تختی در حافظه تاریخ ماند؛ نه فقط به نام، که به نیکیِ خصال. «آقا تختی» شد و «جهان‌پهلوان» لقب گرفت تا جهان ایمان بیاورد که ایران هیچگاه از زادن یلان مردم دار سترون نمی شود.. قهرمانی را البته می توان با زورِ بازو و فن و شگرد به دست آورد. شاید حتی تکرار هم بشود اما پهلوانی را حکایتی دیگر است که در حکمتِ اخلاق باید جست. آوازه بلندِ پهلوانی هم اما نه از زور بازو آمد و نه از مدال‌هایی که گردن قهرمانان بسیاری آویخته شد و با آنان به فراموشی رفت. غلامرضا تختی ماند، چون اخلاق را قهرمان کرد و انسانیت را به سکو برد.ماندگاری ارزش است، اما نه هر ماندگاری. تاریخ، نام‌هایی را هم در خود نگه داشته که قرن‌ها دهان‌به‌دهان گشته‌اند، اما نه برای افتخار؛ برای لعن و نفرین. تختی اما در زیباترین خاطرات ایران جا خوش کرده است؛ در حافظه‌ای جمعی که هنوز با شنیدن نامش، معنای جوانمردی را برای خویش تکرار می کنند.تختی اگر ماند، به سبب پهلوانیِ اخلاقی‌اش بود. وگرنه این سرزمین، قهرمان کم نداشته است. و جهان هم پر شمار داشته است مدال‌آورانی که آمدند و رفتند و نامشان در حاشیه تاریخ گم شد. تختی اما رسمِ مانایی را بر «تخته» کلاس زندگی نوشت: هر که می‌خواهد جاودانه شود، باید کاری ماندگار کند؛ باید خود را نبیند و برای خدا، دستِ خلق را بگیرد.او به ما آموخت که جاودانگی در بزنگاه‌ها معنا پیدا می‌کند؛ آن‌جا که باید انتخاب کرد. تختی درست انتخاب کرد. درست ایستاد؛ کنار مردم و روبه‌روی طاغوت. و شاید به همین خاطر است که مرگش سرشار از زندگی شد. او رفت، اما در هیئت پهلوانی، هنوز نفس می‌کشد.امروز هم تختی زنده است؛ در هر دستی که بی‌منت گرفته می‌شود، در هر ایستادنی که سمت درست تاریخ را انتخاب می‌کند. تقویم، سالروز درگذشت او را «روز جوانمردی و فتوت» نامیده است؛ نامی که مسئولیت می‌آورد. یعنی هر کس می‌خواهد در مسیر تختی بماند، باید رفتارش قابل ثبت باشد؛ ثبت‌شده با سند اخلاق، نه شعار.تختی، معیار است؛ نه خاطره‌ای دور. آینه‌ای است پیش روی ما که می‌پرسد: اگر امروز بزنگاه است، کجا ایستاده‌ای؟ رفتارت چه کسی را به شوق می آورد؟ گرمای دستت در این روزهای سرد، کدام از پا افتاده را سرِ پا می کند؟ بله، تختی ماند. راه ماندن هم باز است منتهی باید تختی وار زیست. همین!

ب / شماره 5743/ چهارشنبه 17 دی 1404 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14041017.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM