|
«امروز تردید به هر شکلی خیانت به اسلام است، غفلت از مسائل جنگ، خیانت به رسول ا...(ص) است.» این فراز، جانمایه راهنمای پیام امام خمینی(ره) بود بعد از ماجرای حمله آمریکای جنایتکار به هواپیمای مسافربری ایران، پرواز655. دقیقا یک روز بعد از این فاجعه در 13تیر1367. نسل ما که این پیام را شنید به تعداد حرف آن در خویش احساس بعثت کرد. بعثتی که باید در میادین نبرد به خون معنا می شد. یادم هست آن روزها با دلی سرشار از یقین و باوری مؤمن به امام(ره)، خشاب هایمان را فشنگ گذاری کردیم برای جنگی که تردید در آن خیانت به اسلام بود. شرایط سخت را زیست می کردیم، ایمانمان به حضرت روح ا... (ره) خیلی فراتر از تحمل سختی ها بود. اما روز 27تیر 1367رسید و این خبر که ایران، قطعنامه598 را رسما پذیرفت. نگاه ما بهت را معنا می کرد تا اینکه پیام امام(ره) در روز ۲۹تیرماه منتشر شد؛ «و اما در مورد قبول قطعنامه که حقیقتا مسئله بسیار تلخ و ناگوارى براى همه و خصوصا براى من بود، این است که من تا چند روز قبل معتقد به همان شیوه دفاع و مواضع اعلام شده در جنگ بودم و مصلحت نظام و کشور و انقلاب را در اجراى آن مى دیدم؛ ولى به واسطه حوادث و عواملى که از ذکر آن فعلا خوددارى مى کنم، و به امید خداوند در آینده روشن خواهد شد و با توجه به نظر تمامى کارشناسان سیاسى و نظامى سطح بالاى کشور که من به تعهد و دلسوزى و صداقت آن ها اعتماد دارم، با قبول قطعنامه و آتش بس موافقت نمودم؛ و در مقطع کنونى آن را به مصلحت انقلاب و نظام مى دانم. و خدا مى داند که اگر نبود انگیزه اى که همه ما و عزت و اعتبار ما باید در مسیر مصلحت اسلام و مسلمین قربانى شود، هرگز راضى به این عمل نمى بودم و مرگ و شهادت برایم گواراتر بود. » ما هم که آرزویمان شهادت بود، حرف امام(ره) را فهمیدیم و پذیرفتیم. امام(ره) با پذیرش قطعنامه اوج شجاعت را معنا کرد چه از جمله بزرگ ترین شجاعت ها غلبه بر خویش و کیش شخصیت است. امام(ره) در بند کلمات دوهفته پیش خود نماند بلکه همان تصمیمی را اتخاذ کرد که لازم می دانست. امام(ره) چند قدم پیش تر آمد و راه بست بر کسانی که در آینده می خواستند رهزن ایمان و باور و امید مردم شوند؛ « در آینده ممکن است افرادى آگاهانه یا از روى ناآگاهى در میان مردم این مسئله را مطرح نمایند که ثمره خون ها و شهادت ها و ایثارها چه شد. این ها یقینا از عوالم غیب و از فلسفه شهادت بی خبرند .» امام(ره) برای « باخبر کردن ما» صفحه دیگر را خواند: « خون شهیدان براى ابد درس مقاومت به جهانیان داده است و خدا مى داند که راه و رسم شهادت کور شدنى نیست و این ملت ها و آیندگان هستند که به راه شهیدان اقتدا خواهند نمود. و همین تربت پاک شهیدان است که تا قیامت مزار عاشقان و عارفان و دل سوختگان و دارالشفاى آزادگان خواهد بود.» اتفاقا پیش بینی امام(ره) محقق شد. کسانی که از دور هم دستی بر آتش جنگ و دفاع نداشتند طلبکار مجاهدان شدند که چرا کار به پذیرش قطعنامه رسید؟ آن ها که زاده ترس خویش در زمان جنگ بودند، در سال های بعد از جنگ شجاع شده بودند برای طلبکاری. ارزش جواب نداشتند و به لبخند برگزار شد جوابشان، اما هم نسل ما و هم همه ملت بعدا فهمید که شجاعت در صلح بسیار سخت تر از شجاعت در جنگ است. در جنگ، فرد شجاع قهرمان می شود اما در صلح، شجاعت به چشم نمی آید و کسی که باید قهرمان دیده شود را می شکنند. اهل عقلانیت و معرفت می دانند که شأن آن ها چیست. بی خِردان اما همچنان بر قهرمانان صلح، خُرده می گیرند چنان که در حدیبیه بر پیامبر(ص) و در صلح با معاویه بر امام حسن(ع) خُرده گرفتند. امام(ره) اما، با تأسی به اجداد طاهرین خود در دوگانه جنگ و صلح، معلم اهل سیاست و حاکمیت شد. به تاریخ درس داد که حق تصمیم درست در سنجش ممکن هاست نه هم صدا شدن با آن هایی که بی شنیدن صدای گلوله، از جنگ می گویند. امروز بیشتر می فهمیم شجاعت خمینی(ره) را.... شهرآرا / شماره 4810 / شنبه 27 تیر 1405 / صفحه آخر / کوچه https://shahraranews.ir/fa/publication/content/17683/456448 https://shahraranews.ir/files/fa/publication/pages/1405/4/27/17683_161852.pdf
+ نوشته شده در شنبه بیست و هفتم تیر ۱۴۰۵ساعت 12:25 توسط غلامرضا بنی اسدی
|
|
درباره وبلاگ  روزنامه نگار شهر امام رضا
|
