محرم که می‌آید، فقط بیرق‌ها برافراشته نمی‌شود؛ کلمه نیز به میدان می‌آید. منبرها جان می‌گیرند و سخن، رسالت خود را به یاد می‌آورد. این روزها، منبرهای حسینی بیش از هر زمان دیگر به خط مقدم جهاد تبیین تبدیل شده‌اند. اگر در میدان نبرد، فشنگ در خشاب رزمنده و موشک در لانچر، ابزار دفاع از مرزهاست، در میدان اندیشه و افکار عمومی، کلمات همان نقش را ایفا می‌کنند. از همین روست که مسئولیت اهل منبر و تریبون، مسئولیتی راهبردی و سنگین است؛ بسیار سنگین‌تر از گذشته، زیرا زمانه ما حساس‌تر و پیچیده‌تر از سال پیش است. تبیین، روایت صادقانه واقعیت است؛ بیان درست شرایط بر مدار راستی. تبیین آن است که حقیقت را نه در غبار هیجان و نه در مه‌آلودگی اغراض، بلکه در روشنای عقل و انصاف به مردم نشان دهد. منبرهای محرم، هنگامی که در این مسیر حرکت کنند، حقیقت ایمان را در سپهر تعالی اخلاقی، تعمیق باورهای دینی، تقویت وحدت و افزایش اقتدار ملی درس می‌دهند. چند شب پیش سخنان روحانی گرانقدری را می‌شنیدم که با دقت و متانت، شرایط کشور و تدابیر کلان نظام را تحلیل می‌کرد. در نگاه او که به کلمه تبدیل می‌شد، مردم همه صاحب حرمت بودند. اختلاف‌ها نه اصالت داشت و نه موضوعیت مستقل. آنچه اصالت داشت، ایران و اسلام بود؛ منافع ملی و اقتدار جمهوری اسلامی بود. از همین منظر، هر اختلافی باید در مدار منافع کلان کشور تعریف می‌شد و جای خود را به وحدت می‌داد. او تندروی و هیجان‌زدگی را آفت می‌دانست. باور داشت که مسائل بزرگ را باید با «عقل سرد» و تدبیر گرم اداره کرد. نظام را «اندام‌واره‌ای» می‌دید که هر عضو آن وظیفه‌ای مشخص بر عهده دارد، اما همه در هندسه‌ای واحد و ذیل عقلانیتی یگانه عمل می‌کنند. نهادها را «درخت‌واره» می‌فهمید؛ شاخه‌هایی روییده از یک تنه که مکمل یکدیگرند، نه مزاحم و معارض هم. خطاست اگر کسی به نام دفاع از یک بخش، علیه بخش دیگر موضع بگیرد. روحانی بزرگوار دیگری نیز در میان جمعی از مردم، نگاه درس‌آموزی به تاریخ ارائه می‌کرد. از صلح حدیبیه می‌گفت که خداوند درباره آن فرمود: «إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا». از صلح امام حسن(ع) یاد می‌کرد که چگونه مسیر استمرار حقیقت را هموار ساخت. او تأکید داشت که نباید اسیر ظواهر زودگذر شد و از درک تدابیر کلان بازماند. سخنش این بود که اعتماد به نظام، لازمه عبور از پیچ‌های تاریخی است. «خودتخریبی» را رفتاری غیرعقلانی و غیرشرعی می‌دانست و هشدار می‌داد که هیچ زبان و قلمی نباید به این مسیر بلغزد. یادآور می‌شد که در ماجرای حدیبیه و در صلح امام حسن(ع)، کسانی ناخشنودی خود را آشکار کردند، اما تقدیر الهی راهی به سوی فتح و موفقیت گشود که فراتر از محاسبات محدود آدمیان بود. محرم امسال نیز همین درس را به ما می‌آموزد؛ درس اعتماد، عقلانیت و وحدت. منبرها باید سنگر تبیین باشند و خطابه‌ها پرچمدار حقیقت. امروز بیش از هر زمان دیگر، ایران به کلمه‌های روشنگر، به روایت‌های صادقانه و به سخنانی نیاز دارد که دل‌ها را به هم نزدیک کند. این همان رسالت بزرگ منبر حسینی در روزگار ماست.

ب / شماره 5839 / شنبه 30 خرداد 1405 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14050330.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM