ما اهل اصلاحیم؛ اما اصلاح را با ساده‌انگاری خلط نمی‌کنیم. صلح را می‌خواهیم؛ اما صلحی مصلحانه. بر همین مدار است که جمهوری اسلامی ایران، با اتکا به منطق روشن سیاست خارجی خود، پای میز مذاکره می‌نشیند؛ مقتدر، صریح و مسئول. آنچه این روزها در قالب گفت‌وگوها با ایالات متحده آمریکا در حال پیگیری است، در همین هندسه قابل فهم است. جمهوری اسلامی ایران بر اساس سیاست اعلام‌شده و قطعی خود، صرفاً در موضوع هسته‌ای و در چارچوبی مشخص، با جدیت در مذاکرات حضور یافته است. این حضور، نه از سر اضطرار که برآمده از انتخابی آگاهانه است؛ انتخابی برای تأمین حداکثری منافع ملی در فضایی مبتنی بر احترام متقابل، پرهیز از اتلاف وقت و التزام به اصول عزت، حکمت و مصلحت.

از سوی ما، همه چیز روشن است؛ حرف‌مان، خواست‌مان و آنچه روی میز می‌گذاریم. در نگاه ما، خطوط قرمز اساسی، نه قابل تفسیر سلیقه‌ای است و نه قابل معامله. مذاکره، میدان بده‌بستانِ هوشمندانه است، نه عرصه عدول از اصول. اگر طرف مقابل نیز با صداقت و بر پایه اصل احترام متقابل آن سوی میز بنشیند، امکان رسیدن به تفاهمی مؤثر و پایدار وجود دارد؛ تفاهمی که منافع دو طرف را در چارچوب قواعد شناخته‌شده بین‌المللی تأمین کند.

مذاکره برای ما ابزار تثبیت حق است، نه معامله بر سر حق. با قدرت از حقوق ملت دفاع می‌کنیم و با استدلال، ادعاهای بی‌پایه را پاسخ می‌دهیم. اگر طرف مقابل مسیر تفاهم را برگزیند، دو طرف می‌توانند با دستاوردی قابل دفاع از میز برخیزند. اما اگر کسی بخواهد قواعد بازی را برهم زند و به تعبیر عامیانه «زیر میز بزند»، بدیهی است که هزینه بی‌ثبات‌سازی، متوجه خود او نیز خواهد بود. تیم مذاکره‌کننده کشور به سرپرستی وزیر امور خارجه، مأموریتی ملی و راهبردی را دنبال می‌کند. او صرفاً وزیر یک دولت نیست؛ نماینده کلیت نظام در چارچوب سیاست‌های مصوب و مورد اجماع است. هر آنچه به امضا برسد، در صورت تحقق شرایط و تأیید مراجع ذی‌صلاح، امضای نظام را پای خود خواهد داشت. این انسجام، سرمایه چانه‌زنی ماست. در چنین شرایطی، چندصداییِ خارج از چارچوب رسمی، نه به تقویت موضع کشور که به تضعیف آن می‌انجامد. دیپلماسی، ارکستر منظم منافع ملی است؛ هر ساز باید در جای خود و بر اساس« پارتیتور» واحد بنوازد. اگر کسی خارج از دستگاه رسمی، ساز دیگری کوک کند، ناخواسته در زمین روایت‌های بیگانه بازی خواهد کرد. ما صادقیم؛ هم در اعلام اهداف و هم در پایبندی به تعهدات. انتظار متقابل نیز همین است. آینده مذاکرات، نه در هیاهوی رسانه‌ای که در اراده واقعی طرفین برای رسیدن به توافقی متوازن رقم خواهد خورد. ما این مسیر را با اعتماد به نفس، انسجام داخلی و اتکا به منطق حقوقی و سیاسی خود دنبال می‌کنیم. اگر اراده‌ای هم‌سنگ در سوی دیگر میز وجود داشته باشد، می‌توان به آینده‌ای امیدوار بود که در آن، تفاهم جایگزین تقابل و همکاری جایگزین سوءتفاهم شود. ان شاالله آنچه خیر است روزی ملت ایران شود. آمین!

ب / شماره 5771 / شنبه 2 اسفند 1404 / صفحه 3

blob:https://web.eitaa.com/904e90db-bb8a-4741-9afa-10b8999dfbd7

+ نوشته شده در  شنبه دوم اسفند ۱۴۰۴ساعت 12:22  توسط غلامرضا بنی اسدی  |