هر زمانه‌ای معروفِ بزرگ خود را دارد؛ آن واجبِ فوری و راهبردی که اگر اقامه شود، بسیاری از خیرها در پی آن می‌آید و اگر بر زمین بماند، راه برای هجوم منکرها باز می‌شود. به گمان من، هیچ «معروف»ی در روزگار ما مهم‌تر، فوری‌تر و راهبردی‌تر از «وحدتِ حداکثری» نیست. آنان که می‌خواهند دینداری خویش را در میدان عمل به نمایش بگذارند و به فریضه امر به معروف و نهی از منکر قیام کنند، باید پیش از هر چیز به این کلان‌راهبرد توجه داشته باشند. وحدت، بسیار فراتر از یک توصیه اخلاقی یک ضرورت تمدنی، یک نیاز حکمرانی و یک امر مقدس برای حفظ استقلال و عظمت ایران است. هر آنچه این وحدت را تقویت کند، در دایره معروف قرار می‌گیرد و هر آنچه آن را بیازارد، باید نماد منکر شمرده شود. ما که امر به معروف و نهی از منکر را واجبی عبادی، اجتماعی، سیاسی و حتی امنیتی می‌دانیم، باید در تشخیص مصداق‌های آن نیز نگاه کلان داشته باشیم. اشتباه است اگر گمان کنیم در این فریضه تنها نیت کافی است. نیت خیر، شرط لازم است اما کافی نیست. در کنار نیت، باید به نتیجه نیز اندیشید. نمی‌توان به نام خیرخواهی، بذر اختلاف پاشید و انتظار محصول وحدت داشت. نمی‌توان با انگیزه‌های به ظاهر مقدس، کاری کرد که جامعه به شرّی بزرگ‌تر گرفتار شود. اختلاف، یک بدی ساده نیست؛ مادرِ بسیاری از بدی‌هاست. بسترساز مصیبت‌هاست. راه را برای طمع دشمن باز می‌کند. این اختلاف است که دشمن را به محاسبه وا می‌دارد. اختلاف است که طمع او را به طرح تبدیل می‌کند. اختلاف است که آن طرح را از روی کاغذ به میدان عمل می‌آورد. آن‌گاه موشک و بمب دشمن، میان این گروه و آن گروه تفکیک نمی‌کند. خاک ایران را می‌شکافد و خون ایرانی را بر زمین می‌ریزد. دشمن نیز از همین شکاف‌ها شادمان می‌شود. پس باید هم آنان که به نام انقلابی‌گری، وحدت را زخم می‌زنند و هم آنان که در مخالفت با انقلاب، کارخانه تولید اختلاف شده‌اند، به این حقیقت بیندیشند که زیان اختلاف، یقه همه ما را می‌گیرد. هم انقلاب آسیب می‌بیند، هم ملک و ملت. مگر نه این است که هر موشک دشمن در ایران فرود می‌آید؟ مگر نه این است که هر خون بر زمین‌ریخته، خون یک ایرانی است؟ مگر نه این است که شادی دشمن، محصول غفلت ما از مدار وحدت است؟ اکنون که در آغازین روزهای محرم قرار داریم، فرصتی بزرگ پیش روی جامعه دینی است. آنان که دل در گرو سیدالشهدا(ع) دارند و خود را رهرو مکتب عاشورا می‌دانند، باید در امر به این معروف بزرگ و نهی از آن منکر خطرناک پیشگام شوند. محرم را به مدرسه تبیین وحدت تبدیل کنیم. از منبرها، هیئت‌ها و مجالس عزاداری، پیام همدلی، همگرایی و انسجام ملی را به گوش جامعه برسانیم. شاید حسینی‌ترین کنش در قرائت ۱۴۰۵ از عاشورا همین باشد؛ امر به وحدت و نهی از اختلاف. زیرا امروز، حفظ ایرانِ مقتدر، مستقل و سرافراز، از مسیر وحدت می‌گذرد و وحدت، بزرگ‌ترین معروفِ زمانه ماست.

ب / شماره 5838 / چهارشنبه 27 خرداد 1405 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14050327.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM