بعضي افراد دچارِ «کيشِ شخصيت» شده‌اند. دقيقا با اين معنا که آن راپديده‌اي تعريف مي‌کنند «که در آن يک شخص با استفاده از رسانه‌هاي گروهي و تبليغات سياسي و همچنين با استفاده از مهارت فن بيان و تکنيک‌هاي سخنوري از خود وجهه عمومي آرماني و قهرمانانه‌اي ارائه مي‌دهد. اين پديده با استفاده از تعريف و تمجيد در رسانه‌ها و نيز ايجاد جوي که در آن شخص فارغ از پاسخگويي يا مصون از اشتباه است به وجود مي‌آيد.» افرادِ گرفتار اين «بيماري» خود را بالاتر و بسيار بالاتر از آنچه هستند مي‌پندارند. جهان را از بالا به پايين مي‌نگرند. غافل از اين که بسياري از آنان چنان قامت بلندتري دارد که بايد از پايين به بالا، نگاه کنند. چنان هم سر خود را بالا بگيرند که کلاه شان بيفتد. اما اينان همچنان در غفلت خويش دچارِ توهم و بالاتر «سوء توهم» هستند. همين هم باعث مي‌شود که بالا بنشينند و بلند سخن بگويند. بلند گو هم دارند که به صداي شان ضريب مي‌دهد اما به خودشان نه.خودشان فقط در توهم ضريب مي‌گيرند و تلاش‌هاي ديگران و تصميم نظام را به «سوء‌تفاهم» تعبير مي‌کنند. همين سوءتوهم هم در ميان ابواب جمعي‌شان چنان پررنگ مي‌شود که همه رنگ‌ها جز رنگ سياه پندار خود را برنمي‌تابند که عليه آن مي‌شورند. توهين به مقامات سابق و امروز، حمله به تدبير‌هاي نهادهاي عالي نظام تا درخواست تحکم آميزِ انحلال برخي از بندهاي قانون اساسي که بستر نهادهاي عالي است، جزو رفتارهاي وزمره شان شده است. کارشان «کارشکني» در امور جاري کشور است.سران قوا را مدام به تير طعنه و نيش کنايه مي‌گيرند. با سياستِ «انشقاق» عليهِ «وفاق» در صفوف ملت، نه منفذ و رخنه که اتوبان مي‌سازند براي دشمن. براي رفتاري چنين خود را از عالم و آدم و خداي عالم هم طلبکار مي‌پندارند. اين «سوء توهم» را به «سوء تفاهم» هم «هم افزا» مي‌کنند و نتيجه مي‌شود اين که مي‌بينيم. اين که طمع دشمن در انشقاق ملت روزافزون مي‌شود. اين که توان تصميم براساس تدبيرِ عاقلانه را از مسئولان مي‌گيرند. اين که محاصره دشمن از بيرون را با محاصره از داخل کامل مي‌کنند. بله، گرفتار بيماري کيش شخصيت هستند و «هم‌باورانِ» خود را هم به اين ويروس مبتلا کرده‌اند. با اين همه بدهکاري، بازهم همچنان صداي‌شان به طبکاري بلند است....

جمهوری اسلامی / شماره 13501 / شنبه 23 آبان 1405 / صفحه 3 / خبر

https://jepress.ir/13501/3/17722

https://jepress.ir/13501/3

https://jepress.ir/Archive/pdf/1405/08/23/3.pdf

جامعه به عدالت زنده می ماند. روح حیات بخش جهان هم عدالت است. این فضیلت راهبردی که باشد، راه زندگی امن و انسان در آرامش، به شکوفایی می‌رسد. این وظیفه‌ای است که اول حکومت ها و بعد همه کنشگران در ساخت آن سهیم اند. البته فراتر از وظیفه فردی و کنش سیاسی باید آن را در ترازوی الهی هم دید چه حضرت فاطمه(س) در خطبه فدکیه تصریح می فرمایند: « فَرَضَ اللّهُ العَدلَ فِی الأَحکامِ إیناساً للرَّعِیةِ؛ خداوند عدالت در داوری ها را برای آرامش مردم، واجب ساخت.» با التزام به این واجب است که راه بر انواع حرام ها بسته می شود به ویژه در ساحت سیاست. و به خصوص در فضای رسانه و به خصوص‌تر در فضای مجازی. ما اگر عدالت را تراز سنجش قرار دهیم هم خود ایمان به سلامت خواهیم برد و هم جامعه به رستگاری خواهد رسید. این واجب را همه ما باید رعایت کنیم و در التزام به رعایت اولی تر از همه، کسانی هستند که داعیه‌شان بر دیانت و انقلابیگری بیش از دیگران است. کلام حضرت زهرا(س) روشن است و راه را تا همیشه روشن می کند. در داوری عادل باشیم تا عالَم به سلامت رسد. از این عدالت می توان به دادگری در بازار پُل زد. چه حضرت زهرا(س) در همان خطبه ماندگار به این مهم هم چنین تصریح می فرمایند که؛ « فَرَضَ اللّهُ تَوفِیةَ المَکاییلِ وَالمَوازینِ تَعییراً لِلبَخسَةِ ؛ خداوند کامل کردن پیمانه‌ها و ترازوها را برای زشت نشان دادن کم فروشی قرار داد.» زشت و بسیار هم زشت است ناترازی ترازو ها. امروز اگر از « زشت‌تر» صفت تفضیلی‌تری بود باید آن را به کار می‌بردیم تا بگوییم در شرایطی که کشور گرفتار جنگ ترکیبی و تحریم و محاصره چندلایه است، نامیزان شدن پله‌های ترازو دیگر کم‌فروشی و مسئله‌ای اقتصادی نیست که یک خیانت آشکار است در حق مُلک و ملت. آن ها که پیمانه‌ها را کامل نمی دهند، آن‌ها که با انبار کردن مایحتاج مردم به دنبال انباشت ثروت هستند، در دشمنی با ایران و انقلاب و اسلام از سربازان صهیونیست هم چندگام جلوترند. دشمن با همه عده و عُده‌اش نتوانست ما را بشکند. نتوانست دست خود را بالا برد چون بازار پشت مردم بود و هست. آن‌ها که در این امر مهم با بازار ناهمراه‌اند، همراه دشمن‌اند. نام و نشان و نیتشان فرقی در واقعیت ماجرا ایجاد نمی کند. باری، حضرت فاطمه(س) ما را و همه مردمان فردا را به عدالت در داوری و کامل کردن پیمانه می‌خواند. با دادگری و ترازکردن ترازوها ثابت کنیم نسبتی روشن با منطق و منهج حق داریم.

