نام‌گذاری «سالروز شهادت حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها به نام شهدای گمنام» خود اصلِ روضه است. روضه‌خوان نمی‌خواهد. دل می‌خواهد که بشود «فاطمیه شهدا» و دیده می‌خواهد که اگر می‌تواند نبارد! گاهی فکر می‌کنم می‌شود روضه یک کلمه‌ای خواند؟ می‌بینم شیعه کم ندارد که هر کدام یه کرم، برای یک عالم سفره کرامت پهن می‌کند. حسین، عباس، اصغر، اکبر، حبیب، مسلم و حتی «جون» همان غلامی که از خانه ابوذر راه باز کرد تا همراه حضرت حسین شود. تنها قصه کربلا نیست که حسن هم همست و علی نیز و رسول الله هم.

همه ائمه را یکان‌به‌یکان که بخوانیم به هزارگان‌های معرفت خواهیم رسید که شنیدن نامشان روضه شود و روزی اشک. در این میان اما یک نامِ ویژه است که تا همیشه روضه می‌شود، روضه غربت. درِ آتش‌گرفته هم خود روضه‌خوان نام فاطمه (س) است. سوزناک هم می‌خواند و سوزنده نیز. درو دیوار هم در این روضه‌خوانی هم آواز آتش‌اند.

«شهید» هم ادامه این روضه است تا قیامت به‌خصوص وقتی به کلمه «گمنام» غنی‌سازی شود. شهید گمان روضه‌ای است که باید با سلام خواند و با صلوات ماندگار کرد. به ویژه که امروز همه ایران و به ویژه مشهدالرضا به عطر حضور و تشییع شهدای گمنام، خوشبوتر از همیشه است. این‌ها شاهدان به شهادت شکوفاشده باور ایرانی به صراط مستقیم فاطمی هستند. همان «صراط الذین انعمت علیهم» که حساب ما را از همه عالم و ادم جدا می‌کند. «مغضوب علیهم» و البته «ظالین» که همواره در برابر ما هستند و خون‌های شکوفاشده ما از سر تیغ و تیر اینان است که همواره می‌جوشد.

روضه است نام فاطمه سلام‌الله‌علیها. روضه است نام شهید و ما روضه‌خوانان روضه‌فهمی هستیم که در کربلاهای مکرر تاریخ کنار حسین (ع) ایستاده و نسبت خود را با منهج فاطمی روشن کرده‌ایم. حرف دیروز و فصل دفاع نیست هم آن روزهای سرخ و هم این روزهای سبز ما بر مدار فاطمه زندگی می‌کنیم. پای حقیقت و ولایت می‌ایستیم. شهادت ما را از پا نمی‌اندازد که در ایستادنی دوباره مبعوث می‌کند.

این روزهای ایران شرح بسیط مبعوث شدن مکرر شهدا در جان ملت است. ما را می‌کشند و باز ما زنده‌تر در برابرشان ظاهر می‌شویم. و آنان در فهم این نامیرایی عاجزند. آنان نمی‌دانند فاطمه کیست و ما را با او چه نسبتی است و نمی‌فهمند «ولاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ أَمْوَاتاً بَلْ أَحْيَاء عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ» یک حقیقت به تجربه درآمده ماست. باری، نام فاطمه روضه است، شهید روضه است. گمنامی و مزار ناپیدا، ذکر واقعیتی است که مصیبت انسانیت را تا قیامت امتداد می‌دهد. ما روضه‌خوانان فاطمه (س) ایم که صدای گریه ما تا آسمان هفتم می‌رسد....

خبر گزاری دفاع مقدس / کد خبر: ۸۷۷۱۶۵ / جمعه ۲۲ آبان ۱۴۰۵ / ساعت: ۰۰:۱۸

https://dnws.ir/003gBp

https://defapress.ir/fa/news/877165/

فاطمه (سلام الله علیها) یک نام است که به بلندای تاریخ باید به عنوان یک نماد خواند. نام بخوانیم، در گذشته می ماند. نام بخوانیم، فاصله ما با او می شود 1438سال. هر سال هم بیاید و برود، باز فاصه ما را طولانی تر می کند. نماد که بخوانیم، می شود اسوه. از دل اسطوره، صاحب احترام راه باز می کند به زندگی امروز؛ ساختار می دهد به ساخت زندگی ما که در تلاطم حوادث چون کشتی به این سو و آن سو می رود؛ ما را به ساختی می رساند که با سوخت خویش تدبیر فرموده است. اینکه بی بی (علیهاسلام) به مولا علی (علیه السلام) وصیت گونه می فرماید «سلام مرا تا قیامت به فرزندانم برسان»، عملا راه سلامت را به روی همه ما می گشاید؛ سلامتی که از تمسک به رفتار و توسل به شخصیت حضرت مادر شکل می گیرد. این سلام را «علیک» باید گفت، با نهایت تکریم و تعظیم؛ آن هم در رفتاری که هر روز به مدل رفتاری ایشان نزدیک تر شود. قرابتی چنین است که نسبت فرزندی را معنا می بخشد. این گونه اگر «سید» نباشیم که نسبت خونی مادری مان را امضا کند، «سعید» خواهیم بود تا به نسبت «خوی و اخلاق» فرزندی مان، شناسنامه بگیرد. این گونه فرزندی را ما خود به تجربه زیست کرده ایم. در دوران دفاع مقدس هشت ساله، این رابطه مادرفرزندی چنان برقرار بود که خود را در پناه او می دیدیم. هر عملیاتی که به رمز «یا زهرا(س)» آغاز می شد، به موفقیتی تمام، پرونده دشمن را می بست. در سخت ترین لحظه های عملیات، در انتهای خطی که می توانستیم رفت، باز این نام و یاد و توسل به مادر بود که آغازی دیگر را پیش رویمان می گشود. ما حتی شهدای گمناممان را هم با نام مادر تعریفی بخشیده ایم که خود یک روضه مدام است. روز شهادت حضرت فاطمه(س) به عنوان روز شهدای گمنام عنوان یافته است تا بگوییم راه همان است که بود. امسال هم 350شهید گمنام در پهنه ایران طلوع می کنند تا روضه مادر بخوانند. ما در تعریفی چنین و نسبتی چنان است که «شکست ناپذیر» می شویم. دشمنان ما چنان قدرتمند هستند که دیگران با شنیدن نامشان می شکنند و تسلیم می شوند، ما اما در جنگی تمام عیار آنان را می شکنیم؛ جوری که به هیچ یک از اهداف خود نمی رسند. در این میان، مردان ما در معرکه و میدان اند و زنان ما در خیابان پرچم ها را به اهتزاز درمی آورند. بعثتی که رهبر شهید نویدش را داد، امروز در شکوه تربیت فاطمی دارد چراغ های بیشتری را روشن می کند. هر خیابان می شود یک «معبر عملیات» که جنود تاریکی را می تاراند. دشمن با جنگ ترکیبی آمده است. از آسمان آتش می بارد، در دریا و زمین راه می بندد، در اذهان تردید می رویاند. اما دقیقا همان جایی که می خواهد دست خود را به عنوان پیروز بالا ببرد، ما دست خود را فرازتر می بریم و ترکیب برنامه هایش را بر هم می زنیم. چیزی که آنان حساب نکرده بودند، نسبت ما با حضرت زهرا(س) بود. نمی دانستند ما غنی شده به تربیت فاطمی هستیم. ما را شهادتی است که چون شکوفا می شود، انرژی ای آزاد می کند که از همه بمب های هسته ای دنیا ساخته نیست. ما فرزندان حضرت فاطمه(س) هستیم. مسیر ما تا قیامت همان «صراط مستقیم» اوست. به معنای دقیق کلمه؛ «صراط الذین انعمت علیهم». ما به بعثت برانگیخته و به شهادت نعمت یافته ایم. «مغضوب علیهم» و «ضالین» کسانی هستند که در برابر ما ایستاده اند. ما اما آنان را خواهیم شکست در شکوه بعثتی که به نام نامی حضرت فاطمه زهرا(س) هر روز «ایران گیرتر» می شود.

شهرآرا / شماره 4907 / پنجشنبه 21 آبان 1405 / صفحه آخر /

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/18122/465660

https://shahraranews.ir/files/fa/publication/pages/1405/8/21/18122_165211.pdf

زمانی که قدرت‌ها با زبانِ «تجاوز» سخن می‌گویند و صلح را در سایه‌یِ «تسلیم» تعریف می‌کنند، ما باید بازگردیم به آن حقیقتِ لایتغیر که حضرتِ زهرا (س) با نگاهی به افق‌هایِ ابدی فرمود: «فَرَضَ اللّهُ الجِهادَ عِزّاً لِلإِسلامِ؛ خداوند جهاد را واجب کرد تا اسلام عزیز باشد.» این یک توصیه نیست، این یک «قانونِ سختِ بقا» است. هرگاه عزت را در التماس به قدرت‌هایِ کاذب جسته‌اید، شکست خورده‌اید؛ زیرا عزت، تنها در «میدانِ جهاد» تولید می‌شود.. میدانی که یک رویش رزم است و پیکار و روی دیگرش دیپلماسی است و پیکار. دشمنِ ما بارها خواب تجزیه خاک را دیده اند اما خاک در چشم شدند لذا به دنبالِ «تصرفِ اراده‌ها» برنامه ها را طراحی می کنند. استراتژیِ آن‌ها ساده اما سمی است. اول می‌خواهند ما را از درون بشکنند، روحیه را بفرسایند، امید را به یأس تبدیل کنند و ما را به «سستی» بکشانند. درست وقتی که ما در تله‌ تردید افتادیم، ضربه‌ نهایی را برای شکستِ کشور وارد کنند. آن‌ها می‌خواهند ما را «بشکنند» تا راحت‌تر «ببرند.» اما باید به آن‌ها بگوییم: اشتباه گرفتید! ما برای هر زهری، یک «پادزهر» داریم. و این پادزهر همان «جهادِ» الهی است که خداوندِ علیم و حکیم برای ما ترسیم کرده است. جهاد برای ما، فقط یک عملیاتِ نظامی نیست؛ جهاد یعنی «تلاشی سخت و بی‌امان» در تمامِ جبهه‌ها. جهاد یعنی دانشمندی که در آزمایشگاهش با استکبار می‌جنگد، کشاورزی که در زمینش در برابر تحریم‌ها می‌ایستد، و سربازی که در مرز، با خونش خطِ قرمزهای ما را می‌کشد. هر کجا که «اراده‌ای برای عزت» باشد، آنجا جبهه‌ جهاد است. ما در عصرِ «جنگ‌هایِ نامتقارن» هستیم. دشمن ابزارهایِ مادیِ بیشتری دارد، اما ما «اراده‌ای» داریم که هر ابزاری را ناکارامد و هر قدرتی را به زانو درمی آورد. از منظرِ الهیاتِ مقاومت، عزت، دستمزدِ «سختی کشیدن» است. هر چقدر بیشتر در مسیرِ جهاد صبور باشیم و هر چقدر همتِ مجاهدانه‌مان را بالا ببریم، در برهم زدن نقشه دشمن موفقتر خواهیم بود. آینده از آنِ کسانی است که نمی‌ترسند. متعلق به ملتی است که «عزت» را بر «آسایشِ ذلت‌بار» ترجیح دهد. ما باید این روحیه را در رگ‌هایِ تمامِ نسل‌ها جاری کنیم. باید به دشمن بفهمانیم که هر تلاشی برای شکست دادنِ ما، تنها باعثِ «سخت‌تر شدنِ» ما می‌شود. بگذارید بدانند که ما اهلِ تسلیم نیستیم. ما اهلِ جهادیم و در مسیرِ جهاد، تنها یک مقصد داریم و آن «عزتِ اسلام و سربلندیِ ایران» است. با همه توان به سوی این مقصد گام، تند می کنیم. یا علی!

نخست / شماره 1123 / چهارشنبه 20 آبان 1405 / صفحه 3 / جامعه

https://nakhostnews.com/wp-content/uploads/2026/11/11231-8S.pdf

نخست نیوز / کد نوشته 163265 / چهارشنبه 20 آبان 1405 / ساعت: 09:22

https://nakhostnews.com/%d8%ac%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%8c-%d8%b1%d9%85%d8%b2%d9%90-%d8%b9%d8%b2%d8%aa-%d9%85%d9%84%db%8c/

ما کار را براي رضاي خدا انجام مي‌دهيم». اين را از زبانانِ فراد فراواني شنيده‌ايم اما به آنچه انجام مي‌دهند نگاه مي‌کنيم، محصولي که متناسب آنست را نمي‌بينيم. حتي گاه خلاف ادعا را در نتيجه مي‌بينيم. اين ادعاي همه است. همه کساني که ريشه در سرزمين ديانت دارند اما سرشاخه‌هاشان در سرزمين منفعت‌هاي فردي يا جناحي است. با اين تامل مي‌توان گفت اين دعوي، اگرچه زيباست، اما ممکن است در واقع يک «پناهگاهِ فرار» براي عبور از «مسئوليتِ تشخيص» باشد، تشخيصي که نه در دلخواسته‌هاي ما که در حقيقت‌هاي مصرح الهي بايد جست. اينجاست که کلامِ نوراني حضرت فاطمه‌الزهرا(س) را بايد به عنوان معيار به ميان آورد که فرمود «أطيعُوا ‌الله فيما أمَرَکم بِهِ و [ما] نَهاکم عَنهُ خدا را در آنچه به شما فرمان داده و از آنچه نهي کرده، اطاعت کنيد.»با اين تراز، حرکت براساس «تصوراتِ شخصي» از رضايتِ الهي جاي خود را به «حرکت براساس مرزهاي مشخصِ امر و نهي الهي» مي‌دهد. يعني بايد ميانِ «کار کردن براي رضاي خدا» و «انجام دادنِ آنچه خدا فرموده است» تفکيکِ قاطعي قائل شد. تفاوتِ اين دو، تفاوتِ ميانِ «عاطفه» و «قانون» است. ما ممکن است با نيتِ صد درصد خير، و با قلبي سرشار از عشق به خداوند، مسيري را برگزينيم که در نهايت، به نتيجه‌اي صد در صد شر منجر شود. چرا؟ زيرا فرد با «قصدِ خير» بدونِ «اطاعت از فرمانِ حق»، دچارِ خطاي تشخيص مي‌شود. ما ممکن است در تشخيصِ اينکه «چه چيزي واقعاً خير است»، دچارِ لغزش شويم، اما در «طراحي و کلامِ خدا» هيچ خطايي وجود ندارد. کلامِ خدا، همان «نقشه دقيقِ واقعيت» است درحالي که قصدِ ما، تنها يک «ايده ذهني» است. اين «خطاي تشخيص» دقيقاً همان جايي است که منشأِ بسياري از بحران‌هاي اجتماعي، سياسي و مذهبي است. بسياري از جريان‌ها، با ادعاي نيت‌هاي پاک و تلاش براي رسيدن به رضايتِ الهي، در واقع درحال انجامِ آنچه خدا از آن «نهي» کرده‌است، هستند. آن‌ها به جاي «اطاعت از فرمان» به دنبالِ «تفسيرِ شخصي» رفته‌اند. در واقع، آن‌ها «خدا را در خدمتِ ميلِ خود» قرار مي‌دهند نه اينکه «ميلِ خود را در خدمتِ فرمانِ خدا» قرار دهند. مصونيت از اين خطاي مهلک، تنها در يک راه ممکن است «بازگشت به مرزهاي صريحِ فرمان و نهي». در مديريتِ زندگي و در حوزه سياست، ما نيازمندِ يک «سردي معرفتي» هستيم. يعني توانايي اينکه از ميانِ هيجاناتِ شخصي و نيت‌هاي قلبي، عبور کنيم و به دنبالِ آن «نقشه اصلي و بي‌خطاي الهي» بگرديم. اگر مي‌خواهيم بدانيم در مسيرِ درست هستيم، نبايد از خود بپرسيم «آيا اين کار، مرا به رضايتِ خدا نزديک مي‌کند؟» بلکه بايد بپرسيم «آيا اين کار، از ميانِ آنچه خدا نهي کرده، عبور نمي‌کند؟» در نهايت، تنها زماني مي‌توان از سرگرداني در ميانِ نيت‌هاي خيرخواهانه و نتايجِ شوم، نجات يافت که «اطاعت» را «رعايتِ دقيقِ مرزها» بدانيم. کلامِ حضرت زهرا(س) تذکري است براي بازگشت به «هوشمندي اخلاقي». اينکه بدانيم مسيرِ رسيدن به خدا، از ميانِ «فهمِ دقيقِ فرمان‌هاي او» مي‌گذرد، نه چيز ديگر. فکر مي‌کنم اگر فضاي سياسي و انقلابي را با اين نگاه ببينيم و بخوانيم، بسياري از مشکلات به وقوع نخواهند پيوست که بخواهيم براي رفع آن‌ها دنبال راه چاره بگرديم. دنبال چاره کسي مي‌گردد که مسير را اشتباه رفته باشد و «بفهمد» که بايد برگردد. آن وقت دنبال راه بازگشت خواهد بود. آنان که در منهج امر و نهي الهي حرکت و مسير خود را از طريق اهل‌بيت پيدا مي‌کنند، به همان مقصدي مي‌رسند که از اول هدف‌گذاري کرده‌اند...

