درس بزرگ این روزها و تمامی روزها که همه باید از روی آن بنویسند، یک چیز است؛ قدرت، اگر از اخلاق جدا شود، سلطه می‌آفریند. نظام سلطه جهانی، نتیجه انباشت قدرت بدون اخلاق است. این قاعده را می شود در حوزه فردی تا جمعی تا ملی و تا جهانی بازخوانی کرد و به یک نتیجه رسید. تجربه زیسته همه ما این گزاره را تصدیق می کند. این بن بست اما راه عبوری امن و سلامت هم دارد؛ اگر قدرت، در خدمت عدالت قرار گیرد، امنیت می‌سازد. امنیت هم بستر رشد و تعالی انسان و توسعه و آبادانی کشور می شود. پس باید کوشید که با تجهیز به دوگانه اخلاق و قدرت، به یگانه امنیت ساز عدالت رسید. هیچ کدام از این دو نمی‌توانند جای دیگری را بگیرد. نبود هر کدام دیگری را ناکارآمد و یا کارآمد در ضد فلسفه خود می کند. فرد ناتوان حتی اگر در اوج اخلاق باشد، راه به جایی نخواهد برد. ملتی هم که به رغم اخلاق مداری و دیرینگی در تمدن نتواند از حق خود دفاع کند، حتی اگر حق با او باشد، در معادلات جهان نادیده و حرفش ناشنیده خواهد ماند. از همین رو، تألیف و تکثیر و تعمیقِ قدرت برای ایران و ایرانی، چند گام بالاتر از یک انتخاب سیاسی، ضرورتی برخاسته از تجربه تاریخی و فهم دینی است. ملتی که می خواهد سرفراز و مستقل بماند، نمی‌تواند نسبت به امنیت، استقلال و اقتدار خویش بی‌تفاوت باشد. باید همه ظرفیت های خود را چنان فعال کند که استعداد های بالقوه اش هم به فعلیت عینی برسد. این هم یک «بایدِ» دیگر را اقتضا می کند؛ باید با اصلاح رفتارها و روند ها به رویداد های مصلحانه برسیم. اصلاح، اگر چه به ظاهر واژه‌ای آرام است اما به رفتار درآوردن آن بسیار هم هزینه دارد. اصلاح یعنی ایستادن بر مدار حق، نه چرخیدن بر مدار قدرت‌های مسلط. اصلاح یعنی ساختن نظمی که عدالت در آن اصل باشد، نه مصلحت قدرت. اصلاح یعنی تزریق اخلاق به رگ های قدرت و استخدام قدرت در خدمت عدالت. با عدالت است که جان و جامعه و جهان می تواند گام های خود را به سوی افق های روشن تنظیم کند و حتی شتاب بخشد. خطی که امید به ظهور را پر رنگ می کند هم همین است. همین که با ظهور حضرت مصلح، عدالت، قدرت را اخلاقمند می کند و احقاق همه حق ها را تحقق می بخشد. هر کدام از ما هم باید با تمرین هندسه ای چنین نسبت خود را با دولت ظهور درست تعریف کنیم.

ب / شماره 5889 / دوشنبه 16 شهریور 1405 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14050616.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM