عباس. این نامی است که در بلندای سپهر، نگاه ها را به خویش می خواند حتی نگاه شهدا را. اینکه شهدا به مقام حضرت عباس غبطه می خورند، کلام عصمت و امامت است. همه ما هم به این نام توسل می جوئیم و به شوکت الوالفضلی اش پناه می بریم. شهدای زنده ما هم به نام او هویت خویش را تعریف می کنند؛ جانباز! همواره شهیدی است که نسبت خود را در هیئت عباس با کربلا معنا می کند. " روز جانباز" هم به یمن نام حضرت علمدار است که راه به تقویم جمهوری اسلامی برد تا "راهبرد " تربیت نسلی را نماد سازی کند که برای رسیدن به حق و حراست از حقیقت، ازجان گذشتند تا خالقِ فرهنگِ جانبازی باشند. ما در شکوه جانباز، استمرار مدام شهادت را می خوانیم. دلیلش هم همان است که شهید سلیمانی گفت؛ کسانی شهید می شوند که شهید باشند و زیستی شهید گونه را تجربه کنند. جانباز هم نماد تام و تمام این حقیقت است. این روایت را صادقانه و به قصد قربت می نویسم تا پیشکش کنم به جانبازان. به یاد همرزمان شهیدی که در لباس سبز پاسداری یا خاکی بسیجی یا سربازی، مومنانه و مجاهدانه رفتار کردند. فکر می کنم امروز بیش از همیشه به بازخوانی شفاف سلوک و سبک رفتاری شان، نیاز داریم. در فصل پر شکوه دفاع مقدس، پاسدار و بسیجی و ارتشی و جهادی و همه آنانی که خود را به جبهه رساندند، از خویش گذشتند تا در پیوستن به خدا، خدمتگذار مردم باشند. حافظ حدود و ثغور وطن و انقلاب. فرمانبردار روح الله که خود را خدمتگذار می دانست و می پسندید. این را به صریحترین کلمات و صادقانه ترین باور می گویم که نسلِ ما برای" اهدای جان به میدان می رفت نه برای تخلیه هیجان". در خطر از هم سبقت می گرفتند و در استفاده از حد اقل امکاناتی که بود، پا، سست می کردند تا دیگری پیش بیفتد. به لقمه ای کمتر قناعت می کردند تا به دیگری لقمه ای بیشتر برسد. کم برمی داشتند اما سنگین می گذاشتند به گاه خدمت. باور مان هنوز این است که وقتی از پاسدار و ارتشی و بسیجی حرف می زنیم، باید همان چهره های نجیب در قاب چشم ها تصویر شود. با این تصور زیباست که کلماتی چون پاسدار و جانباز و سرباز برای مان معانی پرشکوهی دارند. این روز ها باز این کلمات، معنای خود را عیان کردند. آنجا که خطر به ایران زد، خاطره ساختند با خون خود مثل آن جانباز والامقامی که خود را سپر پلیس کرد تا حرامیان شرم کنند اما دریغا که آل یزید، با مفهومی به نام شرم بیگانه اند. همین هم آنان را به سربازی بیگانگان کشانده است. جانباز، جان باخت در هجوم سنگ های کینه و تیغ های فتنه اما راهش مثل همه شهدا جاودانه است. جوادنگی ایران و انقلاب هم به امضای سرخ جانباز است....

ب / شنبه 4 بهمن 1404 / صفحه 3

Powered By
  BLOGFA.COM