

هر بمب اتم

دنيا را تکان مي دهي

و جهان را اگر فهمي  باشد

مي داند

سرفه هاي خشک تو

قوي تر از کلاهک هاي اتمي

دشمن را درهم مي کوبد...

تو آن قدر بزرگي

که ما مي توانيم

پشت خاکريز نگاهت

پناه بگيريم

کوچک؛

کساني هستند

که اين بزرگي

را فهم نمي توانند کرد

تو، اما

همان روز

که برخاستي

به ياعلي(ع)

و رفتي

در امتداد کربلا

به بزرگي روزافزون

تکريم شدي

و هر روز بزرگتر مي شوي

و فهم تو

انديشه بزرگ تر مي خواهد

تو بزرگي

به بزرگي شهيد

که هر روز تکرار مي شود

حالا بگذار

کوچک ها

اين بزرگي را

درنيابند

از بزرگي تو

که چيزي کم نمي شود...

در دلت

دريا، دريا، جاري است

و در چشمانت

خورشيد، خورشيد، روشن

آن قدر که مي تواني

به بزرگواري

حتي زشتي

تيرها و طعنه ها

و نامردي ها را

يک جا بشويي

مي تواني

جوانمردانه

کوچه هاي تاريک

اذهان را

به نور

روشن کني

و من مطمئنم

همان صاحبان تهمت هاي ناجوانمردانه

و طعنه هاي نامردانه

همان ها

که گاه در مسئوليت ها

بي مسئوليتي مي کنند

و يا همان ها

که برادري نکرده

ارث نداشته خود را

از زخم هايت طلب مي کنند

و يا همان ها که

دانشگاه نرفتن

از تنبلي خود

را به پاي تو مي نويسند

و... همه آناني که

تو را

نمي فهمند

اگر انصاف داشته باشند

و ساعتي خود را جاي تو بگذارند

و يا ساعتي کنار تو بنشينند

درخواهند يافت

تو «دري» هستي بي مثال

و حساب ذخيره نور تو

براي جامعه

هزار بار از حساب ذخيره ارزي

کارسازتر

و گره گشاتر است

بيگانه هم

به خاطر قدرت توست

که در اين خاک

طمع نمي کند

والا از داشته هاي مادي ما

خيلي بيشتر دارد

تو بازدارنده ترين

سلاح ايراني

و قوي ترين سلاح

امت قرآن

تو «جانبازي»

قامت کشيده تر

از هر سرو

حتي وقتي

در بستر افتاده اي

و تو را توان ايستادن

و حتي نشستن نباشد...