کلمات اند که واقعیت ها را شرح و حقیقت را تبیین می کنند. بی کلمه، آدمی درمی ماند؛ از مفاهمه؛ از تفهیم عظمت هایی که در وجود، موجود می شود. در صدر جدول این کلمات، مادر قرار دارد که باید ستود. زن است که باید ستوده خواند. زن را و مادر را عظمتی است که در هر خوانش، هزاربار تکرار می شود. چون به وصف ایرانی متصف می شود، هیبت و هیمنه ای صدچندان می یابد؛ مادر ایرانی، زن ایرانی، ابهتی را نماد می شود که عظمت یک ملت با دیرینه تاریخی را بنیاد می نهد. او را باید در شکوه مکتب حضرت فاطمه(س) خواند و در تربیت زهرایی دید که جهان را روشنی می بخشد. 

نظام تربیتی ای دارد که نظام سازی اجتماعی آن جامعه را و جهان را زیباتر می کند. دامنی دارد که به معراج وصل می شود. این همه مردانی که عمود بر آسمان، نگاه فرشتگان خدا را به تحسین با خود دارند، پرورش یافتگان دامنی چنین اند؛ دامنی که می توان آن را شعبه ای از خانه خدا دانست؛ شعبه ای که با تربیت مجاهدان، حتی گلو را برای تیرهای سه شعبه هم مهیا می کند. جهاد پرشکوه دفاع مقدس ما، آلبومی است خدانشان از نشانه انگشت مادرانی که فرزند خود را از زمین، نشانی آسمان دادند و راهی کردند. حتی در همین جنگ دوازده روزه هم باز این مادران بودند که روزه غیرت گرفتند و راه رضوان را به فرزندان نشان دادند. کیست که نداند این مادران و زنان را اگر عظمت از خود رزمندگان و شهیدان افزون نباشد، کمتر هم نخواهد بود؟  

اگر شهید از جان خویش می گذشت، مادرش از جان جانانش، دل و دست می شست. آیا این اجری فراتر ندارد؟ باری فقط عرصه جهاد، میدان نقش آفرینی ممتاز مادر و زن ایرانی نیست که همه زندگی در همه ظهورات و شئونش، پرچم را در دست اینان در اهتزاز دارد. اینان فقط نیمی از جمعیت و نیمی از ظرفیت خداداد نیستند، بلکه همه قدرت اجتماعی و ظرفیت شکوفای ملی را با خود دارند. مگر نه اینکه پشت هر مرد موفق، زنی بزرگ می ایستد که «کمبود»های او را هم تا مرحله «بود» پوشش می دهد؟ اگر او نباشد یا به میدان نیاید، کمبودها همچنان می مانند و رسوب می کنند. این رسوب هم به مرداب تبدیل می شود که موفقیت ها را در خویش خفه می کند. 

این مادر و زن ایرانی است که راه موفقیت و رستگاری را توأمان می گشاید. تحریم ها را می شکند و حرامی ها را ناکام می گذارد. ایران اگر ایستاده است، بیش از مردان، مدیون مادران خویش است؛ نه فقط حکم شرع و عشق که تکلیف عقلانیت دنیایی هم این است که او را چادر ببوسیم و خاک پایش را سرمه چشم کنیم. با اوست که می شود بهشت را در همین دنیا تجربه کرد. دنیا با او شکوه می یابد. با او به بهشت پیوند می خورد. اصلا دنیا با مادر ،جان می گیرد؛ بی او کالبدی بی روح و میراست.

شهرآرا / شماره 4648 / چهارشنبه 19 آذر 1404 / صفحه 13 / گزارش

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/16961/441438

https://shahraranews.ir/files/fa/publication/pages/1404/9/19/16961_156310.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM