تقویم، گاهی بیش از آنکه شمارنده روزها باشد، بیدارباشِ دل‌هاست. هر برگ که ورق می‌خورد، انگار دستی بر شانه ما می‌گذارد و می‌گوید: «یادت نرود!» هشتاد و سومین روز سال را به نام خانواده و تکریم بازنشستگان نوشته‌اند. کار خوبی است این نام‌گذاری مناسبت‌ها. آدمی گرفتار روزمرگی می‌شود. میان آمد و شد ساعت‌ها و هجوم خبرها و دغدغه‌ها، گاه یادش می‌رود که چه چیزهایی ستون‌های اصلی زندگی او را ساخته‌اند. زندگی، اگرچه یک متن پیوسته است، اما بیشتر به جدولی می‌ماند که خانه‌هایش باید درست و دقیق پر شود. هر خانه‌ای کلمه‌ای می‌خواهد و هر کلمه‌ای معنایی دارد. اگر خانه‌ای خالی بماند، جدول ناقص می‌شود. بعضی واژه‌ها اما از جنس «کلمات رمز» هستند؛ تا آنها پیدا نشوند، بسیاری از خانه‌های دیگر هم بی‌معنا می‌مانند. خانواده یکی از همان کلمات رمز است. بازنشستگان نیز چنین‌اند. آنان که سال‌های جوانی و توان خود را در کلاس درس، پشت میز اداره، در کارخانه، مزرعه، بیمارستان و هزار میدان دیگر خرج آبادانی ایران و بهتر سازی شرایط امروز ما کرده‌اند. پیشکسوتان، حافظه زنده جامعه‌اند. همان‌ها که اگر از قاب توجه ما بیرون بمانند، بخشی از هویت اجتماعی‌مان گم می‌شود. اما....اما واقعیت این است که گاه هم واقعیت را فراموش می‌کنیم و هم حقیقت را. گرانی، تورم، نگرانی‌های معیشتی، وضعیت نه جنگ و نه صلح، دغدغه کار و بیکاری و ده‌ها مسئله دیگر، شب و روز را به هم می‌دوزد و چنان ذهن را اشغال می‌کند که گویی فرصتی برای یک لبخند به خانواده یا یک سلام به بزرگ‌ترها باقی نمی‌ماند. البته این همه حقیقت نیست؛ بخشی از آن بهانه است. زیرا وقت، گمشده ما نیست؛ مدیریت ما گاه گمشده وقت است. اگر بتوانیم اولویت‌ها را درست بچینیم، زمان نیز خود را نشان می‌دهد. همان چند دقیقه‌ای که در شبکه‌های مجازی سرگردان می‌شود، می‌تواند به گفت‌وگویی صمیمی در خانه تبدیل شود. همان تلفن همراهی که ساعت‌ها در دست می‌چرخد، می‌تواند وسیله‌ای باشد برای احوالپرسی از پدر، مادر یا پیشکسوتی که چشم‌انتظار یک سلام است. در فرهنگ دینی ما نیز ارزش آدمی را تنها به عبادت فردی نسنجیده‌اند. صله رحم را عبادت دانسته‌اند و تکریم سالمندان را نشانه برکت جامعه. در حقیقت، اخلاق اجتماعی همان‌جایی آغاز می‌شود که برای عزیزان خود وقت می‌گذاریم. هنر مدیریت، فقط اداره سازمان‌ها نیست؛ هنر آن است که بتوانیم زندگی را نیز مدیریت کنیم. اولویت‌بندی، مهم‌ترین فصل این هنر است. اگر خانواده و پیشکسوتان در صدر فهرست اولویت‌ها قرار گیرند، نه تنها بخشی از دین خود را ادا کرده‌ایم، بلکه جدول زندگی را نیز کامل‌تر پر کرده‌ایم. آن وقت است که کلمات رمز خود را نشان می‌دهند و زندگی، از یک جدول نیمه‌تمام، به تصویری کامل از معنا و آرامش تبدیل می‌شود.

ب / شماره 5833 / چهارشنبه 20 خرداد 1405 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14050320.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM