آیت الله هم بر ایمان مردم غیور بود و هم بر نام و اعتبار و حرمت شان. مرجع تقلید بود برای مومنان و ملجاء و پناه برای کسانی که احساس می کردند ستمی برآنان رفته است. «وحید خراسانی» فقط در«علم اصول / فقه» افق گشا نبود. تنها قدرت سخنوری اش، سیتِ آوازه اش را نمی گستراند که استقلال نظر و عمل و شان حمایتگری اش هم او را متمایز می کرد. برای کسانی که زخم در روح داشتند هم دستی مرهم گذار داشت. پناه بود، پدر بود و در عین حال هدایتگر بر مدار «النصیحه لاائمه المسلمین» و حامی بود برای انقلاب و نظام. دغدغه دین داشت و برای توسعه معارف اهل بیت می کوشید. مذهب حقه جعفری را عزیز می داشت و برای مناسک و معارفش، حرمتی تمام قائل بود.

فاطمیه را گرامی می داشت تا راه حضرت فاطمه سلام الله علیها همچنان اصحاب «صراط المستقیم» را به نعمت هدایت متنعم گرداند. این مرجع عالی، دغدغه مردم را هم داشت. می خواست که امور خلق به دست کسانی باشد که «تخصص» علمی و تبحر عملی داشته باشند. ایشان به یکی از مقامات گفته بود «یکی از مشکلات ما در حوزه تصدی مسئولیت‌ها این است که ما متصدی مقام‌هایی می‌شویم که نه مقام را می‌شناسیم و نه کرسی که آن را می‌گیریم. یکی از اشتباه‌ها در امر مدیریت استفاده از افرادی است که شایستگی آن کار را نداشته باشند و این یعنی به دستورات دینی درست عمل نمی‌کنیم.»

آیت‌الله با دغدغه‌های دینی به مسائل اجتماعی و سیاسی نگاه می کرد و آنچه را بر خلاف مشی فقهی و دینی می دید را نا دیده نمی انگاشت که با تذکر وظیفه خیرخواهی را به انجام می رساند. مسئولان را به حضور می پذیرفت و گفتنی ها را بیان می کرد. صادق و صریح اما پوشیده و محترم. دنبال فضا سازی برای طرح خود نبود که طرح او ندیدن خویش و دیدن خلق خدا در مسیر حضرت خداوندگار بود.

او مرجعیت را برای خود نمی خواست بلکه خود را در خدمت نهاد مرجعیت و بالنتیجه دین و ایمان و مردم می خواست. او برای آزادی انسان حرمت قائل بود و به صورت ویژه بر حبس زدایی تاکید داشت و می گفت «اساس دین بر حریّت است؛ فقیهی که به مُخّ فقاهت رسیده می‌داند حبس در چه مواردی است و زندانی کردن او و حرمان وی از جامعه و از خانواده در چه حد از شدت است و موارد حبس در شریعت در چه مواردی و با چه دقتی مطرح شده است.»

آیت الله همه مردم را محترم می داشت و نسبت به حقوق شان حساس بود. این را پیشتر هم نوشتم که ایشان نیمه شب شماره خاص یکی از روسای جمهور که شاگردشان بوده است را گرفت و نسبت به موضوعی در باره خانمی تذکر داد و گفتند بیدارم تا نتیجه را بشنوم. آقای رئیس جمهور ماجرا را از وزیر مربوطه می پرسد و می شنود که ماجرا به یک زن خیابانی ربط داشته است. رئیس جمهور به استاد زنگ می زند و شرح ماجرا می کند که نهیب استاد را می شنود که تو را گذاشته اند که مراقب احوال همین ها باشی. زن شوهر دار که نصف شب در خیابان نیست.

باری، آیت الله هیچگاه کنج عافیت ننشست. همه زندگی اش جد و جهد و اجتهاد بود به سیره سلف صالح. آیت الله وحید خراسانی روابط بین‌المللی هم بر احترام تاکید داشت و می فرمود «همان‌طور که ما برای سران کشور خود احترام قائلیم، مردم کشورهای دیگر هم برای سران خود احترام قائلند و باید حرمت آن‌ها را نگه داریم تا آنان نیز حرمت سران ما را نگه دارند». به ادیان و مذاهب دیگر هم نگاهی کرامتمند داشت مستند به زیست نبوی که «پیامبر اکرم (ص) نیز نسبت به ادیان دیگر همواره احترام قائل بودند». باری، آیت الله معنای روشن عنوان خویش بود. نشان راه خدا که خلق را به او می خواند. خدایش بیامرزاد.

انصاف نیوز / کد نوشته 679369 / پنجشنبه ۲۸ آبان ۱۴۰۵ / ساعت: ۰۱:۱۴

https://ensafnews.com/679369

+ نوشته شده در  جمعه بیست و نهم آبان ۱۴۰۵ساعت 13:14  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

دیار حضرت شمس‌الشموس(ع)، به طلوع ماه و ستاره‌های فراوان در آسمان خویش مفتخر است؛ ماه‌و‌ستاره‌هایی که نور از خورشید می‌گیرند و به سیاره وجود بی‌شمار مردم، روشنایی و جهت می‌بخشند. مشهد، در طول تاریخ، نه فقط یک «جغرافیای زیارتی»، بلکه یک «حوزه تمدنی» بوده است؛ کارگاهی که در آن، فقه و اخلاق و کلام، در نسبت شاگردی با «عالم آل‌محمد(ع)» تعریف می‌شود. در چنین‌هندسه‌ای، بزرگی یک عالم، در «عمق نسبت او با آن مکتب» سنجیده می‌شود. حضرت آیت‌الله‌العظمی وحید‌خراسانی ‌رضوان‌الله‌علیه، در این شمار، جایگاهی ویژه داشت. شیخ‌الفقها‌و‌الاصولیین، در یک قرن تلاش علمی، هم خوش درخشید و هم در تربیت فقها و علمایی به توفیق رسید که هر یک، دلیل موفقیت در حوزه‌های گوناگون شدند. اگر بگوییم ایران و انقلاب و نظام، وامدار این فرزند رشید جغرافیا و مکتب حضرت امام‌رضا‌(ع) است، بیراه نگفته‌ایم که او و شاگردانش در صراط مستقیم هدایت اهل‌بیتی، همواره چراغ‌راه بودند. ایشان در جایگاه سنتی علمای سلف، شیوه و روش خویش را داشتند. در منهج کبار علما، به «استقلال نظر و عمل» شهره بودند و با همین نگاه کرامند، همواره از انقلاب و نظام دفاع می‌کردند. مواضع آیت‌الله در دوران پیش از انقلاب- از‌جمله اعتراض صریح به شاه در‌برابر اهانت به امام‌خمینی(ره‌)- روشن و نشان‌دهنده جایگاه و مواضع ایشان در دفاع از امام و ارزش‌های دینی بود. بعد از انقلاب و در دفاع مقدس هشت‌ساله، حضور ایشان در جبهه‌ها، خود بیانگر «جبهه فکری» و موضع‌گیری عملی این فقیه و اصولی برجسته بود. سخنرانی‌های ایشان در جبهه نشان می‌دهد که ایشان ساحت دفاع از کشور، ذیل امر ولی‌فقیه زمان را عرصه «تجارت با خداوند» می‌دانست؛ نگاهی که در آن، «هزینه» به «سرمایه» و «جان» به «سرمایه معنوی» تبدیل می‌شود: «‌من مفت اینجا نیامده‌ام. برای تجارت آمده‌ام. مقصد ما از این سفر، دیدن این قیافه‌های نورانی و به دعوت بزرگ‌مردی که رأس روحانیت شیعه است و شما را فراخوانده برای این میدان، برای نگهداری دین، برای حفظ اسلام و برای صیانت قرآن به جبهه آمده‌اید. پس بدون تردید، شما مردم آمده‌اید فی‌سبیل‌الله بجنگید.» او از همان دریچه ایمان و یقین به هدف، با اشاره به آیه شریفه «إنَّ‌اللَّهَ یُحبُّ‌الَّذینَ یُقَاتلُونَ فی سَبیله...» تأکید می‌کرد: «این مردم در این قدرتی که نشان دادند، به دنیا فهماندند قدرت ایمان و قدرت یقین را. و راستی دست و بازوی این مردم، مجرای قدرت الهی شد.» این جمله، در عبور از یک «گزاره نظری» به ما می‌گوید: قدرت ملی، نه در ابزار، بلکه در «مجرا‌شدن مردم برای امر الهی» تعریف می‌شود. این همان تفاوت بنیادین «قدرت سخت» و «قدرت قدسی» است و تحلیل فرهنگی دفاع مقدس، بدون این مفهوم، ناقص می‌ماند. آیت‌الله در دوران بعد از دفاع مقدس هم با همین نگاه، حامی انقلاب بودند و می‌فرمودند: «به‌طور‌کلی، تضعیف نظام جمهوری اسلامی ایران حرام است و هر کاری که انجام آن باعث تضعیف نظام شود، لازم است ترک شود و هر کاری که ترک آن باعث تضعیف نظام شود، لازم است انجام داده شود.» این فتوا، درواقع یک «قاعده فرهنگی» نیز هست: «انسجام» از سنخ «تکلیف» است، نه «سلیقه». در انتخاب‌ها، هم حضور داشتند و هم از حضور چشمگیر مردم قدردانی می‌کردند. آیت‌الله همواره بر رعایت حال مردم و حق آنان تأکید داشتند و «حرمت‌داری نسبت به همه» را لازم می‌دانستند. در دورانی که سعادت خدمت در شهر مقدس قم را داشتم، چندین‌بار به تشرف به محضر این مرجع بزرگ توفیق یافتم. ایشان همواره نسبت به امور اجتماعی حساس بودند و بر تکریم مردم به‌عنوان عیا‌ل‌الله و صاحبان حق، تأکید داشتند. کلامشان برای ما هدایتگر و نفسشان انرژی‌بخش بود. «عاشَ سعیداً و ماتَ سعیداً» شرح زندگی و مرگ آیت‌الله بود و سعادت خفتن در حرم حضرت شمس‌الشموس(ع)، نقطه اوج آن است. حرم، قرارگاه اهل علم و فقه و جهاد است و محفل کسانی که بزرگی خویش را در نسبت شاگردی با عالم آل‌محمد(ع) تعریف می‌کنند. آنچه در پایان باید تأکید کرد، برنامه تشییع پیکر این مرجع اعلاست. پیکر مطهر ایشان پس از تشییع در شهر قم، به مشهد مقدس انتقال می‌یابد تا امروز، پنجشنبه، پس از برگزاری مراسم تشییع، در حرم مطهر رضوی و در جوار مضجع نورانی حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا‌(ع) به خاک سپرده شود. مدیریت شهری با همه توان در این امر می‌کوشد و از مردم شریف مشهدالرضا(ع) و زائران مولا علی‌بن‌موسی(ع) دعوت می‌کند تا با حضور در این مراسم، مقام مرجعیت و مُبَیّن معارف اهل‌بیت(ع) را تکریم کنند. این تشییع، اعلام این است که در این شهر امام رضا(ع)، «علم» و «اخلاق» و «نسبت شاگردی با اهل‌بیت(ع)»، همیشه سرمایه‌ همیشگی و سند اصلی هویت ماست.

شهرآرا / شماره 4913 / پنجشنبه 28 آبان 1405 / صفحه اول و 4 / شهرد

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/18148/466157

https://shahraranews.ir/files/fa/publication/pages/1405/8/28/18148_165388.pdf

+ نوشته شده در  جمعه بیست و نهم آبان ۱۴۰۵ساعت 13:14  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

برای آیت الله العظمی وحیدخراسانی، عالم مشهدی که دیروز به دیدار حق شتافت​

«شما که عالمید، ما هم «وحید» دیده ایم.» این جمله ای است که در دهه60 از زبان فضلای حوزه می شنیدیم. یادم هست یک بحث « اصولی/ فقهی» درگرفت میان دو روحانی فاضل که یکی از مکتب فقهی – اصولی حوزه مشهد بود و دیگری از قم آمده بود. بحثشان گرم شده بود به استدلال و استناد. آنکه از قم آمده بود، استاد افشار، با نهایت احترام به مباحث مشهدی، جاودان یاد استاد صادقی، می گفت: شما که خود از علمایید، ما هم «وحید دیده ایم». منظورش این بود که ما مکتب حضرت آیت الله وحید خراسانی را درک کرده ایم. یعنی وحید خراسانی که نام معتبر و محترم بود در حوزه علمیه، که اعتبار می داد به مباحث. نقل قول از او هم بسان برهان قاطع بود برای اهل علم. از همان سال ها این نام بزرگ در ذهنم نقش بست. هرچه بیشتر از ایشان خواندم و شنیدم بر عظمت این نام افزود. قله ای بود در فقه و اصول. زبانی گویا داشت در بیان علوم و معارف اهل بیت. عصاره حوزه علمیه مشهد، نجف و قم بود آیت الله. به گواه شناسنامه حسین وحید خراسانی ۱۱ دی ۱۲۹۹ خورشیدی در نیشابور، شهری در ۱۳۰کیلومتری غرب مشهد متولد شد و به گواه زندگی نامه، او تحصیل علوم دینی را در مشهد آغاز کرد. پس از خواندن ادبیات، سطوح ، در درس خارج فقه حضرت آیت الله میرزامهدی اصفهانی و آشتیانی حاضر شده و به اجتهاد رسید. علوم عقلی را از حضرات آیات، میرزا ابوالقاسم الهی و میرزا مهدی آشتیانی فرا گرفت و در سال ۱۳۲۷ در شهر ری با آیت الله سید محمد حجت کوه کمری دیدار کرد و پس از مذاکرات علمی موفق به دریافت اجازه اجتهاد مطلق شد. وی به قصد تکمیل مبانی و آگاهی از دیدگاه های مراجع حوزه علمیه نجف، در حالی که به درجه اجتهاد رسیده بود، در بیست وهفت سالگی به حوزه علمیه نجف مهاجرت کرد و سال ها در درس استادان برجسته این حوزه از جمله آیات عظام شیرازی، حکیم و میلانی حاضر شد.

او از شاگران خاص آیت الله العظمی خویی و یکی از اعضای شورای فقهی او بود. اهل علم می گویند تأثیر اندیشه اجتهادی خویی در روش فقهی وحید خراسانی آشکار بود تا جایی که هم در مبانی و هم در روش اجتهادی می توان او را ادامه مکتب فقهی آیت الله خویی دانست. آیت الله وحید همچنین در دوره ای که امام خمینی(ره) در نجف بودند، در درس ایشان شرکت می کرد. شیخ حسین وحید خراسانی، خطیبی توانا و سخنوری فرهیخته بود، به گونه ای که به عنوان یکی از منبریون مشهور در حوزه علمیه نجف شناخته می شد. سخنرانی هایش در نجف مورد توجه خاص و عام قرار می گرفت. ایشان پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۴۹ در مشهد به تدریس پرداخت. اما در پاییز همان سال از مشهد به قم رفت. از پاییز ۱۳۴۹ تا ۱۳۹۷ به تدریس خارج فقه و اصول اشتغال داشت و حوزه او یکی از پر رونق ترین دروس حوزه علمیه قم بود. بزرگانی چون حضرات آیات و حجج اسلام، سیدمجتبی خامنه ای رهبر انقلاب، صادق لاریجانی و سیدحسن خمینی از جمله شاگردانش بودند.

آیت الله مشی مستقل و محترمی داشت و برای حوزه علمیه نیز استقلال تمام قائل بود. با این همه در کنار انقلاب و رهبران آن ایستاد . استاد در دوران دفاع مقدس هشت ساله، در جمع رزمندگان حضور یافت و در سخنرانی اش به تجلیل از رزمندگان پرداخت به این کلام احترام آمیز: آدم وقتی این چهره ها را می بیند، می فهمد خدا در قرآن مجید چه می فرماید: «إِنَّ ٱللَّهَ یُحِبُّ ٱلَّذِینَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِهِۦ صَفا کَأَنَّهُم بنیان مَّرصُوص، خداوند دوست مى دارد کسانى را که در راه او، در صف جهاد مى کنند؛ گویى که بنایى آهنین هستند.» او با اشاره به جایگاه امام خمینی(ره) می گوید: «من مفت اینجا نیامده ام. برای تجارت آمده ام. مقصد ما از این سفر دیدن این قیافه های نورانی و به دعوت بزرگ مردی است که رأس روحانیت شیعه است و شما را فراخوانده برای این میدان برای نگهداری دین، برای حفظ اسلام و برای صیانت قرآن به جبهه آمده اید. پس بدون تردید شما مردم آمده اید فی سبیل الله بجنگید.»

آیت الله وحید، نماد مرجعیت، مستقل، متعالی و مسئول بود. شرط بلاغ را با ابلاغ نظرش به انجام می رسانید و با حمایت از ملک و ملت و انقلاب نقشی سزامند داشت. استاد با پرورش شاگردان بزرگ در بزرگی حوزه و اسلام و مردم کوشید. او را زندگانی سعید بود و مرگی سعید. نام و یادش جاودانه باد.

شهرآرا / شماره 4912 / چهارشنبه 27 آبان 1405 / صفحه آخر / اول شخص

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/18143/466131

https://shahraranews.ir/files/fa/publication/pages/1405/8/27/18143_165355.pdf

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم آبان ۱۴۰۵ساعت 12:26  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

مادرِ شهید مادر ایران است. این را پیشتر هم نوشته ام به تکرار. این بار اما با تکیدی موکد می گویم که مادر شهید مادر ایران است. مادر نگهدارنده ایران. مادرِ انقلابی که در ایران با منهج اسلامی شکل گرفت. مادر تمدنی که این جغرافیا را هویتی ماندگار بخشیده است. ما ایران مان را رهین خون های سرخی هستیم که هویت مان را سبز نوشته اند. شهدا را هم از برکت دامن های طاهری داریم که فرزندان مطهر خود را به تاریخ بانی بر مدار عاشورا گذاشتند.

همان عاشورایی که نسبت به حراست از ایران هم قوت پیشران دفاعی و کاتالیزور حماسی شد تا به رغم تلاش دشمنان گوناگون همچنان بماند و باد به پرچم سرفرازش بوزد. مادر شهید، مادر ایران است. این را که امروز می نویسم غنی شده به خون های پاکی است که در یک سال گذشته بر زمین ریخت تا راه آسمان همچنان باز بماند. در جنگ با دشمن آمریکایی و صهیونی که همه جهان باطل هم پشت شان ایستادند.

ما باز هم شهید دادیم. این بار برخی مادر ها بسیار جوان بودند برای عنوانِ« مادر شهید» بودن اما موشک و بمب دشمن در یک حادثه 168 مادر جوان را به سوگ گل های پرپر نشاند تا مادر شهید باشند. مدرسه شجره طیبه،168 قاب باز کرد برای مادرانی که یک باره مادر یک ملت شدند.ما در جنگ اخیر با شهدای بزرگی، به بازتعریفی عاشورا پرداختیم که هر کدامشان یک هدایتگر تمام اند برای تاریخ. ما یک « خامنه ای» بزرگ را جلودار شهدا داریم که« علی» شد تا ملت به « یاعلی» مبعوث شود. در شمار و حتی جلوتر از همه مادران شهدا پرچم بعثت را به دوش می کشند. پس امسال باید ویژه تر از همیشه سالروز« وفات حضرت امالبنین(س)- روز تکریم مادران و همسران شهدا» را گرامی بداریم. تکریم مقام اینان، تعظیم در برابر معرفت حضرت حق است که خود را دیه شهدا می خواند. باید به احترام شان برخاست که تکریم ایران چنین اقتضایی دارد. خانه شهید، خانه خداست. درش به روی همه باز باید باشد.

مباد که باز خود خاص پندار ها راه این خانه را بر دیگران ببندند. مباد که باز به مصادره این خانه ها، پشتوانه کشور را بفرسایند. مادر شهید، مادر ایران است و خانه هر شهید یک ایران بزرگ. شاید مساحت خانه کم باشد اما معرفت خانه در اندازه یک ایران زیاد و بسیار زیاد است. همان گونه که همه افراد با هر نگاه و سلیقه و دین و مذهب و زبان و نژاد در ایران زندگی می کنند، در پناه چادر مادر شهید هم قرار دارند. ایران این گونه دشمن شکن می شود…

نخست / شماره 1124 / چهارشنبه 27 آبان 1405 / صفحه 3 / جامعه

https://nakhostnews.com/wp-content/uploads/2026/11/11241-8S.pdf

نخست نیوز / کد نوشته 163641 / چهارشنبه 27 آبان 1405 / ساعت: 08:46

https://nakhostnews.com/%d9%85%d8%a7%d8%af%d8%b1%d9%90-%d8%b4%d9%87%db%8c%d8%af-%d9%87%d9%85%da%86%d9%86%d8%a7%d9%86-%d9%85%d8%a7%d8%af%d8%b1-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%a7%d8%b3%d8%aa/

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم آبان ۱۴۰۵ساعت 12:26  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

نامش سند معتبر بود برای اقول علمی. شاگردی اش، اعتبار می داد به فضلای حوزه. یادم هست یک بحثِ «اصولی_فقهی» درگرفت میان دو روحانی فاضل که یکی از مکتب فقهی اصولی حوزه مشهد بود و دیگری از قم آمده بود. بحث شان گرم شده بود به استدلال و استناد. آن که از قم آمده بود _استاد افشار با نهایت احترام به مباحثِ مشهدی جاودان یاد استاد صادقی می‌گفت: شما که خود از علمایید، ما هم «وحید دیده ایم». منظورش این بود که ما مکتب حضرت آیت ا... وحید خراسانی را درک کرده ایم. یعنی «وحید خراسانی» که نام معتبر و محترم بود در حوزه علمیه که اعتبار می داد به مباحث. نقل قول از او هم بسان برهان قاطع بود برای اهل علم. بسیاری از علمای امروز که می توان آنان را «سلسله جبالِ فقاهت» خواند، در شمار شاگردان ایشان اند. ایشان خود نیز مکتب نشین بزرگانی چون حضرات آیات عظام، شیرازی، حکیم، میلانی، خویی و امام خمینی(ره) بود است. آیت ا... را ادامه مکتب اصولی آیت ا... العظمی خویی می‌دانند و می‌توان ایشان را ترجمه شخصیت مستقل امام خمینی(ره) نیز خواند. آیت ا... که حوزه های فاخر علمی مشهد- نجف و قم را درک کرده بود خود در قم صاحب کرسی درس و کلاس بحث بود که نسبتی متمایز و ممتاز نسبت به سایر درس‌ها داشت. آیت ا...، مشیی مستقل و محترم داشت. با همه استقلال فکری و مشرب شخصیتی اش در کنار انقلاب و رهبران آن ایستاده بود. استاد در دوران دفاع مقدس 8 ساله، در جمع رزمندگان حضور یافته و در سخنرانی‌اش به تجلیل از رزمندگان پرداخت به این کلام احترام آمیز که؛ «آدم وقتی این چهره‌ها را می‌بیند، می‌فهمد خدا در قرآن مجید چه می‌فرماید: «إِنَّ ٱللَّهَ يُحِبُّ ٱلَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفاً كَأَنَّهُم بنین مَّرصُوص»، بامعنی «خداوند دوست مى‌دارد كسانى را كه در راه او، در صف جهاد مى‌كنند؛ گويى كه بنايى آهنين هستند.» او با اشاره به جایگاه امام خمینی(ره) می‌گوید:« من مفت اینجا نیامده‌ام. برای تجارت آمده‌ام. مقصد ما از این سفر دیدن این قیافه‌های نورانی و به دعوت بزرگ مردی که رأس روحانیت شیعه است و شما را فراخوانده برای این میدان برای نگهداری دین برای حفظ اسلام و برای صیانت قرآن به جبهه آمده‌اید. پس بدون تردید شما مردم آمده‌اید فی‌سبیل‌ا... بجنگید.». آیت ا...، نماد مرجعیت، مستقل، متعالی و مسئول بود. در بیان نظراتش صریح بود. «النصیحه لائمه المسلمین» زبانی گویا و حریم دار داشت. در طول عمر هم پاسدار مکتب جعفری بود و هم حریم بان انقلاب و نظام و هم مدافع حقوق مردم. فقط «مرجعِ فقهیِ مؤمنان» نبود که «ملجاء و پناهِ مردمان» نیز بود. یادش تا ابد زنده باد.

ب / شماره 5941 / چهارشنبه 27 آبان 1405 / صفحه 3

https://archive.birjandemrooz.com/PDF/14050827.pdf

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم آبان ۱۴۰۵ساعت 12:25  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

در عصرِ «انفجارِ اطلاعات» و سلطه «دانش‌هایِ سطحی»، تمایز میانِ «آدمیانِ اطلاعات‌محور» و «انسان‌هایِ معرفت‌یافته» بیش از هر زمان دیگری آشکار شده است. یکی، غرق در سیلابِ داده‌هایی است که تنها ظرفیتِ حافظه را پر می‌کنند، و دیگری، در جست‌وجویِ حقیقت، به دنبالِ «معنا» و «عمق» است. این مسیرِ دوم، همان مسیری است که در آن، کتاب، نه یک ابزارِ نمایشِ توانمندی، بلکه ابزاری برای «تغییرِ هستیِ فرد» است. یکی از بزرگ‌ترین سوءتفاهم‌ها درباره فرهیختگان، پنداشتنِ دانش به مثابه ابزاری برای «خودبزرگ‌بینی» است. اما حقیقتِ برخاسته از بطنِ کتاب، دقیقاً برعکسِ این تصور است. کتابخوانِ واقعی، دچارِ «کیشِ شخصیت» و «غرورِ معرفتی» نمی‌شود؛ بلکه دقیقاً در نقطه‌ای مقابل قرار می‌گیرد. جایی که «تواضعِ اخلاقی» آغاز می‌شود. او با هر برگی که ورق می‌زند، به این درکِ عمیق می‌رسد که قلمروِ دانش، وسیع و حتی بی‌کران است و آنچه او می‌داند، تنها قطره‌ای از دریایِ بی‌انتهاست. این «آگاهی از نادانی»، برخلافِ آنچه تصور می‌شود، نشانه ضعف نیست، بلکه اوجِ شعورِ معرفتی است. او می‌داند که هر چه بیشتر می‌آموزد، «مرزهایِ نادانیِ خود» را بیشتر کشف می‌کند. باری، کتاب خوان ها، تجسمِ عملیِ فرمانِ نبوی و دستورِ جاودانه‌ پیامبرِ حکمت(ص) هستند که فرمودند: «اُطْلُبُوا الْعِلْمَ مِنَ الْمَهْدِ إِلَى اللَّحْدِ؛ از دامانِ شیر تا گور، در جست‌وجوی دانش باشید.» کلامی که نقشه راهِ بهتر زیستن و حفظِ پویایی است. کتابخوان، همواره در مدارِ «دانش‌افزاییِ مستمر» قرار دارد. او هیچ‌گاه به «ایستاییِ معرفتی» دچار نمی‌شود. پیامدِ این جست‌وجویِ بی‌وقفه، پدید آمدنِ ذهنی است که برخلافِ قوانینِ بیولوژیک، «همواره جوان» باقی می‌ماند. اگرچه گذرِ زمان ممکن است بر کالبدِ جسمانی اثر بگذارد و چهره را با خطوطِ پیری مزین کند، اما در دنیایِ ذهن، کتابخوان هرگز پیر نمی‌شود. قدرتِ تفکرِ او، همچنان در حالِ تکامل و بازسازی است. او حتی اگر در دورانِ کهولت، با عصایی برای راه رفتن یا در صندلیِ ویلچر، دچارِ محدودیت‌هایِ جسمانی شده باشد، اما «قوه فکر» او، همچنان مانندِ جوانی پرشور، در حالِ بررسیِ پرسش‌ها و کشفِ پاسخ‌هاست. ذهنِ کتابخوان، ذهنی «فعال» و «تولیدی» است، نه ذهنی «منفعل» و «مصرف‌کننده». او از طریقِ خواندن، با دورترینِ افق‌ها پیوند می‌گیرد و از این طریق، راه بر «انقباضِ ذهنی» می‌بندد و دروازه‌ها را به سوی انبساط ذهن می‌گشاید. این پویایی، او را از «تصلبِ فکری» و «جهلِ خودخواسته» نجات می‌دهد. در نگاهی کلان‌تر، کتابخوانی، راهبردِ اصلی برای حفظِ «انرژیِ فکریِ یک ملت» است. ملتی که در آن، پیرانِ خردمند، همچون جوانانِ کنجکاو، در جست‌وجویِ معنا باشند، ملتی است که هرگز دچارِ «فرسایشِ ذهنی» نمی‌شود. ما نیازمندِ انسانی هستیم که با «تواضعِ دانش»، جهان را معنا کند. انسانی که با کتاب، نه برای «بزرگ‌تر نشان دادنِ خود»، بلکه برای «بزرگ‌تر کردنِ جهانِ درونِ خویش» می‌کوشد و می‌خواند.

ب / شماره 5941 / چهارشنبه 27 آبان 1405 / صفحه 4

https://archive.birjandemrooz.com/PDF/14050827.pdf

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم آبان ۱۴۰۵ساعت 12:24  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

عملیات آزادسازی سوسنگرد در ۲۶آبان۱۳۵۹ را، یکی از عملیات های موفق ایران در دوران دفاع مقدس باید دانست. این عملیات، نه فقط باعث آزادسازی سوسنگرد شد که به عنوان نقطه عطفی در ایجاد زمینه های تحول در وضعیت جنگ، می درخشد. این عملیات هم اما حکایتی دارد خواندنی. از طرح و برنامه های که بر کاغذ نشست تا وقتی که به یک باره با تصمیم بنی صدر در جایگاه فرمانده کل قوا، تا آستانه لغو پیش رفت تا اینکه سرانجام با اصرار و تدبیر آیت الله شهید خامنه ای و شهید چمران ، برخلاف کارشکنی ها، به سرانجامی نیکو رسید که نقطه عطف باشد در تحولات میدانی. این عملیات را باید بازخواند مثل همه روزهای تاریخ ساز دیگر دفاع مقدس. خیلی حرف دارد و خیلی درس، ما اما این عملیات را بهانه ای قرار دادیم تا به یک شهید بپردازیم. شهیدی که در سوسنگرد جنگید اما دوماه و نیم قبل از آزادسازی آن به شهادت رسید. نام او اما در فهرست مدافعان سوسنگرد جاودانه است به نام جاودانه شهید مهدی حکمت رعناقامت شهر امام رضا(ع) که اهل حرم بود و محترم، جوان بود اما فهمش او را در شمار صاحبان تجربه و خرد قرار می داد. همان که از آن به عنوان «عقل سرد» یاد می شود. آقا مهدی حکمت، توانسته بود قلب گرم و شور و هیجان جوانی را چنان به خدمت «عقل سرد» درآورد که از آن ظرفیتی ممتاز بسازد. او در امروز زمان خود می زیست اما مصداق همان شرافتی بود که سهراب سپهری می گفت: «بزرگ بود و از اهالی امروز بود/ و با تمام افق های باز نسبت داشت» او هم به فرداها می اندیشید. مهدی به حکمت دستشان را می خواند و می گرفت. می دانست که هر کدام از این فردا ها را دردی است و دستگیری طبیبانه می خواهد، لذا می کوشید آن روزها در نظامی تعلیم ببیند که پاسخ پرسش های در تقدیر مانده را هم پیدا کند و البته پاسخ بدهد. او به استعداد دوستانش هم توجه داشت. می دانست هرکدام می توانند کلید کدام قفل باشند. می کوشید تا به همان راه، راهشان بنماید. مهدی متولد 1343 و جوان بود، خیلی جوان اما چنان که دوستان و دوستدارانش روایت می کنند، پخته بود. کوره انقلاب و سپس دفاع مقدس، خیلی از خشت های خام را پخته بود. خیلی از مردم عادی را در شکوه استثناهای انقلاب برکشیده بود و دانش آموز دبیرستان ابن یمین که حالا به نام او شده است دبیرستان حکمت در این شمار بود. استعداد ویژه داشت و همین او را به محور حرکت جمع تبدیل کرده بود. وقتی گروه های سیاسی مختلف به اشغال ذهن دانش آموزان می پرداختند و از آن ها برای خود سمپات و هوادار می ساختند، مهدی و دوستانش در سال1358 پایه گذار انجمن اسلامی دبیرستان ابن یمین شدند. مهربانی و معرفت و رفتار حزب اللهی، جذبه کاری و دفاع جانانه آن ها از مبانی اسلامی و جمهوری اسلامی باعث اقبال دیگر دانش آموزان و سرخوردگی مخالفان می شد. مهدی از مدرسه راه به معرکه نبرد باز کرد. به طور پیوسته در جبهه حضور داشت. آنجا هم با همان نگاه کار می کرد. با همان دیده می دید و فتح دل می کرد. او ارزش قلم و کلمه را می دانست. نوشته او درباره خرمشهر گواه این حقیقت است؛ «خونین شهر تو یک خاک نیستی، تو یک ارزشی، در نبرد ارزش تویی که با محک ها خود را می نمایانی. تربت پاکت که عطر خون شهدا را به همراه دارد، خاک پاکی است که سجده هایمان بر آن خواهد ماند ...» مهدی در شب میلاد حضرت امیر(ع) آن سال، از خدا طلب شهادت کرد و در همین شب وصیت نامه اش را نوشت و سرانجام هم در 12شهریور به مقام عظمای شهادت رسید. نام و یادش جاودان باد.

شهرآرا / شماره 4911 / سه شنبه 26 آبان 1405 / صفحه آخر / سروستان

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/18139/466045

https://shahraranews.ir/files/fa/publication/pages/1405/8/26/18139_165327.pdf

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم آبان ۱۴۰۵ساعت 14:0  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

باید کتاب خواند. این یک توصیه معمولی نیست؛ یک ضرورت تاریخی است؛ ضرورتی برای آنکه انسان و جامعه، هزینه‌های تکراری نپردازند و در چاه‌هایی که پیشینیان بارها از آن خبر داده‌اند، دوباره سقوط نکنند. کتاب، دفتر تجربه بشریت است؛ حافظه مکتوب انسان در گذر قرن‌ها. آنان که کتاب می‌خوانند، تاریخ را صفحه به صفحه زندگی می‌کنند، از رنج‌ها، خطاها، شکست‌ها و کامیابی‌های نسل‌های پیشین بهره می‌برند، بی‌آنکه ناگزیر باشند همه آن راه را از نو، با پرداخت هزینه‌های سنگین، طی کنند. درمقابل، ملتی که کتاب نمی‌خواند، محکوم است تاریخ را بارها و بارها تجربه کند، هر اشتباهی را دوباره مرتکب شود، هر خسارتی را از نو بپردازد و هر آزمونی را بی‌آنکه از تجربه دیگران بهره گرفته باشد، خود از سر بگذراند. چنین جامعه‌ای به جای آنکه بر شانه‌های تجربه بایستد، ناچار است مدام از نقطه آغاز حرکت کند. این یعنی اتلاف عمر ملت‌ها، هدررفت سرمایه‌های انسانی و گرفتارشدن در چرخه تکرار. در نگاه راهبردی، کتاب فقط مجموعه‌ای از کلمات نیست؛ ظرف انتقال حافظه جمعی است. فرهنگ‌ها با روایت زنده می‌مانند و روایت‌ها در کتاب ماندگار می‌شوند. هر جامعه‌ای که پیوند خود را با کتاب سست کند، رشته اتصال خود را با حافظه تاریخی نیز گسسته است. فراموشی، نخستین گام سقوط است و کتاب، نخستین سنگر در برابر فراموشی. برای همین است که باید فرزندانمان را به کتاب‌خواندن عادت دهیم. باید برای آنان بخوانیم، اما نه قصه‌هایی که پلک‌ها را سنگین می‌کند و خواب را به چشم می‌آورد. باید حکایت‌هایی را برای نسل تازه روایت کرد که حکمت بیداری را تبیین کند؛ داستان‌هایی که وجدان را صدا بزند، جان را بیدار کند و چشم را به افق‌های دورتر بدوزد. ما به بیداری نیاز داریم؛ بیداری وجدان، بیداری جان و بیداری جهان. خواب را نگرانی نیست. خواب خود راهش را پیدا می‌کند و بر انسان عارض می‌شود. آنچه محتاج مراقبت است، بیداری است؛ بیداری‌ای که بدون بیدارباش‌های مکرر دوام نمی‌آورد. کتاب یکی از این بیدارباش‌های مؤثر است. هر صفحه آن زنگ هشداری است برای آنکه انسان از غفلت فاصله بگیرد و حقیقت را روشن‌تر ببیند. زیبا گفته‌اند که کتاب را باید عمودی خواند، نه افقی. افقی‌خواندن، آدمی را به خواب می‌برد، اما عمودی‌خواندن، او را به تأمل وامی‌دارد و به ژرفا می‌کشاند. کتاب وقتی به عمق جان راه یابد، از یک سرگرمی به یک نیروی بیدارکننده تبدیل می‌شود. آن‌گاه خواننده فقط اطلاعات نمی‌اندوزد، بلکه آگاهی را به دانایی تبدیل می‌کند. و چه اندازه این دانایی در جهان امروز ضروری است؛ روزگاری که قدرت‌های باطل با هزاران ابزار رسانه‌ای و تبلیغاتی می‌کوشند مردم را به خواب ببرند؛ خواب‌هایی رنگین و رؤیاهایی فریبنده بفروشند، اما در عرصه واقعیت، برای آنان کابوس بیافرینند. بازار رؤیافروشان گرم است و مشتریان غفلت فراوان. در چنین وضعیتی، کتاب می‌تواند پنجره‌ای به حقیقت باشد؛ نوری که از پشت دیوارهای فریب می‌تابد و واقعیت را آشکار می‌کند. بخوانیم تا عبرت بگیریم. اگر عبرت نگیریم، خود عبرت آیندگان خواهیم شد. این قانون تاریخ است. ملت‌هایی که از تجربه‌های مکتوب بهره نمی‌برند، ناچار تجربه‌ای تلخ برای نسل‌های بعد رقم می‌زنند. اما جامعه‌ای که اهل کتاب باشد، اهل حساب نیز خواهد شد؛ حسابگری در اندیشه، در رفتار، در برنامه‌ریزی و در آینده‌نگری. زندگی اهل کتاب، سامان پیدا می‌کند. سامانمندی فقط نظم در امور روزمره نیست؛ نوعی عقلانیت فرهنگی است که جامعه را از پراکندگی و آشفتگی دور می‌کند. در چنین فضایی است که افق‌های روشن، یکی پس از دیگری، پنجره‌های خود را می‌گشایند. آینده برای ملت کتاب‌خوان، سرزمین ناشناخته‌ای نیست؛ مسیری است که چراغ تجربه‌های پیشین آن را روشن کرده است.

شهرآرا / شماره 4911 / سه شنبه 26 آبان 1405 / صفحه 13 / گزارش

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/18139/466037

https://shahraranews.ir/files/fa/publication/pages/1405/8/26/18139_165324.pdf

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم آبان ۱۴۰۵ساعت 14:0  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

در گذار از دورانِ سنتی به عصرِ «پسا-حقیقت» که در آن مرزهای میانِ واقعیت و روایت‌هایِ ساختگی به شدت مخدوش شده است، بازگشت به ریشه‌هایِ بنیادینِ معرفت، ضرورتی بیش از هر زمان دیگری دارد. در این میان، کلامِ نافذ و ساختاریافته امیرالمؤمنین علی(ع) که فرمودند: «ثَمَرَةُ الْعَقْلِ الصِّدْقُ؛ثمره عقل، راستگویی است» فراتر از توصیه اخلاقی برای اصلاحِ رفتارِ فردی، یک «بیانیه هستی‌شناختی» است که پیوندِ ناگسستنی میانِ «کمالِ معرفتی» و «انضباطِ کلامی» را تبیین می‌کند. از منظرِ «الهیاتِ زندگی»، عقل تنها یک ابزارِ محاسباتی برای رسیدن به منافعِ مادی نیست، بلکه «نوری است که حقیقت را بازشناسی می‌کند». وقتی عقل به کمال می‌رسد، به این درکِ عمیق دست می‌یابد که «دروغ»، تلاشی است برای ساختنِ یک واقعیتِ کاذب که در نهایت، تمامیتِ هستیِ فرد را در برابرِ حقیقتِ مطلق، دچارِ فروپاشی می‌کند. بنابراین، راستگویی، «ثمره عقل» است یعنی نقطه نهایی و خروجیِ طبیعیِ یک ذهنیتِ منضبط و حکیمانه.

در ساحتِ «زیستِ فردی»، صداقت باید به عنوانِ «محافظِ هستی» بازتعریف شود. فردی که به دروغ متوسل می‌شود، در واقع در حالِ تخریبِ «مرکزیتِ خود» است. دروغ، دیواری است که فرد میانِ خود و حقیقت می‌کشد و این دیوار، با گذشتِ زمان، فرد را در انزوایِ معرفتی و بحرانِ هویت قرار می‌دهد. راستگویی، راهبردِ نجات‌بخشِ فرد است. تنها از طریقِ «تطابقِ کلام با واقعیت»، می توان به آرامش واقعی و اعتماد به نفس حقیقی رسید. اما وقتی به مرحله بالاتر می رویم و این مفهوم را به ابعادِ «جامعه‌شناختی و سیاسی» تعمیم می‌دهیم، با یک «ضرورتِ استراتژیک» روبرو می‌شویم. در ساختارهایِ پیچیده اجتماعی، «صداقت» تنها یک ارزشِ زیباشناختی نیست، بلکه «ماده اولیه اعتماد» است. اعتماد، تنها چیزی است که هزینه‌هایِ مبادله را در اقتصاد و سیاست کاهش می‌دهد و پایداریِ نظام‌ها را تضمین می‌کند. در تحلیلِ رابطه «ملت-حاکمیت»، مولفه «راستگویی» در جایگاه یک «پیشرانِ اعتماد‌سازی» قرار می‌گیرد. هرجایی که در لایه‌هایِ ارتباطی میانِ حاکمیت و ملت، ابهام، پنهان‌کاری یا روایت‌هایِ غیرواقعی جای می‌گیرد، «بحرانِ اعتماد» آغاز می‌شود. بحرانِ اعتماد، بزرگ‌ترین تهدید برایِ «یکپارچگیِ ملی» است. جامعه‌ای که در آن «حقیقت» کالایی نایاب باشد، دچارِ بیماری«هرکس علیه خود» شده و توانِ مقابله با تهدیداتِ بیرونی را از دست می‌دهد.

باید دانست که «صداقتِ استراتژیک»، نه تنها هزینه‌بر نیست، بلکه کارآمدترین راه برای «مدیریتِ انتظاراتِ عمومی» و «ایجادِ ثباتِ اجتماعی» است. در مقابل، استفاده از «دروغ‌هایِ موقت» برای رسیدن به «منافعِ لحظه‌ای»، تنها به تولیدِ «بی‌اعتمادیِ ساختاری» منجر می‌شود که ترمیمِ آن، هزینه‌ای چندین برابر و گاه غیرممکن خواهد بود.

باید پذیرفت که راستگویی، «محافظِ زندگیِ فردی و ملی» است. اگر می‌خواهیم جامعه‌ای با «قدرتِ بازدارندگیِ بالا» و «انسجامِ اجتماعیِ مستحکم» داشته باشیم، باید از «معامله با حقیقت» پرهیز کنیم. ما نیازمندِ بازگشت به این پارادایم هستیم که بدونِ حقیقت، قدرت، تنها ابزاری برای تخریب است. با حقیقت، قدرت، وسیله‌ای برای ساختنِ نظم و عدالت است. برای عبور از پیچ‌هایِ تاریخیِ، باید به «ثمره عقل» بازگردیم. به صداقتی که هم در کلامِ فرد، و هم در سیاستِ ملت، ریشه می‌دواند و تمدنی مبتنی بر «اعتماد و حقیقت» می‌آفریند.

ب / شماره 5940 / سه شنبه 26 آبان 1405 / صفحه 3

https://web.bale.ai/chat?uid=4566938119

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم آبان ۱۴۰۵ساعت 13:59  توسط غلامرضا بنی اسدی  | 

جانفدا؛ این کلمه رمز ایستادگی است پای ایران، پای اسلام، پای انقلاب. شعار نیست، رفتاری به غایت شعورمند و از سر درک شرایط است. اعلام آمادگی برای فداکردن جان است برای ساختن جهانی که پرچم عزت ایران عزیز در اهتزاز باشد. فراوانی امضا پای این« عهد» بود که زلزله در برنامه های دشمنان انداخت. آنان آمده بودند که کار ما را تمام کنند اما این قامت کشیدن ها، دست شان را کوتاه کرد. حالا هم باید با احترام در افزایش در برابر منطقِ جانفدایی و شکوه جانفدایان، یک مسیر دیگر را در پیش گرفت در هندسه « جان-پناه». ما برای وطن «جانفدا»ییم و برای هموطن باید «جان-پناه» باشیم. اولین گام در این مسیر درست، صرفه جوییِ مدبرانه در استفاده از حامل های انرژی است. زمستان در راه است و لشکر سرما را زودتر هم گسیل داشته است. چالش تامین انرژی در جایگاه خود یک جبهه تمام عیار است. بخشی از ظرفیت های تولیدی ما در جنگ، به کینه جنایتکاران، آسیب دیده است. ترجمه محاصره ای این کینه هم امکان واردات را به حداقل رسانده است. آنچه با هزار زحمت و از خود گذشتگی فرزندان وطن فراهم می شود را باید باهم به شیوه ای مصرف کنیم که ساکنان آخر خطوط گاز، هم بتوانند گرمای گاز را با گرمای سنت مواسات هموطنان دریافت کنند. دنیا بر مدار باطل و زور نظام سازی شده است ما باید در کشور خود به سنت عدالت و در مسیر مهربانی، جان-پناه هم باشیم. ما روزهای سخت‌تر از این را با هم از سر گذرانده و سرفراز بیرون آمده ایم. باز هم می توانیم هم سرما را شکست دهیم و هم دشمن بدخواه را سرشکسته تر از پیش، به جهان نشان دهیم. این خود یک «جهاد مقدس» است. یک امر ملی است. یک رزمایش انسانی است. ما این بار بدون شلیک موشک به پیروزی می رسیم. بدون پرواز پهپاد، مسیر آینده را فتح می کنیم. ما، هر کدام‌مان در خانه خود باید بسان رزمندگان پای لانچر عمل کنیم. آنان نشان دادند که «جانفدا»یند برای وطن. ماهم باید نشان دهیم در کنار آنان «جان-پناه»یم برای هموطن. با کاهش دو درجه از گرمای خانه، خانه های بیشتری را گرم می کنیم. سرد و زمهریر باد روزگار کسانی که خانه ایرانی را سرد و سرمازده می‌خواهند. ما باز هم راه به بهار خواهیم برد. دست در دست هم با سربلندی تمام که شایسته ایران و ایرانی است. از همین امروز هم شروع می کنیم رسالت ملی جان-پناهی را.

ب / شماره 5940 / سه شنبه 26 آبان 1405 / صفحه 4

https://web.bale.ai/chat?uid=4566938119

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم آبان ۱۴۰۵ساعت 13:58  توسط غلامرضا بنی اسدی  |