«مردم ما جنگ نمي‌خواهند اما دفاع دارند. اين «جنگ، جنگ تا پيروزي» که مردم مي‌گويند، اين جنگِ دفاعي است. والا ابتداء که اگر اين مسئله نبود، ايران به هيچ جا نظر نداشت. الان هم ندارد.» اين کلامِ روشنِ حضرت امام خميني(رض) است. تبيين راهي که همواره منهج انقلاب و ايران عزيز نيز بوده و هست. ما هيچگاه جنگ افزوز نبوده و نيستيم. دست‌ها مان اگر بوي باروت گرفت به خاطر خاموش کردن آتشي بود که دشمنان کبريتش را کشيدند و الا ما براي هيچ جنگي، پا جلو نگذاشتيم. پوتين پوشيدن و رزم جامه به تن کردن مان براي دفاع بود و هست. اين را هم -البته- چنان خوب بلديم که هر جنگ افروزي را پشيمان مي‌کند. در همين 47 ساله اخير هم سرِ تجزيه طلبان را به سنگ پشيماني کوبيديم و هم نگذاشتيم غباري از خاک وطن بر چکمه سربازان بعثي برود و هم دشمن صهيوني و آمريکايي را در جنگ 12 روزه به جايي رسانديم که خود دست از ماشه برداشتند. در بلواي دشمن ساخته دي ماه هم باز سرشکستگي براي کساني ماند که سنگِ دستِ دشمنان شدند. در جنگ رمضان هم با سربلندي به افطار رسيديم. ادامه راه را هم به همين منطق روح الهي به پيش مي‌رويم. ديپلماسي و ميدان هم در اين ساحت، صاحب هويت مي‌شوند. خيابان و حضور مردم نيز ضريب دهنده به اقتدار ملي در هر دو مسير است. تأکيدات مکرر رهبر انقلاب بر« رعايت نعمت عظيم وحدت ملّي» اتحاد و يک پارچگي ملت و آن را از« مصاديق تقوا» اعلام کردن، تکليف را براي همه به ويژه آنان که خود را با تقواتر و « انقلابي تر» از همه مي‌پندارند، تمام مي‌کند. يعني بعد از اين نبايد از زبان حضرات حرف اختلاف برانگيز بشنويم. به ويژه انگشت شمار نمايندگان مجلس که در روزهاي گذشته، کلمات شان بسان کبريت عمل مي‌کرد بايد گفتار و رفتار خود را تغيير دهند و الا در التزامشان به ولايت هم چون عقلانيت سياسي شان بايد با اماو اگر نگريست. با وحدت ملي و تبديل آن به قدرت پيشران براي ايران و قدرتِ پسران براي دشمنان است که مي‌شود هم در جنگ و هم بر جنگ و جنگ افروزان به پيروزي رسيد. پيروزي هم نيازمند فعال سازي همه ظرفيت‌ها در همه عرصه هاست. آنان که براي ميز مذاکره در ميدان سياست جاي و جايگاهي قائل نيستند و ديپلماسي را مدام نفي مي‌کنند، با منطق پيروزي بيگانه‌اند. براي ما ميدان وخيابان و ديپلماسي در خدمت احيا و احقاق منافع ملي است که داراي اصالت مي‌شود. به اين نيانجامد، هدر دادن منابع خواهد بود. آنان که به تفرقه و اختلاف اين ظرفيت‌ها را مي‌فرسايند در واقع بُن درختي را مي‌بُرند که همه بر شاخه‌هاي آن چون برگ، رسته ايم. با شعار جنگ خواهي هم کسي مدال شجاعت نمي‌دهد. مدال، شايسته سينه کساني است که با عقلانيت از عمر جنگ بکاهند و همه فرصت‌ها را در خدمت سازندگي وطن فعال کنند. مردم ما جنگ نمي‌خواهند اما براي دفاع لحظه‌اي ترديد نمي‌کنند. با عقلانيت انقلابي همه ظرفيت‌ها را حداکثري فعال نگه مي‌دارند....

جمهوری اسلامی / شماره13369 / شنبه 9 خرداد 1405 / صفحه اول و 2 / خبر

blob:https://web.eitaa.com/71b590b3-e10d-4e98-8622-69a791616f07

Powered By
  BLOGFA.COM