نماز، را باید جریان روح عبادت و هزار البته عبودیت در زندگی دانست. آن را در کار همین خوانش معمولی، محدود کردن کفران «نعمت» نماز است. قرآن و کلام هدایتگر و ملهم از وحی معصومین(ع) همواره از «اقامه نماز» سخن گفته‌اند نه از «خواندنِ نماز». میان این دو فاصله ای میان هست و نیست است. نماز در جلوه عبادتی خود، به تعبیر رهبر انقلاب،« رشته اتّصال هر یک از ما برای ارتباط نزدیک و مستقیم با منبع لایتناهی و لایزال الهی است.» که« پشتوانه مستحکم و مستمر و ذخیره تمام‌نشدنی انسان در مبارزه با شیطان نفس و شیطان‌های دنیوی است، و هم چشمه جوشان عشق و امید و مهربانی و آرامش است.» این امید و آرامش است که انسان عابد را در مسیرِ« عبودیت» قرار می دهد. در «صراطِ مستقیمِ» بندگی این جاست که می توان از قلمِ حضرت آیت‌ا... سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای خواند؛« فریضه نماز، تنها یک تکلیف فردی نیست و بنا بر آموزه قرآن، برپاداشتن نماز، اوّلین ثمره و نشانه حکومت صالحان است که «اَلّذینَ اِنْ مَکَّنّاهُم فی الأرضِ اَقاموا الصَّلاة». بیان این آیه دقیقاً پس از آیه وعده نصرت الهی در مورد یاران خداوند متعال و جهاد آنها در سوره مبارکه حج نشان می‌دهد اقامه نماز به‌عنوان تکیه‌گاه مستحکم ذکر خدا و امید و اعتماد به او، نقش ویژه‌ای در جهاد و فتح و ظفر در میدان‌های مبارزه خصوصاً میدان مبارزه‌ای که امروز پیش روی ملّت ایران است، دارد.» این افق معنایی است که نگاه اهل تفکر و تأمل را به نماز ارتقا می بخشد. با اقامه نماز است که هم می توان خود را ساخت و هم می توان جامعه را به زیبایی نظام داد که نظم زندگی را نیز بر اساس مدل «حیات طیبه» سازمان دهد. این نیز «قیامِ» همگانی برای اقامه نماز را می طلبد. همه کسانی که در تربیت اجتماعی نقش دارند باید به گفتار و فراتر از آن به رفتار هم تبیین کننده نماز باشند و هم دعوت کننده به این واجب جهان ساز الهی. در همین راستا به بیان رهبر انقلاب؛« همه اشخاص مؤثّر در جامعه از پدران و مادران و خانواده‌ها تا معلّمان و دوستان، از اساتید و نخبگان تا چهره‌های شناخته شده و افراد مشهور، و نیز تمامی نهاد‌ها و دستگاه‌های فرهنگ‌ساز از جمله مساجد، نماز‌های جمعه، مدارس، دانشگاه‌ها، حوزه‌های علمیّه، صداوسیما، فعّالان فرهنگی و اجتماعی، و بسیج مردمی خصوصاً آنهایی که با قشر نوجوان و جوان در ارتباط هستند، مسئولیت مضاعف در این امر دارند.» این «مضاعف» بودن مسئولیت برای این است که هم باید خود را بسازند و هم دیگران را در مسیر این ساخت نورانی، کمک کنند. از این مسیر است که « زمینه طیّ طریق از مرحله نهضت و انقلاب اسلامی تا مرحله جامعه اسلامی، امری ضروری است و بعد از آن است که نِیل به مرحله تمدّن اسلامی میسور خواهد شد.» در تمدن اسلامی است که زیست مؤمنانه شکوه ترین جلوه‌های خود را نمایان می کند. ان شاءا... ما هم در تحقق امر مقدس اقامه نماز نقشی محترم داشته باشیم.

ب / شماره 5907 / شنبه 11 مهر 1405 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14050711.pdf

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم مهر ۱۴۰۵ساعت 11:55  توسط غلامرضا بنی اسدی  |