ما درخت انجیری داریم در خانه مان که در گذر سرماهای متعدد چند باری خشک شد. تنه اش را هم «خاک بُر» کردیم اما به بهار که می رسید، «پاجوش»ها سربر می آوردند و قد می کشیدند و سال بعد باز درخت انجیر داشتیم. یادم هست بار اولی که درخت خشک شد، دل مان نمی آمد، درخت خشک شده را ببریم. با آن انس داشتیم. درختِ مرده هم برای مان مثل دفترِ خاطرات بود. اما خویشاوندی آمد و اره به پای آن گذاشت و بریدش. گفت: باید فرصت برای «پاجوش»ها فراهم شود. درست می گفت. با این فرصت سازی ما سال بعد درخت انجیر جوان داشتیم و انجیرهایی که دو فصل به بار می نشست. این روزها که خبرهای غزه را پیگیری می کنم، مدام نگاهم به درختِ انجیر وسط حیاط است.

خبرها از آتش بس در غزه «حکایت» دارند. «روایت»های گوناگون هم در حال شکل گرفتن است. هرکس از زاویه دید خود بدان می نگرد و به زبان خود از آن می گوید. آنان که رسانه بیشتری دارند و بنگاه های فراوان تری در اختیار، جوری روایت می کنند که خودشان هم طرف پیروز باشند و هم طرفِ قهرمان. حالا واقعیت چیست و حقیقت کدام است، برای‎شان مهم نیست. مهم این است که برنده جنگِ روایت ها شوند. طرف صهیونیست- پس از دو سال کشتار- می خواهد مقاومت را تمام شده بپندارد. می خواهد جمله معروفِ «گلدامایر» نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی در سال ۱۹۴۸، به واقعیت تبدیل شود. او زمانی كه فلسطینیان با آن شیوه وحشیانه از خانه و دیار خود آواره می شدند گفت:«بزرگ‎ترها می میرند و كوچك‎ترها فراموش می كنند.» اما تاریخ گواه است که چنین نشد. یحیی سنوار و محمد ضیف و بسیاری از قهرمانان طوفان الاقصی، سال ها بعد از گفته گلدامایر متولد شدند. اصلا بسیاری از مردان و زنان مقاومت که در این سال ها، کابوس صهیونیست ها شده اند، فرزندان سال‎ها و دهه های بعد هستند. این یعنی خیالِ امروز صهیون هم نقشی بر آب خواهد بود. به جرئت می توان گفت، حتی اگر آتش بس دایمی هم باشد، حتی اگر نه تفنگ ها که سنگ ها را هم از غزه جمع کنند، باز هم فرزندان فلسطین دو چیز را فراموش نخواهند کرد؛ اول حق فلسطینیان بر زندگی بر خاکِ فلسطین را و دوم جنایت صهیونیست ها را. پاجوش ها قد خواهند کشید، درخت خواهند شد و سایه خود را به فلسطین خواهند داد. حتی اگر تبر هم به تن درخت بنشیند باز این ماجرا تکرار خواهد شد ،تا اشغال و تحقیر و پدرکشی هست، مقاومت هم نو به نو جان خواهد گرفت و جوان خواهد شد. باز هم بی تعبیر خواهد ماند خوابِ به کلمه درآمده «گلدامایر» که گفت:«پیرها می میرند و کوچک‎ترها فراموش می کنند.» همین کودکانی که امروز در آتش بس، شادمانه پرچم می گردانند، فردایی که شاید دور هم نباشد، پرچمی را زیر پا خواهند انداخت که با ستاره شش پر فاصله دو خط آبی را پُر کرده است. به تامل نگاه کنید؛ پرچم فلسطین دست شان است!

خراسان / شماره 21886 / یکشنبه 20 مهر 1404 / صفحه اول و 2

https://sarasari.khorasanonlin.ir/Newspaper/item/132237

https://sarasari.khorasanonlin.ir/Newspaper/PagePDF/41092

Powered By
  BLOGFA.COM