دنیا محل گذر است. این فقط یک ضرب المثل نیست که مثلی است ضریب گرفته با واقعیت که باید جدی گرفت. هم نباید بدان دل بست که دل بستن به موقت و گذری، فقط قدم برداشتن را سخت تر می کند و هم باید خود را برای رفتن و البته سنجیده رفتن مهیا کرد. زیبا و دقیق است این نگاهِ حضرت آیت الله جوادی آملی که تصریح می کنند:" انسان مسافری است که از عالم خاک حرکت خویش را آغاز کردہ و تا لقاء الله پیش می‌رود." یعنی راه آمده از بهشت را باید برگردد. البته" هر مسافری برای سفر خویش مادی باشد یا معنوی نیاز به زاد و توشه دارد." که باید فراهم کند. نه همین جوری بلکه از روی یک فهرست دقیق چه" زاد و توشه هر مسافری باید متناسب با همان سفر باشد." نباشد، در راه می مانیم. به تفاوت های سفر بی توجه باشیم شاید آنچه برمی داریم خود مانع حرکت شود. توجه داریم که" توشه سفر طولانی، سفر خارجی، سفر زمستانی، سفر خانوادگی، سفر تابستانی و... تفاوت دارد." با درک این تفاوت ها باید زاد خویش را فراهم آوریم." سفر آخرت و سیر الی‌ الله سفری است که توشه ای غیر از توشه سفرهای مادی دنیایی نیاز دارد. از این جهت قرآن کریم توصیه کردہ است که برای این سفر توشه برگیرید که تنها توشه آن تقواست. " تقوایی که همه ساحت های زندگی را دربر می گیرد. با تقواست که می شود از مزرعه دنیا، سفره آخرت را آباد کرد. بدانیم که در آخرت و در ابدیت خویش لقمه از سفره ای برخواهیم داشت که در دنیا فراهم آورده ایم. کسی را بر سفره دیگری نمی نشانند. آنکه" زقوم" در کام می شود خود آن را پیش فرستاده است. هیزم های جهنم را ما خود با اعمال خویش فرهم می کنیم چنان که سور و سات بهشت هم تولید و دست رنج خود ماست. اختیار هم با خود ماست. منو، باز است منتهی موادش را خود ما باید فراهم کنیم. پس چون کار به اختیار خودماست باید عاقلانه و مومنانه بهترین ها را پیش فرستیم تا فرداهای مکرر، شیرین کام باشیم. حیف است آدمی که می تواند راه به بهشت باز کند، در بن بست جهنم خاکستر نشین حسرت های بی حاصل باشد.

ب / شماره 5658 / یکشنبه 30 شهریور 1404 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14040630.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM