در تاریخ ملت‌ها، همه رهبران، «کشوردار» نیستند. بسیاری فرمان می‌رانند، بسیاری سیاست‌ورزی می‌کنند و بسیاری نیز تنها در قامت یک مدیر ظاهر می‌شوند؛ اما کشورداری، مرتبه‌ای فراتر از اداره امور است. کشورداری یعنی حفظ موجودیت یک ملت، پاسداری از تمامیت ارضی، صیانت از استقلال و عبور دادن کشور از گردنه‌هایی که هر کدام می‌تواند سرنوشت یک سرزمین را دگرگون کند. درباره امام خمینی(ره)، عنوان «رهبر و کشوردار» تعبیری منطبق با واقعیت تاریخی است. او نه‌تنها انقلاب را رهبری کرد، بلکه در دشوارترین شرایط، کشوری را اداره کرد که از نخستین روزهای پیروزی انقلاب، آماج توطئه‌های داخلی و خارجی بود. این مسئولیت خطیر، همراه با جایگاه رهبری، به آیت‌ا... سیدعلی حسینی خامنه‌ای نیز منتقل شد؛ مسئولیتی که در قریب به چهار دهه، در یکی از پرتنش‌ترین دوره‌های تاریخ معاصر ایران استمرار یافت. اگر امروز از کشورداری سخن می‌گوییم، از مدیریت روزهای عادی سخن نمی‌گوییم. هنر کشورداری، در روزگار آرامش چندان آشکار نمی‌شود. ارزش آن زمانی نمایان می شود که کشور در میان طوفان‌ها ایستاده باشد. چنان که برای ما تقدیری چنین تحریر شده است. ما با امام خمینی از امواج سهمگین تجزیه طلبی و کودتا و خیانت و جنایت و جنگ تحمیلی گذشته ایم. با پایان جنگ، بسیاری گمان می‌کردند دشمنی‌ها نیز پایان خواهد یافت اما چنین نشد. دوران رهبری حضرت آیت‌ا... خامنه‌ای، اگرچه پس از پایان جنگ نظامی آغاز شد، اما عرصه‌ای تازه از رویارویی‌ها را پیش روی کشور قرار داد. از فشارهای سیاسی و امنیتی گرفته تا تحریم‌های اقتصادی، جنگ رسانه‌ای، عملیات روانی، تهدیدهای نظامی، تروریسم و تلاش‌های مستمر برای تضعیف انسجام ملی و خدشه به تمامیت ارضی ایران و این آخری؛ دو جنگ تمام عیار دو قدرت هسته ای علیه ما بله، در این سال‌ها، دشمنان، بارها و بارها خواسته‌های خود را بر روی کاغذ نوشتند. از طرح‌های فشار حداکثری گرفته تا سناریوهای بی‌ثبات‌سازی و تجزیه. اما آنچه بر صفحه تحلیل‌ها و نقشه‌ها نقش بست، هرگز بر خاک ایران نوشته نشد. این تفاوت میان آرزو و واقعیت، همان جایی است که مفهوم کشورداری معنا پیدا می‌کند. تحریم‌ها، تهدیدها و فشارهای همه‌جانبه، تنها برای تغییر رفتار سیاسی ایران نبود، بسیاری از این راهبردها، در نهایت، تضعیف بنیان‌های قدرت ملی و ایجاد زمینه برای فروپاشی یا تجزیه کشور را دنبال می‌کردند. با این همه، ایران، با همه دشواری‌ها، یکپارچه ماند و پرچم استقلال خود را بر فراز این سرزمین حفظ کرد. و این هنر رهبر شهید انقلاب بود. همان که این روز ها سرود کرده و می خوانیم؛«این خامنه ای بود که به ما شوق خطر داد/ این ذلت دشمن که ببینی هنر اوست». بله او به ما ایستادگی آموخت و همین نمره او را بالامی برد چه تاریخ، درباره افراد با احساسات داوری نمی‌کند، با نتایج قضاوت می‌کند. یکی از مهم‌ترین معیارهای این داوری نیز آن است که آیا یک رهبر توانسته است کشور را از میان بحران‌ها عبور دهد یا نه. اگر کشورداری را به معنای حفظ امنیت، استقلال، تمامیت ارضی و استمرار حیات سیاسی یک ملت بدانیم، قطعاً نمره رهبر شهید انقلاب نیز چون رهبر کبیر انقلاب 20 خواهد بود.

ب / شماره 5851 / یکشنبه 21 تیر 1405 / صفحه 2

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14050421.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM