امام علي عليه السلام، بيش و پيش از آن که صاحب ذوالفقار باشد، امام نهج البلاغه است. قبل از آن که سردار جهاد باشد، سالار گفت وگو است. منطق حکومت امام نيز بر اين اساس استوار است گفت وگو، گفت وگو، گفتن و شنيدن و باز هم بر مدار «جادلهم بالتي هي احسن» با مخالفان به استدلال پرداختن، شيوه حکومت امام علي عليه السلام بود و البته اگر گفت وگو بي اثر بود سالار گفت وگو صاحب ذوالفقار مي شد. امام، در مقام خلافت خود، حتي با دشمن ترين دشمنان، در مسجد و شهر و بلکه در ميدان جنگ هم بر مدار گفت وگو حرکت کردند و هيچگاه و هيچگاه و هيچگاه، دست به شمشير نشدند، تا اين که دشمن، باب گفتگو را بست و دست به تير و شمشير شد و از سپاه ايشان، مرداني را بر زمين انداخت. در جنگ جمل، صفين و نهروان، امام تا آن جا در گفت وگو پيش رفت که با کساني هم کلام شد که ايشان را نه امام، نه خليفه، که حتي مسلمان هم نمي دانستند، اما امام هرگز نمي فرمود که من امام و خليفه مسلمين هستم و حق مطلق و با اينان حرفي ندارم و ... چند روز پيش که دکتر محمود واعظي، استاد دانشگاه به تحريريه روزنامه خراسان آمده بود، از اين زاويه مغفول مانده در نظام حکومتي امام گفت و از اين که اين شيوه امروز بسيار غريب افتاده است و فعالان و نخبگان سياسي ما نه در عرصه سياست با مخالفان فکري مان- چندان که بايد- به گفت و گو نمي پردازيم که حتي در روابط اجتماعي و خانوادگي نيز اهل گفت وگو نيستيم، درست مي گفت اين پژوهشگر ديني، به خود اگر نگاه کنيم، در خواهيم يافت که ما، بيشتر اهل «گفت» هستيم و بي آنکه ، بي طرف - حالا همکار ماست يا عضو خانواده ما يا رقيب ما و ... - اجازه «گوي» بدهيم يک دنيا توقع داريم که جز آنچه ما قبول داريم انجام ندهد، همه مي گوييم ولي وقتي قرار است بشنويم عمل مان کم است. همسران از يکديگر، والدين و فرزندان از همديگر، رئيس از مرئوس و ... تحمل شنيدن حرف هاي هم را نداريم. در عرصه سياست هم که معمولاً تريبون ها يک طرفه است و اين گروه سياسي حاضر نيست پاي صحبت آن گروه سياسي بنشيند فقط مي گوييم، در اين «گفت ها» هم گاه چنان از انصاف دور مي شويم که کلمات را سنگ مي کنيم و بر سر اين و آن مي کوبيم حال آن که منطق حکومتي امام علي بر «گفت» و«گو» استوار است و امام اصرار دارند که ديگران «بگويند» و حرفي نگفته نماند اما ما انگار به اين منطق، کافريم که حتي کسي مثل حبيب ا... عسگر اولادي که استخوان خرد کرده مبارزه است نيز صدايش در غريو هياهوي تندروها گم مي شود و ... بگذريم، فکر مي کنم امروز بيش از هميشه در زندگي فردي و اجتماعي و سياسي مان به گفت وگو نيازمنديم....

خراسان - مورخ دوشنبه 1391/11/30 شماره انتشار 18344 /بدون موضوع

هم زمين گرد است و هم پشت بام هر چقدر وسيع باشد پاياني دارد اما گويي برخي ها اين را درک نمي کنند، مثل تندروها که خصلت هاي عجيبي دارند، گاه چنان به شتاب مي روند که از آن طرف بام مي افتند و گاه در دايره اي قرار مي گيرند و باز به شتاب باز مي آيند و از اين سوي بام مي افتند، در هر دو حالت سرانجام تندروي افتادن است، فرق در اين سو يا آن سوي بام است نه چيز ديگر، تاريخ انقلاب، پر است از اين قبيل آدم ها و جريانات و عجيب اين که نسل به نسل نو مي شوند اما خصلت نو نمي کنند. باز هم تندروي است و انگار تا خود نيفتند، نمي توانند بفهمند عاقبت تندروي چقدر شکننده و حتي نابودگر است. به «منافقين» نگاه کنيد، ضد آمريکايي تر از همه بودند، امپرياليسم، امپرياليسم از زبان شان نمي افتاد، همه را هم به آمريکايي بودن متهم مي کردند، اما امروز کجايند آن ها؟ آيا به دامن آمريکا آويزان نشده اند؟هم منافقين و هم برخي گروه هاي تندروي ديگر اول انقلاب را يادمان هست که براي انحلال ارتش خود را به در و ديوار مي زدند و مي گفتند اين ارتش نمي تواند از انقلاب دفاع کند، اما تدبير امام در حراست از ارتش تلاش شان را ناکام گذاشت و عبرت آموز اين که همين ارتش مدافع انقلاب شد و خود آن تندروها براي نابودي انقلاب دست به سلاح شدند و تا جاسوسي و نوکري دشمن رفتند و اگر نبود ارتش، هزار زخم مي زدند بر چهره انقلاب و... سال ها گذشت، در جريان اصلاحات نيز کساني چنان تند رفتند که باز امروز صدايشان از آمريکا شنيده مي شود، حتي دستي که روزي نرده هاي سفارت آمريکا را گرفته بود براي بالا رفتن حالا بوي دست «باري روزن» مي دهد در جريان اصول گرا هم تندروها تخت گاز مي روند و گاه براي حفظ يک دستمال قيصريه را به آتش مي کشند و براي حفظ يک فرد، يک کشور را با مشکل مواجه مي کنند. براي دفاع از يک فرد، آبروي يک جمع را مي برند، اسمش را هم انقلابي گري مي دانند و حرمت شکني را باب مي کنند، مبارزه صادقانه با بدي ها از جمله مفاسد اقتصادي را تا فاش گويي هاي ناپسند و بي نتيجه و اتهام پراکني و گروکشي تنزل مي دهند. در مراسم انقلابي و حتي مذهبي کفش به سوي سخنران پرتاب مي کنند و... چنان که تندروهاي مدعي مبارزه قهرآميز با امپرياليزم، سر از اردوگاه شيطان بزرگ درآوردند، چه بسا تندروهاي امروز نيز نامشان در بسياري از سياهه هايي که مدعي مبارزه با آنند ثبت شود. اين تجربه تاريخ است. انقلابي گري هرگز با تندروي از يک جنس نيست. انقلابي، ملاک دارد، معيار دارد، هدف دارد، روش دارد، اهل عدالت و اعتدال است و حق را اقامه مي کند، نه از اين سوي بام مي افتد و نه از آن سو، بلکه مي ماند و برنامه خود را درست به انجام مي رساند. يادمان باشد ساختن بناها از هم افزايي مهندسي شده توان ها و امکانات شکل مي گيرد، ذرات خاک، خشت مي شود، آهن ها از کوره درمي آيد، دست ها به کار مي شود تا بنايي شکل گيرد، تندروي در ساختن معنا ندارد اما مي شود تندروانه، يک بنا را، يک شهر را، يک دنيا را با فشردن تندروانه شاسي يک بمب ويران کرد...

خراسان - مورخ چهارشنبه 1391/11/25 شماره انتشار 18340 /صفحه۱۶/بدون موضوع

ديروز، خيابان ها هم به غيرت آمد زيرگام مردمي که آمدند تا بگويند «تا آخر، ايستاده ايم» آمدند بگويند مشکلات پرشمار، تلخي ها و تلخ کامي ها، تحريم ها و حتي حرام کرداري ها، در عزم شان خللي ايجاد نمي کند،من شب ۲۲بهمن شاهد گفتگوي پدري با فرزندش بودم که او را براي راهپيمايي آماده مي کرد و پاسخ پسر را که پرسيد بايد برويم با اين همه مشکلات، با اين اختلافات با اين تلخ کامي ها، چنين داد که اين ها عارضي است از بين مي رود، اصل، انقلاب امام است که نبايد بگذاريم گزندي به آن برسد، اين قبيل پرسش و پاسخ ها را که اين روزها شنيدم دريافتم، از تيرهاي به چله شده دشمن کاري ساخته نيست و وقتي صندوق دريافت گوشي همراهم پر شد، از پيام هاي دعوت به راه پيمايي آن هم نه از سازمان ها که از مردم کوچه و بازار، فهميدم، اين تيرها اگر به هزار هم ضريب بگيرد، باز کاري از پيش نمي برد، حالا هر که هرچه مي خواهد بگويد، اين را هم قبل از بازخواني پيامک ها بگويم که مردم نه به اين جناح کار دارند و نه آن جناح، مهم نيست کدام جريان بر سر کار است و فراخوان مي دهد، مهم مردم هستند که با عهد بسته با امام، در همراهي با رهبر انقلاب استوارند، حالا بگذار اين از آن يقه بگيرد و آن در چهره اين پنجه زند، مردم فراتر از نام ها و حزب ها و جريان ها با انقلاب هستند، با آرمان هاي انقلاب ۵۷همراهند و تحقق همه آن را فرياد مي کنند، اما پيامک ها؛ «شهادت رمز ماندگاري آن هايي است که فهميدند دنيا جاي ماندن نيست. آن روزها که دشمن به جانمان حمله کرد شهدا ما را شرمنده کردند... نکند اين روزها که دشمن به نانمان حمله کرده است شرمنده شهدا شويم، وعده ما ۲۲بهمن» اين ها را فرمانده گردان اطلاعات و عمليات زمان جنگ، برادر مجيد مصباحي فرستاده بود تا به يادمان بياورد حساسيت امروز را خانم حسيني هم نوشته بود ۲۲بهمن امسال، دشمن، تحريم، گراني ها، عملکرد برخي مسئولان يک طرف، شما، انقلاب، امام و سيد خراسان و شهدا هم يک طرف... حاجي نظافت که هنوز چهره اش و دستان پرزخمش پس از خنثي سازي مين هاي صدام در ذهنم پر نور است هم نوشته بود هدف ما از زندگي فقط نان نيست، حفظ ايمان است. اين جا ايران است و حاکمش نايب امام زمان...اميني هم نوشته بود؛ «در موسم سخت ابتلا مي آييم/ با ياد امام و شهدا مي آييم/ حاشا که براي نان، ولي بفروشيم/ حالا که علي گفته بيا، مي آييم»... سخن به درازا نکشد، گوشي من پيام هايي چند از اين دست دريافت کرده است، که به «آمدن» مي خواندند و اين يعني مردمي شدن و فراگيرشدن ۲۲بهمن، در ميان مردم و باز اين يعني، ۲۲بهمن نه مال اين جناح و آن حزب که متعلق به همه مردم ايران، به هر زبان و نژاد و حتي مذهب است، مسئولان مي آيند و مي روند حالا با هر کارنامه، اما آنچه مي ماند، انقلاب است و مردم، پس جانم فداي انقلاب جانم فداي مردم...

خراسان - مورخ دوشنبه 1391/11/23 شماره انتشار 18338 /صفحه۱۶/بدون موضوع

مجادله، اين روزها بازار پررونقي دارد، بر خلاف مناظره، مباحثه و گفت وگوي حکيمانه. قلم ها هم اين روزها وقتي در دست برخي افراد قرار مي گيرد، متاسفانه همان کلماتي را رقم مي زند که هزار تايش يک غاز هم نمي ارزد، روزگار فضاي مجازي که از اين هم بدتر است. چشم ها بسته، دهان ها و قلم ها و کليک ها باز، در فيس بوک، هوک هاي سنگين حواله هم مي کنند و... برخي ها هم فکر مي کنند هر چه بيشتر داد بکشند، هر چه دروغ شان گنده تر باشد، هر چه زباني نابودکننده تر داشته باشند بزرگ ترند و برتر. لذا کاري مي کنند که آدم درمي ماند. چه مي شنود، چه مي خواند گاهي حس مي کني کلمات اين قبيل افراد، از دندان گرگ هم تيزتر است و از نيش عقرب سمي تر، اخلاق اين افراد و حتي ايمانشان از جنس کلماتشان هويداست.

گاه حتي به نام دفاع از مقدسات، مقدس ترين فرامين الهي را زيرپا مي گذارند.زبان و قلم به دروغ مي چرخانند. کلمه، تيغ مي کنند براي بريدن «ستر» ديگران و برابر چشم همه مي گذارند، حتي تصاوير خصوصي اين و آن را که جز برابر محارم شان نمي توان نهاد، تهمت و افترا را که اگر از اين برخي ها بگيري، ديگر نه چيزي دارند براي نوشتن و نه گفتن و کاش مي شد گرفت اين چاقو را از دست کساني که ديگران را، حتي خود را زخم آجين مي کنند، حال آن که اين خوي و خصلت نه تنها نشانه اي از اهل ايمان ندارد که قطعاً شيطاني است. چقدر زيباست اين فرموده رسول اکرم(ص) که «۳ چيز است که اگر کسي نداشته باشد، نه از من است و نه از خداي عزوجل» وقتي پرسيدند: آن ها چيست؟ فرمودند: «بردباري که به وسيله آن جهالت نادان را دفع کند، اخلاق خوش که با آن در ميان مردم (به خوبي) زندگي کند و پارسايي که او را از نافرماني خداوند باز دارد» حالا هرکس مي خواهد عيار خود را در پيروي از اسوه حسنه و بندگي خداوند بسنجد، نگاه کند که چه مي کند، نه اين که در جواب جاهل ، جهالت و لجاجت بيشتر ورزد ببيند که چقدر توان صبوري دارد در برابر بيداد جاهل، خلق و خويش، چقدر مردمان را به سويش مي کشاند و چقدر در رفتارش آموزه هاي ديني جاري است، تا کجا مي تواند پارسايي ورزد و دل و ديده و دست و دامن و به ويژه زبان به گناه نيالايد، هرکس بهترين قاضي براي رفتار خويش و سنجه براي عيارسنجي پندار خويش است، خودش هم مي تواند بفهمد نسبتي با خداوند ستار و مهربان و پيامبر رحمت دارد يا نه....

خراسان رضوي - مورخ سه‌شنبه 1391/11/17 شماره انتشار 18334 /صفحه اول و۶/جامعه

مهرباني را به خواهر و برادري رسانده بودند مردم در عهد انقلاب، نسبت به هم احساس مسئوليت مي کردند آن روزها. آن روزها که شاه به زبان گلوله سخن مي گفت يادم هست وقتي در کار سوخت رساني گره افتاد و نانوايي ها را توان پخت نان به اندازه کافي نبود، مردان روستايي، تبر و ريسمان خود را برداشتند و راهي صحرا شدند براي جمع آوري هيزم و زنان روستايي، آستين همت بالا زدند براي خمير کردن آردي که در خانه داشتند و ظهر نشده، هيمه هاي مرد در تنور شعله مي کشيد و شعله ها مي رقصيدند و بعد، زنان چانه هاي خمير را به دل تنور مي سپردند و دقايقي بعد، نان برشته مي گرفتند و شب نشده، نان ها راهي سفره شهري ها مي شد تا قوت جانشان شود براي فرداي مبارزه و... يادم هست فرداي پيروزي به فصل دروي گندم باز شهري ها به ياري روستايي ها مي شتافتند تا هيچ کشاورزي احساس تنهايي نکند. همه ملت شده بودند خواهر و برادر، شده بودند يک خانواده، شادي يک نفر شادي همه بود و غم يک نفر هم همه را غمگين مي کرد. در عاشوراي دفاع مقدس هم هر کس شهيد مي شد، گويي همه مردم فرزند و برادر خويش را از دست داده اند و... روزگار خوبي داشتيم، به برکت انقلاب و خون شهدايش خيلي از کارها به سامان شد، خيلي از نازيبايي ها جاي خود را به زيبايي ها داد اما توقع ما از انقلاب، بهار مدام بود و همدلي هميشگي براي همه ولي امروز نمي دانم چه بايد گفت، که برخي خوي انقلابي ديروز را از ياد برده اند و رگ هاي خود را مسيل خوي و حتي خون ضد انقلابي کرده اند، نه که برادر نيستند که دشمن تر از هر کسي پنجه در پنجه مي شوند، پنجه بر چهره هم مي کشند و در اين ميان اگر کسي حرف از برادري مي زند به تير و طعنه و دشنه کساني دچار خواهد شد که دايره انقلاب را و حتي اسلام را چنان تنگ گرفته اند که جز خودشان را در آن راه نمي دهند.نه تنها که فرصت جذب نمي گذارند که گويي به سوي ديگر هل مي دهند، چنان به خود شيفتگي و مطلق بيني گرفتار شده اند که براي ديگران اندک بهره اي از حق هم قايل نيستند. رابطه اينان با کلام روشن رهبر انقلاب درباره «جذب حداکثري و دفع حداقلي» نسبت عکس است. همان نسبتي که برخي هايمان با شهدا داريم، عکس آنان را به ديوار مي زنيم اما عکس آنان راه مي رويم و عمل مي کنيم و... يادمان باشد روزهاي انقلاب، برادر بوديم، يکدل بوديم، لقمه نانمان را قسمت مي کرديم، اما امروز برخي ها چه ها که نمي کنند، راستي با ۳ هزار ميليارد تومان چند سفره را مي شود تا چه مدت از نان گرم پر کرد؟ بگذريم. دلم براي روزهاي انقلاب تنگ شده است. خدا کند دوباره آن حال و هوا، بهار کند جان ما را تا پرشکوفه شود جهان ما، کاش دوباره همه برادر شويم تا هيچ کس احساس تنهايي نکند. از خطاي هم بگذريم، دست همديگر را به مهر بفشاريم و همه با هم زير پرچم انقلاب و همراه رهبري به سوي بهشت آرماني انقلاب اسلامي به پيش رويم. همه که با هم باشيم، برادر باشيم، درد هم را بفهميم، دست هم را بگيريم، دشمن هيچ غلطي نمي تواند بکند اما...

خراسان - مورخ دوشنبه 1391/11/16 شماره انتشار 18333 /صفحه۱۶/بدون موضوع

برخي انسان ها، چنان با حقيقت زندگي مي کنند و با حق بزرگ مي شوند که وجودشان به نشانه اي از حق تبديل مي شود. «عمار» مي شوند براي جبهه اي که در آن هستند تا هر کس به آن ها نگاه کند، به فراخور فهم خويش سره را از ناسره تشخيص دهد، به باور اين قلم يکي از بزرگمرداني که در جبهه انقلاب و حماسه دفاع مقدس که صف آرايي ها برابر چشم ها انجام شد جايگاهي چنين يافت، آيت ا... ميرزا جوادآقا تهراني بود. نقش اثرگذار ايشان در انقلاب و دفاع از ارزش هاي آن، حضور روحيه بخش ايشان در دفاع مقدس و بر تن کردن لباس مقدس بسيج، نگاه بسياري از مردمان را متوجه جبهه حق کرد. کم نبودند کساني که ميرزا را، عمار مي ديدند و سپاهي را که چون ميرزا در آن به جهاد آمده بود لشکر حق يافتند. آري ميرزا، آمده بود تا با «فئه باغيه» بجنگد که در تکرار تاريخ، چهارده قرن بعد، معاويه وار بر ميراث مولاعلي شوريده بود، به حق تمکين نمي کرد و آمده بود تا انقلاب فرزندان رسول ا... را در هم بشکند، او لشکر آراسته بود، به عِده و عُده فراوان، عمرو عاص و مروان و... کم نداشت که فراوان هم بودند اينان در لشکر او، اما اين سوي نبرد، در لشکري که به دفاع از کيان جمهوري اسلامي برخاسته بود مرداني بودند که نشان عمار داشتند. با ديدن آنان مي شد فهميد حق کدام سوي اين نبرد است و به راستي چه کسي مي توانست ميرزا جوادآقا را ببيند و جز با يقين به ميدان نبرد برود؟ ميرزا با قامت کمان شده آمده بود تا بلندترين تير را به قلب سياهي بيندازد و لشکريان حق را بر موضع خويش موقن تر کند. حضور حضرت ميرزا در جبهه، درس هاي فراوان ديگري هم داشت از جمله، اطاعت پذيري از فرماندهي، که چنان گوش به فرمان بود که رزمندگان را نيز به راه اطاعت مي کشيد...

اين بزرگ مرد در رابطه اش با رزمندگان نيز باور خويش را نشان مي داد. او در چهره رزمندگان شکوهي را مي ديد که بسياري نديدند و هنوز نيز نمي توانند فهميد. لذا وقتي يک رزمنده از ايشان خواست، در کنارشان عکس بگيرد، حضرت ميرزا به شوق پذيرفتند و از آن نوجوان- خاضعانه و صادقانه- طلب شفاعت کردند...

آري، ميرزا، از جمله نشانه هاي حق در سپاه اسلام بود، پيري قامت کمان شده که خمپاره مي انداخت و حضورش خود، اثرگذارترين سلاح بود در جيوش حق...

خراسان رضوي - مورخ دوشنبه 1391/11/16 شماره انتشار 18333 /صفحه اوا و۷/فرهنگی

وجودش کلاس درس بود، درس هاي به عمل در آمده، راه که مي رفت، نگاه که مي کرد، لبخند که مي زد، «کونوا دعاة الناس بغير السنتکم» را درس مي گرفتي، سخن که مي گفت آيه جادلهم بالتي هي احسن در ذهنت پرنورتر مي شد، گام که بر مي داشت راه رفتنش را از «مرحا» خالي خالي مي يافتي، زيرا حضرت آيت ا...ميرزاجوادآقا تهراني، به تواضع مشي مي کرد و به خضوع مشق.آن چه ايشان را در دل و ديده مردمان - به عنايت خداوند - شکوهي صدچندان و عزتي دوصدچندان بخشيده بود، فراتر از جايگاه علمي و شأن فقهي و کسوت کلامي مشي اخلاقي و مکتب معرفتي ايشان بود و کم نبودند کساني که در تماس با منزل ايشان، مي شنيدند، «جواد» هستم، بي پيشوند و پسوند، بي عنوان و القاب. پيش آمده بود، که بنده خدايي زنگ زده بود که منزل حضرت آيت ا...ميرزاجوادآقا تهراني را گرفته است و شنيده بود من «جواد» هستم، بنده خدا تماس را قطع کرده بود و دوباره گرفته بود و باز شنيده بود: «جواد» هستم، تا آخر دريافته بود اين جواد، همان درياي اخلاق و معرفت است. آن چه مرحوم ميرزا را بزرگ کرد، تواضع و اخلاقش بود. اصلا در کلاس عبوديت، هرچه بيشتر سر فرود آوري، بيشتر قد مي کشي، رکوعت، فاصله ات تا آسمان را به نصف مي رساند، به سجده که افتادي، قامت از خورشيد هم کشيده تر خواهي داشت و ميرزا چنين بود....

خراسان - مورخ دوشنبه 1391/11/16 شماره انتشار 18333 /صفحه۱۲/اندیشه

قيامت را باور داريم، اما تجربه نکرده‌ايم، فقط خوانده‌ايم و شنيده‌ايم که جناب اسرافيل- اين ملک مقرب الهي- در «صور» مي‌دمد و همگان زنده مي‌شوند و قيامت برپا مي‌شود. ظهور را هم باور داريم و به هزار اميد لحظه‌ها را به راز و نياز ورق مي‌زنيم تا چشمان‌مان را، جان‌مان را، جهان‌مان را آن سعادت باشد که دمي با يار برخيزيم و چنين باد و خدا کند چنين باشد که اگر تقدير نيکو براي‌مان رقم خورده باشد يا رقم بخورد، امروزمان را هم معنايي ديگر مي‌بخشد تا در آستانه قيام حضرت مصلح به اصلاح خويش و جامعه برخيزيم و زمين را براي گام‌هاي صاحب زمان آب و جارو کنيم. بگذريم قيامت را، ظهور را، باور داريم اما تجربه نکرده‌ايم، اما يک تجربه با شکوه داريم، که پرتويي از قيامت و ظهور در آن افتاد تا براي‌مان جاودانه شود، تجربه‌اي به نام دهه فجر انقلاب اسلامي و مخصوصا 12 بهمن 57 که با ظهور امام خميني(ره) در قامت شاگرد باورمند مکتب ظهور و نايب امام زمان(عج)، جلوه‌اي ويژه يافت و تاريخ به شهادت آمد که زمين روزي چنين کمتر به خود ديده است- و شايد هم نديده باشد- که ميليون در ميليون انسان آگاه، آزاد و آماده براي پرداخت هر هزينه‌اي، حتي جان خويش از فرودگاه تا بهشت زهرا را، رنگ قيامت زدند تا تجلي جلوه‌اي از ظهور را جشن بگيرند. آن روز را هرکه ديده به تعريفش گفت: «انگار قيامت بود» و شوق مردم براي ديدن امام را چنين تعريف کرد: «گويي مردم در چهره امام، جلوه حضرت صاحب(عج) را مي‌ديدند که چنين به وجد مي‌آمدند. آن‌ روز، روز پرشکوهي بود. حتي مردماني که نتوانستند جسم خود را به تهران برسانند، جان‌شان آن‌جا بود، همه ايران، تهران شده بود و تهران هم قلب جهان آزاده و استکبارستيز و استبدادسوز بود، آن‌روز در خاطره‌ها جاودانه شد.

اما کاري در خور آن جاودانگي، آن‌گونه که بايد انجام نداديم. آن‌روز را فيلم نساختيم، رمان ننوشتيم و خيلي کارها که بايد، نکرديم تا نسل امروز و فردا و فرداها را از آن‌روز و آن حلاوت بهره‌اي باشد، حتي در نقل سينه به سينه ماجرا- که در شيعه سبقه‌اي به اندازه غدير دارد- هم کم گذاشتيم، آن‌قدر کم، که فرزندان امروز آن‌روز را و حتي دهه فجر و 22 بهمن را چونان ديگر روزها مي‌پندارند، حال آن‌که بايد مي‌گفتيم، مي‌نوشتيم و ده‌ها فيلم و سريال و کتاب و تئاتر و اثر فاخر خلق مي‌کرديم اما ... به راستي اگر اين واقعه بزرگ تاريخ در هر کشوري اتفاق مي‌افتاد چه‌ها که نمي‌کردند و چه اثرها که نمي‌ساختند، من باور دارم هر کشور به فراخور توش و توان، به اندازه توسعه يافتگي خود، به قدري که براي تمدن و تاريخ خود ارزش قائل است، براي اين مبدا تاريخ خويش کار مي‌کرد. مگر نه اين‌که مبادي تاريخ همواره مورد توجه اهل آن تاريخ است و مگر نه اين‌که مردم جهان مبدا تاريخ خود را بزرگ مي‌دارند، پس چرا ما کاري که شايسته آن واقعه پر شکوه و تاريخ‌ساز است انجام نمي‌دهيم. آيا سينماي ما، تلويزيون ما، تئاتر ما، موسيقي ما، کتاب ما و ... چنان سترون شده است که حتي از نگارش صحيح فاخر اين زايش بزرگ تاريخ ناتوان است؟ من که مي‌پندارم اگر طرحي و برنامه‌اي باشد و همت‌ها دوباره خون شود و در رگ دست‌ها جاري شود، مي‌توان دهه فجر را چنان بزرگ‌داشت که نسل امروز و فردا نيز بزرگي خود را در آن ببيند...

جيم - مورخ پنج‌شنبه 1391/11/12 شماره انتشار 18330 /صفحه۲/محرمانه مستقيم

هيچ پرنده اي را نمي توان يافت که با يک بال بپرد. حتي هواپيما را هم که مي سازند دو بال دارد. هيچ زندگاني به اعتلا نمي رسد، مگر اين که زن و مردي، به سلام و سلامت دست در دست هم نهند و هيچ خانواده اي به تعالي نمي رسد، مگر آن که مرد و زن، مشق زندگي براساس سرمشق قرآني بنويسند. قرآني، که زن را براي مرد ومرد را براي زن، چونان لباس مي شمارد که هم آدمي را از گزند سرما و گرما حفظ مي کند و هم عيب پوش انسان است و هم حتي به انسان شخصيت مي دهد. وقتي فرد لباس مناسبي مي پوشد، هم عيب و نقص احتمالي جسمش از نظرها دور داشته مي شود و هم در ديده ها به احترام مي نشيند و قدر مي بيند. کسي که همسري مناسب داشته باشد، نه کم و کسر خانه اش جار زده مي شود، نه دست خالي اش فراديد ديگران قرار مي گيرد و نه چنان بانگ از خانه اش برمي خيزد که مردمان را به تماشا بکشاند. زن به همسري رسيده، درد همسرش را مي فهمد، برايش حريم مي سازد و به ديگران هم اجازه نمي دهد، حرمت اين حريم را خدشه دار کنند. مرد نيز براي همسر خود، حصاري نزديک تر از لباس و محرمي راز نگهدارتر از پوشش مي شود و چنان گرماي مهري در نگاه اوست که در زمستان سرد هم دل زنش را از گرماي آرامش سرشار مي کند و در گرماي عرق ريز تابستان نيز لبخند او نسيم لطيف مي شود و چهره زن را هم به لبخند شکوفا مي کند. در باور اسلامي زن و مرد، دو نيمه يک سيب هستند، دو بال براي پرواز، هر دو براي هم آرامش آفرين و سعادت سازند، در کنار هم به سلام و سعادت مي رسند و بي هم «تنها»يند حتي اگر افراد فراواني کنارشان باشند، آنان با هم «همه»اند، حتي اگر دو تن باشند، روح يگانه شده شان را قدرتي است که کار جمع مي کند... هر کسي مي خواهد زندگي سعادتمندانه داشته باشد بايد سرمشق از رسول ا...(ص) بگيرد که زندگاني حضرتش با ام المومنين خديجه کبري(س) شکوه متعالي يک زندگي قرآني داشت. رسول ا...(ص) پشت و پناه ايمان خديجه(س) بود و حضرت خديجه (س)، تمام قد مي ايستاد و غبار غربت را از چهره نوراني رسول ا...(ص) مي زدود و در اين راه، همه داشته هايش را به ميدان آورد، همه سرمايه اش را به پاي مردي فرش کرد که او را به عرش مي برد. اينک در مبارک يادروز ازدواج حضرت رسول(ص) و حضرت خديجه(س) دوباره به زندگي خود نگاه کنيم و براساس اين الگوي موفق مشي و روش خود را بازتعريف کنيم و مومنانه به سلام برخيزيم، سلام زندگي!...

خراسان - مورخ سه‌شنبه 1391/11/03 شماره انتشار 18323 /صفحه۶/خانواده

مي گفت: خواهرم را عمل کرده اند، هزينه اش شده است ۱۲ ميليون تومان، بيمه تکميلي فقط ۲ ميليون تومانش را مي دهد. حالا مانده ايم ۱۰ ميليون بقيه اش را از کجا بياوريم. به هر که رو مي زنيم، روي برمي گرداند نه از سر نامهرباني، بلکه چون دستش خالي است و دلش نمي خواهد «نه» بگويد رو مي گيرد. تو کسي را سراغ نداري، کمک مان کند؟ خيري، صندوقي، بانکي، جايي... ماندم چه بگويم؟ تلفني تماس گرفت و الا شايد من هم رو مي گرفتم! و شد، کلام در کلام شده بوديم، نمي شد تلفن را قطع کرد، پس هر چه به ذهنم رسيد گفتم اما... گرهي باز نشد. باز نشد. باز نشد، خيلي حالم گرفته شد از اين ماجرا، بيشتر حالم وقتي گرفته شد، که يکي از دوستان قديم، تماس گرفت و از ماجرايي گفت که داغانم کرد. از ماجرايي که هزار بار از خدا خواستم دروغ باشد، او مي گفت جراحي زيبايي برخي خانم ها از بيني و گونه و لب، به انگشت پا رسيده است و براي عمل جراحي انگشت کوچک و بزرگ پا، روي هم چهل ميليون تومان ناقابل مي پردازند تا همچنان که رنگ چشم و موي و مانتو و کيف و کفش شان ست مي شود اندازه پاهاشان هم ست شود! او گفت و من بر خود لرزيدم، راستي ما به کجا مي رويم؟ يک طرف يکي از تهيه دارو درمي ماند، آن طرف برخي ها را به کجا مي کشاند، يک طرف، پدر خانواده چون نمي تواند، هزينه درمان فرزندش را تهيه کند، در خود مي شکند، يک طرف با عرض معذرت از همه براي آرايش ناخن گربه و سگش، چند صد هزار تومان باز هم ناقابل هزينه مي کند و... بگذريم قصد سياه و سپيد گويي ندارم، اين ها، نادر است و کم، اما همين کم هم خيلي زياد است. همين کم هم ما را در مقام هاي اول مصرف لوازم آرايشي و جراحي زيبايي قرار مي دهد، همين کم هم گاه بيمار خانواده فقير را به کام مرگ مي کشاند... بگذريم، همين کم در شأن ايرانيان و جمهوري اسلامي ايران نيست. براي درمان همين کم هم بايد کار فراواني بکنند مسئولان....

خراسان - مورخ دوشنبه 1391/11/02 شماره انتشار 18322 /صفحه۱۶/بدون موضوع