ما اهل اقدام به موقع و به جا هستیم واین، دقیقاً همان جایی بود که باید سیلی را نقدا نقد نواخت. همان نقطه‌ای که دشمن صهیونی می‌خواست نبض اراده، غیرت و قدرت جمهوری اسلامی را بگیرد و از روی واکنش ما، آینده تجاوزهای خود را طراحی کند. در چنین میدان‌هایی، تردید هزینه‌زاست و تأخیر، اشتهای دشمن را بیشتر می‌کند. اگر سبک می‌گرفتیم و کم می‌گذاشتیم، او سنگین‌تر برمی‌داشت و بیشتر در کاسه ما می‌گذاشت. قاعده میدان با دشمنی که زبان قدرت را بهتر از هر زبان دیگری می‌فهمد، همین است. آنچه در لبنان رخ داد، صرفاً حمله به یک جغرافیا نبود. صهیونیست‌ها از پنجره لبنان، ایران را هدف گرفته بودند. آنان می‌خواستند میزان پایبندی ما به خطوط قرمزی را که سال‌ها با صراحت ترسیم کرده‌ایم، بیازمایند. در چنین شرایطی، تنها دفاع کافی نبود؛ باید از «دفاع»، حراست می‌ساختیم. حراست از اعتبار بازدارندگی، حراست از پیام‌های پیشین و حراست از معادلاتی که امنیت ملی ما بر آن استوار است. حساسیت ما نسبت به خطوط قرمز است که محاسبات دشمن را در چارچوب حساب و کتاب قرار می‌دهد. اگر این حساسیت تضعیف شود، دشمن بی‌حساب می‌زند و بی‌کتاب فاکتور می‌کند. عملیات «نصر»، هر نتیجه‌ای که در ادامه مسیر خود رقم بزند، یک پیام روشن دارد؛ خطای محاسباتی برای دشمن می‌تواند بسیار سنگین تمام شود. این پیام باید شنیده می‌شد و شنیده شد. خط قرمز جمهوری اسلامی تنها به مرزهای جغرافیایی ایران محدود نیست. ما سال‌ها پیش خط دفاع را جلوتر برده‌ایم. محور مقاومت، بخشی از منظومه امنیت ملی ماست. خط مقدم را در دوردست‌ها طراحی کرده‌ایم تا خطر کمتری به خاک وطن برسد. طبیعی است که نسبت به این خط مقدم، حساس باشیم؛ حساسیتی برخاسته از عقل راهبردی، نه هیجان مقطعی. غیور باشیم؛ غیورانه‌ای مبتنی بر مسئولیت، نه شعار. و قدرتمند عمل کنیم؛ قدرتی مبتنی بر محاسبه، نه احساس. این همان دکترین دفاعی ـ هجومی جمهوری اسلامی است. در خانه نمی‌نشینیم تا دشمن پشت در برسد و آن‌گاه با او گلاویز شویم. منطق راهبردی ما این است که تهدید را در مبدأ مهار کنیم. دست را تا خانه دشمن دراز می‌کنیم و همان‌جا گلوی تهدید را می‌فشاریم تا نفس‌هایش به شماره بیفتد. این، محصول یک طراحی کلان است؛ نه واکنش عصبی به یک حادثه و نه نتیجه فشار کسانی که تندتر سخن گفتن را با انقلابی‌تر بودن اشتباه می‌گیرند. در این میدان، همه چیز از پیش بر اساس محاسبه، تحلیل و ارزیابی طراحی شده است. نردبان تنش را به دیوار قدرت و هوشیاری تکیه داده‌ایم. دشمن اگر یک پله بالا برود، پاسخ متناسب و متقابل دریافت خواهد کرد. جنگ ما اگرچه نامتقارن تعریف می‌شود، اما پاسخ‌های ما قرینه و حساب‌شده است؛ چشم در برابر چشم و مشت در برابر مشت. امروز هم دشمنان جهانی این واقعیت را دیدند و هم آنان که از سر هیجان، انگشت اتهام به هر سو می‌چرخانند. باید فهمید که در ایرانِ تحت هدایت ولایت، قطعات پازل قدرت در جای خود قرار دارد. نه تعلل جایی دارد و نه شتاب‌زدگی. آنچه هست، عقلانیتِ مقتدرانه‌ای است که اجازه نمی‌دهد دشمن در محاسبات خود دچار خوش‌خیالی شود.

ب / شماره 5832 / سه شنبه 19 خرداد 1405 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14050319.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM