فلسفه روابط عمومي موفق، مقبوليت، اثرگذاري و رضايت مندي است، اين فلسفه هم تغييرناپذير است هر چند سازوکار آن در گذر روزگار تغيير کند که طبيعي هم هست و در روزگار توسعه اينترنت و شبکه هاي اجتماعي نمي توان توقع داشت که روابط عمومي مثل قبل باشد.

بلکه اگر چنين باشد، بايد بر آن نام شکست گذاشت. روابط عمومي فعال و پويا بايد از همه راهکارها در راستاي رسيدن به فلسفه خود بهره گيرد.

آن چه بايد روابط عمومي ها را و کنشگران اين وادي را از آن بر حذر داشت، رويگرداني از فلسفه روابط عمومي است.

تا از جايگاه بايسته تا تبديل شدن به يک بلندگو سقوط کند. حال آن که «روح و فلسفه روابط عمومي را مردم داري، صداقت، سخنگويي و استدلال» دانسته اند.

اما... اما آن چه در برخي سازمان ها و نهادها به نام روابط عمومي وجود دارد يک جايگاه نه چندان کاراست که حداکثر فعاليت آن پروپا گاندکردن فعاليت هاي سازمان متبوع و سفيدنمايي سياهي هاي احتمالي و زيبا نمايي برخي نازيبايي هاست و با هزار تاسف برخي شهروندان هم اين تعريف نادرست را پذيرفته اند لذا از روابط عمومي ها توقعي هم ندارند، انگار به راستي کار روابط عمومي ها پوشاندن اشتباه سازمان متبوع و تکذيب خبرهايي است که نمي خواهند منتشر شود و برجسته سازي خبرهايي که مديريت سازمان اراده نمايش آن را دارد. اين در حالي است که روابط عمومي مثل هر حوزه ديگر نيازمند «اخلاق» است اخلاقي که مطلق است و نسبي نيست. مثل صداقت در گفتار و رفتار که همواره يک ارزش ماندگار است و علماي علم روابط عمومي نيز معتقد هستند اخلاق شرط اول روابط عمومي موفق است و بدون اخلاق شايد بتوان چند صباحي با رنگ ها و لعاب ها، افکار عمومي را منحرف کرد اما خيلي زود رنگ ها هم رنگ مي بازد و لعاب ها از رونق مي افتد. آن وقت سازمان هايي که با «نزديک نگري» و نگرش لحظه اي، با حوادث و مسائل و پرسش ها برخورد کرده اند بزرگ ترين بازنده ماجرا خواهند بود. در اين ساحت، برنده سازماني است که روابط عمومي مردم محور و مشتري گرا داشته باشد و براي «برقراري روابط سودمند و تعاملي با مشتريان و منتقدان و ساير نقش آفرينان و گروه هاي مرجع، فضايي براي تحقق جامعه اي دلپذير براي عامه مردم فراهم آورد».

از سوي ديگر، روابط عمومي ها، بايد بسان راهنماي «عموم» مردم در سازمان خود عمل کنند و با تسهيل کار شهروندان، از حالت تريبون يک طرفه، به اتوبان دوسويه ميان مردم و سازمان خود بدل شوند...