عقل را باید محوریت داد و دور را به دستِ عاقلان سپرد چه این «عقلانیت ایمانی» است که بن بست شکن می شود. بی توجه ودیعه الهی عقلانیت، پای کار رفتن، نه تنها پیروزی آور نیست که شاید زمینه ساز شکست هم بشود. یعنی کاری شکل بگیرد که مشکلش طرف ما باشد و بهره اش طرف دشمن. کم هم اتفاق نیفتاده است از این قبیل ماجراها. کم هزینه به دوش نکشیده ایم که دشمن سودش را به حساب خود واریز کرده است. کم اتفاق نیفتاده که خودمان خویش را تراشیده و توان خود را فرسوده ایم. این جاست که در فهم این کلام امام کرامت و معرفت، حضرت رضا علیه السلام، یک مقدار جلوتر می رویم. انجا که می فرمایند:«صدیق کل امرء عقله و عدوه جهله؛ دوست هرکس عقل او و دشمنش جهل اوست. » ما وقتی با دوست خود_بخوانید عقل خویش_به میدان می رویم، با موفقیت برمی گردیم اما آنجا که یقه ما به دست دشمن_بخوانید جهل ما_می افتد هم سرشکسته برمی گردیم و هم شکست خورده. برای این که سربلند باشیم باید دست عقل را باز بگذاریم تا تدبیر کند و امور را به سامان اورد. به ویژه امروز که کشور ما، همین ایران امام رضا، درگیر جنگی ترکیبی است از سوی بدترکیب ترین دشمنان. درک درست زمان اقتضا می کند تا تنظیم رفتار و گفتار و. حتی پندار مان را به عقلانیت مکتبی و رضوی بسپاریم. آن وقت خواهیم فهمید که ما آمدیم در خیابان تا پای حق ایران بایستیم نه این که برای خودمان حق، تصور و یا ایجاد کنیم. امام کرامت حضرت رضا علیه السلام، می فرمایند که خیر فراوان خود را کم شماریم نه این که به هر حضور خویش، فهرست مطالبه خود را طولانی تر و- خدای نکرده- جا را بر دیگران تنگ کنیم. ما پای کار حق هستیم اما حق نداریم کاری کنیم که ایران در رسیدن به حق خویش با مشکل مواجه شود. نباید رفتار ما باعث شود به میدان فشار بیش از ظرفیت وارد شود یا دیپلماسی را با شبکه مصائب مواجه کند. باید به هر دو انرژی دهیم. خیابان ما باید میدان و دیپلماسی دشمن را فرو پاشد. همه کنش و واکنس هامان را در هندسه ایمانی تعریف کنیم که امام رضا برای ما چنین تدبیر و تحریر فرموده اند:« ارکان ایمان، چهار چیز است که عبارت از: توکل بر خدا؛ رضا به قضای خدا؛ تسلیم به امر خدا و واگذاشتن کار به خداست.» قطعا خداوند هم دست ما را خواهد گرفت. این را از روز پیروزی انقلاب تا همین امروز تجربه کرده ایم. با ایمان به این حقیقت به واقعیت مکرر تبدیل شده، همچنان بی ادعا و با هزار دعا، پای کار ایران و انقلاب بمانیم. بی ادعاست که دعا ها هم به اجابت نزدیکتر می شود. ادعا اما در خود تکانه هایی دارد که بناهای محکم شخصیتی را هم می لرزاند چه رسد به برخی از ما ها که در اول راهیم. باری، زمان را و زمینه ها را درست بفهمیم و زبانی متناسب با آن برای احقاق حق برگزینیم و به منهج رضوی راه را به سوی موفقیت ملی و پیروزی در این جنگ هولناک، سنجیده و قدم شمار بپیماییم. هیجانان و شور را به استخدام عقل درآوریم. تا صبر راه را باز کند. سنت دین و منطق امامت همین است ما هم همین گونه باشیم.

جمهوری اسلامی / شماره 13341 / شنبه 5 اردیبهشت 1405 / صفحه 2 / خبر

blob:https://web.eitaa.com/f187fee5-b8b0-4cb4-bceb-b323caf56795

Powered By
  BLOGFA.COM