اول: قرار بود پزشک شوند، پس درس خواندند و درس خواندند و با عبور از سد کنکور به دانشگاه رسيدند، ۴ دلاور را مي گويم، ۴ پهلوان را به سيد حسين دلخواه را، محمد وکيلي اسفندياري را، وحيد شادي فر را و محمد جواد صالحيان را قرار بود، با روپوش سفيد، براي سفيد بختي مردم بکوشند، دردها را درمان کنند، زخم ها را مرهم گذارند. شکستگي ها را ببندند. قرار بود نگهبان زندگي مردم باشند. اما...

دوم: يک واقعه، قرار را به هم زد، نه، به هم نزد، آن را ارتقا داد و قرار شد، اين ۴ تن، به جاي پزشک جسم، طبيب جان شوند. طبيبي که در مطب اش هرگز بسته نمي شود، طبيبي که خود به زندگي جاويد رسيده است و چراغ راه رسيدن به اين جاودانگي را هم روشن نگه مي دارد و... چنين بود که آن قرار به اين قرار تبديل شد و دانشجويان دانشگاه پزشکي مشهد، دانشجويان دانشگاه جبهه شوند تا پس از پاس کردن واحدهاي ايمان و تقوا و اخلاص و شهامت و شجاعت و جهاد، در قامت شهيد، جامه طبابت جان بپوشند.

* سوم: آنان به نگهباني از سلامت پرداختند سلامت جان، ايمان، ميهن، انقلاب و عزت ايران، زخم تعدي بيگانه را به غيرت مرهم گذاشتند. بيماري اشغال را با داروي فتح و آزادسازي درمان کردند و شکستگي اراده را تا ايستادن مداوا کردند. اين ۴ تن در واحدهاي اطلاعات و عمليات و غواصي، کاري کردند، کارستان و درمان ها يافتند براي جان و جهان و ايمان که معلوم نيست پزشکي بتواند بدان دست يابد. اينان غيرت را، همت را، ايثار را به اوج رساندند، تا احياي عشق رقم خورد و چنين هم شد و سرانجام قلم ها نوشتند، تاريخ فارغ التحصيلي اينان را با اين روايت؛

محمد وکيلي اسفندياري

تاريخ شهادت: 1365.10.25 - عمليات کربلاي ۵- محل شهادت: خرمشهر- شلمچه

حسن دلخواه

تاريخ شهادت: 1366.6.18 - کربلاي ۸- محل شهادت: خرمشهر- شلمچه

وحيد شاديفر

تاريخ شهادت: 1366.1.18 - کربلاي ۸- محل شهادت: خرمشهر- شلمچه

محمد جواد صالحيان

تاريخ شهادت: 1362.1.22 - والفجر۱- محل شهادت: شرهاني

* چهارم: شهيدان، اين طبيبان جان، امشب منتظرند تا جان ها را از غبار پاک کنند، دردها را به درمان رسانند و شما هم دعوت شده ايد براي حضور در اين محفل و هم انتخاب اين يک دعوت خاص است براي کساني که هنوز لحظه هاي خاص بودن در زندگي شان وجود دارد؛ «جلسه انصار المهدي(عج) به ياد شهيدان؛ دلخواه- صالحيان- اسفندياري و شادي فر، پنج شنبه 90.2.29، بعد از نماز مغرب، در دانشگاه پزشکي، انتهاي وکيل آباد ۲- خانوادگي برگزار مي شود»!

خراسان رضوي - مورخ پنج‌شنبه 1390/02/29 شماره انتشار 17839 /صفحه٧/فرهنگی

دنيا با موزه هايش، ميراث خويش را عزيز مي دارد و هم به چشم ديگران مي کشد و هم حرمت داري مي کند چيزي را که براي يک ملت با هويت و تاريخ محترم است، در کشور خود ما هم موزه کم نداريم که موزه هاي ارزشمندي وجود دارد گوشه هايي از تاريخ را در قالب ابزار و اشياء نشان مي دهد. در حوزه دفاع مقدس نيز در برخي شهرها از جمله همدان و تهران و کرمان و... باغ موزه هايي شکل گرفته است، که هم باعث خوشحالي است هم حسرت برانگيز، خوشحالي از آن رو که به هر حال در يک گوشه اي از اين کشور غيرتمردان و هنرمنداني هستند که نسبت به تاريخ و دفاع مقدس و هويت رزمندگانش غيورند و براي حفظ آن تلاش مي کنند، اما حسرت از اين جهت که استان هاي خراسان هم مي توانست صاحب يکي از اين باغ موزه ها باشد حق هم همين بود، مخصوصا مشهد مقدس که پايتخت معنوي ايران نيز نام گرفته است و قرار است معنويت را نورانيت را، معرفت را به ديگر نقاط صادر کند و به راستي چه معنويتي فراتر از شهيد و شهادت؟ اصلا فلسفه نام گذاري اين شهر به مشهد، بحث شهيد و شهود و شهادت است و هر کس پا به اين شهر مي گذارد بايد در در و ديوار شهر، نشانه هاي اين فرهنگ را ببيند، اما... حسرت سهم ماست وقتي پس از دوازده سال که از شنيدن سخنان شيرين و وعده هاي شيرين تر درباره ايجاد باغ موزه دفاع مقدس، هنوز تلخ کام پس از چرخش سيصد و هشتاد درجه سر جاي اول قرار داريم. مسئولان ما به حمدا... همه خوبند اين را مي شود از آن ضرب المثل معروف فهميد که؛ «هزار وعده خوبان يکي وفا نکند» خب، خوب هستند مسئولان محترم که پس از وعده هاي هزارگانه و جانمايي ها و نامه نگاري ها و قراردادها، هنوز کاري نشده است. حدود ۱۴ سال پيش وقتي به شهر خبر رسيد قرار است سال ۷۶ گفته شد باغ موزه دفاع مقدس ساخته شود چقدر خوشحال شديم. يادش بخير وقتي گفته شد در«مجتمع آيه ها» ساخته خواهد شد، ساخت آن را نزديک خيال کرديم، يادش بخير وقتي آذر ۸۹ تفاهم نامه ميان بنياد حفظ آثار و نشر ارزش هاي دفاع مقدس و استانداري خراسان رضوي امضاء شد، چقدر ذوق زده شديم، يادش بخير وقتي صحبت از اعتبار ۱۵ ميليارد توماني به ميان آمد و... خود را در باغ موزه يافتيم، اما...ظاهرا فقط حسرت سهم ماست وقتي از ايجاد باغ موزه ها خبر مي خوانيم. راستي، جنگ ما، همه اش ۸ سال طول کشيد، از آغاز تا پايانش. حداکثر زمان اسارت هم از ده سال افزون نشد. اما ۱۴ سال است که قرار شده باغ موزه دفاع مقدس در مشهد ساخته شود ولي هنوز خبري نيست. هنوز همان جايي ايستاده ايم که ۱۴ سال پيش بوديم، فقط نسل جنگ ۱۴ سال پير شده اند. خيلي از والدين شهدا و جانبازان و رزمندگان به شهدا پيوسته اند. اما مسئولان خوب، همچنان وعده مي دهند و اين بار قرار است باغ موزه دفاع مقدس مشهد، در کوهسنگي ساخته شود. نمي دانم در مراسم افتتاح آن، کسي از نسل جنگ زنده خواهد بود (يا نه) راستي روبان افتتاح آن را چه کسي خواهد بريد؟

 خراسان - مورخ چهارشنبه 1390/02/28 شماره انتشار 17838 /صفحه اول و٢

  براي من «برونسي» بالاتر از يک نام ماندگار که يک نماد ماندگار است از يک مکتب ماندگار، يک «رسم زندگي» است. پاک و طاهر و مطهر، من معتقدم روش زندگي برونسي يکي از پاک کننده هاي زندگي است. اين رسم که بيايد، رسم حرام پنداري و حرام کرداري و حرام گفتاري از ميان مي رود. من هميشه، برونسي را در قامت يک اسوه خوانده ام، نوشته ام و تا حدودي، نه به وسعت او بلکه به وسع خويش کوشيده ام درس بگيرم، هر چند از شاگرد تنبلي چون من نمي توان چندان توقع قد کشيدن داشت اما هستند کساني که در اين مدرسه زندگي قامت رشيد کرده اند. هستند کساني که با «عبدالحسين» به حسين عليه السلام رسيده اند و از بندگي خدا به خدا. براي من برونسي، با همه آشکاريش يک راز است و با همه رازگونگي اش، شکوفا. همه بزرگي اش را در «حلال خواهي» اش مي دانم: همانطور که برادرش، «علي اصغر برونسي» از اين ماجرا روايت مي خواند؛ 

