به مناسبت روز زیارتی امام رضا(ع) رقم زنیم؛

وقتی از زبان رسول اعظم الهی می شنویم:ان و علی ابوا هذه الامه، این خط ابوت را در همه ائمه هدی(ع) پر نور می بینیم و حسی غرور انگیز در من جان می گیرد که بر جهان، سروری می بخشد همه آنانی را که به راز بنوت و ابوت عارف می شوند. من مثل همه عاشقان خود را فرزندی می دانم که امام رضا را پدر صدا می کند. فرزندی که با نام اعلای پدر همه جا خود را معرفی می کند. فرزندی که دور باشد یا نزدیک خود را بر سفره ضامن آهو می داند. دور ذدور باشد یا نزدیک خود را به حضور همیشه حاضر می رساند اما....اما این را خوب می دانم که آدم هر روز هم ممکن است خانه پدرش برود، هر وعده هم سرسفره بنشیند و دست به لقمه ببرد اما وقتی به صورت ویژه دعوت می شود و خانه را برای قدومش آب و جارو می کنند و پدر تمام قد برای دیدار آدم بر می خیزد و آغوش می گشاید، این رفتن پر از شکوه و شهد و حلاوت است. سفره ای هم که پهن می شود پر از شوق و ذوق و سلیقه است و لقمه هایی که بر می داری هم به عطر توجه معطر است. در این میهمانی ویژه هم لطافت رابطه پدر و فرزندی حاکم است و هم سعادت میهمانی خاص لذا لطف مضاعف دارد این سفره. روز زیارتی مولا امام رضا(ع) نیز همان میهمانی ویژه است و سفره مخصوص که در خانه پدری همگی ما پهن است تا اهالی خانه پدری و همه کسانی که از راه دور و نزدیک خود را به مشهد می رسانند، یا حتی آنانی که از راه دور خود را سفره نشین این بزم کریمانه می دانند، نیز از سفره لقمه های نور بردارند. آری امروز همه دعوتیم در خانه پدری خودمان، همان خانه ای که بارها از سقاخانه اش آب نوشیده ایم دل به پرواز کبوترهایش داده ایم پنجه در پنجره فولادش زده ایم، زیر گنبد طلایش نیایش کرده ایم و «بالاسر» نماز خوانده ایم. این خانه با همه بزرگی اش ما را فراوان به خاطر دارد و ما هم خاطراتی ناب از آن داریم که هر کجای زمین باز ما را به حرم گره می زند.
مایی که از کودکی و کوچکی تا به امروز از همه درهایش درآمده ایم و دست در دامن خورشید به طلب نور زده ایم. امروزهم – به جسم و جان- می آییم به طلب نور به طلب باران به طلب شفا و شفاعت، ما به کوچکی خود و کوتاهی قامت خویش و کوچکی دستانمان نگاه نمی کنیم. چشم ما به بزرگی قامت مردی است که از خورشید قد فراتر برده و به آسمانی که در افق نگاهش گسترش یافته است. ما به حرم می آییم با احرام عشق. ما حرم را به دل خود می بریم با نماز معرفت. ما تا می شود و می توانیم،به حریم عشق می آییم برای زیارت مخصوص و به آنانی که در راه دورند نیز پیغام می بریم که ، هر جا که هستید وضو تازه کنید و زیارت را از نگاه و لب هایتان جاری کنید و همان جایی که هستید را حرم عشق بدانید و احرام بندید که در فرمان خدا، همه زمین خدا، حرم حجت خداست. لب ها را معطر کنید به ذکر زیارت امام رضا(ع) که راز عشق است...

ب / شماره 3416/ چهارشنبه 25 مرداد 1396/ صفحه اول و 3/ چ2

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم مرداد ۱۳۹۶ساعت 14:23  توسط غلامرضا بنی اسدی  |