جمهوری اسلامی / شماره 13499 / چهارشنبه 20 آبان 1405 / صفحه 3 / خبر/ چ2ب

https://jepress.ir/13499/3/17614

https://jepress.ir/13499/3

https://jepress.ir/Archive/pdf/1405/08/20/3.pdf

«تندیس» می‌بینیم و «تقدیس» می‌کنیم و کار را تمام می‌پنداریم. آن وقت فهرست مطالباتمان را هم با افزایش این «کنش»، به‌روز می‌کنیم؛ فهرستی که یک به‌اضافه دارد. اما این به‌اضافه آیا در رفتار ما ارزش‌افزوده ایجاد کرده است؟ پاسخ این پرسش که باید با جست‌وجو در کارنامه عملی‌مان به آن برسیم، معلوم می‌کند واقعیت را. اگر زیبازیست‌تر شده‌ایم، حق داریم آن فهرست را یک خط اضافه کنیم، والّا خیر.

تندیس، چیزی اضافه نمی‌کند، حتی با نگاه تقدیس؛ چه در روزگاری که بحران معنا، اخلاق و آرامش، همچون سه‌گانه‌ای نامرئی اما ملموس، بر زندگی ما سایه افکنده است، ماندن در تماشا، چاره کار نمی‌کند، بلکه این بازگشت به الگوهای رفتاری الهی است که باید مسیر راه شود. این هم البته تنها با تکرار نام‌ها محقق نمی‌شود. ما به «بازخوانی» نیاز داریم؛ بازخوانی‌ای که از حافظه تاریخی عبور کند و به فهم زیستی برسد و زیست را در شعاع نور معنایابی کند.

یکی از منابع راهبردی و حیاتی نور، البته شخصیت و سلوک حضرت فاطمه‌زهرا(س) است؛ نه در مقام اسطوره‌ای دوردست، بلکه به‌عنوان سرمشقی برای اصلاح سبک زندگی یا به تعبیر دقیق‌تر بازآفرینی زیست اخلاقی. خطای متداول ما آنجاست که الگوهای دینی را همچون تندیس می‌ستاییم، اما همچون الگو، تمرین نمی‌کنیم، درحالی‌که جهان مدرن نشان داده است الگوها تنها زمانی مؤثرند که قابل تمرین شوند؛ بتوان شمایی از شخصیتشان را به زندگی آورد. به دیگر عبارت، بتوان زندگی را با آنان ساخت.

فاطمه‌زهرا(س) از این منظر نه‌تنها یک شخصیت تاریخی، بلکه یک «مکتب قابل زیستن» است؛ مکتبی که سه ساحت تربیتی، اجتماعی و فرهنگی را درهم می‌بافد و از دل آن چیزی بیرون می‌آورد که امروز بیش از همه به آن محتاجیم: اعتدال میان معنویت و مسئولیت، میان درون و بیرون، میان آرامش و کنشگری. این را هم فقط نباید در رفتار بانوی دوعالم بسان اسطوره دید و حتی خواند، بلکه توجه داشت مکتبی هنگامی‌ حیات اجتماعی پیدا می‌کند که از سطح «تکریم» به سطح «تمرین» برسد.

اصلا تفاوت اسوه با اسطوره در همین تمرین‌پذیری است. اینکه می‌شود به اندازه وسع خویش به اسوه شبیه شد اما اسطوره‌ها تکرارناپذیرند، حتی اگر امیدبخش باشند. حضرت فاطمه(س) اسوه‌اند. در امتداد رسول اعظم الهی که در کلام هدایتگر الهی، چنین تعریف شده است: «لَقَدْ کانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ کانَ یَرْجُوا اللّهَ وَالْیَوْمَ الْآخِرَ وَ ذَکَرَ اللّهَ کَثِیراً: به یقین براى شما در زندگى، پیامبر خدا سرمشق نیکویى بود براى آن‌ها که امید به رحمت خدا و روز بازپسین دارند و خدا را بسیار یاد مى‌کنند.»

باری فاطمه(س) نیز اسوه حسنه است. نخستین مؤلفه مکتب فاطمی، نیز تربیت است؛ تربیتی که از قاب خانه آغاز می‌شود و از قلب عبور می‌کند و جهان را نظمی‌ پرنسق می‌بخشد. زندگی نیز در جهانی به کمال می‌رسد که اسوه‌ای کامل چون حضرت زهرا(س)، هادی رفتار مردمان باشد. هدایتی چنین -البته- به امامت حق می‌رسد که جان و جهان را نسقی همواره سازنده می‌دهد.

شهرآرا / شماره4906 / چهارشنبه 20 آبان ۱۴۰۵ / صفحه 14 / معارف چ2ب

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/18117/465573

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/18117/465573

«برتری» درمعادلات نظامی و امنیتی، نه در تملکِ ابزاِر امروز، بلکه در «پیش‌بینیِ نیازهایِ آینده» و «خلقِ ابزارهایِ متناسب با آن» است. وقتی در ۵۵۴ امین جلسه شورای عالی انقلاب فرهنگی، ۲۱ آبان ماه به عنوان «روز ملی هوا-فضا» نام‌گذاری شد، در واقع یک «تأییدیه راهبردی» بر مسیری صادر گشت که نقطه آغازینِ آن، شهادت و میراثِ سرلشکر پاسدار حسن طهرانی‌مقدم بود. او در تاریخِ نظامیِ معاصر، نه تنها یک فرمانده یا مهندس، بلکه یک «ابر‌مردِ استراتژیک» بود؛ مردی که توانست میان «غیرتِ انقلابی» و «دقتِ علمی»، پیوندی ناگسستنی ایجاد کند و «تفکرِ موشکی» را از یک توانمندیِ تاکتیکی به یک «دکترینِ بازدارنده» ارتقا دهد. سرلشکر طهرانی‌مقدم، در فضایی که دشمن، برتریِ مطلقِ هوایی و تکنولوژیکِ خود را ابزاری برای «باج‌خواهیِ استراتژیک» می‌دانست، قله‌ای از قدرت را بنا نهاد که هرگونه توهمِ تجاوز را در نطفه خفه کرد. او با درکِ عمیق از «جغرافیایِ قدرت»، دانست که برای حفظِ استقلال، ایران نیازمندِ «بازوهایِ بلندی» است که بتواند هر نقطه حساسِ دشمن را در کمینِ دقت و سرعت قرار دهد. او شهید شد اما راهش به پایان نرسید بلکه تبدیل به یک «مدرسه تفکر» شد. پس از او، سلسله‌ای از سرداران و دانشمندانِ متعهد به جلوداری سرلشکر شهید حاجی زاده، و سپس سردار سید مجید موسوی با تکیه بر همان زیرساخت‌هایِ فکری، «سلسله‌جبالِ قدرتِ» ایران را کامل کردند. امروز، آنچه ما در میدان می‌بینیم، نتیجه تبدیل شدنِ «تلاش‌هایِ فردی» به «ساختارهایِ نهادینه شده» است. این تکاملِ ساختاری باعث شد تا امروز ایران بتواند هر ضربه دشمنانِ قدرتمند را، با قدرتی «هم‌تراز و متناسب» پاسخ دهد. ما توانستیم به «توازنِ رعب» برسیم و از آن در دکترینِ «بازدارندگیِ مقتدرانه» بسازیم. تجربیاتِ عملی در «جنگ ۱۲ روزه»، «جنگ رمضان» و عملیات‌هایِ متمایزِ پس از آن، جایگاهِ نیروی هوا-فضا را در قابِ یک «نیرویِ تعیین‌کننده» به نمایش گذاشت. این نبردها ثابت کرد که در جنگ‌هایِ مدرن، هر کس که «برتریِ عمق» و «دقتِ ضربه» را در اختیار داشته باشد، قادر است «اراده سیاسیِ دشمن» را پیش از تخریبِ زیرساخت‌ها، در هم بشکند. نیروی هوا-فضا امروز دیگر تنها یک لایه دفاعی نیست، بلکه «سپرِ پیش‌رونده‌ای» است که اجازه نمی‌دهد دشمن، محاسباتِ خود را بر اساسِ نقاطِ ضعفِ ما تنظیم کند. از منظرِ مطالعاتی نیز، «روز ملی هوا-فضا» یادآورِ این واقعیت است که «تکنولوژیِ نظامی» بدون «روحِ جهادی» تنها یک تکه آهن است، اما وقتی دانش، در خدمتِ غیرت و در محوریتِ ایمان قرار گیرد، می‌تواند «معجزه بازدارندگی» خلق کند. ما امروز شاهدِ خروجیِ یک «سرمایه‌گذاریِ انسانیِ عظیم» هستیم. سرمایه‌گذاری‌ای که از خونِ طهرانی‌مقدم آغاز شد و به دستِ دانشمندانِ امروز، به «اقتدارِ آسمانی» تبدیل گشته است. و این خود باز پیش زمینه جهش‌های فرداست. قطعاً ما با اشراف به تهدیداتِ نوظهور و با تکیه بر میراثِ ابرمردانی چون طهرانی‌مقدم و حاجی زاده، به سمتی پیش می‌رویم که در آن، «آسمانِ وطن»، امن‌ترین جای جهان برای ایرانیان و دلهره‌آورترین جای زمین برای متجاوزان باشد. این همان «عزتِ متکی بر قدرت» است که تاریخ، آن را به عنوانِ نمادِ سرفرازیِ ایران ثبت خواهد کرد.

ب / شماره 5936 / چهارشنبه 20 آبان 1405 / صفحه 2

https://web.bale.ai/chat?uid=4566938119

در نگاه علومِ سیاسی، «نظم» و «اتحاد» غالباً به عنوان دو پدیده ثانویه و محصولِ قراردادهایِ اجتماعی، دیده و بررسی می‌شوند. اما در سپهرِ معرفتیِ اسلام، این مفاهیم، از ریشه با «اراده الهی» و «الزامِ وجودی» پیوند خورده‌اند. کلامِ فاخر و بنیادینِ حضرتِ فاطمه‌الزهرا (س) در خطبه فدکیه، فراتر از یک بیانِ تاریخی، یک «بیانیه ساختاری» در بابِ هستی‌شناسیِ قدرت و نظم است: «فَرَضَ اللّهُ الطّاعَةَ نِظاماً لِلمِلَّةِ، وَالإِمامَةَ لَمّاً مِنَ الفُرقَةِ؛ خداوند فرمانبرداری را برای انتظامِ امت، و امامت را برای جلوگیری از تفرقه، واجب فرمود.» این کلام، یک «معادله استراتژیک» را تبیین می‌کند: «تفرقه = فروپاشیِ نظم» و« وحدت = تداومِ حیاتِ امت». از منظرِ الهیاتِ سیاست، خداوند «امامت» را نه تنها برای هدایتِ معنوی، بلکه به عنوان یک مکانیسمِ جلوگیری از گسیختگیِ ساختاری تدبیر فرموده است. در واقع، محوریتِ معصوم، پاسخی است به ضرورتِ وجودیِ داشتنِ یک «مرکزیتِ واحد» برای جلوگیری از تبدیل شدنِ جامعه به «توده‌هایِ پراکنده و بی‌دفاع». تجربه زیسته بشری و سوابقِ روشنِ دینی نشان داده است که هیچِ جریانی، حتی با پیشرفته‌ترینِ ابزارهایِ مادی، نتوانسته است در برابرِ «جبهه منسجمِ حق» پیروز شود؛ مگر آنکه اول با مکانیسم تفرقه به جان شان افتاده و با انهدام اتحدشان، آنان را زمین-گیر کرده است. لذاست که معصومان (ع) همواره با بازتعریفِ مرزهایِ اجتماع و جمع کردنِ زمینه‌های افتراق، بر «انسجامِ ساختاری» تأکید کرده‌اند؛ زیرا می‌دانستند که قدرتِ بازدارنده نه در فراوانی صداها، بلکه در «وحدتِ ضرب‌آهنگِ حرکت» نهفته است. امروز، در مواجهه با دشمنانی که با استفاده از «جنگ‌هایِ ترکیبی» و «شکاف‌هایِ اجتماعی»، به دنبالِ ضربه زدن به «یکپارچگیِ ملی» هستند، این مفهومِ به یک «الزامِ امنیتی-استراتژیک» تبدیل شده است. بزرگ‌ترین و کارآمدترینِ قدرتِ بازدارنده در برابرِ قدرت‌هایِ باطل، نه در سلاح‌هایِ تهاجمی، بلکه در «امرِ مقدسِ وحدتِ ملی» و انتظامِ مؤمنانه در ساختارِ متعالیِ جمهوری اسلامی، به ظهور می رسد. وقتی «نظمِ سیاسی» با «ایمانِ جمعی» گره می‌خورد، جامعه از یک «توده مردم» به یک «بدنه منسجمِ مقاومت» تبدیل می‌شود. این انتظام، همان چیزی است که باعث می‌شود «هزینه تجاوز» برای دشمن، به سطحی غیرقابل‌تحمل برسد. در واقع، «وحدتِ ملی» در ساختارِ جمهوری اسلامی، به نوعی «تکنولوژیِ دفاعیِ الهی» است که از تفرقه‌طلبیِ دشمن جلوگیری می‌کند. در نهایت، باید دانست که حفظِ این «نظمِ الهی» و «انتظامِ امت»، وظیفه‌ای است که همزمان بر دوشِ «رهبریِ مقتدر» و «مردمِ آگاه» قرار دارد. اگر «فرمانبرداریِ نظام‌مند» به معنایِ پایبندی به نظمِ قانونی و ساختاری و «امامتِ وحدت‌بخش» به عنوان دو ستونِ اصلیِ بقا شناخته شوند، آنگاه می‌توانیم از این «پیچِ تاریخی» نه تنها با سلامت، بلکه با شکوه و قدرت، عبور کنیم. باری، وحدت، تنها راهِ رسیدن به «عزت» است؛ چرا که در برابرِ طوفان‌هایِ تفرقه، تنها «کشتیِ منسجم» است که بر آب می‌ماند.

ب / شماره 5936 / چهارشنبه 20 آبان 1405 / صفحه 3

https://web.bale.ai/chat?uid=4566938119

ما متأسفانه با پمپاژ نفرت روبه روییم. چیزی که در فرهنگ ملی ما سابقه ندارد و در نظام تربیت دینی ما نیز به شدت نکوهیده است. ما با حجم وسیعی از نفرت و توهین و تخریب روبه روییم. رفتار پلشتی که در تضاد آشکار با نظام تربیتی ماست، اما با هزار تأسف می بینیم و می شنویم و می خوانیم که برخی ها مثلا با نیت خیر این شر مطلق را مرتکب می شوند. ما باز هم با هزار تأسف با انباشت خشم روبه رو هستیم که در قالب کلمات ظاهر می شوند. قطعا برای همه ما به ویژه کسانی که متولی تربیت اجتماعی هستند این سؤال پیش آمده است که ریشه این حجم از نفرت و توهین و خشم چیست؟ چه چیزی باعث شده است که این رفتارهای ضداجتماعی، قاب رفتاری برخی ها شده است. چنان در تکرار این قاب مصرند که می توان هویت آن ها را گره خورده با این رفتار دانست. برخی از صاحب نظران، الگوریتم های فضای مجازی را از جمله عوامل اصلی این رویداد و پلشتی رفتار می دانند. ساختاری که به « اخلاق» کار ندارد بلکه آنچه برایش اهمیت دارد هیجانات است. عرصه هیجان هم فضای نزاع و دعوا و توهین را می طلبد. اصلا ارز رایج بازار فالوئر همین توهین و تخریب و زشت گویی است. یک دلیل دیگر هم باید بر آن انگشت گذاشت، فضای سیاسی جامعه که همچنان در دوران رقابت های انتخاباتی می ماند. این باعث می شود تا رفتا رهای رقابتی به کینه های رفاقت سوز تبدیل شود. مشکلات اقتصادی و انبوه شدن چالش های زندگی را هم در این سیاهه باید صاحب سهم دانست. مردمی که سخت زندگی کنند، سخت گو و سخت رفتار هم می شوند. نتیجه اش را باید در پیشانی هایی دید که در ازدحام اخم و تخم، به تابلوهایی تبدیل شده است که آدم از نگاه در آن به هراس می افتد. نداشتن طرح برای اعتراض مدنی نیز در شمار علت هایی است که بر این تنور نامبارک می دمد. قطعا اگر ساختار محترم اعتراض، مشخص و مسیرش امن باشد، با انباشت کلمات در دل مانده روبه رو نبودیم که وقتی فوران می کند، آتش نشانی کند. اعتراض در قالب مدنی و دینی، خود می تواند آتش نشان باشد. فضای باز است که آدم را هم کلان نگر بار می آورد. بستن فضا به محدود کردن شعاع حرکتی می انجامد که خود باعث تلخ کامی است. مطالعه افراد تندگو و پرخاشجو و توهین کننده یک شاخصه فردی دیگر را در شمار دلایل قرار می دهد، این ها دچار آشفتگی روحی و گرفتار مشکلات روانی هستند. گفتار زشت از زبان هایی برمی خیزد که در لایه بعدی شخصیتی خود دچار مشکل اند. مشکلات روانی چون با عصبانیت های موسمی تلاقی کنند، کلمات را چون سنگی می بینند که کارکرد شکستن دارند. شاید هم ژنوم افراد را باید دارای سهمی مشخص در این رفتارها دید. هرچه هست و هرجور که حساب کنیم و با هر فهرستی که به دست گیریم به این نتیجه خواهیم رسید که باید کاری کرد. وضعیتی چنین اصلا در شأن ما و ملت و تربیت و تمدن ما نیست. ما بر مدار « لَا یَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ» و « لَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ» تربیت شده ایم. از تمسخر و بدگویی پرهیز داده شده ایم پس باید به تجدیدنظر در گفتار و رفتار بپردازیم و به تنظیمات کارخانه آدم سازی انقلاب و اسلام برگردیم. دل که خانه خداست در باور دینی، باید خانه خدا بماند. زباله های کینه و تنفر نباید در آن جای داشته باشد. ما آمده ایم در این جهان زندگی کنیم تا قیمت پیدا کنیم نه اینکه به هر قیمت، داشته های پیشین را هم نابود کنیم. مراقب باشیم که این راه ما را نه به کعبه که با شتاب به سمت برهوت می برد.

شهرآرا / شماره4905 / سه شنبه ۱9 آبان ۱۴۰۵ / صفحه آخر/ کوچه

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/18113/465501

https://shahraranews.ir/files/fa/publication/pages/1405/8/19/18113_165135.pdf

در دنیایِ بازی‌هایِ قدرت، همیشه یک حقیقتِ عریان وجود دارد: لازم نیست برای پیروزیِ یک طرف هورا بکشیم، اما وقتی دشمنِ خون‌ریز، سرافکنده و شکست‌خورده از میدان خارج می‌شود، خوشحالی، یک واکنشِ طبیعی و انسانی است. امروز، شکستِ ترامپ و نتانیاهو در انتخابات، همان لحظه‌حقیقی خوشحالی است. کسانی که با شعارهای «رژیم‌چنج» خوابِ سقوطِ ما را می‌دیدند، خودشان «چنج‌رژیم» شدند و با دست‌های خالی از صحنه رفتند. ما از این شکست خوشحالیم؛ نه به خاطرِ پیروزیِ یک جایگزین، بلکه به خاطرِ از پا افتادنِ کسانی که آتش در خانه ایرانی انداختند. اما بیایید با هم صریح باشیم و از عینکِ «سیاستِ راهبردی» نگاه کنیم. ما نباید در تله توهم بیفتیم. طرفِ پیروز، شاید در «تاکتیک» متفاوت عمل کند، اما در «راهبرد»، همان موتورِ قدیمیِ استکبار است که فقط رنگش عوض شده است. لذا، ما نه به برندگان تکیه می‌کنیم و نه اندک امیدی به وعده‌هایشان می‌بندیم. تاریخ به ما آموخته است که در تلاطمِ سیاست‌های جهانی، تنها تکیه‌گاهِ امن، «توش و توانِ ملی» است. زانوی ایرانی، بارها با قوتِ «یا علی» برخاسته است؛ زانویی که اگرچه زخم‌هایش فراوان است، اما هرگز از ایستادنِ دوباره، خسته نشده است. راهبردِ ما امروز هم همین است: استفاده از تمامِ ظرفیت‌های منطقه‌ای و جهانی، اما با اتکای مطلق به خداوند و به نيرویی که از هوش و غیرتِ ایرانی برمی‌خیزد. نيرویی که وقتی به «اتحاد» برسد، معجزه می‌کند. ما روی پای خود ایستاده‌ایم و این ایستادگی، حاصلِ توشه‌ای است که هر ایرانی، یک‌به‌یک، با هر سلیقه و نگاه در فراهم کردنش نقش داشته است. در این میان، عجیب است که برخی در وطن، حتی این خوشحالیِ ساده را هم تاب نمی‌آورند! کسانی که انگار برای شکستِ دشمن عزا گرفته‌اند. همان‌هایی که تمامِ امیدشان به این و عده ترامپ بود که «کمک در راه است»؛ همان وطن‌ستیزانی که می‌خواستند در بغلِ «عمو ترامپ» و «بی‌بی نتانیاهو» به آرزوهایشان برسند اما رویاشان به کابوس تبدیل شد. ما، اما، ما راه را گم نمی‌کنیم. حواسِ ما با نتایجِ انتخاباتِ دیگران پرت نمی‌شود. ما به «انتخابِ عقلانیِ» خود پایبندیم. ما روی حقوقِ خود می‌ایستیم و کم‌هزینه‌ترین و هوشمندانه‌ترین راه را برای به دست آوردن آن انتخاب می‌کنیم. بله، دیپلماسی را گسترش می‌دهیم، اما نه به عنوانِ یک هدف، بلکه به عنوانِ یک «ابزار» در خدمتِ هدفی متعالی. ما پلک بر هم نمی‌زنیم و احتمالِ تندتر شدنِ فضا را هم از نظر دور نمی‌داریم. یک نکته‌راهبردی را فراموش نمی کنیم که«جنونِ شکست» گاهی از «سرمستیِ پیروزی» خطرناک‌تر است. دشمنی که شکست خورده و احساس می‌کند زمین زیر پایش لرزیده، ممکن است رفتارهایِ غیرقابل‌پیش‌بینی و خطرناکی از خود نشان دهد. ما با اشرافِ کامل به تمامِ ساحات، همین دانسته را پایه کار قرار می‌دهیم. ما از این پیچِ تاریخی، با تکیه بر توشه ملی و ایمان به قدرتِ خود، سربلند و تاریخ‌ساز بیرون خواهیم آمد. چون می‌دانیم که در نهایت، تنها کسی پیروز می‌شود که روی پاهای خودش ایستاده باشد.

ب / شماره 5935 / سه شنبه 19 آبان 1405 / صفحه 3

https://web.bale.ai/chat?uid=4566938119

در عصرِ تکنولوژی و تسلطِ مطلقِ دانش بر ماده، بشریت با پارادوکسی هولناک روبروست: ما دانش را به شکلی بی‌سابقه گسترش داده‌ایم، اما همزمان، ابزارهایِ کشتارِ خود را نیز با دقتی بی‌نظیر، به‌روز کرده‌ایم. امروز، علم که زمانی شعارِ «رهایی و رستاخیزِ انسان» بود، در برخی ساحت‌ها به ابزاری برای «مهندسیِ مرگ» و «تولیدِ مرگ‌آفزار» بدل شده است. از هسته‌هایِ اتمی که شهرها را به خاکستر تبدیل می‌کنند تا الگوریتم‌هایِ هوشِ مصنوعی که در جنگ‌هایِ بی‌رحمانه، جانِ انسان‌ها را به داده‌هایِ ریاضی تبدیل می‌کنند؛ همه نشان می‌دهند که دانشِ بدونِ اخلاق، شمایی از« جهنم» را به زمین می‌آورد. واقعیت این است که ما با نوعی «علمِ بی‌مقصد» یا «علمِ تهاجمی» روبرو هستیم. این علوم، با نگاهی صرفاً ابزاری و مکانیکی به جهان، از «معنا» و «ارزش» گسسته‌اند. آن‌ها انسان را نه یک «موجودِ دارایِ کرامت»، بلکه یک «هدفِ نظامی» یا یک «متغیرِ آماری» می‌بینند. این نگاهِ سرد و بی‌روح، بزرگ‌ترین جنایتِ علمیِ قرنِ حاضر است. اما در نگاه الهی به زندگی، هر ذره‌ای از هستی و هر نفسی که در این جهان دمیده شده، دارایِ یک «حرمتِ قدسی» است. در این نگاه، جانِ انسان، نه یک داراییِ خصوصی، بلکه یک «امانتِ الهی» است که هیچِ قدرتی، حقِ تجاوز به آن را ندارد. وقتی علم، برای تولیدِ ابزاری به کار می‌رود که «حقِ حیات» را زیر پا می‌گذارد، در واقع در حالِ جنگ با «خالقِ حیات» است. امروز پرسشِ بنیادین این است: آیا علم در گونه های مختلف محترم است؟ پاسخ، منفی است. علم، خود «خالی از ارزش» است. این «جهت‌دهیِ انسانی» است که به آن معنا می‌بخشد. علمِ واقعی، علمی است که در خدمتِ «صلح و توسعه» باشد. صلح، نه یک قراردادِ سیاسی، بلکه یک «وضعیتِ علمی» است که از طریقِ مدیریتِ منابع، مقابله با بیماری‌ها و درکِ تعاملاتِ پیچیده بشری حاصل می‌شود. توسعه، نیز فراتر از رشدِ اقتصادی، بسترِ «ارتقایِ کیفیتِ زیست» و «توزیعِ عادلانه دانش» برای همه انسان‌هاست. ما نیازمندِ یک «پارادایمِ جدیدِ دانشی» هستیم؛ دانشی که «حقوقِ بشر» را نه در قالبِ متونِ حقوقی، بلکه در قالبِ «اصولِ بنیادینِ تحقیق و پژوهش» بازتعریف کند. دانشی که در آن، اثراتِ جانبیِ مرگ‌آفرین در همان مرحله نظریه، به عنوان یک «خطایِ بزرگِ علمی» شناخته شود. در این راستا، وظیفه نخبگان و دانشمندان، عبور از «تکنولوژیِ سلطه‌جو» به سوی «تکنولوژیِ خدمت‌گذار» است. ما باید علمی را بنا کنیم که در آن، «توسعه» به معنایِ «بسطِ کرامتِ انسان» باشد و «صلح» به معنایِ پایداریِ نظمِ الهی در زمین. در این نگاه، شکوهِ دانشِ ما، دقیقاً در تعدادِ انسان‌هایی است که می‌توانیم با دانشِ خود، از مرگِ آن‌ها جلوگیری کنیم و برایشان «زندگیِ زیبا» و «توسعه‌ای با عزت» رقم بزنیم. اگر علم نتواند «حرمتِ جان» را تضمین کند، تنها یک «تراژدیِ بزرگِ علمی» خواهد بودولی اگر در خدمتِ صلح و تعالی باشد، راهِ رسیدن به «بهشتِ رویِ زمین» را هموار خواهد کرد.

ب / شماره 5935 / سه شنبه 19 آبان 1405 / صفحه 4

https://web.bale.ai/chat?uid=4566938119

Powered By
  BLOGFA.COM