شهرآرا / شماره 4908 / شنبه 23 آبان 1405 / صفحه 14 / معارف

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/18127/465767

https://shahraranews.ir/files/fa/publication/pages/1405/8/23/18127_165241.pdf

در پدیدارشناسیِ زمان، ایامِ فاطمیه با پایان یافتنِ مناسکِ عزا، به پایان نمی‌رسد؛ بلکه درست در همین نقطه، «قرارِ معرفتی» انسان با حقیقتِ وجودیِ حضرت فاطمه الزهرا(س) آغاز می‌شود. اگر ایامِ عزا را یک «نقطه» بدانیم، این نقطه نباید انتهایِ یک مسیر باشد، بلکه باید «سرخطی» باشد که از آنجا، قلمِ زیستِ ما، خطی ابدی را در دفترِ هستی ترسیم می‌کند. این خط، خطی است که از مرزهایِ زمان عبور کرده و در پهنه ابدیت امتداد می‌یابد چرا که در نگاهِ عمیقِ دینی، مرگ، پایانِ زیست نیست، بلکه «برشی» است برای آغازِ برشی دیگر؛ برشی که ابدیتِ ما را در بر می‌گیرد. اینجاست که معنایِ عمیقِ کلامِ پیامبرِ اعظم(ص) در «الدنیا مَزرَعةُ الآخِرَةِ» (دنیا مزرعه آخرت است) آشکار می‌شود. این حدیث، نقشه راه رسیدن به فردای بهتر را همین امروز پیش پاتی ما می‌گذارد به این معنا که، ما در این چند سالِ اندکِ عمر، در حالِ «آخرت‌سازی» هستیم. وظیفه انسانِ معارف‌یافته، برقراریِ یک «دادوستدِ رهایی‌بخش» میانِ دنیا و آخرت است. دادوستدی که در آن، دنیای ما نه با انحراف از حق، بلکه با تکیه بر حق، به «بهشتِ زمینی» تبدیل شود و آخرت ما نیز، پیوندی ناگسستنی با «دنیایِ بهشتی» پیدا کند. در این ساحتِ متعالی، حضرت فاطمه(س) یک «الگویِ تامِ زیست» و یک «راهبرِ سلوکی» است. زیستِ ایشان، یک جورچینیِ عظیم از معناست که هر قطعه از آن، درسِ جدیدی از «زیستِ کمال‌یافته» است. کلامِ پرصلابتِ ایشان در خطبه فدکیه، «سکوتِ پرمعناییش» در برهه‌ای از زمان، «فریادِ حق‌طلبی»، «حجت‌آوری‌هایِ منطقی»، «امام-یاوری» و «ایستادگیِ مقتدرانه» در حمایت از حق و حقیقت، همگی قطعه‌هایی از یک تصویرِ واحدند: تصویرِ انسانی که «حق» را در تار و پودِ وجودش بافته است. حتی در لحظاتِ تزلزلِ جسمانی، «به‌پهلوی شکسته نشستن» و «گریه‌هایِ جاری»، نیز نه نشانه‌ ضعف، بلکه تحریرِ «ارتباطِ مستمر با منبعِ قدرت» و «تجلیِ دردِ هستی» است. هر قطره از اشکِ ایشان، در واقع، آبی است که به ریشه‌هایِ ایمانِ ما در این بیابانِ سختِ دنیا، قدرت می‌دهد تا بتوانیم از خشکیِ ماده، به سرسبزیِ معنا برسیم. با این نگاه، «فاطمیه» نباید به یک «تکرارِ سالانه» تبدیل شود؛ بلکه باید پس از هر سال، ما را به یک «کلاسِ بالاترِ معرفت» ببرد. ما باید با بررسیِ دقیقِ «فاطمی‌بودن»، از سطحِ «عاطفه صرف» به سطحِ «عقلانیتِ ایمانی» و از «آگاهیِ تاریخی» به «تحولِ سلوکی» حرکت کنیم. ما باید یاد بگیریم که چگونه در میانه هیاهویِ دنیا، «فاطمی» باشیم. چگونه در میانه‌یِ تلاطمِ نیازها، «ایستادگیِ ایشان» را سرمشق کنیم و چگونه با «آخرت‌سازی» در دلِ کارهایِ روزمره، دنیای خود را به عرصه‌ای برایِ ملاقات با حق تبدیل کنیم. پایانِ ایامِ عزا، آغازِ «پیمانِ با حقیقت» است؛ پیمانی که در آن، هر عملِ ما، باید رنگِ «فاطمی» و جهتِ «حق» را به خود بگیرد. چنین باد، ان‌شاءا...!

ب / شماره 5937 / شنبه 23 آبان 1405 / صفحه 2

https://web.bale.ai/chat?uid=4566938119

شرایطِ امروز را باید ملی فهم کرد. مسئله ما نفر به نفر حل نمی‌شود که ملی و همگانی سامان می یابد. این نکته مهمی است که می توان امروز در تعاملات ملت دید. چه مردم، معمولاً زودتر از ساختار رسمی، نشانه‌های تطبیق با شرایط را بروز می‌دهند. تغییر الگوی مصرف، مدیریت خرید، احتیاط در هزینه‌کرد و حتی نوع مواجهه آرام‌تر با بحران‌ها، نشانه‌های نوعی عقلانیت اجتماعی است. جامعه، برخلاف تصویری که گاه از آن ساخته می‌شود، صرفاً معترض یا مطالبه‌گر نیست. جامعه می‌خواهد دوام بیاورد. می‌خواهد کشور از بحران عبور کند. در این میان، نظام نیز اگر بخواهد سرمایه اجتماعی را حفظ کند، باید زبانِ این عقلانیت را بفهمد. مردم، بیش از هر چیز، انتظار «فهمیده شدن» دارند. جامعه می‌پذیرد که کشور با محدودیت روبه‌روست، اما در مقابل انتظار دارد که دولت نیز رنج واقعی زندگی مردم را لمس کند؛ نه در نمودارها و گزارش‌ها، بلکه در سفره‌ها، در داروخانه‌ها، در اضطرابِ پایان ماه. امروز، گرانی مسئله است اما مهمتر از آن، احساس ناامنیِ اقتصادی است. این‌که شهروند نداند فردا چه خواهد شد. این‌که بیماری، علاوه بر دردِ جسم، به دغدغه مالی هم تبدیل شود. خبر گرانی دارو، از همین جنس نگرانی‌هاست. دارو کالای لوکس نیست که بتوان خریدش را به تعویق انداخت. برای خانواده‌ای که توان مالی‌اش تحلیل رفته، گرانی دارو، تفاوت چندانی با نبود دارو ندارد. نتیجه هر دو یکی است؛ اوج گرفتن بیماری فرد و فرسایشِ امنیت روانی جامعه. تازه اگر چشم ببندیم بر خبرها و گوش بگیریم از شبه خبرهایی که کمبود دارو را هم، جار می زنند. از همین‌جا می‌توان فهمید که امنیت، فقط در مرزها و ادبیات نظامی تعریف نمی‌شود. امنیت را در همه ساحت های زندگی باید معنا یابی کرد و محترم شمرد. باید فهمید که امنیت زمانی فهم می شود که شهروند مطمئن باشد برای درمان، برای نان، برای حداقل‌های زندگی، گرفتار بن‌بست نمی‌شود. وقتی این امنیت به کارخانه تولید آرامش بدل می شود که مردم بد به دل راه ندهند چون خیر و خوشی به نهال امید آب می‌دهد. باری، امنیت تمام ساحتی است پس اگر امنیت را صرفاً به معنای انتظام اجتماعی تقلیل دهیم، بخش مهمی از حقیقت را نادیده گرفته‌ایم. امنیتِ پایدار، بدون سلامتِ پایدار، آرامشِ مستمر و امید در افزایش ممکن نیست. امنیت را باید موزاییکی و پازلی دید که با برجای گذاری قطعات مختلف کامل می شود. کامل ببینیم تا ناظر به کلیت ها قدم برداریم.

ب / شماره 5937 / شنبه 23 آبان 1405 / صفحه 4

https://web.bale.ai/chat?uid=4566938119

نام‌گذاری «سالروز شهادت حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها به نام شهدای گمنام» خود اصلِ روضه است. روضه‌خوان نمی‌خواهد. دل می‌خواهد که بشود «فاطمیه شهدا» و دیده می‌خواهد که اگر می‌تواند نبارد! گاهی فکر می‌کنم می‌شود روضه یک کلمه‌ای خواند؟ می‌بینم شیعه کم ندارد که هر کدام یه کرم، برای یک عالم سفره کرامت پهن می‌کند. حسین، عباس، اصغر، اکبر، حبیب، مسلم و حتی «جون» همان غلامی که از خانه ابوذر راه باز کرد تا همراه حضرت حسین شود. تنها قصه کربلا نیست که حسن هم همست و علی نیز و رسول الله هم.

همه ائمه را یکان‌به‌یکان که بخوانیم به هزارگان‌های معرفت خواهیم رسید که شنیدن نامشان روضه شود و روزی اشک. در این میان اما یک نامِ ویژه است که تا همیشه روضه می‌شود، روضه غربت. درِ آتش‌گرفته هم خود روضه‌خوان نام فاطمه (س) است. سوزناک هم می‌خواند و سوزنده نیز. درو دیوار هم در این روضه‌خوانی هم آواز آتش‌اند.

«شهید» هم ادامه این روضه است تا قیامت به‌خصوص وقتی به کلمه «گمنام» غنی‌سازی شود. شهید گمان روضه‌ای است که باید با سلام خواند و با صلوات ماندگار کرد. به ویژه که امروز همه ایران و به ویژه مشهدالرضا به عطر حضور و تشییع شهدای گمنام، خوشبوتر از همیشه است. این‌ها شاهدان به شهادت شکوفاشده باور ایرانی به صراط مستقیم فاطمی هستند. همان «صراط الذین انعمت علیهم» که حساب ما را از همه عالم و ادم جدا می‌کند. «مغضوب علیهم» و البته «ظالین» که همواره در برابر ما هستند و خون‌های شکوفاشده ما از سر تیغ و تیر اینان است که همواره می‌جوشد.

روضه است نام فاطمه سلام‌الله‌علیها. روضه است نام شهید و ما روضه‌خوانان روضه‌فهمی هستیم که در کربلاهای مکرر تاریخ کنار حسین (ع) ایستاده و نسبت خود را با منهج فاطمی روشن کرده‌ایم. حرف دیروز و فصل دفاع نیست هم آن روزهای سرخ و هم این روزهای سبز ما بر مدار فاطمه زندگی می‌کنیم. پای حقیقت و ولایت می‌ایستیم. شهادت ما را از پا نمی‌اندازد که در ایستادنی دوباره مبعوث می‌کند.

این روزهای ایران شرح بسیط مبعوث شدن مکرر شهدا در جان ملت است. ما را می‌کشند و باز ما زنده‌تر در برابرشان ظاهر می‌شویم. و آنان در فهم این نامیرایی عاجزند. آنان نمی‌دانند فاطمه کیست و ما را با او چه نسبتی است و نمی‌فهمند «ولاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ أَمْوَاتاً بَلْ أَحْيَاء عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ» یک حقیقت به تجربه درآمده ماست. باری، نام فاطمه روضه است، شهید روضه است. گمنامی و مزار ناپیدا، ذکر واقعیتی است که مصیبت انسانیت را تا قیامت امتداد می‌دهد. ما روضه‌خوانان فاطمه (س) ایم که صدای گریه ما تا آسمان هفتم می‌رسد....

خبر گزاری دفاع مقدس / کد خبر: ۸۷۷۱۶۵ / جمعه ۲۲ آبان ۱۴۰۵ / ساعت: ۰۰:۱۸

https://dnws.ir/003gBp

https://defapress.ir/fa/news/877165/

فاطمه (سلام الله علیها) یک نام است که به بلندای تاریخ باید به عنوان یک نماد خواند. نام بخوانیم، در گذشته می ماند. نام بخوانیم، فاصله ما با او می شود 1438سال. هر سال هم بیاید و برود، باز فاصه ما را طولانی تر می کند. نماد که بخوانیم، می شود اسوه. از دل اسطوره، صاحب احترام راه باز می کند به زندگی امروز؛ ساختار می دهد به ساخت زندگی ما که در تلاطم حوادث چون کشتی به این سو و آن سو می رود؛ ما را به ساختی می رساند که با سوخت خویش تدبیر فرموده است. اینکه بی بی (علیهاسلام) به مولا علی (علیه السلام) وصیت گونه می فرماید «سلام مرا تا قیامت به فرزندانم برسان»، عملا راه سلامت را به روی همه ما می گشاید؛ سلامتی که از تمسک به رفتار و توسل به شخصیت حضرت مادر شکل می گیرد. این سلام را «علیک» باید گفت، با نهایت تکریم و تعظیم؛ آن هم در رفتاری که هر روز به مدل رفتاری ایشان نزدیک تر شود. قرابتی چنین است که نسبت فرزندی را معنا می بخشد. این گونه اگر «سید» نباشیم که نسبت خونی مادری مان را امضا کند، «سعید» خواهیم بود تا به نسبت «خوی و اخلاق» فرزندی مان، شناسنامه بگیرد. این گونه فرزندی را ما خود به تجربه زیست کرده ایم. در دوران دفاع مقدس هشت ساله، این رابطه مادرفرزندی چنان برقرار بود که خود را در پناه او می دیدیم. هر عملیاتی که به رمز «یا زهرا(س)» آغاز می شد، به موفقیتی تمام، پرونده دشمن را می بست. در سخت ترین لحظه های عملیات، در انتهای خطی که می توانستیم رفت، باز این نام و یاد و توسل به مادر بود که آغازی دیگر را پیش رویمان می گشود. ما حتی شهدای گمناممان را هم با نام مادر تعریفی بخشیده ایم که خود یک روضه مدام است. روز شهادت حضرت فاطمه(س) به عنوان روز شهدای گمنام عنوان یافته است تا بگوییم راه همان است که بود. امسال هم 350شهید گمنام در پهنه ایران طلوع می کنند تا روضه مادر بخوانند. ما در تعریفی چنین و نسبتی چنان است که «شکست ناپذیر» می شویم. دشمنان ما چنان قدرتمند هستند که دیگران با شنیدن نامشان می شکنند و تسلیم می شوند، ما اما در جنگی تمام عیار آنان را می شکنیم؛ جوری که به هیچ یک از اهداف خود نمی رسند. در این میان، مردان ما در معرکه و میدان اند و زنان ما در خیابان پرچم ها را به اهتزاز درمی آورند. بعثتی که رهبر شهید نویدش را داد، امروز در شکوه تربیت فاطمی دارد چراغ های بیشتری را روشن می کند. هر خیابان می شود یک «معبر عملیات» که جنود تاریکی را می تاراند. دشمن با جنگ ترکیبی آمده است. از آسمان آتش می بارد، در دریا و زمین راه می بندد، در اذهان تردید می رویاند. اما دقیقا همان جایی که می خواهد دست خود را به عنوان پیروز بالا ببرد، ما دست خود را فرازتر می بریم و ترکیب برنامه هایش را بر هم می زنیم. چیزی که آنان حساب نکرده بودند، نسبت ما با حضرت زهرا(س) بود. نمی دانستند ما غنی شده به تربیت فاطمی هستیم. ما را شهادتی است که چون شکوفا می شود، انرژی ای آزاد می کند که از همه بمب های هسته ای دنیا ساخته نیست. ما فرزندان حضرت فاطمه(س) هستیم. مسیر ما تا قیامت همان «صراط مستقیم» اوست. به معنای دقیق کلمه؛ «صراط الذین انعمت علیهم». ما به بعثت برانگیخته و به شهادت نعمت یافته ایم. «مغضوب علیهم» و «ضالین» کسانی هستند که در برابر ما ایستاده اند. ما اما آنان را خواهیم شکست در شکوه بعثتی که به نام نامی حضرت فاطمه زهرا(س) هر روز «ایران گیرتر» می شود.

شهرآرا / شماره 4907 / پنجشنبه 21 آبان 1405 / صفحه آخر /

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/18122/465660

https://shahraranews.ir/files/fa/publication/pages/1405/8/21/18122_165211.pdf

زمانی که قدرت‌ها با زبانِ «تجاوز» سخن می‌گویند و صلح را در سایه‌یِ «تسلیم» تعریف می‌کنند، ما باید بازگردیم به آن حقیقتِ لایتغیر که حضرتِ زهرا (س) با نگاهی به افق‌هایِ ابدی فرمود: «فَرَضَ اللّهُ الجِهادَ عِزّاً لِلإِسلامِ؛ خداوند جهاد را واجب کرد تا اسلام عزیز باشد.» این یک توصیه نیست، این یک «قانونِ سختِ بقا» است. هرگاه عزت را در التماس به قدرت‌هایِ کاذب جسته‌اید، شکست خورده‌اید؛ زیرا عزت، تنها در «میدانِ جهاد» تولید می‌شود.. میدانی که یک رویش رزم است و پیکار و روی دیگرش دیپلماسی است و پیکار. دشمنِ ما بارها خواب تجزیه خاک را دیده اند اما خاک در چشم شدند لذا به دنبالِ «تصرفِ اراده‌ها» برنامه ها را طراحی می کنند. استراتژیِ آن‌ها ساده اما سمی است. اول می‌خواهند ما را از درون بشکنند، روحیه را بفرسایند، امید را به یأس تبدیل کنند و ما را به «سستی» بکشانند. درست وقتی که ما در تله‌ تردید افتادیم، ضربه‌ نهایی را برای شکستِ کشور وارد کنند. آن‌ها می‌خواهند ما را «بشکنند» تا راحت‌تر «ببرند.» اما باید به آن‌ها بگوییم: اشتباه گرفتید! ما برای هر زهری، یک «پادزهر» داریم. و این پادزهر همان «جهادِ» الهی است که خداوندِ علیم و حکیم برای ما ترسیم کرده است. جهاد برای ما، فقط یک عملیاتِ نظامی نیست؛ جهاد یعنی «تلاشی سخت و بی‌امان» در تمامِ جبهه‌ها. جهاد یعنی دانشمندی که در آزمایشگاهش با استکبار می‌جنگد، کشاورزی که در زمینش در برابر تحریم‌ها می‌ایستد، و سربازی که در مرز، با خونش خطِ قرمزهای ما را می‌کشد. هر کجا که «اراده‌ای برای عزت» باشد، آنجا جبهه‌ جهاد است. ما در عصرِ «جنگ‌هایِ نامتقارن» هستیم. دشمن ابزارهایِ مادیِ بیشتری دارد، اما ما «اراده‌ای» داریم که هر ابزاری را ناکارامد و هر قدرتی را به زانو درمی آورد. از منظرِ الهیاتِ مقاومت، عزت، دستمزدِ «سختی کشیدن» است. هر چقدر بیشتر در مسیرِ جهاد صبور باشیم و هر چقدر همتِ مجاهدانه‌مان را بالا ببریم، در برهم زدن نقشه دشمن موفقتر خواهیم بود. آینده از آنِ کسانی است که نمی‌ترسند. متعلق به ملتی است که «عزت» را بر «آسایشِ ذلت‌بار» ترجیح دهد. ما باید این روحیه را در رگ‌هایِ تمامِ نسل‌ها جاری کنیم. باید به دشمن بفهمانیم که هر تلاشی برای شکست دادنِ ما، تنها باعثِ «سخت‌تر شدنِ» ما می‌شود. بگذارید بدانند که ما اهلِ تسلیم نیستیم. ما اهلِ جهادیم و در مسیرِ جهاد، تنها یک مقصد داریم و آن «عزتِ اسلام و سربلندیِ ایران» است. با همه توان به سوی این مقصد گام، تند می کنیم. یا علی!

نخست / شماره 1123 / چهارشنبه 20 آبان 1405 / صفحه 3 / جامعه

https://nakhostnews.com/wp-content/uploads/2026/11/11231-8S.pdf

نخست نیوز / کد نوشته 163265 / چهارشنبه 20 آبان 1405 / ساعت: 09:22

https://nakhostnews.com/%d8%ac%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%8c-%d8%b1%d9%85%d8%b2%d9%90-%d8%b9%d8%b2%d8%aa-%d9%85%d9%84%db%8c/

ما کار را براي رضاي خدا انجام مي‌دهيم». اين را از زبانانِ فراد فراواني شنيده‌ايم اما به آنچه انجام مي‌دهند نگاه مي‌کنيم، محصولي که متناسب آنست را نمي‌بينيم. حتي گاه خلاف ادعا را در نتيجه مي‌بينيم. اين ادعاي همه است. همه کساني که ريشه در سرزمين ديانت دارند اما سرشاخه‌هاشان در سرزمين منفعت‌هاي فردي يا جناحي است. با اين تامل مي‌توان گفت اين دعوي، اگرچه زيباست، اما ممکن است در واقع يک «پناهگاهِ فرار» براي عبور از «مسئوليتِ تشخيص» باشد، تشخيصي که نه در دلخواسته‌هاي ما که در حقيقت‌هاي مصرح الهي بايد جست. اينجاست که کلامِ نوراني حضرت فاطمه‌الزهرا(س) را بايد به عنوان معيار به ميان آورد که فرمود «أطيعُوا ‌الله فيما أمَرَکم بِهِ و [ما] نَهاکم عَنهُ خدا را در آنچه به شما فرمان داده و از آنچه نهي کرده، اطاعت کنيد.»با اين تراز، حرکت براساس «تصوراتِ شخصي» از رضايتِ الهي جاي خود را به «حرکت براساس مرزهاي مشخصِ امر و نهي الهي» مي‌دهد. يعني بايد ميانِ «کار کردن براي رضاي خدا» و «انجام دادنِ آنچه خدا فرموده است» تفکيکِ قاطعي قائل شد. تفاوتِ اين دو، تفاوتِ ميانِ «عاطفه» و «قانون» است. ما ممکن است با نيتِ صد درصد خير، و با قلبي سرشار از عشق به خداوند، مسيري را برگزينيم که در نهايت، به نتيجه‌اي صد در صد شر منجر شود. چرا؟ زيرا فرد با «قصدِ خير» بدونِ «اطاعت از فرمانِ حق»، دچارِ خطاي تشخيص مي‌شود. ما ممکن است در تشخيصِ اينکه «چه چيزي واقعاً خير است»، دچارِ لغزش شويم، اما در «طراحي و کلامِ خدا» هيچ خطايي وجود ندارد. کلامِ خدا، همان «نقشه دقيقِ واقعيت» است درحالي که قصدِ ما، تنها يک «ايده ذهني» است. اين «خطاي تشخيص» دقيقاً همان جايي است که منشأِ بسياري از بحران‌هاي اجتماعي، سياسي و مذهبي است. بسياري از جريان‌ها، با ادعاي نيت‌هاي پاک و تلاش براي رسيدن به رضايتِ الهي، در واقع درحال انجامِ آنچه خدا از آن «نهي» کرده‌است، هستند. آن‌ها به جاي «اطاعت از فرمان» به دنبالِ «تفسيرِ شخصي» رفته‌اند. در واقع، آن‌ها «خدا را در خدمتِ ميلِ خود» قرار مي‌دهند نه اينکه «ميلِ خود را در خدمتِ فرمانِ خدا» قرار دهند. مصونيت از اين خطاي مهلک، تنها در يک راه ممکن است «بازگشت به مرزهاي صريحِ فرمان و نهي». در مديريتِ زندگي و در حوزه سياست، ما نيازمندِ يک «سردي معرفتي» هستيم. يعني توانايي اينکه از ميانِ هيجاناتِ شخصي و نيت‌هاي قلبي، عبور کنيم و به دنبالِ آن «نقشه اصلي و بي‌خطاي الهي» بگرديم. اگر مي‌خواهيم بدانيم در مسيرِ درست هستيم، نبايد از خود بپرسيم «آيا اين کار، مرا به رضايتِ خدا نزديک مي‌کند؟» بلکه بايد بپرسيم «آيا اين کار، از ميانِ آنچه خدا نهي کرده، عبور نمي‌کند؟» در نهايت، تنها زماني مي‌توان از سرگرداني در ميانِ نيت‌هاي خيرخواهانه و نتايجِ شوم، نجات يافت که «اطاعت» را «رعايتِ دقيقِ مرزها» بدانيم. کلامِ حضرت زهرا(س) تذکري است براي بازگشت به «هوشمندي اخلاقي». اينکه بدانيم مسيرِ رسيدن به خدا، از ميانِ «فهمِ دقيقِ فرمان‌هاي او» مي‌گذرد، نه چيز ديگر. فکر مي‌کنم اگر فضاي سياسي و انقلابي را با اين نگاه ببينيم و بخوانيم، بسياري از مشکلات به وقوع نخواهند پيوست که بخواهيم براي رفع آن‌ها دنبال راه چاره بگرديم. دنبال چاره کسي مي‌گردد که مسير را اشتباه رفته باشد و «بفهمد» که بايد برگردد. آن وقت دنبال راه بازگشت خواهد بود. آنان که در منهج امر و نهي الهي حرکت و مسير خود را از طريق اهل‌بيت پيدا مي‌کنند، به همان مقصدي مي‌رسند که از اول هدف‌گذاري کرده‌اند...

جمهوری اسلامی / شماره 13499 / چهارشنبه 20 آبان 1405 / صفحه 3 / خبر/ چ2ب

https://jepress.ir/13499/3/17614

https://jepress.ir/13499/3

https://jepress.ir/Archive/pdf/1405/08/20/3.pdf

«تندیس» می‌بینیم و «تقدیس» می‌کنیم و کار را تمام می‌پنداریم. آن وقت فهرست مطالباتمان را هم با افزایش این «کنش»، به‌روز می‌کنیم؛ فهرستی که یک به‌اضافه دارد. اما این به‌اضافه آیا در رفتار ما ارزش‌افزوده ایجاد کرده است؟ پاسخ این پرسش که باید با جست‌وجو در کارنامه عملی‌مان به آن برسیم، معلوم می‌کند واقعیت را. اگر زیبازیست‌تر شده‌ایم، حق داریم آن فهرست را یک خط اضافه کنیم، والّا خیر.

تندیس، چیزی اضافه نمی‌کند، حتی با نگاه تقدیس؛ چه در روزگاری که بحران معنا، اخلاق و آرامش، همچون سه‌گانه‌ای نامرئی اما ملموس، بر زندگی ما سایه افکنده است، ماندن در تماشا، چاره کار نمی‌کند، بلکه این بازگشت به الگوهای رفتاری الهی است که باید مسیر راه شود. این هم البته تنها با تکرار نام‌ها محقق نمی‌شود. ما به «بازخوانی» نیاز داریم؛ بازخوانی‌ای که از حافظه تاریخی عبور کند و به فهم زیستی برسد و زیست را در شعاع نور معنایابی کند.

یکی از منابع راهبردی و حیاتی نور، البته شخصیت و سلوک حضرت فاطمه‌زهرا(س) است؛ نه در مقام اسطوره‌ای دوردست، بلکه به‌عنوان سرمشقی برای اصلاح سبک زندگی یا به تعبیر دقیق‌تر بازآفرینی زیست اخلاقی. خطای متداول ما آنجاست که الگوهای دینی را همچون تندیس می‌ستاییم، اما همچون الگو، تمرین نمی‌کنیم، درحالی‌که جهان مدرن نشان داده است الگوها تنها زمانی مؤثرند که قابل تمرین شوند؛ بتوان شمایی از شخصیتشان را به زندگی آورد. به دیگر عبارت، بتوان زندگی را با آنان ساخت.

فاطمه‌زهرا(س) از این منظر نه‌تنها یک شخصیت تاریخی، بلکه یک «مکتب قابل زیستن» است؛ مکتبی که سه ساحت تربیتی، اجتماعی و فرهنگی را درهم می‌بافد و از دل آن چیزی بیرون می‌آورد که امروز بیش از همه به آن محتاجیم: اعتدال میان معنویت و مسئولیت، میان درون و بیرون، میان آرامش و کنشگری. این را هم فقط نباید در رفتار بانوی دوعالم بسان اسطوره دید و حتی خواند، بلکه توجه داشت مکتبی هنگامی‌ حیات اجتماعی پیدا می‌کند که از سطح «تکریم» به سطح «تمرین» برسد.

اصلا تفاوت اسوه با اسطوره در همین تمرین‌پذیری است. اینکه می‌شود به اندازه وسع خویش به اسوه شبیه شد اما اسطوره‌ها تکرارناپذیرند، حتی اگر امیدبخش باشند. حضرت فاطمه(س) اسوه‌اند. در امتداد رسول اعظم الهی که در کلام هدایتگر الهی، چنین تعریف شده است: «لَقَدْ کانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ کانَ یَرْجُوا اللّهَ وَالْیَوْمَ الْآخِرَ وَ ذَکَرَ اللّهَ کَثِیراً: به یقین براى شما در زندگى، پیامبر خدا سرمشق نیکویى بود براى آن‌ها که امید به رحمت خدا و روز بازپسین دارند و خدا را بسیار یاد مى‌کنند.»

باری فاطمه(س) نیز اسوه حسنه است. نخستین مؤلفه مکتب فاطمی، نیز تربیت است؛ تربیتی که از قاب خانه آغاز می‌شود و از قلب عبور می‌کند و جهان را نظمی‌ پرنسق می‌بخشد. زندگی نیز در جهانی به کمال می‌رسد که اسوه‌ای کامل چون حضرت زهرا(س)، هادی رفتار مردمان باشد. هدایتی چنین -البته- به امامت حق می‌رسد که جان و جهان را نسقی همواره سازنده می‌دهد.

شهرآرا / شماره4906 / چهارشنبه 20 آبان ۱۴۰۵ / صفحه 14 / معارف چ2ب

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/18117/465573

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/18117/465573

«برتری» درمعادلات نظامی و امنیتی، نه در تملکِ ابزاِر امروز، بلکه در «پیش‌بینیِ نیازهایِ آینده» و «خلقِ ابزارهایِ متناسب با آن» است. وقتی در ۵۵۴ امین جلسه شورای عالی انقلاب فرهنگی، ۲۱ آبان ماه به عنوان «روز ملی هوا-فضا» نام‌گذاری شد، در واقع یک «تأییدیه راهبردی» بر مسیری صادر گشت که نقطه آغازینِ آن، شهادت و میراثِ سرلشکر پاسدار حسن طهرانی‌مقدم بود. او در تاریخِ نظامیِ معاصر، نه تنها یک فرمانده یا مهندس، بلکه یک «ابر‌مردِ استراتژیک» بود؛ مردی که توانست میان «غیرتِ انقلابی» و «دقتِ علمی»، پیوندی ناگسستنی ایجاد کند و «تفکرِ موشکی» را از یک توانمندیِ تاکتیکی به یک «دکترینِ بازدارنده» ارتقا دهد. سرلشکر طهرانی‌مقدم، در فضایی که دشمن، برتریِ مطلقِ هوایی و تکنولوژیکِ خود را ابزاری برای «باج‌خواهیِ استراتژیک» می‌دانست، قله‌ای از قدرت را بنا نهاد که هرگونه توهمِ تجاوز را در نطفه خفه کرد. او با درکِ عمیق از «جغرافیایِ قدرت»، دانست که برای حفظِ استقلال، ایران نیازمندِ «بازوهایِ بلندی» است که بتواند هر نقطه حساسِ دشمن را در کمینِ دقت و سرعت قرار دهد. او شهید شد اما راهش به پایان نرسید بلکه تبدیل به یک «مدرسه تفکر» شد. پس از او، سلسله‌ای از سرداران و دانشمندانِ متعهد به جلوداری سرلشکر شهید حاجی زاده، و سپس سردار سید مجید موسوی با تکیه بر همان زیرساخت‌هایِ فکری، «سلسله‌جبالِ قدرتِ» ایران را کامل کردند. امروز، آنچه ما در میدان می‌بینیم، نتیجه تبدیل شدنِ «تلاش‌هایِ فردی» به «ساختارهایِ نهادینه شده» است. این تکاملِ ساختاری باعث شد تا امروز ایران بتواند هر ضربه دشمنانِ قدرتمند را، با قدرتی «هم‌تراز و متناسب» پاسخ دهد. ما توانستیم به «توازنِ رعب» برسیم و از آن در دکترینِ «بازدارندگیِ مقتدرانه» بسازیم. تجربیاتِ عملی در «جنگ ۱۲ روزه»، «جنگ رمضان» و عملیات‌هایِ متمایزِ پس از آن، جایگاهِ نیروی هوا-فضا را در قابِ یک «نیرویِ تعیین‌کننده» به نمایش گذاشت. این نبردها ثابت کرد که در جنگ‌هایِ مدرن، هر کس که «برتریِ عمق» و «دقتِ ضربه» را در اختیار داشته باشد، قادر است «اراده سیاسیِ دشمن» را پیش از تخریبِ زیرساخت‌ها، در هم بشکند. نیروی هوا-فضا امروز دیگر تنها یک لایه دفاعی نیست، بلکه «سپرِ پیش‌رونده‌ای» است که اجازه نمی‌دهد دشمن، محاسباتِ خود را بر اساسِ نقاطِ ضعفِ ما تنظیم کند. از منظرِ مطالعاتی نیز، «روز ملی هوا-فضا» یادآورِ این واقعیت است که «تکنولوژیِ نظامی» بدون «روحِ جهادی» تنها یک تکه آهن است، اما وقتی دانش، در خدمتِ غیرت و در محوریتِ ایمان قرار گیرد، می‌تواند «معجزه بازدارندگی» خلق کند. ما امروز شاهدِ خروجیِ یک «سرمایه‌گذاریِ انسانیِ عظیم» هستیم. سرمایه‌گذاری‌ای که از خونِ طهرانی‌مقدم آغاز شد و به دستِ دانشمندانِ امروز، به «اقتدارِ آسمانی» تبدیل گشته است. و این خود باز پیش زمینه جهش‌های فرداست. قطعاً ما با اشراف به تهدیداتِ نوظهور و با تکیه بر میراثِ ابرمردانی چون طهرانی‌مقدم و حاجی زاده، به سمتی پیش می‌رویم که در آن، «آسمانِ وطن»، امن‌ترین جای جهان برای ایرانیان و دلهره‌آورترین جای زمین برای متجاوزان باشد. این همان «عزتِ متکی بر قدرت» است که تاریخ، آن را به عنوانِ نمادِ سرفرازیِ ایران ثبت خواهد کرد.

ب / شماره 5936 / چهارشنبه 20 آبان 1405 / صفحه 2

https://web.bale.ai/chat?uid=4566938119

Powered By
  BLOGFA.COM