در تاریخِ بشری، پیوندهای عاطفی همواره از منظرِ زیست‌شناختی و اجتماعی بررسی شده‌اند، اما در منظومه‌ الهیاتی، «ازدواج» فراتر از یک قراردادِ حقوقی یا یک نیازِ غریزی، «آیه و نشانه‌ای از رحمتِ الهی» و نخستین گام در مسیرِ تکاملِ روحِ انسانی است. امروز، در سالروزِ ازدواجِ والای حضرت محمد و حضرت خدیجه(ص)، تنها با یک مناسبتِ تاریخی روبرو نیستیم بلکه با یک «الگویِ جامعِ زیست» مواجهیم که می‌تواند بحران‌هایِ معاصرِ خانواده را از ریشه درمان کند. الگویِ ازدواجِ پیامبر و خدیجه (ص)، الگویِ حمایتِ دو سویه و «هم‌سوییِ استراتژیک» است. در این پیوند، ما با یک «جنگِ قدرت» میان زن و مرد روبرو نیستیم، بلکه با یک «هم‌افزاییِ وجودی» مواجهیم. حضرت خدیجه (س)، با تمامِ جایگاهِ اجتماعی و اقتدارِ اقتصادی خود، در کنارِ پیامبر، نه تنها یک همراه، بلکه یک «تکیه‌گاهِ استراتژیک» در سخت‌ترین لحظاتِ وحی و رسالت بود. این «زیستِ مؤمنانه» بر این اصل استوار است که زن و مرد، «دو بالِ یک پرواز» هستند که ثباتِ کلِ پیکره‌ جامعه، در گروِ هماهنگیِ این دو بال است. چه هیچ پروازی با یک بال یا در جدال دوبال شکل نمی گیرد که اگر می گرفت امروزه آسمان در قرق زن و شوهر هایی بود که هر کدام راه خود را می روند. متاسفانه وقتی به کالبدِ جامعه‌ خود می‌نگریم، شاهدِ یک «بحرانِ ساختاری» در نهادِ خانواده هستیم. خانواده، که مؤثرترین و حیاتی‌ترین نهادِ اجتماعی برای تربیتِ نسل و انتقالِ ارزش‌ها است، در برابرِ طوفان‌هایِ مدرنیته و تغییرِ الگوهایِ فرهنگی، آسیب‌پذیر شده است. یکی از ریشه‌هایِ این آسیب، دوری از سادگیِ فطری و غرق شدن در تجملاتِ کاذب است که منجر به دشوارسازیِ مسیرِ ازدواج و ادامه زندگی شده است. از منظرِ الهیاتِ اجتماعی، ازدواج نباید به یک «پروژه اقتصادیِ سنگین» یا یک «نمایشِ طبقاتی» بدل شود. فرهنگِ آسان‌گیری و سادگیِ مبتنی بر عزت، نه یک تعارف، که «استراتژیِ بقا» است. وقتی ما با پیچیدگی‌هایِ بیجا و تشریفاتِ بی‌ریشه، مسیرِ تشکیلِ خانواده را بر جوانان می‌بندیم، در واقع در حالِ «تضعیفِ امنیتِ اجتماعی» هستیم. جامعه‌ای که در آن توانِ تشکیلِ خانواده کاهش می‌یابد، جامعه‌ای است که در برابرِ حملاتِ «جنگِ ترکیبی» و «جنگِ نسل‌ها»، دچارِ فرسایشِ ساختاری می‌شود. فرهنگ‌سازی برای «ازدواجِ آسان»، نیازمندِ یک بازگشت به «ادبیاتِ فرهنگیِ اصیل» است. ما باید از شیوه مصرف‌گرایی و نمایش به سوی فرهنگِ «قناعتِ مقتدرانه» حرکت کنیم. خانواده نباید بر پایه دارایی‌هایِ مادی بنا شود، بلکه باید بر پایه «اشتراکِ ارزش‌ها» و «حمایتِ متقابل» استوار گردد. ازدواج، یعنی تبدیلِ «دو فردِ مستقل» به یک «واحدِ حیاتِ مشترک» که توانِ ایستادگی در برابرِ تلاطم‌هایِ جهان را داشته باشد. در این راستا،ارتقای خانواده، یک «ضرورتِ راهبردی» برای حفظِ انسجامِ جامعه و صیانت از آینده‌یِ ملت است. اگر بخواهیم جامعه‌ای استوار بسازیم، باید از «خانه» شروع کنیم. خانه‌ای که در آن، زن و مرد، با الگوگیری از پیامبر(ص) و خدیجه(س)، در مسیرِ عشق، ایمان و مسئولیت‌پذیری، در کنارِ یکدیگر در شکوه یک خانواده، قد می کشد.

ب / شماره 5879/ یکشنبه 1شهریور 1405 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14050601.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM