انسان نسبت به خود مسئول ترین است. باید در خرج کرد خود حساس باشد. حساس تر از همه حساسیت هایی که نسبت به دنیا دارد. اگر خود را در جایی که نباید، خرج کند، بزرگترین اسراف را مرتکب شده است. ایستادن به موقع و به جا و نقش آفرینی در دایره تشریع الهی و مطابق تکوین خویش است که او را شانی بایسته و اثرگذاریی شایسته می دهد. همین است که رسول اعظم الهی(ص) به مولا على "عليه‌السلام"، سفارش مى‌كند- هنگامى كه به‌سوى يمن اعزامش مى‌دارد-: "اگر به‌وسيله تو يك دل روشن شود و هدايت شود و آگاهى بيابد، براى تو بهتر است از آنچه خورشيد بر آن مى‌تابد و روز از آن مى‌گذرد." مهم هم این است که انسان جایگاه و شان خود را بیابد آن وقت حاضر نخواهد شد آتش به خویش زند و کاری کند که نماد اسراف باشد. پیامبر صلوات الله علیه و آله، می خواست انسان را به این فهم برساند. مدل تربیتی و مدیریتی او تمام ساحتی بود چنان که در کتابِ" امامت، طرحِ حکومتی شیعه" از قلم استاد صفائی حائری در این باره می خوانیم:" .... و مى‌بينيم كه همان‌طور كه به خوراك و پوشاك و مسكن اصحابش مى‌انديشد، به فكر آنها و به قلب آنها و به رشد و تعالى آنها مى‌انديشد...در فكر اين نيست كه به ثروت و يا به قدرتى دست بيابد؛ و به اين نمى‌انديشد تا با قدرتمندان زدوبندى كند؛ بلكه مى‌خواهد استعدادى را حركت دهد و پيش براند و دلى را با خدا آشتى دهد و فكرى را با حق آشنا كند." چنین است که یاسر ها و عمارها و بلال ها و ابوذر ها و مقداد ها و سلمان ها را کشف و جهان حقیقت را با آنان شکوفا می کند. بر همین اساس است که " مى‌بينيم كه يك جوان يهودى را مدت‌ها، حتى سال‌ها زير نظر مى‌گيرد و رها نمى‌كند، تا اينكه هنگام مرگ، او را به حق مى‌رساند و از آتش مى‌گيرد؛ ولو آنكه پس از هدايت و آگاهى بميرد و جنازه‌اش براى پيامبر بماند؛ چون او روحش را قبل از جنازه‌اش به‌دست آورده و از آتش گرفته است." منطق تربیتی نبوت بر احیای انسان است. احیا که شد خودش زندگی اش را به سمت حقیقت خواهد کشاند. در روشنای حقیقت است که خواهد فهمید باید از اسراف روی برتابد و خویش را در جایی هزینه کند که نتیجه اش بهشت خدا باشد....

ب / شماره 5683 / دوشنبه 28 مهر 1404 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14040728.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM