«بهترين و ارزنده ترين خصلت ها، انجام کارهاي نيک، فريادرسي بيچارگان و برآوردن آرزوي آرزومندان است.» اين کلام نوراني مردي است که همواره دست التجا به سويش دراز مي کنيم و در بهشتي ترين زمان هاي عمرمان به زيارتش شرف مي يابيم. سخن امامي است که برگزيده خداست پس لاجرم بايد رفتار ما هم رفتار پيرو باشد و از جمع ما «امت» شکل بگيرد که بر مدار امامت زندگي کنند. در چنين زندگي است که مي شود زيبايي هاي زندگي مومنانه را تجربه کرد و هم نيک کرداري را به عنوان عادت برتر، برگزيد. چه همه عادت ها بد نيست که به دنبال معجزه خرق عادت بگرديم بلکه گاه «عادت» خود معجزه اي است که بر سر شاخه هاي درخت رفتار مومنانه شکوفا مي شود. اين معجزه است که «بيچارگان» را تا رفعت سلامت و سعادت و به «چاره رسيدن» دست مي گيرد و چشمان آرزومند را با برآورده شدن آرزوها شان روشني مي بخشد.

کارهاي نيک را هم بايد بر اساس نسخه و رهنمود امام رضا(ع) به عمل درآورد که مي فرمايند: « انجام دادن حسنه و کار نيک به صورت مخفي، معادل ۷۰ حسنه است و آشکار ساختن گناه و خطا موجب خواري و پستي مي شود و پوشاندن آن آمرزش را به دنبال خواهد داشت.» از اين نگاه، کار نيکي که درباره افراد مي کنيم بايد به دور از چشم ديگران باشد به گونه اي که به عزت نفس و آبروي آنان خدشه اي وارد نشود. به ديگر عبارت اگر قرار است ليوان آبي به دست کسي بدهيم بايد بسيار مراقب باشيم تا آبروي او که گوهري ترين سرمايه هر فرد است، به خطر نيفتد. نه اين که هزار چشم را هم خبر کنيم و به هزار گوش هم پيغام دهيم که ما مي خواهيم به فلان فرد کمک کنيم. اين کمک، نه تنها گرهي از کار کمک گيرنده نخواهد گشود و ما را نيز به مرحله ابرار نخواهد رساند که هم او را تحقير خواهد کرد و هم ما را از بزرگي بي بهره خواهد گذاشت. پس اين درس را بايد از کلاس مولا علي بن موسي الرضا(ع) گرفت و پوشيده کاري را برگزيد تا حرمت و کرامت و عزت افراد حفظ شود. اين رفتار هم به سان بذري است که اگر يک بيفشاني، هفتاد درو خواهي کرد و اگر يک آن برابر با نيک کرداري ات باشد ۶۹ ديگران براي حرمت داري لحاظ خواهد شد!

در ادامه کلام انسان ساز امام رضا(ع) آشکارسازي گناه و خطا، موجب خواري شمرده شده است و اين يعني که ما هرگز و هرگز و هرگز حق نداريم گناه خويش را يا گناه ديگران را افشا کنيم چه اين باعث ساده سازي گناه، زشتي زدايي خطا و ريختن قبح کار بد مي شود که به افزايش ارتکاب آن مي انجامد. اين نيز چيزي است که در آموزه هاي ديني تحت عنوان «تشييع فاحشه» از آن ياد شده و به شدت نکوهش شده است. پس اگر خطايي کرديم و يا دستمان، دلمان، نگاهمان، به گناهي آلوده شد، بين خود و خدا، توبه کنيم و اوراق گناه را به زمزم توبه و درياي عشق بشوييم. چه خداوند دوست دارد افراد اگر خطايي کردند و حق الناسي بر گردنشان نبود عذر تقصير فقط به درگاه او آورند، لذاست که در روايات داريم که خداوند هراز گاهي فرشتگان موکل بر افراد را که اعمالشان را ثبت و ضبط مي کنند عوض مي فرمايد تا حرمت اين خلق احسن دچار خدشه نشود. پس ما خود نيز با کتمان خطا به «ستار» بودن خداوند اقتدا کنيم ...

خراسان - مورخ دوشنبه 1389/07/26 شماره انتشار 17676 /صفحه۸/خانواده و سلامت