اگر همه شهروندان حساس باشند، اگر مراقب خود و اموال خود باشند، خيلي از مشکلات پيش نمي آيد. نگوييد پليس و دستگاه قضا پس چه وظيفه اي دارد؟ چون خواهم گفت، وظيفه اين نهادها، مثل اورژانس و آتش نشاني است. پس همانطور که نمي شود چون آتش نشاني هست، شير گاز را باز گذاشت و نسبت به حفظ زندگي خود بي توجه و بي موالات بود، نمي شود روي چاه و چاله حفاظ نگذاشت چون آتش نشاني هست. همين طور نمي شود، هر چيز را خورد و گفت پس اورژانس و پزشک چه کاره است. نمي شود خود را به خطر انداخت. نقش پليس و دستگاه قضا هم تا حدودي مشابه اين ماجراست. يعني همان طور که نبايد آتش اندوخت اما آتش افروخته را آتش نشان مهار مي کند با هزينه هاي بالا. پليس و نهاد قضا هم به جرايم رسيدگي مي کنند اما باز هم با هزينه بالا. اما اگر هر فرد خود نسبت به سلامتي جسمي و رواني و مالي خود حساس باشد. کمتر مريض مي شود، کمتر دچار فشارها و فرسايش هاي روحي مي شود و کمتر مال و آبروي او به خطر مي افتد. اجازه بدهيد بحث را با يک مثال پي گيريم.آقاي راننده اي، خودروي خود را جلوي منزل خويشاوندي پارک مي کند، در حالي که خودرو روشن است و درها باز، بچه اش را که خوابيده، بغل مي کند و به خانه خويش مي برد، آنجا چند نفر هم هستند و او بدون توجه به روشن بودن خودرويش شروع مي کند به احوالپرسي گرم با تک تک آن ها، دقايقي بعد که مي آيد، مي بيند خودرويش سرقت شده است. خب در اين جا، آيا بزه ديده در بزه اتفاق افتاده، نقش تسهيل کننده ندارد؟ آيا اگر خودرو را خاموش و قفل مي کرد، سارق مي توانست به راحتي آن را ببرد؟ آيا او مي تواند از حادثه پيش آمده گلايه داشته باشد؟ پليس براي چنين آدمي چه مي تواند بکند؟ آيا بايد براي همه مراقب بگذارد؟ بگذريم، به گفته قاضي مرتضوي، معاون دادستان عمومي و انقلاب مشهد، ۴۰ درصد بزه ها بر اثر سهل انگاري خود افراد شکل مي گيرد و ندانسته و نخواسته، خود قرباني به مجرم براي انجام جرم کمک مي کند. اين را از پليس ها هم شنيده ام که بسياري از مشکلات پيش نمي آيد اگر خود شهروندان نسبت به حفظ مال خود، حداقل هاي ايمني را رعايت کنند. از زبان سارقان هم خوانده و شنيده ام که مثلا آنان ريسک سرقت خودرويي که دزدگير و قفل فرمان داشته باشد را بر خود هموار نمي کنند بلکه به سراغ خودروهايي مي روند که از اين دو ابزار ايمني بي بهره باشند. آنان فرد حساس و هوشيار را که مراقب خود و مسير خويش است را طعمه نمي کنند بلکه طعمه خود را از ميان کساني انتخاب مي کنند که مراقبت اطراف خود نيستند. پس اگر ما هم نمي خواهيم طعمه حراميان دزد شويم مراقب خود باشيم. اين صدالبته نافي انجام وظيفه پليس و قضا نيست که بايد با چشم باز و با دست قدرت جلوي متجاسران را بگيرند و چتر امنيت را فراگيرتر کنند بلکه يادآوري کننده نقش خود ماست و الا همه مي دانند پليس و نهاد قضا بايد با انجام وظيفه امنيت را براي ما حداکثري کنند...

هر رفتي- با معرفت- را آمدي است و هر «ديدي» را «بازديدي»، اينک آقاجان، سيه جامه و باراني چشم به حضورت مي آييم. لب هامان تسليت گوي است و دل مان تسليت جوي. شما صاحب عزاييد و ما هم خود را بيگانه نمي دانيم که اگر بوديم جايمان اين جا نبود و نه جامه مان اين رنگ را داشت و نه چشم هامان باراني بود. آقاجان! خود را اگر نه خويشاوند، لااقل دوست و آشنا مي دانيم و همين است که ما را از دور و نزديک به حرم شما مي کشاند تا تسليت گوي باشيم، اما ... اما آقاجان! هر «ديدي» - عارفانه- را «بازديدي» است و حتم دارم شما هم اين «ديدها» را «باز» خواهيد داد به ديداري که مي تواند زندگي ما را عوض کند همه دلخوشي  ما هم همين است، در روايات هم از شما خوانده ايم که هر کس به زيارتم بيايد من در قيامت در سه جا به ديدارش خواهم شتافت و «ديدش» را «بازديد» خواهم داد به گاه «ارائه پرونده» به افراد، و در کنار «پل صراط» و هنگام «بررسي اعمال» ... آقاجان در اين موقف سخت به ياري شما محتاجيم ولي يک خواهش در جانم جان گرفته است و مي خواهم تقاضا کنم. در اين دنيا، در همين زندگي هم سري به ما بزنيد. اين سرزدن، سربلندمان مي کند، آخر آدم وقتي قرار است ميزبان «بزرگي» باشد، مي کوشد همه چيز را براي اين پذيرايي آماده کند، لااقل در اندازه توان خود، مهياي پذيرايي مي شود و اين يعني فراهم آوري آن چه ميهمان بزرگ را خوش آيد. خب وقتي قرار باشد شما به ما سر بزنيد، ما هم سعي خواهيم کرد، خانه را مهيا کنيم با صداقت، با اخلاق، با ايثار، با زيبايي، با مهرباني، آن وقت دروغ و تهمت و بداخلاقي و خودخواهي و خصال شيطاني را بيرون خواهيم ريخت. اين زشتي ها که نباشد، اين بوهاي آزاردهنده که از بين برود، آن ژاژخواهي ها که نابود شود، خود به خود جا براي خوبي ها باز مي شود، شايد آنقدر به اين خوبي ها انس گرفتم که به عادتمان تبديل شد، «عادت» که هميشه بد نيست، عادت به خوبي ها خوب است، هميشه خوب است. شما هم که بياييد، اين خوبي ها مضاعف مي شود، شما که به ديدار ما بياييد، به احترام شما هم که شده، دست نيازمندان را خواهيم گرفت. در احترام گذاشتن ميان فقير و غني فرق نخواهيم گذاشت. نمازمان، زندگي مان خواهد بود و زندگي مان نمازمان، نمازي امام محور و عبوديت ساز و الله  اکبري که در نماز سر مي دهيم ما را خواهد آموخت که در زندگي هم جز او را بزرگ نبايد بداريم و لقمه اي نان ما را کوچک نخواهد کرد تا با تملق به بزرگ سازي ديگران بپردازيم. شما که بياييد حتي «مامون»هاي تزوير هم نخواهند توانست «ايمانمان» را به بيراهه ببرند، حتي ما را پس از سال هاي بي راهه روي به راه خواهيد آورد آن گونه که براي اقامه نماز عيد بر سيره رسول مکرم (ص) پاي برهنه به راه شديد و پاي برهنگان را به راه انداختيد. شما که بياييد، نه از فحش خبري خواهد ماند، نه از فحشا نه برخوردار به خود حق خواهد داد هر کاري بکند و نه مستضعف حاضر خواهد شد هر کاري را بپذيرد. شما که بياييد، زمين و زمان جور ديگري خواهد شد، آنقدر زيبا که زشتي فرصت بروز نيابد، و ما با همين چشمان باراني، بهار را، بهار تمام را خواهيم ديد و چه پرشکوه خواهد بود اين «بازديد» که ديده را به حق بينا خواهد کرد.

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1389/11/14 شماره انتشار 17763 صفحه۲

هر نعمتي را شکري بايد به ازاي هر جلوه اي از عشق، شکرانه اي بايد به جا آورد اما شکر همه نعمت ها، تنها سجده و پيشاني بر زمين ساييدن نيست.بلکه در کنار اين، شکر هر نعمت بايد از جنس نعمت باشد و الا گاه راه به کفران نعمت خواهد برد. آنکه را مال افزون است شکرانه از جنس انفاق و «شکرانه بازوي توانا، بگرفتن دست ناتوان است»، سپاسگزاري از نعمت صداي خوب، تلاوت زيبا و «عصمت خواني» براي اهل بيت عصمت(ع) است. هرکه را خطي خوش است به شکرانه بايد آيه اي بنويسد که نشانه راه باشد براي مردم. آنکه را توان سخن گفتن و نوشتن است، شکرانه اي که براو فرض است، زبان به کام درنکشيدن و به سخن لب گشودن و قلم بر سردست و بر صفحه سفيد به نگارش آوردن، پس هر نعمتي را شکري بايد از جنس آن نعمت. حال شکرانه وجود با برکت امام رضا(عليه السلام) در اين سرزمين چيست؟ قدرداني از نعمت ولايت حضرتش را چگونه بايد به جاي آورد؟ رفتن به حرم و زيارت تنها يک شکل قدرداني است و از مراتب معمول آن، به باور اين قلم، شکرانه حقيقي وجود با برکت امام رضا(ع) درس آموختن از حضرتشان و چون ايشان رفتار کردن و زندگي کردن است.آن که مي خواهد شکرانه وجود خورشيد را به جا آورد، بايد راه را درست ببيند، انتخاب کند و بپيمايد. آن که در برابر نور چشم مي بندد، حتي اگر لب به دعا بگشايد و دست به مناجات بلند کند، قدر نور را ندانسته است. حالا هم نور امام رضا(ع) را بايد ديد، بايد در اين نور، جان شست، بايد راه را انتخاب کرد و بايد رفت.هندسه زندگي را بايد در مهندسي کلام ايشان جست و به عمل درآورد و در مرحله بعد بايد به توليد پيام از روش و منش زندگي حضرت پرداخت. حيف است اين همه پيام باشد و ما نشنيده باشيم. «زمزم معرفت» باشد و ما «لب تشنه عرفان» بمانيم. امام رضا(ع) باشد و ما زندگي مان رنگ و بوي ماموني داشته باشد. آيا کفران از اين بالاتر که به نام بر صراط امام رضا(ع) باشيم و در عمل، از رفتار و گفتار ما جز کنش ماموني نزايد؟ بگذريم. اشارتي بود و براي يادآوري يک حق. اما اين نکته را ما-مشهدي ها-در نظر داشته باشيم که شکرانه وجود امام، خويشاوند ايشان شدن است، يعني مشهدي بداند، مشهد تنها محلي براي کسب درآمد نيست.

جايي براي تفريح نيست، جايي براي گردش نيست بلکه اين خانه امام رضا(ع) است و آمدن و ماندن اين جا يعني همسايه آفتاب شدن يعني به خويشاوندي نور رسيدن آن گونه که هر کس مي آيد، اين شهر را مي بيند اين شهروندان را مي بيند به ياد امام رضا(ع) بيفتد، حتي هر وقت يک مشهدي به شهر ديگر هم مي رود، مردم در او نور امام رضا(ع) ببينند. اين از ما که پايتخت نشين معنويت هستيم اما مسئولان نيز شکرانه اي سنگين  بر شانه دارند و حقي بزرگ بر عهده شان است که حق «پايتخت معنوي ايران» را ادا کنند. نمي شود به سخن مشهد را بزرگ داشت و از امام رضا(ع) گفت اما در عرصه عمل آن را در شمار شهرهاي ديگر آورد، اين جا شهر امام رضا(ع) است و متناسب با ظرفيت هايي که دارد، وظايفي که بايد به عهده بگيرد بايد در برنامه ريزي ها، اختصاص اعتبارات و... ديده شود.

اين جا بايد مرکز توليد فکر و فرهنگ باشد. بايد از مشهد روشنايي، معرفت ديني و معارف رضوي به همه جا برسد و اين مي طلبد که امکانات اين جا متمرکز و ظرفيت ها فعال و همه چيز براي بسط و نشر معارف فراهم شود. سوغات مشهد که صرفا نبات و زعفران و حتي مهر و تسبيح نيست، بلکه برنامه چگونه رضوي شدن است، چيزي که مثل هوا براي زندگي لازم است و در يک کلام بيشتر از دغدغه نان و آب، بايد دغدغه توليد فرهنگ رضوي وجود داشته باشد. اعتبارات اختصاص يافته و آن چه از آن سخن مي رود از جمله بودجه، ارتقاي شاخص هاي فرهنگي، بودجه زيارت و تشکيل بنياد ملي زيارت همه لازم است اما معلوم نيست کافي هم باشد. پس اگر مي خواهيم شکرانه وجود امام رضا عليه السلام را به جا بياوريم بايد با همه توان براي ارتقا و توسعه پايتخت معنوي ايران تلاش کنيم.

دروغ، جهنمي است که در جان آدمي زبانه مي کشد. اين جهنم، همه چيز را مي سوزاند، حتي ايمان آدمي را. اجازه بدهيد با هم يک روايت را بخوانيم، سرمشق زندگي کنيم و راه خود را در آن بيابيم. امام صادق عليه السلام مي فرمايند: «براي شناخت نيکي و درستکاري کسي به رکوع و سجده طولاني او نگاه نکنيد. چه بسا اين رکوع و سجده طولاني، چيزي است که آن شخص به آن عادت کرده است. در اين صورت اگر آن را ترک نمايد، به دليل ترک عادت وحشت زده و پريشان حال مي شود. اما براي شناخت نيکي و درستکاري، به راستگويي و رعايت حقوق ديگران و اداي امانتش نگاه کنيد و آن را معيار و ملاک قرار دهيد».پس ما هم اول به خود نگاه کنيم. عبادت هايمان به غرور نينجامد و در پناه آن به گناهاني چون دروغ جان نيالاييم و به گاه داوري در رفتار مردمان هم «صداقت» را ترازوي سنجش قرار دهيم و عيار هر فرد را به ميزان صداقتش بدانيم. صداقتي که يک اصل اساسي اجتماعي است، اگرچه در مرحله اول يک رفتار فردي مي نمايد. استاد حجت الاسلام والمسلمين سيدعباس قائم مقامي، در تحليل بحث مي گويد: «... راستگويي تنها يک مسئله فردي نيست، بلکه معمولا در نسبت با ديگران قرار دارد و اين «ديگران» چه بسا گاه شرايطي را به وجود بياورند که راستگويي ما به ضررمان تمام شود و موجب از دست رفتن منافع و موقعيت هاي مادي شود. اين جاست که انسان براي راستگويي هميشه بايد تصميم بگيرد و اين گونه نيست که راستگويي بتواند در انسان تبديل به عادت و اعتياد شود. چرا که شرايط براي راستگويي هميشه يکسان و يکنواخت نيست. بلکه همواره متناوب و متفاوت است و همين شرايط متناوب، راستگويي ما را با چالش مواجه مي سازد و اين چالش، نياز به تصميم دارد.»وي مي افزايد: «عبادات و مناسک خاص ديني به دليل فردي بودن آن ها و اين که بر انگيزه هاي کاملا دروني مبتني است، معمولا با چنين چالش هاي بيروني مواجه نيست و ممکن است به انواع آفت ها و ناخالصي ها آميخته شود بدون آن که در ظاهر اين اعمال نشانه اي از اين آفت ها و ناخالصي ها ديده شود و قابل شناسايي باشد. »پس بياييد به مقام عبوديت معرفت يابيم تا عبادت هايمان سرشار از صداقت شود و رفتارمان خدا را به ياد همگان آورد.

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1389/11/07 شماره انتشار 17758 /صفحه٨/خانواده و سلامت

 ۱۰ فيلم مستند ۳۰ دقيقه اي براي يادواره شهداي روحاني استان هاي خراسان ساخته مي شود. به گزارش خراسان، حجت الاسلام سليماني با اعلام اين خبر در نشست کميته روابط عمومي و اطلاع رساني ستاد يادواره شهداي روحاني استان، افزود: اين آثار مستند در قالب روايت فتح توليد خواهد شد.

وي دوشنبه گذشته در اين نشست که در صدا و سيما برگزار شد، تصريح کرد: ۵ مستند توسط صدا و سيماي استان و ۵ مستند نيز توسط حوزه هنري توليد خواهد شد. در اين نشست همچنين اميري، دبير کنگره سرداران و ۲۳ هزار شهيد استان هاي خراسان بر لزوم استفاده از فضاي مجازي براي تشريح و تبيين پيام شهدا تأکيد کرد.

وي توليد فتورمان، استفاده از ظرفيت تبليغات مکتوب در قالب بروشور به خصوص در ايام زيارتي و انتشار تمبر يادبود، توليد شعارهاي محتوايي براي درج در پشت پاکت هاي پستي را مورد تأکيد قرار داد. در اين نشست بر استفاده از ظرفيت هاي تبليغي دهه آخر صفر و ايام فاطميه براي جريان سازي تبليغي در راستاي تبيين افکار شهدا تأکيد شد.

ضرورت بهره گيري از فرهنگ شهادت براي تمدن سازي، معرفي شهدا به عنوان اسوه هاي زندگي، نگاه به خانواده شهيدان به عنوان گروه هاي مرجع، سرمايه گذاري براي تأثير بيشتر اين همايش ها بر نسل نوجوان و جوان و توليد پيام براي اين نسل و ايجاد ستاد خبري يادواره از ديگر سرفصل هاي مطرح شده در اين نشست بود.در خور يادآوري است که اين يادواره در نيمه دوم ارديبهشت سال آينده برگزار خواهد شد.

تقويم چهل بار ورق خورد و رسيديم به «اربعين»، اما چه کرديم در اين مدت؟ اين پرسشي است که پيش روي ماست. نگوييم مگر در چهل روز چه مي شود کرد چون اين بازه زماني، همان زماني است که در اختيار امام سجاد(ع) و حضرت زينب(س) و کاروان اسرا بود و کاري کردند کارستان. آنان در اين مدت همه باطل را افشا کردند، يزيد را در هم شکستند و حقانيت امام را ثابت کردند و براي هميشه يک الگو فرا راه بشريت قرار دادند به نام حسين(ع) و يک نهضت به نام عاشورا و يک مکان به وسعت زمين به نام کربلا.

ما، آيا درس گرفته ايم؟ پاسخ را هر کداممان بايد درون خويش و در پندار و گفتار و کردار خود جست و جو کنيم. من، اما، مي خواهم به جاي پاسخ به شرح يک دوبيتي بپردازم که بارها شنيده ايم، خوانده ايم، گريسته ايم:

بر مشامم مي رسد هر لحظه بوي کربلا/ترسم اندر دل بماند آرزوي کربلا

تشنه آب فراتم اي اجل مهلت بده /تا بگيريم در بغل قبر شهيد کربلا ...

و اين روزها، عجيب اين ابيات در من تلاوت مي شود و مرا زير باران سوال مي برد و به راستي از خويش مي پرسم، مگر «بوي کربلا» چيست؟ آيا به واقع شامه ما به آن دل خوش دارد؟ نمي دانم، اما اين را خوب مي دانم که بوي کربلا، يعني صداقت، يعني عطر هوشيار کننده عدالت، يعني مروت، يعني شهامت، يعني مردم داري، يعني ايستادن پاي علم حق و جانبازي در رکاب امام حق.

بوي کربلا، يعني رايحه دل انگيز همه خوبي ها. پس هر کس آرزوي کربلا دارد و بيمناک است از اين که اين آرزو بر دلش بماند، بداند، همين جا، در همين زندگي، در همين زمان و زمين مي تواند و بايد عطر حسين بگيرد و کربلايي شود، چون اگر زندگي ما عطر حسيني نگيرد، مقيم شدن در کربلا هم چاره کار نيست. مگر در کربلا فقط سپاه حسين بود؟ نه، هزاران برابر ياران امام حسين(ع) از ياران يزيد بودند. خيلي ها بي طرف بودند و اطراف کربلا، اما راه به حق نيافتند که مهر باطل خوردند چون بوي حسين نگرفته بودند. چون در زندگي حسيني نشدند، به کربلا رفتند اما نابود شدند. امروز هم همان ماجراست، امروز هم روز عاشوراست و کربلا، همين جاست. آيا به آموزه هاي امام جان جلا داده ايم؟ آيا چنان خود را پرورده ايم که در آراسته شدن صحنه کربلا، خود را به سپاه امام برسانيم يا - خداي نکرده - اگر به کربلا برسيم در سپاه مقابل خواهيم بود؟ اجازه بدهيد يک سوال ديگر بپرسم؛ آيا به راستي تشنه «آب فرات» هستيم؟ آيا يادمان مانده است که عباس(ع) هم تشنه آب بود اما به احترام امام، همه فرات را براي هميشه تشنه لبان خود گذاشت؟ حالا ما تشنه کدام آب فرات هستيم؟ هيچ مي دانيم آب فرات براي ما، وفاي عباس است نه آبي که بر زمين جاري بود و لشکر يزيد از آن مي نوشيدند؟ آيا ما به واقع تشنه وفاي عباس هستيم يا در خيال نوشيدن از يک رود آب؟ آيا زيبايي وفا در زندگي ما تجلي يافته است؟ آيا به عهدي که مي بنديم از عهد الست تا عهد ازل، بدان وفا مي کنيم؟ يا ؟...

اصلا اگر اجل به ما همه تاريخ را مهلت داد، ما به دنبال حسين(ع) خواهيم رفت؟ آغوشمان براي در بغل گرفتن «قبر شهيد کربلا» آماده است يا براي رفتن به آغوش امام حسين عليه السلام؟ قبر را خيلي ها در بر گرفتند و مي گيرند و خواهند گرفت و اين عزيز و عزت آفرين است. اما حقيقت بالاتر سهم کساني است که امام در آغوششان بگيرد و يادمان هست که در آن روز سرخ هر که را امام به آغوش کشيد در آستانه شهادت بود، در باراني از زخم ها. آيا حاضريم در پاسخ به هل من ناصر امام، تا شهادت برويم؟بگذريم، نه شعارهاي عاشورا حرف ساده اي است و نه شعرهاي عاشورايي بلکه هر کلامش کليدي است براي بزرگ شدن، براي گذر از باطل، براي عبور از بي طرفي و رسيدن به حق. حالا با اين نگاه، هر که دارد هوس کرب و بلا بسم ا...

خراسان - مورخ دوشنبه 1389/11/04 شماره انتشار 17756 /صفحه۲

درد جامعه، درد من، درد تو، درد همه ما که در کنار هم جمع مي شويم و جامعه را تشکيل مي دهيم قبل و بيش از هر چيز، بي اخلاقي و لااقل بداخلاقي است. گويي در اخلاق هم دچار خشکسالي شده ايم که ابري به مهر، صداقت و جوانمردي بر مزرعه جانمان نمي بارد. گويي چشمه اين «آب حيات انساني» و «زمزم معنوي» ديگر نمي جوشد تا لبي را تر کند و از اين خشکي رفتاري نجاتمان دهد، روزگار ما هم شده است اين که مي بينيم. برخي ها غيبت را به تهمت گره مي زنند و با توهم مصلحت هر مفسده اي را مرتکب مي شوند. برخي ها، براي قلم و تريبون، وظيفه جنگ افزار قائلند و تازه هزاران ادعا در ضمير و زبان دارند و همه را «بد» مي دانند و خود را «معيار صلاح و خوبي» ... و اين سخت روزگاري است و دشوار و مردافکن بيماري. اين بيماري را و اين بيماران را بايد به محضر حکيمي برد که اشارت هايش هدايت آفرين و درمانگر است و شايد يکي از دلايل اين که رهبر فرزانه انقلاب در جلسه درس خارج فقه خويش چندي است به مباحث اخلاقي مي  پردازند اين باشد که دشواري ها از بي اخلاقي پديد مي آيد و اگر اخلاق همه گير شود صلاح و خوبي پيدا خواهد شد. اگر يادمان نرفته باشد. اگر خاطر مدعيان پيروي از ولايت مانده باشد. ايشان، همگان را از افتادن به ورطه غيبت و تهمت حتي با توهم مصلحت کيشانه پرهيز دادند و خصوصا به تقوا در رسانه «امر به معروف» کردند تا مراقب آن چه مي نويسيم، آن چه نشان مي دهيم، آن چه مي گوييم، در حوزه رسانه مکتوب، ديداري و شنيداري و فضاي مجازي باشيم، که انبان خويش از آتش جهنم پر نکنيم.

اما آيا ما شنيديم و خوانديم و به عمل بستيم اين نسخه شفابخش را؟ متاسفم، با شرمندگي مضاعف، پاسخ خير است، مخصوصا در رفتار برخي ها که خود را فعال مايشاء، مي دانند و به خود حق مي دهند هر چيز را درباره هرکس بگويند و براي آن ها نه «حق جواب» که «فرصت توضيح» هم قائل نباشند «ذره بين» مي شوند در زندگي مردم اما خود را و رفتار خود را نمي بينند. حال آن که اين رفتار نه سازنده است و نه مومنانه و نه جوانمردانه بلکه نظم جامعه را در هم مي ريزد و همه را به سمت تنهايي پيش مي برد و روشن است از فرد تنها اگر عددشان به ميليارد هم برسد، کاري ساخته نيست بلکه از هم افزايي توان افراد است که قدرت ها شکل مي گيرند و دست خداوند هم به اجتماع مومنانه آنان قدرت مضاعف مي دهد، رسيدن به چنين مرحله اي هم نيازمند داشتن چشم خطاپوش است نه نگاه خيره و ذره بيني. حضرت آيت ا... خامنه اي، در کلاس درس خارج فقه خود، به تاريخ بيست و هفتم دي ماه ۸۹ ظريف نگرانه و هنرمندانه بي آن که بيماران به خود زحمت رفتن به محضر طبيبانه ايشان بدهند نسخه شفابخش مي نويسند که براي همگان بسيار مفيد است و براي کساني که نگاه حزبي و جناحي دارند مفيدتر، اين کلام آن قدر روشني آفرين است که کاستن کلمه اي از آن چون خاموش کردن چراغي در راه خواهد بود. پس با هم بخوانيم:« في الکافي، عن الصادق (عليه السلام)، قال: «ان الله تعالي ليحفظ من يحفظ صديقه»؛ حضرت امام جعفر صادق عليه السلام فرمودند: خداي متعال حفظ مي کند آن کسي را که رفيق خود را حفظ کند. البته مراد، حفظ جسماني نيست فقط- حالا آن هم يکي از مصاديقش ممکن است باشد- يعني آبروي او را حفظ کند، شخصيت او را حفظ کند، جهات او را حفظ کند، و مراعات کند. خدا يک چنين کسي را حفظ مي کند. اين پيوندهاي برادري و رفاقت و انس و اخوت، در اسلام اين قدر اهميت دارد. شما ملاحظه رفيقتان را مي کنيد، او را حفظ مي کنيد، خداي متعال در پاداش اين عمل، شما را حفظ مي کند. البته حفظ کردن رفيق معنايش اين نيست که انسان از گناه او، از خطاي او دفاع کند؛ کما اين که در اين کارهاي حزبي و جناحي و خطي و اين چيزها معمول است که اگر خطايي هم از کسي سر بزند، چون با آن ها هم جبهه است، هم خط است، هم حزب است، هم گروه است، بايد بايستند. پايش دفاع کنند؛ نه، اين مراد نيست، اين حفظ او نيست؛ اين در واقع مخذول کردن او، بدبخت کردن اوست و خود؛ بلکه مراد، حفظ آبروي مومني است که برادري ايماني با انسان دارد. جامع، برادري ايماني است. اين يک روايت.

يک روايت ديگر هم باز از کافي است، از امام صادق (عليه الصلاة و السلام)؛ مي فرمايد که: «لا تفتش الناس فتبقي بلاصديق»؛ در کارهاي مردم ريز نشو، تفتيش نکن، جزئيات را دنبال نکن، دنبال پيدا کردن عيوب ريز و درشت افراد نباش، اگر اين جور باشد، بدون رفيق خواهي ماند، يعني هر کسي بالاخره يک عيبي دارد ديگر، اگر بخواهي همين طور ريز بشوي، تفتيش کني، دنبال کني، کسي برايت باقي نمي ماند.»

اين کلام و فقط همين جملات اگر نصب العين ما باشد، بسياري از مشکلات رفع خواهد شد فقط خدا کند با چشم بسته و گوش بسته از کنار آن عبور نکنيم بلکه با چشم باز بخوانيم، با گوش باز بشنويم و با عقل مومنانه آن را در همه حوزه ها و ساحت ها، خصوصا عرصه سياست و جامعه به کار بنديم تا نتيجه روشن آن را ببينيم و شيريني هاي آن را بچشيم و همه رفيق و يار هم باشيم و هيچ کس هرگز تنها نماند...

خراسان - مورخ یکشنبه 1389/11/03 شماره انتشار 17755 /صفحه۲

متاسفم، دروغ گويي براي ما «زشتي زدايي» و ارتکاب آن راحت شده است. دروغ مي گوييم و اصلا هم به فکرمان نمي رسد که اين کار بسيار ناپسند است. بنده خدايي را مي شناختم که مي گفت هرگاه دروغ کم بياورم، شايد راست بگويم، البته به شوخي مي گفت اما زندگي و رفتار جدي اش هم با اين شوخي تفاوتي نداشت! گفتمش، چرا اين همه دروغ مي گويي، گفت: در دنيا فقط دو کار عيب دارد و آن هم «دزدي و بي بند و باري» است و الاهرکاري مي شود مرتکب شد! تعجب کردم از اين منطقش، منطق که نه، از اين ساخت فکري اش و آن چه براي خود تعريف کرده بود و زيرساخت رفتارش همين بود، لذا به جز دزدي و بي بندوباري به هر کاري دست مي زد، کم فروشي، گران فروشي، کم کاري، چشم چراني، دعوا و چاقوکشي و ... را اصلا بد نمي دانست که از آن رويگردان شود، حتي به عقلش هم نمي رسيد که کم فروشي و گران فروشي هم مي تواند يک معناي دزدي باشد. چشم چراني و به خانه اين و آن سرک کشيدن، نگاه هوس آلودش را به چهره اين زن و آن دختر دوختن هم مي تواند به نوعي بي بندوباري باشد. بگذريم، به پيشينه زندگي اش که نگاه مي کردي مي ديدي رفتار خانواده اش هم از همين نوع است و اصلا رفتار او را از خانواده اش کپي گرفته اند اما نکته تلخ اين بود که او از سرنوشت سياه خانواده اش عبرت نگرفته بود. خب روشن است که خود او به عبرت ديگران تبديل مي شود، چنان که شد. زندان از پي زندان و مشکل از پي مشکل براي او رقم خورد اما باز هم دست برنداشت ... بگذريم، اين شرح حال يک نفر بود، اما در زندگي ما ها کم از اين جور رفتارها نيست، راستي چه قدر دروغ مي گوييم؟ آيا آمار روزانه اش را داريم؟ کاش مي شد، براي کلام، براي رفتارها، «کنتور» گذاشت، شايد اين گونه مي شد بهتر حساب و کتاب کرد و روشن تر به نتيجه رسيد، آن وقت شايد، بله، باز هم شايد به فکر مي افتاديم تا با کاستن از آمار دروغ هايمان از قطر سياهي زندگي بکاهيم. مي توانستيم، با اصلاح گفتار و رفتارمان، صلاح را در زندگي خود محقق کنيم، زيباتر رفتار کنيم و زيباتر ببينيم در جامعه...

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1389/10/30 شماره انتشار 17753 /صفحه٨/خانواده و سلامت