ما وضعیت را درک می کنیم. همین ادراک ملی و انقلابی است که به رغم مشکلات در افزایش، ما توقعات مان را کاهش داده ایم و حضور در میدان مان را افزایش. این روایت این سوست که ما ایستاده ایم. ما کارگران و بازنشستگان اما آن سو که مسئولان محترم ایستاده اند هم بنا بر درک وضعیت ما هست آیا؟ آیا آنان هم به فهم درست از شرایط زندگی ما رسیده اند؟ آیا حساب و کتاب کرده اند که با قیمت های فضایی و تورم کهکشانی و حقوق و مستمری ته چاهی چطور می شود زنده ماند؟ رسیدن به آرزوها و حتی برنامه ها، پیشکش. وضعیت امروز ما با جدولی که برای زیست مؤمنانه ترسیم شده است چه نسبتی دارد؟ این کلام معیار امام حکمت و عدالت، علی علیه السلام است که؛ «مؤمن باید شبانه روز خود را به سه قسم تقسیم کند، زمانی برای نیایش و عبادت پروردگار، و زمانی برای تأمین هزینه زندگی، و زمانی برای واداشتن نفس به لذّت‏هایی که حلال و مایه زیبایی است. خردمند را نشاید جز آن که در پی سه چیز حرکت کند: کسب حلال برای تأمین زندگی، یا گام نهادن در راه آخرت، یا به دست آوردن لذّت‏های حلال.» اما آیا می شود زندگی شاغلان را با این معیار نمره گذاری کرد؟ بازنشستگان که پیشکش و هزار پیشکش. بازنشستگان باید چند شیفته کارکنند تا هزینه زندگی زیر خط فقر را تامین کنند، شاغلان که باز هم پیشکش و هزاران پیشکش. ما کارمی کنیم. همین نشانه زنده بودن مان است. زندگی کردن را که انگار باید بگذاریم برای آخرت و وقتی که « سَلَامٌ قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحِيمٍ» را از زبان فرشتگان بشنویم. باری، ما وضعیت کشور را درک می کنیم.«لقمه ای کمتر» می خوریم اما از دشمن«رو دست» نمی خوریم. اما آیا متولیان امر که تدبیر امور و تامین معشت ملت با آنان است، حواس شان هست از «تراستی» ها رو دست نخورند؟ اگر حواس شان هست پس این قصه های طولانی چیست که روان جامعه را می فرساید؟ همین روزها بود که کلیپ هایی در فضای مجازی پخش شد از یک خبرنگار پژوهشگر و افشاگر که درباره تراستی ها و سود های میلیاردی شان می گفت که در همین شرایطِ سخت جنگ و تحریم و محاصره به جیب های«نامبارک» می زنند. کسانی که برکت را از سفره مردم ربوده اند و به انباشت ثروت چنان رسیده اند که باید آنان را در شمار «ملاء» دید. آیا نباید متولیان پاک دست، این آلوده دستان را یقه بگیرند و از آنان احقاق حق کنند؟ حقی که ما می خواهیم این است. این که دست های آلوده کوتاه شود. این که با تدبیر خردمندانه تحریم و حصر ناکارا گردد. این که کارگر و بازنشسته بتواند از یک زندگی معمولی برخوردار باشد. این که اقتصاد ما در سلامت کامل بستر توسعه سعادت ملی شود. ما پای کار ایران و جمهوری اسلامی ایران هستیم. کارگزاران جمهوری اسلامی هم پای حق ما بایستند.

ب / شماره 5908 / یکشنبه 12 مهر 1405 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14050712.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM