درست روایت نکنیم، برای ما روایت سازی می کنند. معلوم است که آنچه خود می خواهند را به عنوان حق، به خلق قالب خواهند کرد. کم چنین نکرده اند. ایران هراسی جهانی، ساخته جاعلان روایت هاست. صهیونیسم خبری که از بی خبری جهان استفاده سوء می کند تا ذهنیت شان را به تسخیر در آورد. پروژه هسته ای در این میان، کتابی جدا گانه دارد. آنان کار خود را می کنند اما ما هم باید درک درست را توسعه دهیم. باید بدانیم و این را هم به جهان بگوئیم که واقعیت همان است که رهبر انقلاب در پیام به پنجاه و نهمین نشست سالانه‌ی اتّحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان در اروپا، بدان تصریح می کنند:« علّت اصلی آشفتگی زورگویان فاسد و مفسد، نه بحث هسته‌ای، بلکه برافراشته شدن پرچم مقابله با نظم ناعادلانه و تحکّم نظام سلطه در جهان و روی آوردن به نظام عادلانه ملی و بین‌المللی اسلامی از جانب ایران اسلامی است.» کلام راهنمای حضرت آیت الله خامنه ای را باید بسان یک کلان پروژه بازخوانی کرد. از این منظر می توان گفت اگرفناوری هسته‌ای در ایران را صرفاً به‌مثابه یک پرونده علمی یا یک منبع انرژی ببینیم، مسئله را تقلیل داده‌ایم. اتم در ایران، نه یک «پروژه»، که یک «پرسش» است؛ پرسشی که سیاست، جامعه، علم، هویت و تاریخ را به هم دوخته است. فناوری هسته‌ای، همچون پودی ناپیدا، در تارهای زندگی ایرانی تنیده شده و به همین دلیل، نه قابل حذف است و نه قابل ساده‌سازی. در جامعه ایرانی، اتم از سطح نخبگان عبور کرده و به تجربه‌ای جمعی بدل شده است. تحریم، مذاکره، امیدهای کوتاه و ناامیدی‌های بلند؛ همه در حافظه اجتماعی ثبت شده‌اند. کمتر مسئله‌ای در تاریخ معاصر ایران تا این اندازه توانسته سیاست خارجی را به معیشت داخلی، و گفت‌وگوی دیپلماتیک را به زیست روزمره مردم پیوند بزند. فناوری هسته‌ای، ناخواسته جامعه را سیاسی‌تر و سیاست را اجتماعی‌تر کرده است. اما لایه عمیق‌تر، لایه هویتی ماجراست. ایران، تمدنی است که همواره خود را در آینه تاریخ می‌بیند و آینده را با پرسش از گذشته می‌سازد. فناوری هسته‌ای در این چارچوب، نماد تلاشی است برای پیوند «بودن تاریخی» با «شدن مدرن». اتم در ایران، فقط نشانه توان علمی نیست؛ نشانه میل به دیده‌شدن، به رسمیت‌شناخته‌شدن و خروج از موقعیت شاگردی در جهان دانش است. از همین روست که مسئله هسته‌ای، حساسیتی فراتر از محاسبات فنی پیدا می‌کند و به حوزه شأن و هویت ملی وارد می‌شود. مسئله هسته‌ای ایران، در نهایت، مسئله «دارایی امروز» یا «انتخاب فردا» نیست؛ مسئله پاسخ به آینده است. اینکه ایران می‌خواهد در قرن بیست‌ویکم چگونه خود را تعریف کند: کشوری مصرف‌کننده دانش یا تولیدکننده معنا؟ بازیگری واکنشی یا کنشگری صاحب روایت؟ اتم، در این معنا، نه پایان یک راه، که آزمون بلوغ یک ملت است. ملتی که باید راه را تا فتح قله ها ادامه دهد.....

ب / شماره 5736 / یکشنبه 7 دی 1404 / صفحه 2

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14041007.pdf

+ نوشته شده در  یکشنبه هفتم دی ۱۴۰۴ساعت 12:11  توسط غلامرضا بنی اسدی  |