جنگ به ذاتِ خویش ویرانگر است. تخریب، عرضی آن نیست که بشود کنترل کرد. بمب ها ساخته می شوند که ویران کنند. گلوله ها تولید می شوند تا هر تولدی را به مرگ بکشانند. بمب افکن ها ساخته می شوند با فلسفه ذاتی بمب انداختن روی زندگی. اوج نادانی است، جنگ را، موشک را، بمب را، دشمن را « کمک» پنداشتن و جنگ را « مداخله بشردوستانه» پنداشتن. روی دیگر این سکه نادانی هم انکار خسارت های جنگ و گل و بلبل نمایی همه چیز است و چنان نمایش دادن که انگار، رعدی آمده و برقی زده و هیچ اتفاقی نیفتاده است. نه می شود و نه باید « خسارت‌های جنگ» را انکار کرد. باید واقعیت‌ها را با عقلانیت دید با خردمندی بررسی کرد و با فهم درست تحلیل نمود و راه برون رفت از شرایط سخت را یافت. ما اما متاسفانه گرفتار یک چند ضلعی فریب و خود فریبی هستیم. دشمن دارد در جنگ ادراکی راه خود را می رود و به پیده اشغال ذهن ها تعمیق می بخشد، برخی از ماها هم داریم در قاب بندی ماجرا قطعات دیگر را می چینیم. نتیجه می شود این که برخی ها با جنگ و فقط با جنگ می خواهند آمریکا را به زباله دانی تاریخ بیاندازند و حتی برای اعلام خبرش هم حاضر نیستند باید «مذاکره» ای صورت بگیرد! جا هم دارد برای خردمندان چنان تنگ می شود که نمی توانند خسارت های هرگونه جنگ را فهرست و آثار آن را تبیین کنند. هجوم به هرنوع مذاکره، آن را عامل جنگ انگاشتن و فضا را بر عالی ترین نهاد های نظام تنگ کردن و خواستار انحلال شدن نه تنها انقلابیگری نیست بلکه قطعا عمل « ضدانقلابی» است که به تبیین و واقعیت نمایی باید با آن موجهه کرد. شرایط را به زبانِ مفاهمه برایشان توضیح داد. نباید گذاشت که در پندار خطا بمانند و جنگ را و فقط جنگ را « راه حل» بخوانند. ما باورمندانِ منطق الهی قرآن هستیم که آهن و نیروی سخت را به عنوان آخرین گزینه می داند:« لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ ۖ وَأَنْزَلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ؛ همانا ما پیامبران خود را با دلایل روشن فرستادیم و با آنان کتاب و ترازو [ی تشخیص حق از باطل] نازل کردیم تا مردم به عدالت بر خیزند، و آهن را که در آن برای مردم قوت و نیرویی سخت است، فرود آوردیم.» ما اهل بینات هستیم. جای بینه هم میز مذاکره است. البته با درنظر داشت جمیع جوانب در مدار حکمت و عزت که مصلحت ملک و ملت در نظر باشد. تجربه زیسته بشری می گوید همه جنگ ها با مذاکره به پایان رسیده اند. ما هم از قاعده مستثنی نیستیم. باید بهترین و کم هزینه ترین راه حل را در پیش بگیریم. همان گونه که در جنگ به حق جدی هستیم در دیپلماسی هم جدیت داشته باشیم تا ایران به حق خود برسد. حقی که همانا پیروزی بر جنگ و جنگ افروزی است.

ب / شماره 5822 / دوشنبه 4 خرداد 1405 / صفحه 3

blob:https://web.eitaa.com/50689150-6b22-4faa-a494-78c992827d06

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14050304.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM