در همه احوال باید حواس مسئولان باشد که اقتصاد ملی و به ویژه معیشتِ مردم به حاشیه نرود. این بایستگی، یک الزام حکمرانی عاقلانه است. نمی گوئیم همه چیز اقتصاد است و زیربنا همین است . اما معتقدیم که بخشی از بناست که زندگی انسان را سامان می دهد. فرهنگ را زیربنا می دانیم اما آموزه های فرهنگی آخرین دین الهی هم بر اقتصاد و تولید ثروت و برخورداری چنان تاکید دارد که فقر را در تراز کفر معنا می کند. این یعنی حتما و حتما باید به اقتصاد توجه داشت. باید موانع تولید را رفع کرد. باید همه تلاش ها را در مسیری جهت داد که به برخوردارسازی عمومی نتیجه دهد. این در شمار سازنده ترین و فرهنگی ترین کارهایی است که یک حکومت باید برای مردمش انجام دهد. اگر چنین نشود، حق مطلب جای خود را به مطالب باطل می دهد که یک نمونه اش می تواند حوادثی پدید آورد که جلوه های سیاهش را روزهای پیش در خیابان دیدیم. خیابان هایی که اول با اعتراض از حق ترین گونه هایش پر صدا شد اما به باطل ترین شکل در هیئت خون و آتش ادامه یافت. نه مال مردم محترم ماند و نه جانشان. هم محراب سوخت و هم منبر. هم کتاب پاره شد و هم قرآن. آنچه با ریال به ریال مردم جمع شد تا جامعه راحت تر زندگی کند، ویران شد. دردی افزوده گشت بر درد های پیشین. حالا باید اول خسارت ها را جبران کنیم تا به وضعیت گذشته برگردیم. اگر چیزی ماند بماند برای توسعه خدمات. یعنی این اغتشاش دو سر باخت بود برای هرکه ایرانی است. دودش به چشم همه ما رفت و سودش را صهیون برد. بگذریم، بهانه ماجرا اقتصاد و مسائل اقتصادی و معیشتی بود. باید با تدبیر و برنامه ریزی این بهانه را گرفت. معیشت را به متن برنامه ها آورد. همه از دولت تا نهاد هابی حکمیتی تا کفِ بازار باید بسیج شوند تا مایحتاج مردم به بهترین شکل به دست ملت برسد. هیچ کس نباید کم بگذارد و الا سنگین و فراوان بردوش مان بار خواهد شد. نباید راه برای تکرار باز باشد. باید با همه توان راه را به بهروزی ملت اتوبان سازی کرد. همه هم باید نقش خود را درست ایفا کنند. یک نفر بازی دربیاورد، گره در کار همه می افتد. بکوشیم همه مان که معیشت مردم مثل خط قرمز باشد برای ما. مثل مرز که اگر کسی بی گذر، رد شود شایسته تیر است. اینجا هم هرکس مرز حرمت سفره مردم را رد کرد نه به تیر لااقل به تازیانه بگیریم تا حساب کار دست همه بیاید. نمی شود به جنگ روح و روان ملت رفت و با جیب پر به سلامت برگشت. نه، کسی که پیچ در کار می اندازد باید گوشش پیچانده شود. حرف آخر این که؛ همه چیز در جای خود و در وقت خود باید برای مردم فراهم شود. به فراوانی هم باید در دسترس باشد. تدبیر حکیمانه این را اقتضا می کند. پس همه بسیج شوند برای این مهم.

ب / دوشنبه 6 بهمن 1404 / صفحه 3

Powered By
  BLOGFA.COM