|
چای همزاد نفس های هر ایرانی است. نوشیدنیی که نفس آدم خسته را نو می کند. جانی تازه می بخشد به جسم حتی اگر آفتاب هم بر آدمی عمود بتابد. این تجربه زیسته ماست در بیابان ها و فصل دروی گندم. آب سرد، رفع عطش می کرد اما آنچه خستگی را می شست و می برد چای بود. چایی که روی آتش هیزم درست می شد. عرق بعد از نوشیدن چای افزونتر می شد اما چون دمای درون را با برون هماهنگ می کرد، دل نشین بود. شب هم که سفره اش را پهن می کرد باز چای بود که خانواده را حلقه می کرد گرد سینی که با استکان های چای شکل هندسی قشنگی می گرفت. شاید همین همزیستی من و چای از کودکی بود که حالا نیز همچنان چای نوشیدنی محبوب من است. نوجوان هم که بودم و جنگ همزاد ما شده بود باز چای هم همراه می شد برای تاراندن خستگی تمرین های نظامی و حتی جنگ. یادم هست تیرماه سال ۱۳۶۷ در میاندوآب،از اتوبوس تا قهوه خانه را به دو رفتیم اما نه پی قهوه که به دنبال چای. چند لیوان چاره کار بود و بعد هم من قمقمه ام را از چای پر کردم برای ادامه راه. فلاسک که نداشتیم. یقلابی و قمقمه همه داشته های یک رزمنده است. آن روز خاطره شد« قمقمه چای» که برای من حکم خشاب را داشت برای تفنگ. همین که چای می آمد سر درد می رفت. به برند چای و داخلی و خارجی بودنش زیاد فکر نمی کردیم. گمان مان بود که همه چیز مال خودمان است پس چای هم ایرانی است اما اولین بسته چای ایرانی را سال ۱۳۹۱ هدیه گرفتم از جشنواره جلوه های رضوی در مطبوعات که در رشت برگزار می شد. هدیه ای که رابطه من را با چای عمیق تر کرد. چای دیردم گیلانی اول به کام خوش نمی نشست اما هدیه ای بود که به یاد امام رضا هم تبرک یافته بود پس نرم نرمک دم می کشید و به جان می نشست. جوری که ذائقه را هم جهت می داد انگار همان شعار « ذائقه ایرانی، نوشیدنی ایرانی» در مملکت وجود من هم به آواز در آمده بود. به ویژه که حکایت تولید ملی هم غیرت ملی را تحریک می کرد. در روزگاری که دنیا عرصه را بر ما تنگ می گیرد ما هم باید با نفی محصولات دیگران تا می شود سر سفره ای بنشینیم که از صفر تا صد آن طعم و عطر ایرانی داشته باشد. سفره ایرانی با چای ایرانی کامل می شود. این خود می شود میدان جنگی که پرچم سه رنگ و الله نشان را در اهتزاز نگه می دارد… زائر نیوز / شناسه : 3671 / چهارشنبه 25 شهریور ۱۴۰۵ / ساعت: ۱۴:۳۶
https://zayernews.ir/2026/09/16/3671/
+ نوشته شده در شنبه یازدهم مهر ۱۴۰۵ساعت 12:6 توسط غلامرضا بنی اسدی
|
|
درباره وبلاگ  روزنامه نگار شهر امام رضا
|