عبدالحسين از همان اول که در خانواده اي مومن و زحمتکش به دنيا آمد، خداي بزرگ نور ايمان را در قلب کوچک او قرار داد و در دامان مادري مومن، دوران شيرخوارگي را سپري کرد به طوري که هر چه بزرگتر مي شد، يقين و باورش به وحدانيت خدا و رسول گرامي اسلام(ص) و حضرت علي(ع) و حضرت فاطمه زهرا (س) و فرزندان اين بزرگواران بيشتر مي شد. در همان کودکي راستگو و درستکار و نماز و روزه را قبل از تکليف شروع کرد و با حرام کمترين ميانه اي نداشت. سعي مي کرد روزي حلال از زحمتکشي به دست آورد. که اين کار خيلي نيازي به سواد بالا نداشت. اصل يقين و باور و معناي آيه شريفه قرآن «ان اکرمکم عندا... اتقاکم» که در وجودش شعله ور بود. لذا کار به جايي رسيد که اين بزرگ مرد شهيد برونسي محبوب همه دل ها شد. همين حلال کرداري بود که نور شجاعت و اخلاص را چنان در جانش روشن کرده بود که خودش را هم به چراغ غيرت و اخلاص رزمندگان تبديل کرده بود لذا رزمندگان با او تا اوج شجاعت و شهامت و حتي شهادت مي رفتند. علي اصغر برونسي از اين ماجرا هم چنين روايت مي خواند او باتقوا و شجاع و باتوکل به خداي يگانه حرفي که مي زد از دل بود و به دل تمام رزمنده ها مي نشست. در رحمانيه بوديم، عبدالحسين با فرماندهان محترم ديگر رفتند به قرارگاه و آن روز قرار بود برويم به ايلام براي مرخصي و برگشت به شهرستان خود. چادرهاي هر چهار تيپ را جمع کردند و بستند و يازده دستگاه اتوبوس هم آمده بودند که نيروها را به ايلام ببرند. تنها چادر فرماندهي سراپا بود که حقير آنجا نشسته بودم، تلفن زنگ زد برداشتم ديدم برادرم عبدالحسين است فرمود زود برو به آقاي وحيدي که معاون تيپ بود، بگو تا نيروها را جمع کند. تا ما بياييم، دويدم شهيد وحيدي(ره) را پيدا کردم و به او گفتم که حاجي گفته کل نيروها را جمع کنيد. و شهيد وحيدي به زودي نيروها را جمع کرد و روي زمين نشستند، بعد فرماندهان آمدند، عزيزان فرمانده همه از شهيد برونسي جوان تر و با سواد بالا بودند.

در عين حال به عبدالحسين گفتند: شما بايد صحبت کنيد شهيد برونسي بلندگوي دستي را گرفت و خيلي ساده گفت، برادران عمليات نزديک است و من هيچ کس را اجبار نمي کنم که بماند حتي برادرم که داخل شما هست اگر بخواهد برود با او روبوسي و خداحافظي مي کنم. اين سخن گرم که از اعماق دل برخاست، چنان بر دل رزمندگان عزيز نشست که فوري بلند شدند و تکبيرگويان شروع کردند به برپايي چادرها... شهيد برونسي، ارادت به آل ا... را به عمل درآورده بود، جهاد اصغر را به شکوه جهاد اکبر پيوند داده بود. رفتنش سرشار از آمدن بود و آمدنش شکوه رفتن داشت. وقتي مي رفت -به جبهه- مي دانستيم عزت و استقلال مي آيد. امروز که پس از ۲۷ سال بازگشته است يقين داريم غبارها از دل خواهد رفت...

علي اصغر برونسي، در ادامه نوشته خود از همه کساني که در «بازپرواز» شهيد برونسي نقش داشتند قدرداني مي کند، مخصوصا از رهبر انقلاب که قافله سالار شهادت و عزت هستند. او از مسئولان و مردمي که با تشييع پيکر شهيد به خلق حماسه قدرداني پرداختند هم تشکر مي کند... ما هم از او و خانواده شهيد که چراغ روشن عزت و غيرت هستند قدرداني مي کنيم و باور داريم با دعاي اين خانواده ها، شب قدر انقلاب، بامداد غيرت و قدرت به دنبال خواهد داشت...

فلسفه روابط عمومي موفق، مقبوليت، اثرگذاري و رضايت مندي است، اين فلسفه هم تغييرناپذير است هر چند سازوکار آن در گذر روزگار تغيير کند که طبيعي هم هست و در روزگار توسعه اينترنت و شبکه هاي اجتماعي نمي توان توقع داشت که روابط عمومي مثل قبل باشد.

بلکه اگر چنين باشد، بايد بر آن نام شکست گذاشت. روابط عمومي فعال و پويا بايد از همه راهکارها در راستاي رسيدن به فلسفه خود بهره گيرد.

آن چه بايد روابط عمومي ها را و کنشگران اين وادي را از آن بر حذر داشت، رويگرداني از فلسفه روابط عمومي است.

تا از جايگاه بايسته تا تبديل شدن به يک بلندگو سقوط کند. حال آن که «روح و فلسفه روابط عمومي را مردم داري، صداقت، سخنگويي و استدلال» دانسته اند.

اما... اما آن چه در برخي سازمان ها و نهادها به نام روابط عمومي وجود دارد يک جايگاه نه چندان کاراست که حداکثر فعاليت آن پروپا گاندکردن فعاليت هاي سازمان متبوع و سفيدنمايي سياهي هاي احتمالي و زيبا نمايي برخي نازيبايي هاست و با هزار تاسف برخي شهروندان هم اين تعريف نادرست را پذيرفته اند لذا از روابط عمومي ها توقعي هم ندارند، انگار به راستي کار روابط عمومي ها پوشاندن اشتباه سازمان متبوع و تکذيب خبرهايي است که نمي خواهند منتشر شود و برجسته سازي خبرهايي که مديريت سازمان اراده نمايش آن را دارد. اين در حالي است که روابط عمومي مثل هر حوزه ديگر نيازمند «اخلاق» است اخلاقي که مطلق است و نسبي نيست. مثل صداقت در گفتار و رفتار که همواره يک ارزش ماندگار است و علماي علم روابط عمومي نيز معتقد هستند اخلاق شرط اول روابط عمومي موفق است و بدون اخلاق شايد بتوان چند صباحي با رنگ ها و لعاب ها، افکار عمومي را منحرف کرد اما خيلي زود رنگ ها هم رنگ مي بازد و لعاب ها از رونق مي افتد. آن وقت سازمان هايي که با «نزديک نگري» و نگرش لحظه اي، با حوادث و مسائل و پرسش ها برخورد کرده اند بزرگ ترين بازنده ماجرا خواهند بود. در اين ساحت، برنده سازماني است که روابط عمومي مردم محور و مشتري گرا داشته باشد و براي «برقراري روابط سودمند و تعاملي با مشتريان و منتقدان و ساير نقش آفرينان و گروه هاي مرجع، فضايي براي تحقق جامعه اي دلپذير براي عامه مردم فراهم آورد».

از سوي ديگر، روابط عمومي ها، بايد بسان راهنماي «عموم» مردم در سازمان خود عمل کنند و با تسهيل کار شهروندان، از حالت تريبون يک طرفه، به اتوبان دوسويه ميان مردم و سازمان خود بدل شوند...

يک پلاک

پلاک و مهر و جانماز

و نيمي از يک قرآن

و پيشاني بند لبيک يا خميني

همه يادگارهايي بود

 که از تو در شرق دجله

- در نزديکي فرات-

 در فاطميه

به فرياد آمد

 و به اذان

مهر تازه بود،

سجاده تازه

و -حتما- نماز تازه

و تو به نماز ايستاده بودي

مثل همه شهدا

به نماز ايستاده بودي

که تو را ديديم

کاشفان نور

تو را کشف کردند

تو را،

عبدالحسين را

در دهه فاطميه

در حوالي جايي که

 بوي کربلا مي داد

... و چند روز پيش

 يکي

- به لباس سبز پاسداري-

روضه تو را خواند

و از شهادت گفت

و از سر بریده

که عبدالحسين را

با مولايش امام حسين(ع) پيوند داد

.... وچگونه عبدالحسین سر در بدن داشته باشد

حال آنکه

مولایش حسین

سر در بدن ندارد...

اين راز را که خواند

يادها

- بي هراس بادها-

مرا تا خاطرات سال هاي دور برد

۲۷ سال پيش

و روزهايي که تو از

ارادت عاشقانه

به بي بي فاطمه زهرا (س) مي گفتي

و از عشق به حسين فاطمه

و آخر

بر مدار عشق

راهي بهشت شدي

پيکرت را

پيکر هزار زخمت را

 با مهر و سجاده و قرآن

در دهه فاطميه نخست يافتند

و قرار اين است؛ 

تشييع پيکر شهيد برونسي

در روز شهادت حضرت زهرا

در مشهد الرضا برگزار شود

... و راز آشکار شد

از فاطمه تا حسين

 در نماز شهادت

عبدالحسين!

خراسان رضوي - مورخ چهارشنبه 1390/02/14 شماره انتشار 17827 /صفحه٧

هر بامداد

-دوبار-

در چشمانت طلوع مي کند

معلم

چشم که مي گرداني

باران مي بارد

باراني از نور

آن قدر که

مردمان

-هزار در هزار-

در اين باران جان مي شويند

انگشت اشاره ات

که بالا مي رود

نصف النهار معرفت شکل مي گيرد

هر کس اين سو

-در حوالي تو-

قرار مي گيرد

سبز مي شود

جوانه مي زند

و بهار مي شود

به معرفت

به شوق

به هر چه زندگي است

و آن سو

-دور از تو-

هر که رفت

گم شد

در زمهرير جهل

سياه شد

تباه شد

مرد!

تو خود درس زندگي سازي

بابا آب داد

را که خواندي

باران آمد

 و آن مرد

-پدر-

در باران آمد

بابا نان داد را که خواندي

گندم از زمين روييد

آسياب رقصيد

نانوا خنديد

و پدر

-با دستاني پر-

پر از نان

حلال و پاک

به خانه آمد

گرم شد خانه

زندگي جاري است

من با تو

-معلم-

زندگي را

 جور ديگر ديدم

خراسان رضوي - مورخ دوشنبه 1390/02/12 شماره انتشار 17825 /صفحه۷

تا خدا مي رسد

که مدام در قنوت ساختن

به خالق

تسبيح و تهليل مي کني

از دست هاي تو

کارگر

جويباري از

عطر،

از عشق

مي تراود

جاري مي شود

و تا هر کجا

که به نام محمد

آن آخرين

بزرگ ترين

کامل ترين رسول خدا

صلوات مي فرستند

عطر

بوسه اي که پيامبر

بر دستانت نشاند

زمين را

و زمان را

و جان را

و جهان را

تا هميشه را بهار مي کند

و عرقي که

- به هنگام کار -

پيکرت را هزار چشمه مي کند

در کنار خوني مي نشيند

که پيکر شهيد را

هزار بوسه کرده است

نام تو را

در شمار مجاهدان نوشته اند

در جبهه اي

به وسعت ساختن

به لطافت پرداختن

براي مردمي

که به نماز استقلال

برخاستن را

قامت بسته اند

امتداد دست هاي تو

تا خدا مي رسد

و نماز تلاش تو

بهشت را

به زمين مي آورد

کارگر

اي عزيزترين!

تو

نان از عمل خويش مي خوري

و حلال ترين لقمه ها

سر سفره اي مي آوري که

مهرباني

اهل خانه را

دوران آن نشانده است

نگاه تو

ترجمان عزت است

و کرامت

اي کارگر

اي بنده عزيز خداوند

اي دست هايت بهارآفرين ...

خراسان - مورخ یکشنبه 1390/02/11 شماره انتشار 17824 /صفحه٢

سخن به کلامي در شرح رفتار پيشوايان معصوم عليهم السلام آغاز مي کنم که ما را افتخار زندگي در خورشيد خانه يکي از ايشان است. مشهور است که آن حضرات مزد کارگران را پس از انجام کارشان مي پرداختند و حتي حضرت رسول معظم اسلام(ص) دست کارگر را مي بوسيدند و همگان را نيز سفارش مي فرمودند قبل از آن که عرق کارگر خشک شود مزدش را بپردازيد و اين يعني نهايت احترام هم به کار هم به کارگر هم به توليد و هم به صاحب کار و اين حرمت با پاداش زماني افزون مي شود که در آموزه هاي ديني مي خوانيم که پيشوايان ما اول ميزان دست مزد را باکارگر توافق مي فرمودند. سپس مزدش را مي پرداختند افزون تر بر قرارداد و اين درس را عملا به جامعه تعليم مي کردند که ميان کارگر و صاحب کار براي انجام کار بايد «قرارداد» باشد و هم کار و هم دستمزد مشخص باشد. چه در نبود چنين قراري، کارگر هر چه کار کند باز صاحب کار فکر مي کند بايد بيشتر کار مي گرفت و از ديگر سو هر چه صاحب کار مزد بدهد، کارگر چنين گمان مي کند که دستمزد واقعي او پرداخت نشده است.

حال آن که وقتي حد و ميزان کار و مزد مشخص بود، اين ذهنيت به وجود نمي آيد. بلکه ريالي که صاحب کار افزون تر مي دهد تشکر کارگر را در پي دارد و اندک کار اضافه کارگر هم در چشم صاحب کار به قدرداني مي نشيند و اين نگاه قدردان فرآيند کار و توليد را هم رونق مي بخشد و اقتصاد جامعه را در مسير رشد قرار مي دهد. اين درس عملي حضرت رسول(ص) و ائمه اطهار عليهم السلام است اما بازخواني اين درس ها، اين سوال را به ذهن مي آورد که ما چقدر بدان عمل مي کنيم؟ مخصوصا «خراسان نشين ها» که خويش را به امام رضا(ع) نزديک تر مي دانند آيا سواي نزديکي مکاني، نزديکي عمل هم دارند؟ و خيلي دوست دارم پاسخ اين پرسش مثبت باشد اما وقتي خبرها از پرداخت نشدن چندماهه حقوق کارگران برخي کارگاه ها و شرکت ها، حکايت مي کند، وقتي مي شنويم قراردادهاي سفيد، روزگار کارگران را سياه مي کند و از برخي سازمان ها و ادارات هم خبرهاي تلخ مي شنويم، نمي دانم چه بايد گفت؟ چه بايد نوشت؟ راستي اين نوع رفتار ما با سنت رضوي خشک نشدن عرق کارگر و رسيدن به دستمزد، چه تناسبي دارد؟ قراردادهاي سفيد چه رابطه اي با قول و قرارهاي مومنانه دارد؟ وقتي در همين مشهد خودمان، برخي ها از امام رضا(ع) شرم نمي کنند و از کارگر مظلوم، کاغذ سفيد امضا مي گيرند و خود هر چه مي خواهند در آن مي نويسند تا حق و حقوق قانوني او را نپردازند چه مي توان گفت جز اين که ما به نام شيعه امام رضاييم نه به عمل. مجاور شدن ما هم نه در پي معرفت که براي تجارت است والا اين خبرها بايد رو به کاهش مي داشت نه جهت افزايش! نمي دانم وقتي به زيارت مي رويم يا در همين خيابان ها رخ به رخ حرم مي شويم و چشم مان به گنبد و گلدسته مي افتد، چه جوابي براي آقا داريم وقتي با کارگر چنين مي کنيم. بگذريم از اين که وقتي رفتار با کارگر چنين باشد، فاتحه کار هم خود به خود خوانده است. اجازه بدهيد براي يادآوري به همه صاحب منصبان اين روايت را که امام کاظم(ع) به نقل از پدران خويش و از رسول بزرگوار اسلام(ص) نقل مي فرمايند را بخوانيم که «خداوند متعال هر گناهي را مي بخشد مگر کسي که دستمزد کارگر را نپردازد...» اميدوارم هيچ کسي مرتکب چنين گناهي نشود...

به حرف که باشد همه ولايت مدار هستند و نمره همه هم «بيست» است اما پاي عمل که به ميان آيد خيلي از داعيه داران «صفر »هم نمي گيرند حتي بعضي هاشان حاضر به امتحان نمي شوند تا همين صفر را پاي برگه شان بگذارند. اما امتحان نداده هم رفوزه مي شوند که متاسفانه تعداد اينان کم هم نيست! ولايت مداري ، يک بايستگي بزرگ مي خواهد و آن خود را نديدن است ،بر خويش چشم پوشيدن است و از هر آن چه تعلق جز به مولا ايجاد مي کند گذشتن و هزينه اين همه را پرداختن است. چنان که افرادي مثل افسر دلاور و ارتشي غيرتمند تاريخ دفاع مقدس علي اکبر شيرودي چنين کرد.او يک ولايت مدار واقعي بود با نمره بيست. با عملکرد بيست. رازش هم اين بود که او از خود گذشته و منيت را در خويش ميرانده بود و چنان جامه تعلق به دنيا و عناوينش را از جان به در کرده بود که اعطاي درجات پياپي تشويقي نه تنها در جانش عطش ايجاد نمي کرد که آن را هرگز نمي پذيرفت او خود را نمي ديد، آن چه چشمان حقيقت بينش را پر مي کرد راز رشيد ولايت بود که در قامت امام روح ا... مي ديد و براي پايداري اين سرو رشيد و ميهن سرافراز جانش را به قربانگاه آورده بود.شيرودي، سرتيپ شهيد ارتش جمهوري اسلامي، اهل پرواز بود اما اوج پرواز او نه آن بود که با «بالگرد» مي پريد بلکه نقطه اوج او هزاران برابر آن در رسيدن به حق بود که متجلي مي شد. او هرچه بيشتر بر خويش چشم مي بست، اوج پروازش افزون تر مي شد، از کنار هر درجه زميني و اسمي که مي گذشت هزاران درجه آسماني و رسمي مي گرفت و سرانجام بالاترين درجه در تقدير او رقم خورد تا با شهادت براي هميشه جاودانه شود. چه شهيدان زندگان جاويد و به گواه قرآن سفره نشين نعمت خداوند هستند و نه تنها مي توانند اسوه ما زندگي خواهان باشند بلکه ما بايد از آنان الگو بگيريم و در همه فراز و فرود زندگي به قامت رشيدشان نگاه کنيم که راز رشيد مومنانه زيستن را شکوفا مي کند.آري، شيرودي خود را نمي ديد. آن چه مي ديد ولايت بود و امامت و لذا به ميزان باور و يقين خود ارتقاي معنوي يافت و هرکس هم سر رسيدن به قرب الهي دارد بايد چون او زندگي کند تا شايسته چون او پرکشيدن باشد. نه اين که خودخواهي و خودبيني بر او چنان چيره شود که ديگر هيچ چيز را نبيند.نه اين که تنها تا جايي دم از ولايت بزند که منافع خود را تضمين شده ببيند و دلخواسته هايش را در مدار اجرا. اين که معنايش هرچه باشد، «ولايت مداري» نيست، «منافع مداري» است. ولايت مداري زماني معنا مي شود که از دلخواسته هاي خود، از گفته هاي خود ،اصلا از خود بگذري، اگرچنين شد، قهر و شرط و حرف و نقل نمي ماند. چنان که شيرودي حرف نداشت، امير سرلشکر ارتش اسلام، احمد کشوري نداشت و همه هم پروازان شيرودي نداشتند، حرف و قصه مال آناني است که ولايت مداري شان هم با قيمت روز روي تراز و قرار مي گيرد و... بگذريم حرف زياد است اما لب مطلب اين است بايد مثل شيرودي ها و کشوري ها ولايت مدار بود!

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1390/02/08 شماره انتشار 17822 /صفحه۲