در روزگارانی که بادهای تند حوادث بر چهره ملت‌ها می‌وزند، تنها ملت‌هایی پابرجا می‌مانند که از تندباد نهراسند و سختی را نه دشمن، که آموزگار بدانند. آن‌کس که در نخستین ضربت خم شود، هرگز استوار نمی‌گردد؛ و آن ملت که ضربه را تاب می‌آورد، از دل آزمون‌ها فولادین‌تر بیرون می‌آید. این قاعده طبیعت و تاریخ است؛ همانند میخی بر دیوار که هرچه چکش سخت‌تر فرود آید، جایگاهش استوارتر شود و ماندگاری‌اش بیشتر. شاعر با نگاهی ژرف به همین حقیقت گفته است:« پایداری و استقامتِ میخ، می‌سزد که عبرت بشر گردد / بر سرش هرچه بیشتر کوبند، پایداریش بیشتر گردد». این بیت، تنها تصویر شاعرانه نیست؛ بلکه فلسفه حیات ملت ایران است. مردمی که از دل دشواری‌ها، راه خود را گشوده، تاریکی را به روشنی بدل کرده‌اند. زخم خورده اما از زخم‌ها، قدرت ساخته‌اند. امروز نیز ما در یکی از سخت‌ترین فصل‌های تاریخ معاصر ایستاده‌ایم. جنگ های تحمیلی و انواعِ فشارها و تهدیدها از سوی قدرت‌های سلطه‌گر جهانی ، تنها با نیت شکستن روح ایرانیان طراحی شده‌اند؛ آنان که نتوانستند در جنگ ما را بشکنند، می‌خواهند ایران عزیز را با تحقیر و فشار، از درون تهی کنند. اما نمی‌دانند ملتی که از آموزه‌های عاشورایی سیراب شده، در سختی‌ها معنا می‌یابد، نه در آسانی‌ها. این ملت، ریشه در تمدنی دارد که هزاران سال است با بحران زیسته و از دل بحران، نور آفریده است. تنگه‌ی هرمز، امروز نماد همین استقامت است؛ دیواری از سنگ و ایمان، که هر ضربه تهدید را به پیکان فرصت بدل می‌کند. اینجا ایران است، خاک رستم‌ها و آرش‌ها؛ دیاری که نه دیوِ تحریم و تهدید، و نه طوفانِ جنگ روانی، نمی‌تواند پیوند ایمان و همت ملی را از هم بگسلد. آنان خیال می‌کنند دیوار ایران را می‌شکنند، غافل از آنکه فقط پَرتاب میخ‌های استقامت را فروتر و محکم‌تر می‌کنند. ما باید بدانیم، این روزهای سخت، همان کارگاه آزمون ملت است. آزمونی برای تبدیل تهدید به فرصت، برای غنی‌سازی روح و اراده ملی، برای آنکه سختی را به سرمایه تبدیل کنیم. روزهای دشوار، دشمن نیستند؛ بلکه لحظه‌های تولد دوباره‌اند. آمریکا و هم‌پیمانانش می‌خواهند زانو زدن را بیاموزند، اما ایران، برخاسته از فرهنگ ایستادگی است. در مکتب عاشورا، تنها راه عبور از سختی، مقاومت است؛ و در مکتب ایران، تنها پاسخ به تهدید، سرفرازی است. اینچنین ملتی، نه تنها نمی‌شکند، بلکه سخت‌تر و سرسخت‌تر می‌شود، تا بار دیگر ثابت کند که دیوار ایران، از جنس ایمان است و هر ضربه بر آن، صدای استقامت را بلندتر می‌کند. این روزها، در هر کوی و برزن این سرزمین، بوی ایستادگی می‌آید. مردمانی که به جای گله، کار می‌کنند؛ به جای یأس، امید می‌ورزند؛ و به جای تسلیم، آینده را با دست خود می‌سازند. همین مردمان‌اند که «میخِ استقامتِ ایران» را در دیوار تاریخ فرو می‌کنند تا آیندگان بدانند: هیچ ضربه‌ای نمی‌تواند ایرانی را بشکند، زیرا ایرانی از جنس استقامت است.

ب/ شماره 5825 / یکشنبه 10 خرداد 1405 / صفحه 2

blob:https://web.eitaa.com/c1f83f3c-f0c6-43e2-9f41-f0e32698456b

Powered By
  BLOGFA.COM