در جبهه، درس امامت بود که به رفتار در می آمد. به هر سو که نگاه می کردی، حدیثی متجلی می شد. هر سنگر، تجسم روایت بود، با جوانانی که ایمان را زندگی می کردند، و دوستی را معنا. در نگاه هم می خندیدند و درد یکدیگر را زخم در دل خویش حس می کردند. خدا نکند که یکی زخم بردارد که همه در خویش درد آن را با همه وجود لمس می کردند. آنان به فهم کمال یافته از ایثار و مرتبت ابرار رسیده بودند لذا فرح و شادابی در اوج نبرد در جان شان، جشن می گرفت و این نبود مگر تجلی این کلام امام جواد(ع) که می فرماید: «ملاقاةُ الإخوان نُشرةٌ و تلقیحٌ للعقل و إن کان نَزراً قلیلاً»؛(1) دیدار و ارتباط با دوستان باعث شادابی و زیادی عقل می شود. هر چند مدت دیدار کم باشد. بله، دیدار کوتاه با ابرار هم آدمی را در مدار بر و نیکی قرار می دهد. ما هم در دوران دفاع مقدس این حدیث را به تجربه نشستیم که بسیاری از رزمندگان ما در اثر دوستی با جوانان پاک این سر زمین، ره به جبهه بردند و خود در شمار جوانان پاک ایران قرار گرفتند که دوستی با آنان بهشت را به جان آدمی می آورد. جوانانی که نه تنها پاک که پاک کننده هم بودند و در عداد مطهرات هم قرار گرفتند، وطن را از لوث وجود بیگانه، پاک کردند و هم در تصفیه روح و جان مردمان این دیار نقش آب ، پیدا کردند. اینان فراتر از دوستی، برادری را در حق همه تمام کردند مثل همین شهیدان گمنامی که در روز های اخیر دگر باره به وطن بازگشتند تا قرار های رفته را به یاد ما آورند و همه را به آغازی دیگر بخوانند. دلیل پر ثمری این دوستی ها و انوار مهرافرین ان در جامعه را هم در کلام معیار امام محمد تقی(ع) می توان بازخواند که ؛ «مَن استفادَ أخاً فی الله فَقد إستفادَ بیتاً فی الجنّة»؛(2) هر کس در راه خدا برادر و دوست پیدا کند، خانه ای در بهشت به دست می آورد. ما هم دوست و برادر خود را از میان عباد عارف خدا و در راه خدا و برای خدا انتخاب می کردیم و رابطه ها چنان زلال شده بود که ادبیات رسمی و اجتماعی را هم تحت تاثیر و حتی تغییر قرار داده بود به طوری که واژه متعالی، مومنانه و صمیمانه "برادر" جای عبارت رسمی "آقای..." را گرفته بود و بانوان را به جای "خانم" خوشتر داشتیم که "خواهر" بخوانیم و این رابطه مومنانه، جامعه را هم عطر ایمان زده بود، رفق و مروت در رفتار ها موج می زد و این همانی بود که امام جواد به حدیث و نشان، از ما می طلبید و ما عمل می کردیم. کاش دوباره به آن سبک زندگی برگردیم که حدیث را زندگی کنیم. این هزار بار به شیعگی نزدیک تر است تا اینکه فقط در عزا به گریه برخیزیم و بعد در غفلت بنشینیم.

 پینوشت:

 1 – امالی شیخ مفید، ص 329.

 2 – کشف الغمّه فی معرفة الائمه(ع) علی بن عیسی اربلی، ج 2، ص 346

حیات / تاریخ انتشار: سه‌شنبه ۳۱ مرداد ۱۳۹۶ | شناسه مطلب: 135484

http://hayat.ir/fa/135484

ما را به خوب بودن و پیش از آن خوب دیدن و خوب گفتن و حتی گمان نیکو داشتن امر فرموده اند اما گوش هوش ما چنان سنگین شده است که پیغام های زیبا را نمی شنویم انگار.
کری باطنی بلایی است که اگر جان از آن به در نبریم، در به در مان خواهد کرد و به غربتی چنان سنگین خواهیم نشست که کسی به دیدار ما بر نخیزد... این ها را در گفتگو با راننده جوان تاکسی می گفتم که به درستی می گفت این واقعیت تلخ را که این روزها، دلمان برای هم تنگ نمی شود.
دیده ها را نادید می گیریم. روی از هم بر می تابیم، نشانه های آشنا را انکار می کنیم و...من هم حرف هوشمندانه اش را درک می کنم.
شما هم آن را حس می کنید. همه ما گرفتار این بلیه شده ایم حال آن که اسوه های زندگی، برای ما نسخه های متفاوت نوشته اند از جمله در حدیث انسان ساز و پردازشگر جامعه از امام جواد (ع) می خوانیم؛ مُلاقاةُ الاخوانِ نَشْرَةٌ، وَ تَلْقیحٌ لِلْعَقْلِ وَ إ نْ کانَ نَزْرا قَلیلا، به این معنا که؛ فرمود: ملاقات و دیدار با دوستان و برادران - خوب - ، موجب صفای دل و نورانیّت آن می گردد و سبب شکوفایی عقل و درایت خواهد گشت ، گرچه در مدّت زمانی کوتاه انجام پذیرد....
 خب، وقتی که فرصت دیدار با هزار مانع رو برو باشد و ملاقات ، انجام نشود، میوه های رسته بر درخت دیدار هم روزی آدمی نخواهد شد چه این درخت باید در باغ روابط اجتماعی ما قد بکشد و به بار بنشیند تا صفای دل به بار آورد و دل های با صفا، دفتر مشق خدا شود. چشم ها در همدیگر به مهربانی باید گویا شود تا عقل به شکوفایی برسد.  دیدار که روی داد، عقل که به شکیبایی رسید، فرد و جامعه هم شکوفایی را با همه وجود، حس خواهند کرد و در دیاری با مردمانی چنین، زندگی هم راحت تر و زیبا تر خواهد بود.
من معتقدم در ایام شهادت حضرت جواد الائمه(ع) اگر بتوانیم  کلمه «جواد» را در زندگی خود معنا کنیم و به همین حدیث حضرت هم عمل کنیم، قدم بلندی در راستای احیای امر امامت بر داشته ایم. این همان امری است که دعای امام رضا (ع) را هم در پی دارد. دعای امام استجابت در خود کلام جاری است.
فکر می کنم رویکردی چنین هم به فلسفه شیعگی و پیروی نزدیک تر است و هم شکرانه نعمت امامت است و الا اگر رفتار و گفتار امام را به رفتار بر نخیزیم به عزا نشستن در شهادت آن حضرت، با همه صمیمیت آن، رهاورد درستی که باید، برای ما نخواهد داشت.
امیدواریم با خودمان عهد ببندیم و بر آن استوار بمانیم که  لااقل در شهادت امام، یک صفت و حدیث حضرت را به زندگی در آوریم. ان شاءا…

خراسان جنوبی/ شماره : 2509/ سه شنبه ۳۱ مرداد-۱۳۹۶

هزار در هزار سال هم که بگذرد
هزار در هزار تقویم هم که به آخر برسد
حقیقت و سنت همچنان بر مدار خویشند که
پشت به دریا دعای باران اجابت نمی‌شود
و پشت به خورشید
نمی‌توان از نور باده گرفت
من اما رو به دریایم برای وضو
و نماز به قبله‌ای می‌برم
که خورشید در ماتمش
به کسوف می‌نشیند
و آسمان ستاره می‌گرید
من نمازم را به امامت مردی می‌خوانم
که در 9 سالگی
امام همه نمازهای مستجاب بود
و در 25 سالگی
معلم شهادت
من تقویم جانم را
- برگ به برگ -
به نام او می‌نویسم
که در زمین، جواد است
و در آسمان باب‌الحوایج
آوازه جودش، مردم را به ایمان می‌رساند
و نگاهش، فرشتگان را به فهم انسان...
من به سوگ، مویه می‌کنم
هجران آقایی که معنای لطف عام خدا
و استجابت تام دعاست
و همه دست‌های خالی را
به جود، دریا می‌کند
نامش آغاز باران است
و نشان و کلامش بهار مدام...
آقایی که هم جواد بود و هم جوان
و همه جوانان را جود می آموخت
و عابدان را سجود
و همه را پله ، پله، به ملاقات خدا می برد
و همین جرمی شد نابخشودنی
برای نوادگان شیطان که نقشه در کار کنند
و انسانیت را زهر در کام...
آفتاب به شروه برمی خیزد
و اشک در غم او پرده‌در می‌شود
وقتی غریبانه پیکرش
بر زمین می‌ماند
آنسان که پیکر حسین(ع) در کربلا بر شانه‌های زمان ماند...
من زخم‌دار غربت خدایم
که جان حجت جوادش را
زهرآجین کردند
من سوگوار خورشیدم
ای اشک‌ها بر من ببارید
که این‌گونه باید به تسلای حضرت رضا(ع) رفت...

خبرگزاری رضوی / دوشنبه ۳۰ مرداد ۱۳۹۶ ساعت/ ۲۳:۳۷/چ2

http://farhangrazavi.ir/fa/doc/note/16857/

ب / شماره 3421 / سه شنبه 31 مرداد 1396/ صفحه اول و 3/ چ2

ب / شماره 3420/ دوشنبه 30 مرداد 1396/ صفحه اول و 2

ما خود را خادم فرهنگی امام رضا و خادم جشنواره رضوی می دانیم اما شانی برای خود جز این قائل نیستیم بلکه باور داریم صفریم ، صفر ، ما را هیچ می شود پنداشت اما وقتی در حریم حضرت شمس الشموس قرار بیگریم چنان از نور سرشار می شویم و قدرتی می یابیم که ده چندان به چشم می آید و صد چندان جهان را تکان می دهد ما مثل ذرات اتمی غنی شده معرفت می شویم و خودرا چنین تعریف می کنیم: صفرهایی در کنار عدد صحیح که حجت خدا علی بن موسی الرضا علیه السلام است  . امامی که با باور "تسمع کلامی و ترد سلامی " حی جاوید است و ما گریزان از فنا و نابودی دست تمسک به دامن خورشیدی او می زنیم تا مارا از همه تاریکی ها برهاند و از نابودی و ضلالت نجات دهد و بر سیاهی ها پیروزی می بخشد.آری ما خواهان بقاییم و از فنا گریزان ، ما به دنبال "حیات "هستیم جست و جو گران" جاودانگی "ما حشمت خواهان وبزرگی طلبان آستان کرمیم  و حرف مان این است ؛
ما به این در ز پی حشمت و جاه آمده ایم
از خوش واقعه این جا به پناه آمده ایم....
چون به جان به ایمان در روشنایی آیات قرآن به این یقین رسیده ایم که آنکس که به شما تمسک جوید ظفر یابد و آن کس که به شما   پناه    جوید ایمن شود.
پس دست تمسک تازه میکنیم و در بیعتی حدیث و تازه و ناب با شما یا حضرت رضا (ع) که خط تمسک خط پیروزی است و ما طالب پیروزی هستیم . هوا خواهان اعتلای کلمه حق و سرافرازی اصحاب حقیقت. ما در آستان شما به غنی سازی انسانیت می پردازیم و میدانیم جان و "جامعه" با اشارت ها و هدایت های شما "کبیره" میشود و در شکوه کلمات شماست که میتوان چراغ یافت و به حصن حصین لا اله الا الله رسید , و از عذاب ایمنی یافت و به راستی چه عذابی بدتر از نشناختن دوست ، ندانستن دلیل و نیافتن راه ؟ چه عقوبتی بالا تر از فاصله های دور و دراز ، از راه های پر پیچ و خم که چشم ها را از دیدن می اندازد ؟ و ما میخواهیم ببینیم میخواهیم این دیدن را بسان ترجمان از حدیث قدسی من طلبنی وجدنی... به محبت ارتقا دهیم و از دروازه محبت به عشق برسیم و عشق دوست را چنان بر انگیزیم که جهان پر شود از آوای خوش ؛
 مژده بده مژده بده یار پسندید مرا
سایه او گشتم و او برد به خورشید مرا...
و با او به صراط عشق  در بشکوهی سرخ که" من عشقته قتلته" اوج شهادت نشان آن است و نقشه راه معرفت به خورشید برویم و برسیم و ببینیم. باری ما اهل دیدنیم اهل تماشا اهل "هرآنچه دیده ببیند دل کند یاد" پس به ادب عشق آداب معرفت را به سلوک مینشینم و شرح زیارت را برپهنه گیتی می نویسم و اگر نمی شود صدها میلیون عاشق امام رضا (ع) را به مشهد آورد ودر حرم در حوالی ملکوتی ظریح مطهر  به زیارت رساند ، فرصت زیارت را در هیئتی دیگر متناسب با ظرفیت امروزین در "ترمه های " یاد و ابریشم های یادگار در هیئت کلمه و کلام و قلم و هنر ، به هر سو ببریم و جغرافیای زیارت را تا دور دست ها گسترش دهیم.
جشنواره بین المللی فرهنگی هنری امام رضا امام رضا علیه السلام با برگزاری صد ها برنامه همه استان های کشور و  در ده ها نقطه جهان می کوشد از هر گوشه چشمه ای را به جوشش در آورد ، از آن نهری به راه اندازد که در هر قدم کام هزار در هزار تشنه را از  شراب طهورای رضوی سیراب کند و آنان را بر آستان امام رئوف به فهمی تازه بر خیزاند.
دست اندرکاران جشنواره و خدمت گذاران فرهنگ رضوی در بنیاد بین المللی فرهنگی هنری امام رضا (ع) هرگز به کوچکی دست خود و ظرف خود وکمی بودجه خویش نگاه نکرده اند بلکه باور دارند لطفی بزرگ از صاحب جشنواره است  که انوار خورشیدی را در گستره ای وسیع تر از پندارها به آن سوی برنامه ریزی ها می کشاند و هر" حرف "را در این ساحت ستاره ای می سازد که آسمان باور مردمان زمین را جلا می دهد. هر "خط" را خالی زیبا می کند که بر گونه هنر می نشیند هر "آوا "را آوازی می کند جاودان می کند که جهان را به شوق بر می انگیزد هر "کلمه " را در قامت خطبه ای راهگشا تجلی می دهد هر بیت "شعر "را به شهری از شعور ارتقا می دهد و "مشاعره " را به هم نفسی با فرشتگان بر می کشد .
آری ما هیچیم  ما صفریم ،هرچه هست لطف حضرت شمس الشموس است و عنایت طبیب نفوس . آنچه ما را به "برخاستن" مبعوث می ند ، آنچه "خواستن" را در ما به "توانستن" گره میزند باز تشریف شریف امام رئوف است که همواره بلند خواهد ماند و الا "قامت ناساز و بی اندام ما "را چه رسد به قد کشیدن و دست در سفره آسمان زدن؟ هرچه هست از اوست از اویی که بی قراری چشم آهویی را تاب نمی آورد و به ضمانت آن بر می خیزد. آری ، ما در این راه و بر این آستان به باور رسیده ایم آنچه را لسان الغیب حافظ میفرماید :
در طریقت هرچه بیش سالک آید خیر اوست
در صراط مستقیم ای دل کسی گمراه نیست
تا چه بازی رخ نماید بی رقی خواهیم راند
عرصه شطرنج رندان را مجال شاه نیست
می دانیم، در این عرصه "شاه" را مجال خودنمایی نیست مگر آن که به "رخ" نگار دچار و چشمانش در این ساحت اجابت شود تا بتواند قدمی بردارد اینجا جایگاه همه ی عاشقان است پس همه را دعوت باید کرد به آمدن به ادای تکلیف کردن و ؛
هرکه خواهد گو بیا و هرچه خواهد گو بگو
کبر و ناز و حاجب و دربان بدین درگاه نیست
بنده پیر خراباتم که لطفش را دائم است
ور نه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست
و ما لطف مدام امام رئوف را دیده ایم ، توسعه برنامه ها و قد کشیدن این شجره طیبه خود نشان لطف همیشگی ایشان است و ما نیز در این باران لطف جانی دوباره می گیریم تا با برگزاری هر نوبت جشنواره، مثل اسفار اربعه عشق، گامی چند فراتر بگذاریم و جامعه هم چند گام فراتر بگذارد....

خبرگزاری رضوی/ يکشنبه ۲۹ مرداد ۱۳۹۶ / ساعت ۰۹:۴۹

http://farhangrazavi.ir/fa/doc/note/16698/

مشهد سلام/ شماره 32/  یکشنبه 29 مرداد 1396/ صفحه اول و2

بی قراری همزاد این روز های من است که خبرخوانده ام از یک قرار پر شکوه، از یک دیدار بزرگ، از یک حدیث جان پرداز، اما بیش از همیشه بی تابم یاران، بی تاب، هرکس نداند، شما که می دانید.

هرکس صدای قلبم را نشنود، شما که می شنوید، آخر شما زنده اید و این را همان خدایی گواهی فرموده است که شما را بر سفره لطف مدام خویش روزی می دهد، بی تابم یاران، بی تاب دیدن و زیارت دوباره تان، بی تاب آن عصمت تر از چشمان تان، شما که از جان به ما نزدیک تر هستید.

 می دانم که سیاهه سیه روزی هایم را حرف به حرف می دانید، می دانم که هزار بهانه ریشه گرفته در جانم را می شناسید، جنس قصور و تقصیر هایم را می دانید، اما... اما من شما را به بزرگی می شناسم و باور دارم، خداوند شما را به شئون خویش مبعوث فرموده است.

 پس به ستاریت چشمانتان پناه می برم که می آیم، به غفران دعا های شما امید بسته ام که می آیم، والا من کجا و ایستادن در کنار خورشید کجا؟ من شما را می شناسم پس می آیم، اما حرمت نگاه می دارم و سلفی نمی گیرم! شوق ایستادن در کنار شما فراوان است و افتخار شانه دادن به زیر تابوت تان هم فراوان اما، با شما در یک قاب ایستادن، جسارتی می خواهد که من ندارم! نمی خواهم عکس ها تان را خراب کنم.

 نمی خواهم لکه ای سیاه در کنار نور، چشم ها را بیازارد، پس سلفی نمی گیرم، اما به اعتبار روزهای سلف که به نفس شما جان می یافتم، نذر کرده ام، امروز، گوشی ام را به تصاویر شما مطهر و مزین و معطر کنم، نذر کرده ام اشک های بی تابم را بر زمین پیش پای تان بریزم.

 نذر کرده ام، غبار کفش تشییع کنند گان تان را سرمه چشم کنم، نذر کرده ام... خیلی نذر کرده ام، شما هم دعا کنید حاجت روا شوم یاران، شما که عزیز خدایید، آمینش را هم می گذارم برای کلماتی که برای از شما نوشتن، چند روز است که بی تابند، از همان روزی که خبر آوردند، شهید آوردند. این بی تابی هم خاص من نیست که شهر بی تاب است، برای زیارت زائران شهید امام رضا(ع)، برای تماشای شما که پرچم حضرت خورشید در دست دارید، برای شما... شهر بی تاب است و کلمات از زبان مردمان به عشق پر می کشند، آنقدر پر شور هستند، کلمات که فضای مجازی هم تریبون حقیقت شده است، از هر گروه و کانال صدای آشنا می آید، خبر دارد گروه به گروه و رسانه به رسانه و گوش به گوش می چرخد که

وسط چله های تابستان،  باز بوی بهار می آید

از جنوب تمام غربت ها،  نوزده یادگار می آید...

خبر در گوش نسیم به همه جا می رود و همه بی تاب می شوند، این را به جان احساس می کنم و چشم هایم هم گواهی می دهند، بی تابی اهل بیت عشق را عاشورایی برپاست در جان ها، در مقدم شهدا.

 حیات/ تاریخ انتشار: شنبه 28 مرداد 1396 | شناسه مطلب: 135429

http://hayat.ir/fa/135429/

بی تابم یاران، بی تاب. هرکس نداند، شما که می دانید.هرکس صدای قلبم را نشنود، شما که می شنوید. آخر شمایان زنده اید و این را همان خداییی گواهی فرموده است که شما را بر سفره لطف مدام خویش روزی می دهد. بی تابم یاران، بی تاب دیدن و زیارت دوباره تان. بی تاب آن عصمت تراوا از چشمان تان. شما که از جان به ما نزدیک ترید. می دانم که سیاهه سیه روزی هایم را حرف به حرف می دانید. می دانم که هزاربهانه ریشه گرفته در جانم را می شناسید. جنس قصور و تقصیر هایم را می دانید اما... اما من شما را به بزرگی می شناسم و باور دارم خداوند شما را به شئون خویش مبعوث فرموده است. پس به ستاریت چشمان تان پناه می برم که می آیم. به غفران دعا هاتان امید بسته ام که می آیم والا من کجا و ایستادن در کنار خورشید کجا؟ من شما ها را می شناسم پس می آیم اما حرمت نگهمیدارم و سلفی نمی گیرم! شوق ایستادن در کنار شما فراوان است و افتخار شانه دادن به زیر تابوت تان هم فراوان اما با شما در یک قاب ایستادن، جسارتی می خواهد که من ندارم! نمی خواهم عکس ها تان را خراب کنم. نمی خواهم لکه ای سیاه در کنار نور، چشم ها را بیازارد. پس سلفی نمی گیرم اما به اعتبار روزهای سلف که به نفس شما جان می یافتم، نذر کرده ام امروز، گوشی ام را به تصاویر شما مطهر و مزین و معطر کنم. نذر کرده ام اشک های بی تابم را بر زمین پیش پای تان بریزم. نذر کرده ام غبار کفش تشییع کنند گان تان را سرمه چشم کنم. نذر کرده ام... خیلی نذر کرده ام. شما هم دعا کنید حاجت روا شوم یاران، شما که عزیز خدایید، آمینش را هم می گذارم برای کلماتی که برای از شما نوشتن، چند روز است که بی تابند، از همان روزی که خبر آوردند، شهید آوردند. این بی تابی هم خاص من نیست که شهر بی تاب است برای زیارت زائران شهید امام رضا(ع)، برای تماشای شمایان که پرچم حضرت خورشید در دست دارید. برای شما... شهر بی تاب است و کلمات از زبان مردمان به عشق ، پر می کشند. آنقدر پر شور اند کلمات که فضای مجازی هم تریبون حقیقت شده است. از هر گروه و کانال صدای آشنا می آید. خبر دارد گروه به گروه و رسانه به رسانه و گوش به گوش می چرخد که ؛
وسط چله های تابستان،  باز بوی بهار می آید
از جنوب تمام غربت ها،  نوزده یادگار می آید.....
و دیگری از آن سوی شهر می خواند؛
قاصدک‌ها ز دل خاک خبر آوردند
نوزده لاله‌ی پر پر شده برمی‌گردند...
دیگری به روضه خوانی برمی خیزد و از راز عیان شده عشق می گوید و از شکوه اخلاص شما که در نام عشق جاودانگی یافتید.می خواند و تا بیت الاحزان می رود. تا مزار ناپیدا ؛
بی‌نشانند که یادآور زهرا باشند
فارغ از نام و نشان فاتح دل‌ها باشند...
بله، یاد مادر می افتد آدم. همو که نام بلندش، رمز عملیات های پیروز مان بود. همو که همواره برای یاران حسین اش- علیه السلام- آغوش گشوده دارد. همو که ماندگاری ولایت علی(ع) رهین شجاعت و مظلومیت اوست. همو که حق را با او می شناسیم. همو که در موقف های کشنده و شکننده تاریخ به مامن عصمت دامن او پناه می بریم.سوغات تو برای شهر، برای من و ما و ایشان، برای تاریخ، عطر یادر زهراست . نامی که چشم ها را فرمان باران می دهد.نامی که اصل روضه است. دیگری اما به شرح حال مشهد الرضا پرداخته است که؛
مشهدازشورملائک به خروش آمده‌است
آسمان رابنگربرسردوش آمده‌است....
ودیگری از سنگینی امانتی می گوید که بر شانه مانده است. از شرمندگی در افزایش ما در محضر شما و انگار شرح حال همه ما جامانده هاست در محضر شما؛
بر سرِ شانه اگر بار امانت داریم
شانه‌هامان شده سنگین و خجالت داریم...
دیگری از این میان برمی خیزد و آسمان را به یاری می خواند؛
آسمانا! بِبار بر این خاک
 اشک‌ها را دوباره پنهان کن
دست برشانه‌ی زمین بگذار
دردها را ببین و درمان کن...
هرکس به زبانی به شرح عاشورای جان خویش برخاسته است در مقدم شما و حس می کنم نه تنها من که همه بیتابند. مثل زخمیی خسته، مانده در راه، تشنه آبند. عطش زده را هم به هرمرام و مسلک که باشد جوانمردان عالم به آب ، جواب می کنند و این باز خود روضه ای است که ما را به کربلا می رساند و از بن جان برمی خیزد؛ امان از دل زینب، امان از دل زینب. ما تشنه ایم یاران اما به کرم شما امید بسته ایم و می آییم و یقین داریم و به جهان خسته و عطش زده هم وعده باران می دهیم که از یاران بارانی آخرین حجت خدا جز این، نمی سزد.
من بی تابم و کلمات از من بی تاب تر می تراوند، می خروشند، و از کلمات بی قرار ، مگر می توان آداب و ترتیب پرسید؟ بایدشان گفت: هیچ آدابی و ترتیبی مجوی/ هرچه می خواهد دل تنگت بگوی. پس می گویم از زبان بیقراران که می خوانند؛
زائران حرم کرب‌و‌بلا آمده‌اند
برسر شانه به پابوس رضا آمده‌اند...
و فاش می گویم راز عشق یاران را تا بداند دنیا که نه رفتن شان اتفاقی بود و نه آمدن شان را اتفاق، رقم زده است که در کارگاه عشق، هیچ برگی بی اراده حضرت حکیم نه از درخت می افتد و نه از دفتر جدا می شود. قصه این بود و این است هنوز؛
پر زد به هوای حرم عشق که شاید
یک روز بریزد همه جا بال و پرش را ...

خبرگزاری رضوی/ جمعه ۲۷ مرداد ۱۳۹۶/ ساعت ۱۳:۲۴

http://farhangrazavi.ir/fa/doc/note/16593/

ب / شماره 3417/ پنجشنبه 26 مرداد 1396/ صفحه اول و 3/ چ2

جمهوری اسلامی / شماره 10946/ چهار شنبه 25 مرداد 1396 / صفحه 3/ خبر/ چ2

http://jomhourieslami.net/index.php?year=1396&month=05&day=25&category=3&#

آرزوهای بلند دارم آقای من اما انگار جاده به اندازه آرزوهایم قد کشیده است.
اما نه، من از این دیوار بلند عبور خواهم کرد. این فتوای عشق است و در برابر این فتوا ، هیچ کس و هیچ چیز را یارای ایستادن نیست.
من برای عبور از این دیوار قطور، معلمی دارم اویس نام که فاصله یمن تا مدینه را به صلواتی می پیمود.
او به من آموخت تا هرکجا هستم، به این راز اعظم عشق، طی الارض کنم و فاصله را به صفر برسانم پس ای «فرزند مدینه»، ای پور رشید رسول ا... ،  از همین فاصله دور به زیارت می آیم حضرت تان را که دوری و نزدیکی را، از حیطه جغرافیا بیرون آورده اید.
 می آیم تا به آواز بلند بگویم همه زمین که همه ذراتش، به تسبیح و تحلیل برمی خیزند، حرم شماست و در این حرم می توان زیارت نامه خواند.
من باور دارم و شهادت می دهم که حکایت» تسمع کلامی و ترد سلامی» در همه جای زمین جاری است.
من ماجراها خوانده ام از مردمان سر زمین های دور، که به سلام برخاسته اند حضرت تان را و به علیک شما چنان جان، جلا داده اند که جهان در برابر شان سر فرود آورده است.
 این درست که آنان اهل راز بوده اند اما من به سر این علیک، پی برده ام و با همه کوچکی ها و تقصیر هایم می دانم که جواب سلام را واجب می دانید حتی اگر از طرف چون منی باشد.
من « به مستحبی دل خوشم که جوابش واجب است» پس؛ السلام علیک یا ابالحسن، یا علی بن موسی الرضا (ع) ... .
و این سلام، زیارت من است در روز مخصوص زیارتی تان که با اللهم صل علی علی بن موسی الرضا ... کامل می شود به نیابت از همه آنانی که به نام شما، رکعتان عشق را قامت می بندند.

خراسان جنوبی/ شماره 2504 / چهارشنبه 25 مرداد 1396/ صفحه اول و 3

http://khorasanjonobi.khorasannews.com/?nid=19610&pid=3&type=0

شهید محسن حججی، در تجلیی تازه هم به تدریس آزادگی پرداخت و هم معلم شهادت شد. او در اسارت ددان آدمی نما، ایستادگی را به همه سرو ها آموخت و با رضا به قضای شهادت، خط عاشورا را در شام، پر شکوه ترجمه کرد. محسن اما به یک باره طلوع نکرد بلکه  ریشه در تاریخی داشت که هشت سال عاشورا را زندگی کرده و 10 سال، پا به پای امام سجاد(ع) و بی بی زینب(س) رفته و ترجمان عزت و آزادگی شده بود. امروز که محسن، ورق تازه زده است بر این صحیفه ماندگار، باید ورق های پیشین را هم پر تامل ، بازخواند و به تماشای حقیقت متجلی شده در قامت آزادگان پرداخت که هرکدام به اسوه ای بزرگ تبدیل شدند تا خطاب به هر کدامشان به احترام بگوئیم؛ ایمان که در نخل وجودت قامت کشید، هزار توفان هم تو را از پا نمی اندازد چنان رشید می شوی به ایستادن که هرکس ایستادگی را تصور کند، به تصدیق سروقامتی و جوانمردی تو خواهد پرداخت. هرکس هم بخواهد، به تصدیق آزادگی بپردازد، جز قامت بلند تو تصوری نخواهد داشت، این باور من است و هزاران چون من که در لابه لای کتاب ها و خبرها، از میان کلمات و واژه ها و حروف، به فهم پرتوی از «الف» ایستادگی تو رسیده ایم و باورمان به یقین تعالی یافته است که شمایان در اسارت با معجزه آزادگی، امتداد شهادت را فرادید تاریخ گذاشتید. شما یزیدهای زمان را، ابن زیادها را، در هم شکستید. شما به هر روز اسارت، عاشورا را نشان دادید و همه شب هاتان،رایحه ای از شب قدر داشت که فرداهایش، آزمون بود و شکنجه بود و حتی مرگ. اما شما از آزمون ها سرفراز بیرون آمدید، شکنجه ها، شکست، شکنجه گر نشست، شما، اما راست قامت ایستادید تا ایران، تا تاریخ، تا قلم، به افتخار شما بایستد. شما ایستادید و ایستادگی را معنا شدید، چنان که برخی از نسل امروز در فاصله ای نه چندان دور با آن دوران نتوانند هضم کنند، مقاومت یک انسان را. وقتی برای آن ها، از صبوری شما می گوییم، می پرسند مگر می شود. وقتی می گوییم، بزرگ ترین دغدغه شما ... وقتی امام قطعنامه ۵۹۸ را پذیرفت، نه اشتیاق آزادشدن و پایان جنگ، که این بود؛ به امام بگویید، ما ایستاده ایم، بگویید به خاطر ما و آزادی ما، به دشمن امتیاز ندهند. بگویید ما شهادت را زندگی کرده ایم و این جا هم سرباز شماییم و تمام قد می ایستیم. بگویید، ما کم نمی گذاریم بگویید اگر در جبهه نیستیم، اما این جا را جبهه می کنیم. بگویید... بله، من به عنوان روزنامه نگار دفاع مقدس، شهادت می دهم که  دغدغه شما در تلخناک ترین روزها هم، شیرین کامی مردم ایران بود. برای تان از جان هم مهم تر بود که امام ناراحت نشود، حاضر بودید درهای اردوگاه، هرگز باز نشود، درهای سلول ها هم دیوار شود اما دشمن نتواند، از وجود شما برای فشار بر ایران استفاده کند. «حاضر» بودید از عرصه حیات «غایب» شوید، اما لبخندی بر لب دشمن ظاهر نشود. حاضر بودید... بله، شاید برخی ها امروز در نیابند شکوه حماسه آزادگی را، اما فردا، فردا، که تاریخ ورق بخورد، فردا، که نگاه ها به انصاف صفحه خوان تاریخ شود، همه در خواهند یافت، که شمایان «عظمت انسان» را پاس داشتید. همه خواهند فهمید، راز آزادی و آزادگی ایران را در کنار مزار شهدا، باید در نگاه شما جست که طلسم های اسارت را باطل کردید و خود به باطل السحری تبدیل شدید که دشمن را در آتش خود افروخته نشاند و شما گلستان را مترادف نام ایران نوشتید. امروز هم رسالت شما را محسن ها پرچمدار شده اند که این راه را پایانی نیست. جهاد هست، رزمنده هست، شهید هست و رسم آزادگی هم در امتداد عاشورا همچنان برقرار است.

ب / شماره 3416/ چهارشنبه 25 مرداد 1396/ صفحه اول و 3/ چ2

خراسان/ شماره : 19609/ سه شنبه ۲۴ مرداد-۱۳۹۶/ صفحه16/ بدون موضوع

عطر بهشت سرمستم می کند و دستانم در وضوی تازه و در قنوتی از حدیث سرشار، زمین و آسمان را گره می زنند و حلاوت در جان لحظه ها چنان جاری می شود که شیرین کامی، روزی همگان می شود و در هوایی چنین رنگ باران، چشم هایم دخیلتان است آقا، قبل از آن که دستانم در پنجره فولاد شما گره شود، آهوی آرزوهایم از همان لحظه نخست دامن نشین حضرت شماست، قبل از آن که، این پا، حتی به فصل بال شدن، خود را به حرم شما برساند، من نیامده، آمده ام به زیارت شما در روزی که دل ها برای زیارت خاص شما بی تابی می کنند. نیامده چشم می شوم به جمال شما، لب می شوم به زیارت خوانی شما، دست می شوم به مشبک های ضریح شما و عشق می شوم به عشق شما. اما می آیم. همین امروز و باز نگاه می شوم از دور و نزدیک به نیابت از همه آنانی که قبل از خود و حتی قبل از نگاه خود، دل خویش را به زیارت فرستاده اند و از همان دور لب به سلام شکوفا می کنند و می دانند و «تسمع کلامی» که در زیارت شما خوانده می شود قید نزدیک و دور ندارد. «ترد سلامی» هم همین طور که اگر نه این بود، «سفره سلامت» از «خانه دل» همه جمع می شد. اما شما قرن هاست قلب آهوانه ما را به ضمانت خویش از «صیاد هوا» پس گرفته اید پس می توانیم، بی هوا، هوای دوست کنیم و از دور و نزدیک به زیارت عارف گردیم و اینک این منم، من که در گستره سجاده از سحر لیمو به صبح سیب می رسم و از وضو سرشار به سماع چله نشینان انار کشیده می شوم که هر دانه اش در رقص سرخ خود هزار فرشته را دچار خویش می کند و هزار «دف» را به میهمانی «پنجه های» شیدا می کشاند و بر هزار «تار»، زخمه می زند و هزار «چشمه» را تراوا می کند و هزار «دریا» را فرمان موج می دهد و من غرق تماشای این همه شکوه شکوفا شده در خویش، عطر خدا را در کوچه های دل احساس و حس می کنم باید خود را برای «اناالحق» گفتن آماده کنم، آن هم در زمانه ای که «هوالحق» گفتن را و «حق گفتن» را کفری مسلم می دانند. حتی اگر تاوانش به معراج «دار» رفتن و بر «چلیپای» تماشا به نماز ایستادن باشد. باکی نیست. آن قدر از خدا سرشار شده ام که «کونی بردار و سلاما» را می توانم برای آتش و آب بخوانم. می توانم بی تامل به دریاها فرمان موج دهم و به موج ها امر آرامش کنم. می توانم با «کن، دنیا را ، فیکون» کنم. پس با این همه شکوه جایی برای هوا نمی ماند که هر چه بر ما گذرد جز لبخند رضایت را به لب نخواهد آورد. آقای من در این لحظه های نورانی در حرم باشم یا در هر کجای دیگر، در شعاع آفتاب شمایم و حس می کنم آن قدر بزرگ شده ام که به سر دنیا دست نوازش بکشم. آن قدر بزرگ شده ام که زمین و زمان، قادر به درک یک بخشی هم از من نیستند و «فیک انتوی العالم الاکبر» را به خوبی حس می کنم و برای مردم فریاد... .
حس می کنم زیبا ترین و قدری ترین لحظه ها هم فرا رسیده است و بهشت خود را برای زیارت زمین مهیا می کند و زمان سربرگ خویش را به یک لحظه تنظیم می کند و من ردای گل بر دوش به دیدار هزار چشمه پا می گذارم و امر «فاخلع نعلیک» کفش از پایم می کند. «وانک بوادالمقدس طوی» مرا با خدایی ترین قطعه زمین آشنا می کند. زمینی که به «سیب» دچار شده است و از دهان مردمانش عطر صلوات می تراود و درخت های سیبش هرگز زمستان را به خاطر نمی آورند و انارستانی جز فصل تماشا را به یاد ندارد و هر انارش هزار هواخواه در آینه می بیند و قلب هزار عاشق را در خود ذخیره می کند و هر سیب، تعبیر عاشقانه اشکال می شود و در کوچه های لیمو، پیران هم از جام شیدایی غزل می نوشند.حس می کنم، خدا آمده است تا آینه های جلالی و جمالی اش را یک جا به اهالی زمین هدیه کند و چنان آنان را به بسامد زیبایی دچار کند که زارعان برای کشت نکردن گل ها هیچ بهانه ای نداشته باشند و گرگ ها برای سلام به سلامت یوسف نیز هم ....و یوسف ها نیز هر روز لااقل پنج وعده از کوچه های کنعان بگذرند. چشم در چشم یعقوب سرود بخوانند و پشت سرش به نماز ایستند. حس می کنم باید دوازده ستاره به سجده یوسف زیبا شوند و ترنج ها، دف ترین فصل روزگار خویش را آواز کنند و دف ها بر فراز گلدسته ی دست ها و پنجه ها شکوفا شوند.حس می کنم در همین حوالی یوسف دل خود را در جیب روی قلب بنیامین خواهد گذاشت تا ماموران او را به جرم سرقت قلب عزیز مصر به دارالعماره بکشانند... و ما بنیامین وار به دارالعماره شما آقا که دارالقرار عاشقان است آمده ایم تا بمانیم، حتی آنان که به جبر روزگار می روند باز مانده اند در فصل زیبای زیارت شما که جان را جلا و ما را عزت می دهد.

خبرگزاری رضوی/ سه شنبه ۲۴ مرداد ۱۳۹۶ ساعت ۰۰:۲۱/چ2

http://farhangrazavi.ir/fa/doc/note/16319/

در شکوه شهادت محسن حججی؛

چشم ها، صداقتی دارند که هیچ قدرتی نمی تواند تکذیب شأن کند حتی آن ها که در تکذیب روز روشن هم مهارتی چنان داشته باشند که بسیاری را با خود همراه کنند! زبان را به هزار گونه می شود چرخاند و ایضا دوربین و قلم را، چنانکه چرخانده اند و جهان را هم با آن چرخانده اند اما چشم ها نمی توانند دروغ بگویند. زبان صدق دارند، حتی فرقی هم نمی کند در کاسه سر یک قهرمان باشند که به نگاهی، بلند ترین خبر جهان را رقم می زند یا در کاسه سر « ضد قهرمان» که ترس و زبونی را عیان می کند ، لذا من با تجربه ۲۵ سال کار رسانه، چشم ها را صادق علیه پیام رسان عالم می دانم و معتقدم باید به چشم ها نگاه کرد و پیام را گرفت و با هزار تاکید می گویم؛ رسانه فقط در ساختار آکادمیک آن خلاصه نمی شود حتی می توان گفت؛ برای رسانه داشتن ، همیشه نیاز به بنگاه های عریض و طویل نیست. گاهی یک فرد و حتی گاهی یک "نگاه"، گاهی یک "کنش" و گاه نیز یک" واکنش" کار چند تیم حرفه ای را انجام می دهد در خلق و انتقال پیام. گاهی "دو چشم معصوم"، بی صدا، بلند ترین و اثر گذار ترین پیام را خلق و خود رسانه انتقال آن نه فقط به جامعه امروز که به تاریخ می شوند. به باور این قلم،  چشمان" محسن حججی "، شهید مظلوم دفاع از حرم، از جمله  نگاه های راه نما و البته راهگشایی است که بعد این ، در شمار رسانه ها خواهد درخشید و پیام حقیقت را مدام فریاد خواهد کرد. زبان بیان ما را بسیاری در نمی یابند که زبان، نیاز به ترجمه دارد اما زبان نگاه " دو چشم معصوم" را همه دنیا می فهمند بی آنکه نیاز به ترجمه داشته باشد. از دو چشمه این چشمان ، پیام هایی زلالی می جوشد که هویت دشمن را عریان تر از همیشه بیان می کند و در جریان خویش به همه سو، نقاب از چهره شان برمی گیرد تا دنیا بداند، این کافر کیشان هستند که فتوای تکفیر جهانیان می دهند و آدم می کشند.
من ، نگاه "شهید محسن حججی" را ، صریح ترین  پیام و فراگیر ترین خبر جامعه انسانی می دانم که در شمار خبر های جاودان جهان خواهد ماند  همان طور که بسیاری از "عکس- خبر"های دیگر در تاریخ مانده است و به رسوایی ظالمان، همچنان سخن می گوید.
عکس چریک ویتنامی و افسر هفت تیر کش آمریکایی، تصویر قربانیان شیمیایی حلبچه، سیمای محمد الدوری، کودک گرسنه آفریقایی و عقاب منتظر ، کودکان در صف زنده به گور شدن عراقی، و...و حالا عکس "آن دو چشم معصوم" محسن ، که جهان را به محکمه خواهد کشید که با جنایت پیشگان داعش چه می کنید؟ با تیفوس تروریسم که پنجه در رخ جهان می کشد چه می کنید؟ باری ، روز خبرنگار گذشت اما خبر "دوچشم معصوم" همچنان تازه می ماند تا جهان را به تصمیم تازه برساند برای جنگ تمام عیار با تروریزم.
فقط خدا کند ما بتوانیم این پیام را آنگونه که باید به افکار عمومی جهان برسانیم. قطعا فضای مجازی ، در کنار رسانه های رسمی می تواند این کار را انجام دهد.
میتوانند با بسیج همه ظرفیت ها کاری کنند که مردمان آزاده جهان خود به مقابله با این بیماری هولناک برخیزند. می توانند با رساندن تصویر محسن ، قبل از شهادت، با آن نبوده و آرامش، کاری کنند که داعش با شتاب بیشتری به پایان مکتوم خود برسد. روضه این چشمان می تواند چشمه های آسمان را هم باز کند تا چنان ببارد خشم خدا را که از دشمنان مردم ، نشانی نماند. چشمان معصوم محسن هزار گره را می تواند باز کند و دست های تنها را می تواند به هم افزایی برساند تا زمین را از لوث پلیدی ها پاک کنند. این چشم ها، کارستان خواهد کرد، مطمئنم، شما هم یقین کنید پایان داعشیسم و تکفیر نزدیک است. این خبر صادق را می شود از آرامش آن دو چشم معصوم و هراس مضاعف شده چشمان نواده تیغ به دست شما فهمید. و...الیس الصبح بقریب؟

خبرگزاری موج / کدخبر :: ۱۷۶۸۴۹ /سه شنبه ۱۳۹۶/۰۵/۲۴ ۱۱:۱۱:۵۸ 

http://www.mojnews.com/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%AE%D8%B1%D8%A7%D8%B3%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D8%B6%D9%88%DB%8C-74/176849-%D8%AF%D9%88-%DA%86%D8%B4%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%B4%D8%AF

درد نوشته ای برای خبرنگارعکاس جاویدالاثرکاظم اخوان؛

در روزهایی که به عظمت یاد شهید محمود صارمی، شهید فرامرزی انقلاب، به نام خبرنگار، بر تقویم نشسته ، ما جماعت رسانه ای به چشم می آییم و از هرسو، اهل فتوت به خدا قوتی ما آمدند و می آیند. ما به روح محمود، صلوات از پی سلام نثار می کنیم اما یک سلام هم به عنوان بدهکاریی بزرگ بر ذمه ما مانده است. 

سلام به مردی که خط روشن رسانه انقلاب را تا لبنان هم ادامه داد. مردی که نامش به مقاومت، روح می دهد. مردی به نام کاظم اخوان و من امروز به نیابت از همه خبرنویسان و خبرخوانان به قضای این سلام، قلم می زنم؛ سلام «کاظم»! این درست که نشانیت را ندارم تا به دیدارت بیایم، اما می توانم سلام کنم. سلام مثل ضمیری است که مرجع خود را پیدا می کند و این سلام بر شانه نسیم صبا به حضورت می آید، حال شهید شده یا بر صراط شهادت راست قامت ایستاده باشی فرقی نمی کند به هر حال تو نشانه خدا هستی، از تبار مردانی که پا به راه حق می گذارند و خود نشانه راه می شوند. سلام «کاظم»، این سلام با یک دنیا شرمندگی همراه است، همشهری امام رضا(ع)! تو «اخوان» هستی و برادر همه ما، برادر همه مومنانی که در صراط حق بر مدار ولایت پا به راه شهادت می شوند. تو برادر همه ما هستی از هزاره های پیش تا هزاره های بعد، تو برادر ما هستی، یوسف گونه ما، اما ... شرمنده ایم «کاظم اخوان»، برادری ما انگار از جنس برادری برادران یوسف بود که تو را به چاه غفلت انداختیم و خیلی هامان فراموش مان شد که این کشور، این دیار، یک ستاره به اسم «کاظم اخوان» هم دارد. روز خبرنگار آمد و گذشت و ما تو را ندیدیم. انگار شیطان غفلت، برگه های سبز یاد تو را از تقویم خاطرات مان، حتی، دیوان غزل هامان، حتی از یادگاری لحظه هامان، دزدید و رفت. یادمان شد تو یادگار خدایی و تو را باید به یاد آورد مثل همه شهیدان تا به خدا رسید اما ... کاظم عزیز! شرمنده ایم و این چند خط هم شرح همان شرمندگی است که از سوی خود و همه همراهان می نویسم. ما تو را به چاه انداختیم اما حضرت خداوند تو را بر جاه و جایگاه نشاند و جلال و جبروت بخشید، حالا جلال شهادت یا جبروت مقاومت و جهاد، فرقی نمی کند، این هر دو نوری است که از یک چشمه می تراود و عطری است که از یک باغ شامه ها را می نوازد. «کاظم» عزیز، «اخوان» بزرگوار، تو برای ما، بوی جهاد و شهادت می دهی و عطر ناب شهید چمران با توست. تو تنها قامت به جهاد رشید نمی کردی بلکه با دوربین خود با ثبت لحظه ها، به جهاد، ماندگاری هم می بخشیدی. جبهه های ایران، نفس پاک تو را در عطر انفاس قدسی چمران توأمان به یادگار دارد و تاریخ، چهره ملیح تو را در کنار تصویر نورانی، «حاج احمد متوسلیان»، «سیدمحسن موسوی» و «تقی رستگارمقدم»، به حافظه خویش سپرده است که خط عشق و شهود را تا لبنان، تا دیار ابوذر ادامه دادید و بر همان عهد و پیمان ابوذری، «جاویدالاثر» شدید! کاظم عزیز، ما را ببخش، ما ساکنان وادی  غفلت را ببخش، که تو را از یاد بردیم. حال آن که تو همواره به یاد ما هستی، ما را ببخش که تو را به چاه فراموشی افکندیم، اما خداوند تو را به اوج رساند و تو در اوج برای ما دعا کردی. کاظم عزیز! این نامه را می نویسم، پشت پاکت نشانی ندارد، برای ارسال اما مطمئنم به دستت می رسد. پس می نویسم، به نشانی بهشت خداوند برسد به دست کاظم اخوان....

ب /  شماره 3413 / یکشنبه 22 مرداد 1396/ صفحه اول و 3

برای "چشمان معصوم" شهید محسن حججی؛

تفنگت از صدا افتاد، اما نگاهت همچنان پر صداست محسن! چنان پر صدا که عالم را خبر خواهد کرد از ظلمی که بر انسانیت می رود.چه ظلمی از این بالاتر که مردمان را به تکفیر نیش زنند و تیغ جهالت بر حلقوم انسانیت کشند؟ شاید تفنگ تو اگر تا همیشه هم می غرید، جز تعدادی از "مرگباوران زندگی سوز" را به خاک مرگ نمی کشاند اما چشمانت، اما چشمان معصومت را چنان قدرتی است که حتم دارم نه تنها مچ تکفیر و ترور را خواهد خواباند که پشت " پرده نشینان جنایت" را هم خواهد شکست. همان هایی که "کادوی مرگ" به جهان می فرستند. همان هایی که تیغ تکفیر را تیز می کنند. همان هایی که تفنگ دست دیوانگان می دهند. نگاه تو همه آن ها را خواهد شکست حتی اگر هزاران بمب اتم داشته باشند. حتی اگر صدها میلیارد "مرگ افزار" بخرند. برد همه سلاح ها، حد پایانی دارد اما "صلح  و صلاح چشمانت" بردی بی نهایت دارد و همه "سلاح ها" را از نفس خواهد انداخت. مگر خون همیشه در جوش عاشورائیان، اثری از یزید گذاشت که ادامه دهندگان عاشورا، از "نسل ابوسفیان" نشانی بگذارند؟ نه، مطمئنم که کار داعش را چشمان تو به آخر می رساند. مثل روز برایم روشن است که " شب داعش" به سحر پیروزی حق، نزدیک و نزدیک تر می شود و پایان این شب سیاه و نفرت انگیز را صبحی صادق است که به برکت چشمانت، خیلی زود ، برخواهد دمید.

تفنگ ها، همه تفنگ های جهان، روزی از نفس خواهد افتاد اما چشمان معصوم تو، به جهان نفس خواهد داد. تروریست ها و تروریزم به پایان خواهند رسید، اما از چشمان تو چشمه های نوری جوشیدن گرفته است که خشکسالی زمین را هم  جواب خواهد داد و فراتی خواهد شد که پیغام عاشورا را عصر به عصر و نسل به نسل خواهد رساند تا زمین بر مدار حسین(ع) به قرار آید. آرامش چشمان تو، یقین تراوا در نگاهت، عالم را قرین آرامش خواهد کرد و انسان را به ایمانی مضاعف خواهد رساند. من مطمئنم که این حقیقت، رخ خواهد داد چنانکه از باطل ، اثری هم نماند...

حیات / تاریخ انتشار:شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۶

http://hayat.ir/fa/135370/

یک روزنامه نگار دفاع مقدس در گفتگو با حیات:

جنگ ما تمام نشده، فقط جبهه تغییر کرده است، این باور خیلی ها از نسل دفاع مقدس است که امروزه، بی نام و بی نشان در کوچه های شهر و روستا و در کنار من و شما زندگی می کنند. آنان هنوز خود را در جبهه احساس می کنند و برای خود ماموریت دفاع از سرحدات فرهنگی، اقتصادی، علمی و... کشور قائلند. از این جماعت که نه تنها خود را طلبکار نمی دانند که هنوز نسبت به ایران و انقلاب و اسلام بر ذمه خود احساس سنگینی دینی بزرگ دارند، گروهی، راه به رسانه برده اند.

خراسان جنوبی / شماره : 2497/ سه شنبه ۱۷ مرداد-۱۳۹۶/ صفحه5/ فرهنگ

http://khorasanjonobi.khorasannews.com/?nid=19603&pid=5&type=0

ب / شماره 3408 / سه شنبه 17مرداد 1396/  صفحه اول و3/

 حرمت امامزاده - در گام نخست - با متولی آن است. این واقعیت به ضرب المثل در آمده در زبان شیرین فارسی است که بارها و بارها شنیده‌ایم اما اینکه چقدر باور کرده‌ایم و به عمل در آورده‌ایم مسئله‌ای است که نیاز به کاوش دارد. البته نه چندان عمقی که نیاز به کارشناسان خبره باشد، همین ما مردمان عادی و عامی هم می‌توانیم در یابیم که هر کداممان چقدر شان خود را حفظ می‌کنیم. همین تلگرام می‌تواند نشان دهد ماجرا را که برای خود چقدر احترام قائلیم بماند اینکه هویت ملی و شان مسئولیتی ما در رفتارمان صاحب چه اعتباری است. ماجرای سلفی گرفتن برخی نمایندگان مجلس با خانم موگرینی هم از این زاویه قابل بررسی است. باید از حضرات پرسید که خود را در چه سطحی می‌دانند و آن خانم دیپلمات را صاحب چه شوکتی که چنین خود را به آب و آتش می‌زنند تا در کنار او عکس بگیرند؟ حداقل به فکر شخصیت نمایندگی می‌افتادید و حریم قائل می‌شدید برای خود. ناسلامتی شما نمایندگان ملتی هستید که در همه تاریخ، سر به آسمان می‌ساید. شما نماینده مردمی هستید که جز در برابر خدا، سر خم نمی‌کند. مردمی که به غرور و عزت با شاه اروپا هم پالوده نمی‌خورد آن وقت شمایان.... تمام قد، به عذر خواهی برخیزید و این قصور را با پوزش از محضر مردم، آن هم با صدای بلند، جبران کنید. بعد این هم یادتان بماند در دوران نمایندگی دیگر "خودتان" نیستید که صاحب اختیار خویش با شید. "نماینده مردم" هستید و شان خود را از آن‌ها می‌گیرید، پس مراقب باشید و حرمت این حریم واجب‌الاحترام را نگهدارید. نگوید کسی که من خود خواسته‌ام که در این میان "خود"ی وجود ندارد و اگر شانیت حقوقی‌تان نباشد، حوالی موگرینی هم اجازه نمی‌یابید رد شوید چه رسد که با او سلفی بگیرید. این شان هم امانتی بس سنگین است که باید همه حواس‌تان به آن باشد.این را از این خبرنگار غریب – در آستانه روز خبرنگار- هدیه بگیرید و دیگر مرتکب رفتاری چنین نشوید که پاسخش را از مردم خواهید گرفت. مردم هم نسبت به حرمت‌ شان خویش بسیار حساسند. آنان که این روز‌ها در فضای مجازی، کلمات را به انتقاد کنار هم می‌گذارند نه مخالف شمایند و نه حتی رقیب بلکه بسیارشان، همان‌هایی هستند که به شما رای داده‌اند اما امروز شما را به نقد می‌نوازند تا دیگر کسی حرمت مردم را نسیه به حراج ندهد. البته مخالفان شما هم گرد و خاک به راه انداخته‌اند اما آینه خبرنگار، در هیاهوی سیاسیون، غبار نمی‌گیرد، در آن بنگرید و رفتار خویش‌ را اصلاح کنید. این برای همه بهتر است.

جمهوری اسلامی/ شماره 10938/ دوشنبه 16 مرداد 1396 / صفحه2

http://jomhourieslami.net/index.php?year=1396&month=05&day=16&category=2&#

دیپلماسی ایرانی/ http://www.irdiplomacy.ir/fa/page/1970731/

پارسی پو / http://parsipoo.ir/news/15020478001648554/

ب / شماره 3407 / دو شنبه 16مرداد 1396/  صفحه اول و3/

خراسان / شماره : 19601 / يکشنبه ۱۵ مرداد-۱۳۹۶/صفحه 16/ بدون موضوع

ب- ا- شماره 35/ 12 مرداد 1396/ صفحه اول/چ2

تابناک / کد خبر:۴۷۲۳۶۶ / تاریخ انتشار:۱۳ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۰:۵۲/چ2

http://www.tabnakrazavi.ir/fa/news/472366/

خبرگزاری رضوی/ جمعه ۱۳ مرداد ۱۳۹۶/ ساعت ۲۲:۳۲/چ2

http://farhangrazavi.ir/fa/doc/note/15607/

توسعه هر منطقه از شاهراه اقتصاد می گذرد و پر بیراه نیست اگر بگوییم حیات هر دیار هم رهین اقتصاد است که اگر پویا باشد ، زندگی هم رونق می یابد و اگر_ خدای نکرده_ دچار چالش شود، مشکلات رو به افزایش خواهد نهاد و چون بیماری، با هزاران ویروس برزندگی هجوم خواهد آورد. برای فرار از فضایی چنین هم توجه داریم که سرمایه باید در زمین بنشیند تا توسعه شانه به شانه پیشرفت از زمین برخیزد. خب سرمایه هم مثل آب است که مسیر خود را پیدا می کند و انسان اگر می خواهد شیب آن را به سوی دیگری تنظیم کند باید زیرساخت آن را فراهم آورد چنانکه کشاورزان به هزار زحمت،با کشیدن لوله و یا حفر کانال و آبراه ، آب را به مسیری که می خواهند هدایت می کنند. برای سرمایه هم عقلای قوم با کلان نگری زیرساخت ها را مهیا می کنند و خط سرمایه را تا منطقه ای که می خواهند را بر اساس نقشه راه ، می کشند چنان که امروز در الهیه شاهد ماجرا هستیم و بستر را برای رونق، فراهم می بینیم. بازار ، باری به هرجهت در درازای خیابان شکل نگرفته است بلکه هدفمند دارد مجتمع های تجاری شکل می گیرد که در تراز استاندارد کشور های پیشرفته تعریف و زندگی را تسهیل می کند. مجتمع هایی که نه تنها نیاز اهالی محل را تامین می کند که فضا را برای رشد « گردشگر تجاری» هم فراهم می کند و همان طور که مردم از اقصای شهر خود را به بازار فردوسی و سپاد و الماس شرق می رسانند دور نباشد که مسیر ها به مجتمع های جوان و کامل این منطقه هم پر تردد شود و تابش الماس غرب از دیگر جاها پیشی بگیرد.این هم شدنی است، مطمئن باشید یکی از دلایل آن هم ظرفیت آماده و استعداد بکر منطقه است و نگاهی کلان که فرداها را دیده است مثل همین مولفه های دسترسی آسان،ظرفیت معابر، وجود پارکینگ و... که در الهیه فرصت است و  در دیگر مناطق گاه به دغدغه تبدیل می شود. اگر در دیگر جاها، جانمایی مجتمع ها، پس از ساختن شهر اتفاق افتاده _ که در بشتر مجتمع ها همین گونه است _ در الهیه، اول مجتمع ها بر اساس طرح جامع شهرسازی، جانمایی و خود به ظرفیتی در خدمت توسعه تبدیل شده است. مجتمع هایی که هم برای فروشندگان امن و سلامت است و هم برای مشتریان از آسیب های بازار های رها و خطی، در امان است چه ما کمتر شاهد حوادثی چون سرقت و زور گیری و مزاحمت در مجتمع های تجاری هستیم حال آنکه در بازار های خطی، کم از این آسیب ها ندیده ایم که راهی صفحات حوادث روزنامه ها و اذهان مردم شده است. کم نخوانده ایم از زورگیری، از حمله به مغازه، هجوم به مردم و.... اما با ساختن مجتمع های تجاری، این معضلات به حد اقل می رسد و در کنار این حسن با حسن دیگری هم مواجه منی شویم و آن اینکه مشتری برای تهییه بسته مورد نظر خود از این خیابان به آن خیابان نخواهد رفت بلکه می تواندهمه آن ها را در چند مغازه کنار هم تهیه کند و صرفه آن را هم در قیمت و مهمتر از آن در زمان و وقت خود خواهد دید.باری، شهری که رو به فردا دارد و برای این نیز طرح ها در انداخته است به نتیجه هم خواهد رسید و دور نباشد که خورشید توسعه مشهد از غرب طلوع کند.....

خراسان / شماره : 19599/  پنج شنبه ۱۲ مرداد-۱۳۹۶/ صفحه12/ نگاه نو

http://khorasannews.com/?nid=19599&pid=12&type=0

بازار باید هویت داشته باشد. بازاری هم باید هویت داشته باشد. هویت هم نه فردی ،که جمعی شکل می گیرد. برای این هم باید مجتمع بود. یکجا بودن هویت را شکل و جهت می دهد. وقتی می گویند بازار تهران، دقیقا یک جغرافیای فیزیکی و معنایی را اراده می کنند و می فهمیم. آن وقت دنبال مغازه های پراکنده در دوسوی خیابان نمی رویم بلکه آدرس در دست راهی بازار می شویم. وقتی می گویند بازاز فرش فروش ها، بازارلوازم خانگی و.... نیز ناخود آگاه در ذهن ما همانی نقش می بندد که باید؛ مجتمعی که از فرش فروشی های متعدد و برند های متنوع وطرح و نقشه های گوناگون .بله منظور از بازار، اجتماع اعضای یک صنف است که در یک مکان، صفر تا صد نیاز مشتری را در آن حوزه تامین می کنند ودر کنار این مدیریت قیمت و عرضه هم امکان پذیر است. این اجتماع هم هویت پیدا می کند و اهل خود را هم گرد می آورد تا جایی که سوای کار اقتصادی و خدماتی، هویت اجتماعی و حتی فرهنگی هم  پیدا می کند. در شهر هم فراوان می بینیم تکیه مثلا قماش فروش ها ، حسینیه خیاط ها، حسینیه طلا فروش ها، مسجد فرش فروش ها و....که هر کدام در گوشه ای از شهر، ماموریت اجتماعی و فرهنگی خود را به انجام می رسانند و هر کدام نیز به یک کار خاص شهره اند مثل حسینیه خیاط ها که به برگزاری جلسات قرآنی شهره است و آن دیگری، جلسات روضه خوپانی محرم و صفرش همنیشه به راه است. از سوی دیگر ، هم نشینی همکاران، هم دل ها شان را به هم نزدیک می کند و هم آنان را پای کار یکدیگر و مردم می آورد. بارها خوانده ایم و شنیده ایم که اهالی یک بازار، دست همکار گرفتار و ورشکسته خود را گرفته اند و دیده ایم در جمع خود به اقدامات عام المنفعه پرداخته و گره های زیادی از مشکلات شهر و شهروندان را گشوده اند. زمان دفاع مقدس هم این نقش آفرینی در اوج بود و هر صنف، برای خود ماموریت ویژه قائل بود تا جایی که هیچ گروهی سنگرشان خالی نبود. این همگرایی و هم افزایی، نتیجه شکل گیری آن هویت ویژه است که از طریق یک جا نشینی و همسایگی کاری شکل می گیرد که می توان گفت با بازار های خطی و مغازه های منفرد و بی ارتباط با دیگری، کمتر می توان به آن دستاورد ها رسید . به نظر این قلم، مجتمع های تجاری با استاندارد های امروزین و فرهنگی که ریشسه در گذشته های دور دارد ، امروز هم می تواند علاوه بر ماموریت اقتصادی، نقش اجتماعی خود را هم ایفا کند و به یک ظرفیت فعال در خدمت تعالی جامعه تبدیل شود. افقی چنین روشن هم می طلبد که در مناطق مستعد، به مجتمع هایر تجاری، ویژه توجه شود تا با دستاورد های ویژه، نقش پر رنگ خود را در فرایند های اجتماعی هم ایفا کند ان شاالله

خراسان / شماره : 19599/  پنج شنبه ۱۲ مرداد-۱۳۹۶/ صفحه12/ نگاه نو

http://khorasannews.com/?nid=19599&pid=12&type=0

خراسان جنوبی / شماره : 2491/ سه شنبه ۱۰ مرداد -۱۳۹۶/ صفحه 7/ گزارش

دخیل حرم عشقیم یا امام رضا(ع)؛

ما را با امام رضا(ع) حکایتی است عجیب و البته عزیز.مثل همان قصه آهو و شکارچی و ضمانتی که تا همیشه ماند. صیاد پذیرفت و آهو رفت و برگشت تا نقش مثبت همه قصه ها شود. از آن روز به بعد، چشم آهو، زیباتر در دیده و دل نشست تا حتی چشم نگار را هم بدان تشبیه کنند.چه تشبیه قشنگی! ما هم زندگی خود را آهوانه می خواهیم با ضمانت نامه ای که امضای حضرت رضا(ع) داشته باشد.می خواهیم کسی ما آدم ها را از سنگلاخ های عصر آن به سلامت عبور دهد. ما قصه آهوانه فراوان داریم. یکی اش هم این ماجرای درس آموز...

از اعتیاد تا دکتری

پدر دستم را گرفت – حوالی سقاخانه اسماعیل طلایی - و رو کرد به ضریح آقا و شروع کرد به سخن گفتن. گویی امام را می دید؛ آقاجان! غریبم و در این دیار کسی را ندارم، بچه ام را به خود شما می سپارم... امانت است آقاجان و امین تر از شما تاریخ هم سراغ ندارد. این ها را گفت پدر و رو کرد به من و اطمینان داد؛ این هم از حامی و ضامن و امین، تو را سپردم به دست کسی که باید! من آن روز معنای حرف های پدر را درنمی یافتم، مگر چند سالم بود! چیزی حدود ۱۲ سال، یک بچه ۱۲ ساله چقدر درک دارد مگر؟ پدر اما با همه ایمانش حرف هایش را به امام زد، دست بر سینه خداحافظی کرد و رفت و من ماندم و یک شهر و یک دنیا تنهایی و در خودم گم شدم. روزها از پی هم آمدند و من هم همبازی روزها بزرگ شدم، درس می خواندم و نمی خواندم به هر شکل دیپلم گرفتم اما...

دیگر تنها نبودم، رفیق داشتم، جورواجور، رنگارنگ و آخر خاکسترنشین همین رفقا شدم و به ورطه اعتیاد افتادم، روزهایم مثل شب شد و شب هایم بی امید سحر، هر روز بدتر از دیروز می شدم و چنین بود که هم امروز را باختم و هم فردا را، هم سلامت را و هم حیثیت را. شدم یک بازنده تمام عیار که زندگی خود را هم باخته است، کسی تحویلم نمی گرفت، از مشهد هم رفته بودم و در یک روستای دوردست و دور از چشم روزگار می گذراندم تا این که یک روز پیرمرد روحانی روستا، دست برشانه ام گذاشت و به حرفم گرفت و حرف هایش رسید به ماجرای حضرت یوسف(ع) وزندان و ۷ سالی که به عقوبت حرفی که پس از تعبیر خواب ساقی آینده حاکم مصر زد و گرفتار آمد. حرف های پیرمرد انگار بیدارم کرد آن هم پس از ۷ سال. یادم آمد همه چیز و روز بعد راهی مشهد شدم، با دستی خالی و دلی پر و چهره ای شکسته... مستقیم هم خود را به حرم رساندم و قبل از من

اشک هایم سلام دادند به آقا و همان جایی که سالیان دور پدر دستم را گرفته بود ایستاده بودم و می گفتم و می نالیدم که آقاجان! غافل شدم از شما، ازخود، نالیدم و نالیدم و نالیدم و نشستم - نه، افتادم - حرف پدر را زمزمه کردم وباز هم گریستم و... سبک شدم انگار دستی زیر بغلم را گرفت و بلندم کرد، انگار پس ازسال ها طلوع را حس می کردم انگار... نمازی خواندم و زیارتنامه ای واز حرم بیرون آمدم با احساسی دل نشین، من خود را به امانت دار رسانده بودم، به حامی، به ضامن و وقوع یک اتفاق را در خویش احساس می کردم و...

دوباره شروع کردم. هر روز صبح به زیارت می آمدم و کارم را شروع می کردم،درس می خواندم، خودم را اصلاح می کردم و در وزش نسیم لطف امام رضا(ع) رسیدم به امروز و این جا. درس خواندم، قرآن را حفظ کردم، دکترا گرفتم و هر آن چه

را باخته بودم به حرمت امام رضا(ع) چند برابر پیدا کردم و... این ها یک شبه «اتوبیوگرافی» بود، یک سرگذشت نوشت که البته او روایت می کرد و من می نوشتم. وقتی گفتم نامت را بنویسم، خندید و گفت، نه! اسم اگر بیاوری حداکثرمی شود ماجرای یک نفر، اسم نگذار تا درسی باشد برای همه کسانی که گذشته من،شرح امروزشان است، شاید تلنگری باشد تا به حرم بازگردند، شاید کسانی که دچار فراموشی شده اند به یاد آورند که این جا حرم امنی است که هر کسی بدان پناه آورد، به رستگاری می رسد، آدم، آهو و کبوتر هم فرقی نمی کند، هر کسی به اندازه ظرف خود برمی دارد، التجا که آوری، از غفلت که بازگردی دستت را می گیرند و به اندازه افق نگاهت، ملک وجودی ات را توسعه می بخشند، «یوسف» باشی عزیزمی شوی و... او گفت حالا شاگردانم را، فرزندانم را و هر کس در شمول به اصطلاح «من بلغ کتابی» می گنجد را می گویم، خود را به امام بسپارید، خودتان را به حرم گره بزنید. کاری کنید که آغاز و انجامتان حرم باشد.

مراقب امانت باشیم

حجت الاسلام والمسلمین حاج محمد الهی خراسانی، درباره گفته های آقای دکتر ما می گوید: چه کسی امانت دارتر از امام رضا(ع) و چه امانتی بزرگ تر از انسان، ایمان انسان، جان انسان، سلامت انسان، هم کار خوبی است این «امانت سپردن» و هم مبارک جایی است برای امانت و هم امین بزرگی است. منتهی باید حواسمان باشد که وقتی فرزندمان را، خودمان را به امانت می سپاریم، نگذاریم امانت سوزها بدان هجوم برند. نمی شود دخیل بست و رو به راه دیگر رفت، چنان که نمی شود ازخدا آمرزش خواست و باز به گناه برخاست، استاد الهی خراسانی هوشیارمان می کندکه باید «با توکل» زانوی اشتر را بست. باید بیمه کرد و از حوادث بیمه سوز اجتناب ورزید. چنان که برای حفظ سلامت باید از آلودگی ها پرهیز کرد.

استاد امانت سپردن خویش وفرزندان خویش و... را کاری نیکو می داند و می گوید: ما امام را حجت خدا می دانیم و به دنبال امانت گذاری نزد او هستیم در آموزه های دینی نیز به این اشاره شده است و در نمازی که قبل از سفر توصیه شده است می خوانیم «اللهم انی استودعک الیوم نفسی و اهلی و مالی و ولدی و... »که می توان چنین ترجمه کرد که؛ خدایا امروز به تو می سپارم خود و خاندانم و مال و فرزندانم وهر که را به طریقی از من است، حاضر و غایبشان را. خدایا ما را به حفظ ایمان حافظ باش و از ما محافظت فرما. خدایا ما را در حمایت رحمتت قرار ده و فضلت را از ما مگیر، ما تنها به جانب تو راغبیم. خدایا از رنج سفر و اندوه بازگشت و بدی دیدار،در خاندان و مال و فرزند در دنیا و آخرت به تو پناه می بریم خدایا به تو رو

می کنم و در این رو کردن، خواستار خشنودی و تقرّب به سوی توام، پس مرا به آن چه از تو و اولیایت آرزو می کنم و امید دارم برسان، ای مهربان ترین مهربانان.پس اگر همه جانبه رو کنیم به حجت خدا، خدا هم همه جانبه ما را تحت حمایت قرار می دهد. اصلاً «افوض امری الی ا...، ان ا... بصیر بالعباد»، اشاره روشنی به همین مسئله است. از امام صادق(ع) نیز نقل شده است که؛ در شگفتم از کسی که با او مکر و نیرنگ شده است، چگونه به این سخن خداوند «و اُفوِّضُ أمری الَی ا... اِنَّ ا... بصیرٌ بالعباد» پناه نمی جوید؟! بله، امانت دار خوبی است. ما هم اعتماد می کنیم به خوبان، به خوبی که حجت خداست و اسوه خوبی. حیف است در شهری که امام رضا(ع) هست به سراغ دیگری برویم...

کنار دریای نور

استاد الهی خراسانی، می گوید و می گوید و پنجره ای فراروی نگاهم باز می شود و به یاد چهره نورانی آیت ا... صفایی حائری یا همان «عین . صاد» خودمان می افتم که همه چیز را ذیل نگاه و کرامت و امانت داری امام رضا(ع) معنا می کرد، اصلاً بخش زیبایی از حیات طیبه او به سفرهای مشهد تعلق داشت. چرا که پایان ماه و اول ماه بعد خود را به مشهد می رساند.

می گفت: اگر جسم با ۲ روز حمام نرفتن بو می گیرد، روح با یک نیت بد سیاه و کدر می شود. به همین خاطر به امام رضا(ع) پناه می برد که در زیارت یک شنبه حضرت زهرا(س) آمده است: «انا قد طهرنا بولایتهم»؛ ما با ولایت آنان تطهیر می شویم. می گفت: زیارت امام رضا(ع) مثل حمام است و با این نیاز به درگاه امام می شتافت.

روزی یکی از دوستان مشهدی گفته بود: بیایید منزل ما خالی است. ایشان از آدرس خانه آن جوان پرسید و پاسخ شنید که مثلاً: نخریسی! فرمود: دور است. من جایی دور و بر حرم می خواهم. پرسیدند: چرا این قدر نزدیک؟ فرمود: آخر آلوده ها لب حوض می نشینند!

آن قدر یقین به رأفت و دست گشایشگر آقا داشت که وقتی گدایی در نزدیکی حرم امام رضا(ع) از او چیزی خواست، با آن همه دست و دل بازی محل نگذاشت و اعتنایی به او نکرد... و وقتی اصرار فقیر را دید، فرمود: بی سلیقه ای! آدم در کنار دریا از یک پیت حلبی آب نمی خواهد!...

نوع نگاه استاد و برخورد او، بر همه مخاطبی تأثیر می گذاشت و من مطمئنم از این پس آن سائل هم وقتی چشمانش به گنبد طلایی حضرت بیفتد، درخواهد یافت، نباید به سوی آدم های دیگر حتی اگر «مطلا» باشند دست دراز کند، بل او و همه ماها باید پنجه در خرمنی زنیم که خورشید هم از آن خوشه برمی گیرد و باید بخوانیم صلوات خاصه را که خورشید و ماه و کهکشان ها می خوانند؛

اللهّمَ صَلّ عَلی عَلی بنْ موسَی الرّضا المرتَضی الامامِ التّقی النّقی و حُجَّتکَ عَلی مَنْ فَوقَ الارْضَ و مَن تَحتَ الثری الصّدّیق الشَّهید صَلَوةَ کثیرَةً تامَةً زاکیَةً مُتَواصِلةً مُتَواتِرَةً مُتَرادِفَه کافْضَلِ ما صَلّیَتَ عَلی اَحَدٍ مِنْ اوْلیائِکَ.

و یادمان باشد، زیارت اگر تنها رقص لب ها باشد، لب جانمان از این «یم» جز به اندازه «نم» برنمی گیرد، از این دریا کسانی «مروارید» می گیرند که باور کنند همه خوبی ها از این آستان است و زیارت برایشان عرضه خویش و باورهایش در محضر امام باشد، آن گونه که در عصر ائمه مردم به محضرشان می رفتند و ایمان خویش را عرضه می کردند، تا امام به تأیید یا تصحیح آن بپردارند، خب امام که در باور ما ماناست و در زیارتنامه ها می خوانیم اشهد انک حی مرزوق.

پس حالا هم زیارت ما نزد امام زنده باید درس پس دادن و درس گرفتن برای فردا باشد، پس وقتی بر آستان آقا لب به سماع شهادت می آوریم که «اشهد انک تسمع کلامی و ترد سلامی...» باید احساس حضور، لبریزمان کند تا زیارت در ما جاری شود و ما را به «مقام زائر» مبعوث کند.

زائر و آینه

مقام زائر هم آن گونه که حجت الاسلام و المسلمین حاج علی اکبری می گفت، «مقام آینه» است؛ بگیرد و بدهد، نقش واسطه داشته باشد میان دریای نور و زمین های دورتر، میان دریا و چشمه های دورتر، میان حرم و آدم های دورتر. او اضافه می کرد افتخار مشهدی، افتخار زائر، توزیع محبت و سلام امام است به همه عالم و این خوش سعادتی است که نصیب هر کسی نمی شود، پس هر کسی را به این سرای و به این حرم و حتی شهر راه بود باید خویش را آینه کند تا بتواند، بدهد آن چه گرفته است. حجت الاسلام حاج علی اکبری ادامه می داد که زمین مشهد، قدمگاه حجت خداست و در میان همه کرات ممتاز است و زائر و مجاور هم با دریافت فیض زیارت ممتاز می شوند باز هم در میان خلایق... صحبت های استاد مرا به حرم می کشاند، در ازدحامی از نور، در طیف وسیعی از روشنی و زلالی، دیگر مثل قبل از شلوغی حرم فراری نمی شوم، به دنبال گوشه ای دنج نمی گردم، بلکه خود را به دریایی می سپارم که از قطره، قطره، آدم های عاشقی شکل گرفته است که به هر زبان و نژاد، یک دل و یک عشق به زیارت آمده اند؛ من هم دل به دل آنان می دهم و هم واژه آنان می شوم که رو به ضریح مطهر می خوانند؛ أَشْهَدُ أَنْ لا إِلَهَ إِلا اللهُ وَحْدَهُ لا شَرِیکَ لَهُ وَ أَشْهَدُ أَنّ مُحَمَّدا عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ وَ أَنَّهُ سَیِّدُ الْأَوَّلِینَ وَ الْآخِرِینَ وَ أَنَّهُ سَیِّدُ الْأَنْبِیَاءِ وَ الْمُرْسَلِینَ...

حس می کنم چقدر پرشکوه است این ازدحام نور، این طیف وسیع و زلالی  که آدم را هم زلال می کند، به چهره ها که نگاه می کنم، از زلال عبادت سرشار می شوم که نگاه به چهره عالم، به چهره مومن عبادت است و من این جا، عالمان به معرفت زیارت را می بینم و مومنانی که توحید را با همه وجود دریافته اند. یاد صحبت های استاد حاج علی اکبری می افتم که؛ شلوغی حرم بهتر است، اهل دل دنبال این شلوغی هستند تا خود را به دریا پیوند بزنند و از فیض دریا شدن، از فیض زیارت اهل دریا استفاده کنند که قطره دریاست اگر با دریاست. استاد دیده را به یک نکته ظریف دیگر هم بینا می کرد که؛ خداوند اولیا یش را، دوستانش را در میان خلق مخفی کرده است و در میان جمعیت فراوان تر به قاعده دوستان خدا بیشترند و حواسمان باشد شاید با کسی که نگاه در نگاه می شویم یکی از اولیای خداوند باشد و این سعادتی است که باید دریافت. حجت الاسلام حاج علی اکبری این را هم گفت که اهل معرفت، اهل ازدحام حرم اند و خداوند نیز حرم را مملو از جمعیت می خواهد، «مکه» را، «بکه» می خواهد، محل ازدحام مردم و این آمدن ها هم آدم را آباد می کند و هم حرم را، هم زائر را آباد می کند و هم مزار را.

جماعت مؤمنان

در ازدحام تعاون است و اجتماع مومنین و دست خدا نیز در اجتماع مومنین هستند... نگاهم میان ضریح و زائران در چرخش است، ضریح را عدد صحیح می بینم و زائران را صفر، صفری که توان را ده چندان می کند و به قول حاج علی اکبری ضریب می دهد به معنویت، نگاهم از نقطه تلاقی زائر و ضریح به آسمان پرواز می کند و حتم دارم نگاه فرشتگان نیز به سوی زمین در پرواز است تا از این «شکوه جاودانه» حظ تماشا برند و نماز تماشا بخوانند. نگاهم را از آسمان به عرش کلمات زیارت می فرستم و می خوانم السلام علیک....

و کلمات استاد حاج علی اکبری را خطاب به زائران می خوانم که؛ زکات زیارت انعکاس نور است، پس آینه باید شد. باید نور گرفت و نور بازتاب داد. زکات زیارت توسعه حرم است به همه قلب ها که در امتداد قبله قرار دارند قبله ای که نه تنها نماز را، که نمازگزار را هم به صاحب نماز می رساند و من می روم تا در بالا سر، رکعتانی بگذارم برای حضرت یگانه، تا به مدد نفس زائران، مرا نیز به معرفت، کرامت بخشد و به ترویج زیارت مبعوث فرماید. پس در آرزوی آن سعادت، می خوانم؛

اللّهُمَّ صَلِّ عَلَى عَلِیِّ بْنِ مُوسَى الرِّضَاالرَّضِیِّ الْمُرْتَضَى عَبْدِکَ وَ وَلِیِّ دِینِکَ الْقَائِمِ بِعَدْلِکَ وَ الدَّاعِی إِلَى دِینِکَ وَ دِینِ آبَائِهِ الصَّادِقِینَ صَلاةً لا یَقدِرُ عَلَى إِحْصَائِهَا غَیْرُکَ.

شأن هدایت

استاد حاج علی اکبری ، زکات زیارت را انعکاس نور می داند و تاکید می کند زائر باید آینه شود. حجت الاسلام والمسلمین ماندگاری هم این نگاه را به عبارتی چنین باز می گوید که؛ نه زیارت فقط بوسیدن در و دیوار حرم و ضریح است و نه سوغات زیارت، نبات و زعفران و پارچه سبز که زیارت، رابطه وثیق زائر است با مزور، چکاپ زائر است با مزور.

ارائه باورهای خویش است به امام خویش. ماندگاری، به روایت «شبستان»، زبان به گلایه هم گشوده است که؛ بزرگ ترین آسیب در مورد زیارت، نگاه شفاعتی مردم نسبت به ائمه اطهار(ع) است و تا زمانی که برخی مردم جایگاه هدایتی اهل بیت(ع) را متوجه نشوند، آسیب های این حوزه پابرجاست.

ماندگاری ادامه داد: برخی مردم مفهوم زیارت را این گونه می بینند که خودشان راه را یاد دارند و فقط از امام رضا(ع) می خواهند که در زمان بروز مشکلات، آن ها را یاری رساند. ولی اگر شأن اهل بیت هدایتی فرض شود، معنی زیارت تغییر می کند و بر این اساس زائر با نگاه معرفتی به امام(ع) سعی در رسیدن به کمال و رفع نقصان خویش خواهد داشت.

حجت الاسلام ماندگاری با تاکید بر این که اولین گام در تبیین جایگاه و معنای زیارت ائمه(ع) تبدیل جایگاه شفاعتی به جایگاه هدایتی است، ادامه داد: خداوند در آیه ۶۴ سوره نساء می فرماید: ما انسان الگویی به نام پیغمبر و امامان را فرستادیم تا مردم پشت سر آن ها حرکت کنند، حال برای آن هایی که در مسیر امام حرکت کنند و کم آورند، شفاعت را به عنوان ابزار کمکی قرار داده ایم.

وی با طرح این سوال که آیا توجه و زندگی زائر با امام رضا(ع) یکی است که از امام رضا(ع) تقاضای شفاعت و یاری می کند، خاطرنشان کرد: ارتباط با امام رضا(ع) نباید ارتباط لحظه ای، پروژه ای و موضوعی باشد و فقط به زمان زیارت و محدوده حرم مطهر ختم شود.

آری، زندگی مومن، همه باید زیارت باشد. باید خود را در محضر حضرت زیارت شونده ببیند، اصلا باید خود را در محضر خدا ببیند، زیارت که فقط دعا خواندن نیست، زیارت یک زندگی مومنانه است و زندگی مومن نیز یک زیارت مدام است و به رفتار درآوردن باورهای زیبا، که در واژه به واژه زیارت نامه جاری است، پس باید خواند و باز هم خواند و می خوانم، شما هم زمزمه کنید؛

اللهُمَّ صَلِّ عَلَى حُجَّتِکَ وَ وَلِیِّکَ وَ الْقَائِمِ فِی خَلْقِکَ صَلاةً نَامِیَةً بَاقِیَةً تُعَجِّلُ بِهَا فَرَجَهُ وَ تَنْصُرُهُ بِهَا وَ تَجعَلُهُ مَعَهَا فِی الدُّنیَا وَ الاخِرَةِ.

اللهُمَّ اِنِّی اَتَقَرَّبُ اِلَیکَ بِزیَارَتِهِم وَمَحَبَّتِهِم وَ أُوَالِی وَلِیَّهُمْ وَ أُعَادِی عَدُوَّهُمْ فَارْزُقْنِی بِهِمْ خَیْرَ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ وَ اصْرِفْ عَنِّی هَمَّ نَفسِی فِی الدُّنیَا وَالاخِرَةِ وَاَهوَالَ یَومِ القِیَامَة؛

هندسه زیارت

حجت الاسلام ماندگاری، هندسه زیارت را چنین ترسیم کرد که؛ زائر باید از چشمه محبت امام جان لبریز کند، «محبت» را به «معرفت» گره بزند، که محبت یک احساس صرف نیست بلکه باید با رسیدن به معرفت، به بصیرت هم تبدیل شود و از مرحله معرفت هم فراتر برود و به «اطاعت» برسد و این یعنی ما فرمایش ها و سلوک امام رضا(ع) را به زندگی در بیاوریم. «اطاعت» را هم به «تسلیم» در برابر ولایت ارتقا بخشیم و تسلیم امر امام خویش باشیم و «تسلیم» را هم به سبقت در خیر برسانیم. این کلام را به شهود «من المومنین رجال صدقوا ماعاهدوا ا... علیه فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظرو مابدلوا تبدیلا» می رساند که باید تجلی زیارت داشت آری شهدا را می توان بهترین زائران حضرت رضا(ع) دانست،آنان که در محبت به امام رضا(ع) قد کشیدند، به معرفت رسیدند و اطاعت از امر امامت را با حضور در جبهه های جهاد تحقق بخشیدند و سرا پا تسلیم دوست شدند و «سبقت درخیر» را با انتخاب مشتاقانه شهادت به تماشا گذاشتند و سرمه چشم ملائک کردند تا ملک و ملکوت بشنود دگر باره «انی اعلم مالاتعلمون» را ... شهدایی که هنگام رفتن به جبهه از امام رخصت می گرفتند و هنگام شهادت نیز، سرخ قبا به زیارت آقا می آمدند و اکنون من به نیابت از همه شهدا، همه آنانی که بر سبیل شهادت استوار ماندند، هم نوا با زائران می خوانم؛

السَّلامُ عَلَیْکَ یَا وَارِثَ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ الکَاظِمِ السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الصِّدِّیقُ الشَّهِیدُ السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْوَصِیُّ الْبَارُّ التَّقِیُّ أَشْهَدُ أَنَّکَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلاةَ وَ آتَیْتَ الزَّکَاةَ وَ أَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَیْتَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ عَبَدْتَ اللَّهَ مُخْلِصا حَتَّى أَتَاکَ الْیَقِینُ السَّلامُ عَلَیْکَ یَا أَبَا الْحَسَنِ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ. انَّهُ حَمِیدُ مَجِید:

حج فقرا

حرم را می گردم، صحن به صحن، شبستان به شبستان و در دریای زائران در ازدحام ملکوتی حرم غرق می شوم و چه شکوهی دارد این غرق شدن، که جان می بخشندت، اگر همه دریاها، جان می ستاند از غریق، این جا در این دریای نامتناهی، جان می بخشند، جاودانه هم می بخشند.

اگر همه دریاها، به هزار زحمت «مروارید» می دهند، این جا، به هزار بهانه عاشقانه جانت را مروارید می کنند و من فراوان مروارید می بینم در این دریا و هزاران شعر می شنوم از لبان مردمانی که شاعر نیستند اما شوق در نگاهشان به شعر شکوفا می شود.

من مردمانی را می بینم، که لب هاشان خود «لبیک اللهم لبیک» است حتی اگر به زبان نیاورند. این جا حج است حج فقرا، باید فقیر شد و دست و دل خالی کرد از هر چه غیر دوست است و سپس دست پیش دوست باید دراز کرد برای فهم این حج و همان طور که حج کعبه، یک بار برای همیشه از تکلیف مستطیع ساقط می شود، این حج هم می تواند همه عمر زائر را به نور کفایت کند که چشمی اگر باشد در پرتو شعاع انوار این خورشید تا همیشه راه را می یابد و به مقام رضا می رسد تا زائر همیشگی امام رضا باشد، چنان که عارف بلند مرتبه مرحوم حاج اسماعیل دولابی می گفت: هر وقت از خدا راضی شدی، حضرت رضا(ع) را زیارت کرده ای و اگر امام رضا(ع) را زیارت کنی از خدا راضی می شوی... پس این حریم، حرم رضایت است و رضا، نام دیگر همه زائرانی است که محبت را به معرفت گره زده اند، اطاعت را به عمل درآورده اند، تسلیم شدند و برای سبقت تا آسمان شهادت برخاستند. رضا نام همه زائرانی است که آینه نشر انوار رضوی شده اند. رضا نام همه مجاورانی است که در پرتو آفتاب، قد می کشند اصلا رضا نام همه عاشقان است، خدا کند ما هم به فهم عشق برسیم تا شکوه نام رضا، «جان»مان را «جنان» کند... زیارتم را نقطه سر خط می گذارم و از سمت مسجد گوهرشاد، وارد صحن جامع رضوی می شوم، که پدرم در آخرین زیارت با همان لهجه، صمیمی روستایی، مرا به امام رضا(ع) می سپارد و من در شگفتم میان دل مردم و حضرت دلدار عجب راز پرشکوهی است. پدر به شکل ویژه خداحافظی می کند، انگار می داند این آخرین باری است که به پابوس می آید. او سواد خواندن و نوشتن ندارد. اما حرف هایش می شود همان؛

اللّهُمَ ا'ِنَّی اَستَودِعُکَ الیَومَ نَفسِی وَاهَلِی وَمَالی وَوُلدِی وَ مَن کَانَ مًنِّی بِسَبِیلٍ الشَّاهِدَ مِنهُم وَالغَائِبَ اللهمَّ احفَظنَا بِحِفظِ الایمَانِ وَاحفَظ عَلَینا اللّهُمَ اجعَلنَا [اجمَعنَا] فِی رَحمَتِکَ وَلاتَسلُبنَا فَضلَکَ اِنَّا اِلَیکَ رَاغِبُونَ اللهمَّ اِنَّا نَعُوذُ بِکَ مِن وَعثَاءِ السَّفَرِ وَکَابَةِ المُنقَلَبِ وَسُوءِ المَنظَرِ فِی الاَهلِ وَالمَالِ والوَلَدِ فِی الدُّنیَا وَ الاخِرَةِ اللهمَّ اِنِّی اَتَوجَّهُ اِلَیکَ هَذَا التَّوَجُّهَ طَلَبا لِمَرضَاتِکَ وَ تَقَّرُّبا اِلَیکَ [اللهمَ] فَبَلِّغنِی مَااُوَمِّلُهُ وَ اَرجُوهُ فِیکَ وَ فِی اَولِیَائکَ یَا اَرحَمَ الرَّاحِمینَ.

می روم، اما باز خواهم گشت به حرم، همراه هزار در هزار دل عاشق، که از دور و نزدیک با سلام به امام رضا «روز» و «روزی» خویش را آغاز می کنند. یک نفر از دل حرم یک نفر در اقصای عالم، فرقی هم نمی کند، سلام همه را امام، مهربانانه علیک می گوید و خورشیدی می شود برای آغاز روزشان...

خبرگزاری رضوی / پنجشنبه ۱۲ مرداد ۱۳۹۶/ ساعت ۰۹:۴۱/چ2

http://farhangrazavi.ir/fa/doc/report/15538/

ب / شماره 3405 /پنجشنبه شنبه 12مرداد 1396/  صفحه اول و3/

رخصت جهاد از محضر امام مجاهدان

تمام قد و خبردار،پایین پا ایستاده ام به سلام، حالا «اذن دخول» خوانده ام و اجازه گرفته ام، بماند. ما شما را - آن گونه که باید - نمی شناسیم، اما شما که ما را خوب می شناسید. همین هم باعث می شود، خیلی وقت ها، همان آسیمه سر بودن را همان «عشق جنون» را همان «جنون عشق» را بهانه کنم و بی آنکه «آداب و ترتیبی بجویم»، «هر چه می خواهد دل تنگم، بگویم». اما یک نکته هست آقا جان! هنوز به خود اجازه نداده ام بروم «بالاسر» من همین «پایین پا» ، حتی پایین تر، حتی خیلی پایین تر، حتی به غباری که بر کفش های زائرانتان می نشیند هم سرفرازی می کنم.

زیبایی، لذت آفرین است. لذت بری هم به فراوانی زیبایی ها می انجامد اما.... اما، از زیبایی لذت نمی بریم، حداقل بخشی از ما از بخشی از زیبایی ها لذت نمی برند که اگر لذت می بردیم وضعیت این نبود که ما را در چشم می نشیند، البته من کاری به مباحث فلسفی اصالت لذت و زوایا و چالش های آن ندارم. حرف من یک بحث اجتماعی است و معتقدم تا ما به فهم و درک «لذت زیبایی» نرسیم، نخواهیم توانست برای تولید زیبایی در خود انگیزه ایجاد کنیم. حال آن که اگر بتوانیم از زیبایی ها لذت ببریم چنان که بر اساس فطرت سالم، انسان از زیبایی لذت می برد روزگار به سامان می شد. مثلا اگر ما به درک لذت کمک به دیگران می رسیدیم، اگر از دستگیری افراد از پا افتاده لذت می بردیم آن وقت، انباشت ثروت و راحت طلبی ما را به وادی بی تفاوتی نمی کشاند. اگر انجام دادن درست کار درست، برای ما لذت آفرین می شد دیگر بحثی به نام کم کاری نداشتیم تا بخشی از نیروی کار به امر نظارت بر حسن اجرای کار بپردازد! اگر لذت تکریم انسان در جان ما بنشیند، این همه شاهد شکایت کارگر از کارفرما، کارفرما از کارگر، کاسب از مشتری، مشتری از فروشنده، کارکنان از مدیر و مدیر از کارکنان و همه از هم نبودیم. اگر لذت رعایت قانون را بچشیم، با همین وضعیت خیابان ها و فراوانی خودروها، هم تصادف کمتر اتفاق می افتد و هم ترافیک روان تر می شود. اگر لذت احترام را به قانون درک کنیم دیگر دور زدن قانون و حرام رفتاری هایی چون رشوه دهی و رشوه گیری و... از میان می رود. اگر لذت احترام به بزرگ ترها را بچشیم، از مهربانی افزون تر و چراغ روشن تجربه آنان هم حظ کامل تر خواهیم برد. اگر لذت حرمت گذاشتن را به هم بچشیم. دیگران هم به درک این لذت نایل خواهند شد و جامعه پر از کرامت و حرمت و زیبایی خواهد شد. اگر لذت لقمه حلال در کام ما بنشیند دیگر هرگز حاضر نخواهیم شد، لقمه های آتشناک حرام و حتی شبه ناک را از گلو پایین دهیم. اگر لذت پرواز را درک کنیم دیگر به خزیدن روی زمین دلخوش نخواهیم کرد. اگر لذت بزرگ شدن را بچشیم، برای گذر از کوچکی همه کوچه ها را زیر پا خواهیم گذاشت. اگر شکوه دوست داشتن و دوستی کردن را بفهمیم دیگر دشمنی نخواهیم کرد. حتی در پندار خود هم به این مفهوم نخواهیم اندیشید و دیگر به فکر تلافی کردن بدی دیگران هم نخواهیم بود چه بدی حتی در برابر بدی باز جان را تاریک می کند و ایمان را زخم می زند و آن که از زخم و تاریکی پرهیز دارد دیگر بدی را با بدی پاسخ نخواهد داد مخصوصا که اسوه حسنه انسانیت، رسول مکرم اسلام را به یاد خواهد آورد که پاسخ خاکرو به ریز را به گاه بیماری با عیادت و دلجویی می دهد و هموست که از سوی خداوند به عنوان اسوه حسنه و الگوی زیبایی مطرح می شود و ما فراخوانده می شویم تا از این اسوه، الگو برگیریم آن هم نه برای کتابت و نقاشی بلکه برای رفتار و عمل.نگاه کنیم به سبک زندگی رضوی و درس بگیریم از امامی که کرامتش، دریاها را به احترام وامی دارد و مهربانی اش، باران را بر همه زمین ها نقش می کند. مهربانیی که همه آهوها به شهادتش می آیند که ضمانت شان کرده است. زیبایی و شفایش را هم آدم ها گواهی می دهند و... این صراط مستقیمی است که باید بپیماییم.

ب / شماره 3403 /سه شنبه 10مرداد 1396/  صفحه اول و3/چ2

جمهوری اسلامی / شماره 10932/ دوشنبه 9 مرداد 1396/ صفحه 3/ اخبار

http://jomhourieslami.net/index.php?year=1396&month=05&day=09&category=3&#

حضور در بهشت زمین؛

ما مشهدی ها، یک ماموریت ویژه داریم؛ سفیر زیارت بودن و "التماس دعا"ی مردم را به حضرت سلطان رساندن. با شنیدن زیارت قبول مردمان دیارهای دور، از شوق، لبریز شویم و پیغام پلک های خیس خورده شان را به حضرت آفتاب برسانیم و در تشرف به حرم، هرکداممان یک نفر باشیم به جای هزاران نفر. یک زائر باشیم به جای همه دلدادگان....

یعنی به حرم که می رویم، به نیابت از همه برویم، به نیابت از آنانی که التماس دعا گفتند، حتی آنانی که نگفتند و یک حتی تر دیگر؛ حتی آنان که شاید امام رضا را نشناسند، اصلا به نیابت از همه انسان ها به زیارت برویم. چه مهم نیست برخی مردمان امام را نشناسند، اما، امام که همه را می شناسند، و مهم این است نه آن. مهم این است که امام رضا، امام همه مردمان هستند و ولی همه آدمیان، حتی بالاتر، ولی خدا در همه آفرینش.پس همه عالمیان را در نظر گیریم و به حرم عالم آل محمد شرفیاب شویم، من معتقدم در حرم، امام، دعاهای ناگفته را می شنود، خواهش های نانوشته را می خواند. پس زیاد درگیر واژه ها نباید بود، هرچند انتخاب واژه های ناب خود سعادتی بزرگ است و پرشکوه خواهد بود وقتی در دعا و زیارت همان واژه هایی را بخوانیم که معصومان علیهم السلام بر زبان مبارک جاری می کردند همچنان که نفس کشیدن در تنفسگاه اولیاءا... دلپذیر است. پس بهتر است زیارت های سفارش شده را بخوانیم. اصلا بگذارید، از زبان عارف واصل حضرت آیت ا... العظمی بهجت(ره) بخوانیم، چگونگی زیارت را، از زبان او که خود عین زیارت می شد به فصل تماشا؛ زیارت شما قلبی باشد. در موقع ورود اذن دخول بخوانید، اگر حال داشتید به حرم بروید. هنگامی که از حضرت رضا علیه السلام اذن دخول می طلبید و می گویید: « اادخل یا حجةالله: ای حجت خدا، آیا وارد شوم؟»

 مشهدی ها منشی طبیب عشقند

مشهدی ها، یک عادت خوب دارند و آن این که هیچ وقت ناامید نمی شوند. انگار «در ناامیدی بسی امید است» شرح حال خانه زادان حضرت شمس الشموس است. اینان حتی، این خوی امیدواری را به همه منتقل می کنند. انگار این یک رسم مشهدی است که وقتی بیماران جواب شده و ناامید را در هر کجای عالم که ببینند، او را امید می دهند و می گویند: «ما هم یک طبیبی در شهرمان داریم، به او سر بزن، ناامیدت نمی کند.» ... حرف قشنگی که شکوه و ایمان را در خود دارد. حقیقتی که هر کس به حرم آید با دست پر خواهد رفت، حتی اگر چشمان من و تو این « پر بودن» را نبیند. امام رضا(ع) مهربان ترین مرد این حوالی است مگر می شود امیدواری را ناامید کند، مگر می شود وقتی حاتم از هر در که در آیی، اجابتت کند اما امام بخشنده، هزار بار بیشتر تو را تکریم نکند؟

چه قدر خوب می شناسند مشهدی ها، آقا را که همه بیماران ناامید را، اصلا همه ناامیدان را به او حوالت می دهند و آقا هیچ کس را دست خالی بر نمی گرداند. این شفا و آن شفاعت در کلام اسلامی و عقل معرفت آموخته بر اساس سخنان حجت الاسلام و المسلمین محسن غرویان این گونه قابل بازخوانی است:« بر اساس مبانی فلسفه و کلام اسلامی، بعضی از «نفوس مستعده»، مثل نفوس معصومان علیهم السلام، می توانند واسطه فیض الهی باشند. یعنی از نظر کمالات وجودی این « نفوس مستعده» به درجه ای می رسند که فیض الهی و رزق الهی از مجرا و کانال آن ها به سایر مخلوقات افاضه می شود و می رسد. ما معتقدیم که ائمه اطهار، مثل علی بن موسی الرضا(ع) دارای چنین روح بلند و چنین نفس عالیه ای هستند و می توانند واسطه «شفا» قرار گیرند. بنابراین امکان عقلی «استشفا» منتفی نیست و از این طریق می توان آن را به اثبات رساند. همان طور که از نظر کلامی و فلسفی در جای خود به اثبات رسیده است.اما نکته دیگر در زمینه استشفا، این است که ما به اولیای الهی و از جمله به امام رضا(ع) به عنوان یک منبع مستقل در موضوع شفا و استشفا نگاه نمی کنیم، بلکه فاعلیت آن ها و فیاضیت آنان را به نحو طولی بررسی می کنیم. به این معنا که این ویژگی آن ها در طول اراده خداوند است و نه در عرض آن. بنابراین، چنین نیست که آن ها به طور مستقل عمل کنند و توانایی شفابخشی داشته باشند. این ها به نحو مستقل نمی توانند در خلقت و نظام هستی، مداخله کنند و چیزی را به تنهایی تغییر دهند. از این رو به عنوان مثال، وقتی ما از امام هشتم(ع) طلب شفا می کنیم، این گونه نیست که از خود حضرت بی واسطه طلب شفا کنیم، بلکه ایشان را ما واسطه فیض قرار می دهیم و منبع و مبداء اصلی و مستقل و منشاء رحمت را خداوند می دانیم.نکته سوم این است که این «استشفاء» (طلب شفا) و استشفاع (طلب شفاعت) به اذن الله است: « من ذاالذی یشفع عنده الا باذنه» کیست که در نزد او جز به فرمان او شفاعت کند؟ بنابراین این اذن از سوی خداوند به اولیای الهی و از جمله به امام رضا(ع) داده شده است. همان طور که در منابع مختلف آمده است و من نیز در کتاب «بحثی مبسوط در آموزش عقاید» آورده ام، شفاعت به معنای جفت شدن است. چون اعمال و رفتار ما آن حد نصاب لازم را در درگاه الهی ندارد؛ ما برای جبران این کمبود، یکی از اولیا را به عنوان شفیع در کنار عمل ناقص خود قرار می دهیم که به عنوان مکمل در درگاه الهی برای ما شفاعت کند.در این حال تردیدی نیست که مشمول شفاعت هم قرار گرفتن، خود دارای شرایطی است و باید ایمان و عمل صالح هم در حد لازم داشته باشیم تا مشمول شفاعت قرار گیریم؛ چون شفاعت هم یک قانون است که مقررات و مقدماتی دارد و باید این مقررات و مقدمات به درستی رعایت شوند و مورد توجه باشند.» پس مشهدی ها، منشی های طبیبی هستند که حجت خداست و از طرف حضرت شافی، به شفای مردمان می پردازند.

من خود شفا گرفته اویم

من خود از این درگاه شفا گرفته ام. اصلا معتقدم حضور در حرم، یعنی شفا و الا با آن کارنامه سیاه مگر می شود مقابل خورشید نشست؟ این که اگر کوه سنگ هم باشیم از خورشید بهره می گیریم این خود شفاست اما... یک نکته را باید در نظر داشت و آن این که هر کس به حرم می آید باید خود را از خویش رها کند نه این که در میهمانی جانانه خود را گرفتار نعمت های سر سفره کند و از جانانه غافل بماند. آدم عاقل، به جانانه مشغول می شود، نعمت ها هزار برابر می شود.در زیارت دوست هم، دوست را باید خواند، باید خندید، باید مغازله و معاشقه کرد. شفا همین است. دردها خواهد رفت وقتی او بیاید. مگر نه این که عاشقانه گفته اند؛ «گفته بودم چو بیایی، غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی»

با جانانه که چشم در چشم شدی، غم و درد به یک باره از جا بر خواهد خاست تا شادی و درمان و آرامش جای آن بنشیند. این که در حرم این همه قرار داریم و از بی قراری های قبل از زیارت خبری نیست راز ظریفی است که اگر به فهم آن برسیم، زیارت برای ما معنایی تازه خواهد یافت و هوای جانمان تازه خواهد شد و به شکرانه نعمت خواهیم پرداخت. چه لب تشنه بر کنار دریا ماندن و به چاه افتادن در زیر نور آفتاب جز کفران نعمت آب و آفتاب نیست. بی قرار و بیمار ماندن در این آستان هم کفران نعمت حضرت یار است و مباد ما چنین باشیم.بنده خدایی می گفت من خود شفا یافته این درگاهم، شما که غریبه نیستید، اما می گویم تاغریبه ها هم بدانند که شبی عاشقانه در رویارویی صادقانه، خود را در حرم یافتم، پشت پنجره فولاد که از حریر لطیف تر است من غرق در راز و نیاز بودم که یک دفعه انگار قیامت شد، بانگ برآمد، یک نفر شفا یافته است. مردم او را سر دست داشتند در حوالی سقاخانه و هر کس از هر سو به سویش می دوید و بسیاری تلاش داشتند برشی از جامه اش به نیت تیمن و تبرک برگیرند، من هم چون قطره به این سیل پیوستم تا دستی به شفا یافته برسانم که ناگهان خود را بر سر دست مردم یافتم. این من بودم، که شفا گرفته بودم و مردم سر بر سر دست می برند و باز من به دنبال خود می دویدم ... آری، من شفا یافته اویم و شفا را در زیارت می دانم و باز هم به این درگاه دخیل می بندم لطف آقا، مسلمان و غیرمسلمان هم نمی شناسد، مگر خورشید به عدالت همه را میهمان نور نمی کند، خب خورشید با همه عظمتش به قول آن شاعر عارف، اگر قابل باشد ذره ای از نگاه آقاست. پس عدالت و مهربانی را باید در حرم  آقا فهمید، که مهر «لالی» را از زبان آندره سیمونیان مسیحی ازبکستان برداشت تا « رضا»ی مسلمان شود و نقاره ها، عشق را، شادمانی را، معرفت را یک جا بنوازند.

یک سخن دیگر

ائمه واسطه فیض هستند، مظهر تام اسماء و صفات الهی. مگر می شود خداوند جل و علاء «شافی» باشد اما خلیفه، حجت و مظهر صفت شافی، شفادهنده نباشد؟همه ائمه شافی هستند. اصلا ائمه خط خدایند. هر امام یک نقطه، سرخط و یک خط نورانی دیگر، در ماجرای شفا هم قصه همین است. امام رضا شفا می دهد. به یقین، منتهی هر کس به اندازه ظرفیتش از این شفای عام بهره می گیرد. من ، ملهم از آموزه های حضرت استاد صفائی حائری(ره)، شفا را مثل باران می دانم، که می بارد، حالا اقیانوس یک بهره ای دارد از باران و آن که کف دست خود را زیر باران می گیرد هم یک بهره ای. این به ظرفیت طرف است نه باران. حالا یک نفر شفای دست و پایش را می  گیرد و دیگری شفای دل و دینش را. یک نفر به برداشتن موانع دل خوش می شود و دیگری به برداشتن حجاب ها. یک نفر به دنبال پا برای رفتن است و یک نفر به دنبال بال پریدن. عزیزی می  گفت بزرگ ترین شفا، آن است که در مسیر شفا قرار بگیری و در نهایت از جنس شفا شوی. اصلا تا بین شافی و شفاخواه، سنخیتی نباشد که شفا معنا پیدا نمی کند. آن که بیاید، سوی چشمانش را بخواهد، به فصل مصلحت، آقا می بخشند. اما حق این است که به دنبال بصیرت به این سرای درآییم.این درست که نان می دهند و شفا می دهند و از نام و حتی ایمان هم نمی پرسند و پیروان همه مذاهب را درمان می کنند. اما اهل بصیرت به این بسنده نمی کند او به دنبال از جنس شفا شدن است. هیچ شفایی به مانند دستان بریده شده عباس نیست که هم شافی است و هم شافع و هم از جنس هر دو. این نوع شفا، از خود برون آمدن و در دوست فانی شدن و به پسند جانانه، جان باختن است، حجاب ها و پرده ها را کنار زدن و به دوست رسیدن است. شفا در حد اعلایش، سلام قول من رب رحیم را هر لحظه شنیدن و پر کشیدن است پس باید گفت « هر کس سقف پروازی دارد و ظرفیت شفایی، این سقف و این ظرفیت به اندازه همت اوست. یک نفر سقف پروازش تا بام است و ظرفیتش تا شام و یک نفر « بار دیگر از ملک پران شدن» و «آن چه که در وصف ناید آن شدن » و این است که شفا کامل می شود و چون شفا یافته «صد» را دارد نود هم پیش اوست لذاست که در میان اولیاءا... فراوانند کسانی که درد را عزیز می دارند و باعث حرکت به سوی دوست می شمارند پس شفای جسم نمی خواهند.آنان به دنبال شفای جان هستند و به مقامی رسیده اند که این جسم را تاب در خویش کشیدن آنان نیست، جسم مثل مرکب حیوانی است برای جان و آنان که اهل عشقند برای راکب شفا می خواهند نه برای مرکب. هرچند شفای مرکب هم زیبایی های خاص خود را دارد اما شفای «راکب» چیز دیگری است. اهل عشق، به شفا وصل می شوند، و شفا می شوند، چنان که قطره دریاست چون که با دریاست پس باید به اقیانوس معرفت و صفات خداوند وصل شد، این «وصل» که صورت گرفت، انسان به اصل خود باز می گردد و جان آتشناکش، هر لحظه شعله ورتر و زیباتر می شود تا سرانجام «او» را بسوزاند و در «هو» بقا دهد. آری بالاترین مرحله شفا، فناست و رسیدن به بقا و این راه برای همه باز است. خداوند راه بازگشت را به روی فرعون نبست و امام سجاد نیز راه باز توبه خواهی و استشفا را به یزید هم نشان دادند. این که یزید و فرعون شفا نیافتند به کوتاهی همت و بی توفیقی خودشان مربوط بود و الا خداوند و حجت بالغه اش راه را نشان دادند. در خانه امام رضا علیه السلام هم به روی همه باز است، هر کس می خواهد به خدا برسد، بسم ا...

خبرگزاری رضوی / دوشنبه ۹ مرداد ۱۳۹۶/ ساعت ۱۳:۲۲/چ2

http://farhangrazavi.ir/fa/doc/report/15225/

جان که بهشتی باشد، بوی بهشت را هم متوجه می شود. این رایحه که جان را به شمیم خوش، به درک شهود رساند، سیب ها خود قاصد دوست خواهند شد و این حالت ناب، به برکت عنایت امام مهربانی هاست برای مردمی که خود را با امام رضا (علیه السلام) تعریف می کنند که رفتارشان رنگ و بوی رضوی می گیرد.

آرزو، همیشه برای خود خواستن و به تحقق آن برخاستن نیست. همه "ای کاش" ها برای این بر دل و زبان نمی رود تا همه چیز را به خدمت ، در آوریم. آرزوها و ای کاش هایی هم هست که ما را در خدمت دیگران قرار می دهد مثل این آرزوی به ایثار متعالی شده که؛کاش آدم عمر هزار ساله داشته باشد تا صرف خوشحال کردن خلق خدا کند و از این طریق رضایت خدا را به دست آورد. کاش عمر آدم هزار سال طول بکشد تا با نشاندن لبخند بر لبان مردم، دنیا را به گلستان تبدیل کند. کاش آدم در همین عمر کوتاه، قدم های بلندی برای خوشحال کردن مردم بردارد و رفتار خویش را چنان خوشایند کند که همه بندگان خدا را به فرح و بهجت برساند. کاش چنان رفتار کنیم که شایسته اهل ایمان است و این گونه خواهد بود که شاهد بهشت در همه زمین خواهیم بود. یک نکته ظریف این است که اگر جامعه گلستان شود، رایحه گل به مشام همه و از جمله ما خواهد رسید و از جریان زیبایی همه لذت خواهیم برد. زندگی در بهشت برای همه دلنشین است و این، ما را باید به نیکی در حق دیگران مشتاق تر کند چه از نیکی، نیکی می زاید و می افزاید. «ارنست رنان» سخن زیبایی دارد در این باره که «سعادت دیگران، بخش مهمی از خوشبختی ماست» در ساختن این بخش مهم، هم شایسته است خود ما بیش از همه تلاش کنیم. برای نزدیک شدن این بحث به ذهن می توان گفت اگر مثلا خانه ما به قصر مانند باشد، اما در میان خانه های بیغوله، چقدر می تواند در چشم بنشیند و برای ما دلپذیر باشد تا داشتن خانه ای در محلی که همه خانه های خوب دارند.

خب روشن است که از هم افزایی خانه های خوب، محله خوب شکل می گیرد اما با یک کاخ در میان کوخ ها، محله ای آباد نمی شود پس باید برای آبادانی همه خانه ها تلاش کرد و از این تلاش  هم لذت برد. «زرتشت» می گوید: « کار خوبی که برای دیگران انجام می دهید، وظیفه و تکلیف نیست بلکه نوعی لذت است، زیرا به سلامت و شادابی خاطر شما می افزاید» به باور من بزرگ ترین پاداش خوبی، در همان لذت بردن از انجام کار خوب نهفته است که خداوند نصیب انسان می کند و در کنار آن بر عقل انسان نیز افزوده می شود. فکر می کنم این فرموده امام رضا علیه السلام کافی باشد تا ما را برای همیشه به یاری مردم ترغیب کند آن گونه که شب را از روز و روز را از شب باز نشناسیم. آن گونه که برای نوع دوستی و یاری انسان ها، از هم سبقت بگیریم، امر «فاستبقوالخیرات» صرفا به عبادت ها نظر ندارد، به خدمت به مردم هم نظر دارد. اصلا خدمت به خلق خدا خود زیباترین شکل بندگی کردن است.

امام رضا(ع) می فرمایند « بعد از انجام واجبات، کاری بهتر از ایجاد خوشحالی برای مومن، نزد خداوند بزرگ نیست» پس اگر خواهان «کار بهتر» هستیم، بیشتر از هر عمل مستحبی، باید به خدمت مردم همت کنیم. این خدا را به مراتب خشنودتر می کند تا عبادات مستحبی که گاه برخی افراد در زمانی که باید در خدمت مردم باشند، انجام می دهند و از خدا و خلق هم طلبکارند. کاش یادمان باشد، و یادمان بماند این کلام روشن امام رضا(ع) که برای خشنودی خداوند با گره گشایی از مشکلات مردم، شادمانی را به آن ها هدیه کنیم. این شادمانی هم به انرژی مثبت تبدیل می شود که خودما را هم به فرحناکی می رساند....

ب / شماره 3402 /دوشنبه 9مرداد 1396/  صفحه اول و3/چ2

امام رضا را می شناسیم، آیا؟

دهه کرامت و « ای کاش» که از دل برمی آید

 کاش می شد در این دهه کرامت، می نشستیم و با مطالعه سلوک رضوی، سیاهه ای می نوشتیم برای سپیدرویی دوسال. کاش این سرای مان را بیان مزرعه ای می دانستیم که با محصولات آن ، سرای آن جهانی را می شود آباد کرد. کاش.... بله، آرزو فراوان است و هر ای کاش که از زبان برمی آید قبل آن، هزار که از دل برخاسته است. البته آرزو نه تنها برجوانان که بر پیران هم عیب نیست، اصلا آدمی به امید و آرزو زنده است اما « ای کاش» برای تحقق آرزو هامان تلاش هم بکنیم. وقتی آرزو می کنیم و به هزار زبان از حضرت رضا می خواهیم که ضامن دو سرای ما باشد، ما هم تا جایی که می توانیم، ضمانت گرفتاران را انجام دهیم که این روز ها گاه مردم برای یافتن ضامن کارمند، گوگل فامیلی را جستجو می زنند و کمتر می یابند. امام رضا( ع) را ضامن آهو، نزد شکارچی می دانند، حالا چه می شود ضامن آدم شویم نزد موسسات مالی، خب از شکارچی که سخت گیرتر نیستند، هستند؟ ما امام رضا را به صفت متعالی رأفت می شناسیم و « امام رئوف» می خوانیم. درست هم هست اما بهره خود ما از مهربانی چقدر است؟ تو آینه به پیشانی مان نگاه کنیم، خط های ابرو، ضربدری است که بر سند مهربانی می نشیند! یادمان می رود که ما هم « باید» مهربان باشیم و الا چه حاصل از بیست بار تکرار رحمت و رحیم در نماز واجب و بارها تکرار در گذر روز؟ وقتی امام رضا را به حق، مهربان می دانیم، باید خود ما را از این « یم» مهر، لا اقل به اندازه« نم» بهره ای باشد اما هست؟ آیا از دریای مهر، کاسه، پر کرد ایم در رفتار مان؟ ما امام را به کرامت می شناسیم و به درستی از حضرت ایشان نه به کوچکی دست خویش بلکه به وسعت کرامت ایشان طلب می کنیم اما آیا خود به اندازه همین کوچکی کف دست، اهل داد و دهش هستیم؟ امام را عالم آل محمد می نامند و ما بدان افتخار می کنیم اما بهره ما از این « حضرت عالم» چیست؟ چند برگ از صحیفه رضوی خوانده این و چقدر به کار بسته ایم آن خوانده ها را؟ خیلی از ما ها- با هزار تاسف- سواد رضوی ما چیزی است در حد صفر! یعنی می دانیم حرم شاه مشهد است و قاتل شان هم فردی به نام مأمون و تمام! زیارتنامه هم می خوانیم به گاه زیارت اما چقدر تامل می کنیم در واژه ها و مفاهیم بلند آن نیز بماند! البته همین آمده و زیارتنامه خواندن، حرمت ویژه دارد و نام را در شمار دوست داران حضرت، ثبت می کند اما این ادای حق حضرت سلطان نیست. حق را با احیای امر امام می شود ادا کرد. با تعریف رفتار خویش بر اساس هندسه زندگی ایشان می توان عینیت بخشید. با دست گیری از نیازمندان به سبک علوی و رضوی می توان محقق کرد. این شکرانه نعمت وجود امامی است که بارها خوانده ایم و شهادت داده ایم « تسمع کلامی و ترد سلامی» را و « ادا حی ...» را. عالمان هم به ما گفته اند که زیارت به معنای حضور در محضر حضرت حاضر است و این اقتضا می کند با عمل به سلوک رضوی، در زیارت ها ، شرمنده نباشیم. چقدر زیباست ،دهه مبارک کرامت را، سال معرفتی خویش بدانیم و همان طور که مومنان، با تعریف سال مالی برای خود، با پرداخت حقوق شرعی، مال خود را پاک می کنند، ما هم با ادای حق معنوی امامت ، زیر باران عنایت دوست به پاکیزه جانی برسیم. این زیبایی به عمل در آمده هم زندگی مان را به اوج خواهد رساند و هم جغرافیای ما را در مفهوم حرم چنان تعریف خواهد کرد که هرجا باشیم ، فرشتگان خدا ما را اهل حرم بنویسند، اندازه شاالله

(متن کامل)

خراسان/ شماره : 19595 / يکشنبه ۸ مرداد-۱۳۹۶/ صفحه 16 / بدون موضوع

هرکس برای خود تعریفی دارد اما من شيعگي را تعريف مشخص نسبت فرد با امام مي دانم و معتقدم در اين تعريف افراد از مقام يك تماشاچي ولو با احساس دوستي، به مقام كنش گري و صاحب نقشي و پيروي ارتقا مي يابد و شيعه كسي است كه براي خود بايستگي هايي را اولويت بندي كرده است كه پيروي از امام در عرصه نظر و عمل، اولويت نخست آن است و ديگر اولويت ها هم ذيل آن تعريف مي شود. به ديگر عبارت، شيعه «كلمه» نيست كه در سطور«كتاب» خلاصه شود، بلكه انسان است با ويژگي شدن و ظرفيت خوب شدن و توسعه يافتن. از اين منظر، شيعه يك سرمشق دارد، سرمشقي در نهايت خوبي و كمال و بايد چنان از اين سرمشق، مشق كند، كه هر روز بيش از گذشته به او شبيه شود.براي اين نيز گام اول، آشنايي با كلمات كليدي اخلاق ساز و انسان ساز امام است و گام دوم به كار بستن آن ها مثل به كار بستن كليد براي گشودن درها و دروازه ها است وگام سوم، زيستن پشت آن دروازه هايي كه باز مي شود و گام چهارم رعايت الگوي شهروندي در آن محيط است.اگر بخواهيم شهروند شيعه را، شهروند مسلمان را، شهروندي كه زندگي براساس اخلاق انساني را وجهه همت خويش كرده است معرفي كنيم بايد سيمايش را در كلام امام رضا عليه السلام تماشا كنيم كه مي فرمايند«عقل شخص مسلمان تمام نيست، مگر اين كه ده خصلت را دارا باشد؛ ١ - از او اميد خير باشد٢ -از بدي او (مردم) در امان باشند٣ -خير بسيار خود را اندك بشمارد٤ -خير اندك ديگران را فراوان ببيند٥ - هرچه حاجت از او خواهند دلتنگ نشود٦ - در عمر خويش از دانش طلبي، خسته نشود ٧ - فقر در راه خدا برايش از توانگري محبوب تر باشد. ٨ - خواري در راه خدا برايش از عزت با دشمنش محبوب تر باشد. ٩ - گمنامي را از شهرت بيشتر بخواهد ١٠ - احدي را ننگرد جز اينكه بگويد او از من بهتر است. (تحف العقول - ص ٤٦٧) » خوب اگر انسان ها به اين سرفصل ها عامل باشند، آن وقت ما در چهره هرفرد يك شهروند جامعه رضوي خواهيم ديد كه عقل، اين پيامبر باطني را در كنار پيامبر ظاهري نشانده و بازندگي بر مدار خداباوري، به روشناي ضمير رسيده و به جهل، اجازه بروز نداده اند. اما ... آنچه در جامعه هست، اين گونه نيست و اگر خواهان جامعه سالم، مسئولان سالم و مردمان سالم هستيم بايد اين مولفه ها را در خويش و رفتار خود تحقق بخشيم و خود را بر اساس مدل رضوي بسازيم، آن وقت از اجتماع ما آدم هاي ساخته شده جامعه سالم و صالح شكل خواهد گرفت كه باز خود بستر توسعه سلامت و سعادت خواهد شد. امنيت ارتقا خواهد يافت و آرامش، در لحظه لحظه عمر مردم و ذره ذره شهرها و روستاها موج خواهد زد. آن وقت مسئولان هم بر اين اساس پرورش خواهند يافت تا نوبت به فصل هشدار و انذار نرسد كه در بحارالانوار، ج٧٣، ص ٣٧٣، مي فرمايند چون متوليان دروغ بگويند باران نيايد و چون ستم ورزند، دولت خوار شود... بلكه اگر اين صفات ايجابي و به حق در ما از مردم تا مسئولان به وجود آيد، ديگر نوبت به صفات سلبي نخواهد رسيد. بلكه مردم باهم مهربان خواهند شد و مسئولان باهم و با مردم نيز هم و نتيجه اين دوستي با مردم باز به فرموده امام رضا(ع) نيمي از عقل را به سوغات خواهد آورد تا در كنار نيم ديگر، به چاره سازي مشكلات بپردازد و با حل آن ها هم آحاد مردم حرمت بينند و هم جامعه اي رضوي شكل بگيرد كه در خور امام و شايسته زندگي پيروان امام باشد. جامعه اي خالي از بدي، سرشار از خوبي كه مردمانش براي كار خير از هم سبقت مي گيرند و چون همه را از خود بهتر مي دانند به همه احترام مي گذارند و از اين حرمت گذاري همگاني هم جز احترام و راحت و آرامش نخيزد و با آرامش هم استعدادها به ظهور رسد، چنان كه شايسته جامعه رضوي باشد.

ب / شماره 3401 / یکشنبه 8مرداد 1396/  صفحه اول و3/چ2

Powered By
  BLOGFA.COM