خیلی ها -با هزار حسرت- به خانه و خودروی دیگران نگاه دارند. خوشبخت خوشبخت می شمارند آنان را. اما در نظام تربیتی دینی و ملی ما، میان این دو ملازمه نیست، بماند که «خوشبختی هیچ ربطی به ثروت نداره!». این هم یک گزاره خبری صرف نیست، بلکه بیان یک واقعیت است. بسیارند ثروتمندانی که در حسرت آرامش دیگران می سوزند. کم نیستند کسانی که همه عمرشان را گذاشته اند برای ثروتمند شدن و بعد از رسیدن به آن، نه تنها احساس خوشبختی نکرده اند که استرس های گوناگون، آرامش را هم از آنان گرفته است. درواقع افراد می فهمند که باوجود تمکن، امور چندان که می خواهند، به تمکینشان نیست. به جای آنکه دارایی ها دراختیار فرد باشد و برایش برازندگی تولید کند، او را به خدمت می گیرند تا نگهبان داشته ها باشد!  

نمی خواهم نگاه را به افق های دور بخوانم؛ برای فهم این واقعیت در همین دورواطراف خودمان هم که نگاه کنیم، شاهد مثال فراوان خواهیم دید؛ پول دارهای تنهایی که نه تنها دارایی بی نیازشان نکرده که نیاز آنان را به آدم امین بیشتر هم کرده است. خوشبختی، نتیجه نگاه زیبا و کرامند به داشته هاست. خوشبختی، دوست داشتن دیگران است. رسیدن به این فهم که «جهان چون خط و خال و چشم ابروست/ که هرچیزی به جای خویش نیکوست». خوشبختی یعنی مثبت اندیشی. دیدن شکوفا شدن یک گل و ذوق کردن از تماشای لبخند شیرین یک کودک.  

دنیا تجربه کرده است و ما هم آزموده ایم این را که آدم هاى مثبت، هرجا باشند و با هر شرایط و هر دلخوشی بزرگ یا کوچکی، حال لحظه هاشان خوب است؛ نه فقط برای خودشان که با تولید و توزیع انرژی، حال دیگران را هم خوب می کنند. دادودهش هم فقط مادی نیست. لبخندی که حال یک روز آدمی را خوب کند، دهشی است فریدونی. مگر نه اینکه نیکویی، زاده رفتاری چنین است؟

این را حکیم جاودانه توس، ابوالقاسم فردوسی، به ما تعلیم می کند که:

«فریدون فرخ، فرشته نبود/ ز مشک و ز عنبر سرشته نبود

ز «داد» و «دَهِش» یافت او نیکویی/ تو دادودهش کن، فریدون تویی».  

راه خوشبختی همین است. درست از میان خوشبختی دیگران می گذرد نه جای دیگر. کسانی که آن را در کوه قاف سرمایه می جویند، بدان دست نخواهند یافت، حتی اگر به جای سیمرغ، هزارمرغ آنان را همراهی کنند. نمی یابند چون آنجا نیست. همین جاست درمیان خودمان، در مهربانی هایی که برای همه ما سفره می شود. زندگی لاکچری، بازی زرق وبرق هاست و قصه رنگ ها که گاه به «انگ»ه هم زشت می شود. حسرت آنان، حرام ترین افسوسی است که هرگز نباید خورد. بدانیم که پشت این ظاهر مجلل، آنان خود حسرت نشین شادی های ساده و لبخند های مهرآفرین اند. مهربان باشیم؛ مهربان تر باشیم!

شهرآرا / شماره 4580 / یکشنبه 30 شهریور 1404 / صفحه 13 / گزارش / چ2ب

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/16648/434909

https://shahraranews.ir/files/fa/publication/pages/1404/6/29/16648_153945.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM