نامه نوشته ایم به نمایندگانِ مجلس در باره لایحه حجاب. نوشته ایم به هر قیمت که شده باید اجرا شود. یکی پرسید: " هرقیمت؟" حتی اگر – در شرایط فعلی- قصه ای مثل 1401 ایجاد کند؟ گفت بله." حتی تر" و بالاتر هم در کلام خود او بود البته نه به صراحت اما فحوای حرفش می فهماند که حتی اگر نظام با چالشِ وجودی مواجه شود. از این جدیت که در کلام داشت، ترسیدم. معلوم بود که دوستان برنامه ها دارند. برخی نطق ها و خطابه ها را که رصد کردم، ادامه همان خط خیلی پررنگ به چشم می خورد. گویا کبریت به بشکه باروتِ درهم فشرده ای کشیده می شود که هر آن ممکن است منفجر شود. حالا در این انفجار معلوم است چه چیزی آوار می شود اما برای شان مهم نیست انگار. با تحلیل برخی گفته ها می توان گفت و حتی به هشدار باید تصریح کرد که برخی افراد به رغمِ تفاوت 180 درجه ای در نیت دارند همانی را آرزو می کنند که در پندار ضدانقلاب برانداز، شکل گرفته است. حالا آنان با تفکیکِ جمهوری اسلامی از ایران و اینان با تفکیک دولت از نظام. اما کیست که نداند، نتیجه یکی است. نه بین جمهوری اسلامی و ایران غیریت سازی می توان کرد و نه بین دولت و نظام. موشک ها و بمب های دشمن دقیقا در ایران منفجر شد. دقیقا مردم ایران را هدف قرار داد. برنامه این نامه نویسان هم نه دولت که کلیتِ نظام را هدف می گیرد. فاجعه معلوم الحالِ 7 دی ماه سال 1396- که از مشهد آغازشد- را به یاد داریم. اول با شعار علیه دولت آغاز شد اما به سرعت به هدفگیری نظام انجامید. اتفاقا شعارِ " رضا شاه روحت شاد" برای اولین بار در همین جریان فریاد شد. آن هم در حوالی حرم و مسجد گوهرشاد - که گلوله های هردوشان پهلوی را بر در و دیوار خویش دیده است- باری، نامه نوشته اند و برخی از نمایندگان هم قبل از نامه و بعد نامه خود میدان دار ماجرا بوده اند. من از جدیدتی که در کلام این بنده خدا بود ترسیدم. برای نظام که در کلامِ امام خمینی(ره) در کلید واژه هایی چون«اهم تکلیف‌ها» و نیز «از بزرگترین واجبات» یا «از اهم واجبات» کد گذاری شده است. رهبر فرزانه انقلاب هم بارها و بارها بر وحدت حداکثری تاکید کرده اند. ترسیدم برای ایران که خدای نکرده باز زخم برندارد. آن هم در زمانی که زخم های دشمن و حسرت شهادت دانشمندان و سرداران ما هنوز تازه است.

ب / شماره 5679 / چهارشنبه 23مهر 1404 / صفحه 2

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14040723.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM