رشید. این دقیق ترین تعریفی است که می شود برای سپهبد شهید غلامعلی رشید به کار برد. به معنای دقیق کلمه رشید بود. با رشد یافتگی هایی که او را در جایگاه ارشد قرار می داد. اهل مطالعه می دانند که در منظومه‌ فرماندهی جمهوری اسلامی ایران، شماری از چهره‌ها را نه در سطح تاکتیک و فرماندهی میدانی، بلکه در سطح طراحی، هدایت و پایداری راهبردی باید تحلیل کرد. شهید رشید از این جمله بود که در تراز «معمار امنیت منطقه‌ای» قرار داشت. از دوران دفاع مقدس تا زمان شهادت، او نه‌تنها در سازماندهی عملیات‌ها، بلکه در هدایت ساختار فرماندهی و سیاست‌گذاری‌های کلان دفاعی جمهوری اسلامی نقش ایفا کرد. او به همان اندازه ای که از دیده شدن گریزان بود، در سطح تصمیم‌سازی‌های امنیتی نقشی مؤثر داشت. رشید را باید از جنس فرماندهان طراح دانست؛ مردانی که در سنگر تدبیر، شطرنج‌های راهبردی را برای حفظ و گسترش بازدارندگی طراحی می‌کنند. سردار جنگ را زیست می کرد و در دوران دفاع مقدس، از نخستین چهره‌هایی بود که در ستاد عملیات قرارگاه‌های فرماندهی، نقش محوری داشت. در طراحی عملیات‌هایی چون فتح‌المبین، بیت‌المقدس و کربلای ۵، تحلیل‌های میدانی، آرایش قوای دشمن، و ظرفیت مانور آفندی نیروهای خودی، در میزهای تصمیم‌گیری او تجزیه و تدوین می‌شد. او مرد میدان بود. وقتی تفنگ ها خاموش شدند، او به گویاسازی تجربه و طراحی های پیچیده برای فرماندهی در سطح کلان راهبردی همت کرد.

شهید رشید از عناصر هماهنگ‌کننده «سیاست دفاع پیش‌دستانه» و «الگوی بازدارندگی فعال» در برابر تهدیدات منطقه‌ای بود. تصمیم‌سازی درباره ماهیت تهدید، توازن قدرت، و هم‌افزایی محور مقاومت، بدون تحلیل‌های تخصصی او ناقص بود.

سردار رشید برخلاف برخی چهره‌های نظامی که درگیر وجهه رسانه‌ای و شخصیت‌سازی بودند، بر اصالت عملکرد بی‌پیرایه تأکید داشت. اهل سخنرانی نبود، جز در جلسات تخصصی. بر این باور بود که فرماندهی، پیش از هر چیز «فهم عمیق از تهدید» و «تصمیم دقیق در لحظه بحران» است.

وی از جمله فرماندهانی بود که در جلسات عالی راهبردی، سخنانش کوتاه اما مرجع بود. کم‌حرف، ولی پربازده. بر اساس گزارش‌ها و مشاهدات متعدد، حتی برخی فرماندهان ارشد نیز برای تحلیل وضعیت میدان، به آرای او مراجعه می‌کردند.

آنچه شهید سپهبد غلامعلی رشید را در تراز ملی قرار می‌دهد، نه صرفاً نقش نظامی، بلکه جایگاه او به‌عنوان حافظ و تولیدکننده حافظه‌ راهبردی کشور است. او به‌عنوان یکی از مهم‌ترین چهره‌های متصل به تجربیات دوران دفاع مقدس، جنگ‌های نیابتی منطقه، و تهدیدات متغیر امنیتی، پلی بود بین گذشته و آینده. به جرات می توان گفت او خود یک مؤلفه‌ بنیادین در معماری امنیت ملی ایران بود. باری، او از خود نگفت اما اکنون که در فهرست شهدای امنیت ملی قرار گرفته، زمان آن است که نقش واقعی‌اش بازخوانی شود؛ نه به‌عنوان یک نام، بلکه به‌عنوان سرمایه‌ای برای سیاست‌گذاری‌های آینده‌ امنیتی ایران که در بی‌صدایی، بار تاریخ را بر دوش می‌کشید.

ب / شماره 5634 / سه شنبه 21 مرداد 1404 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14040521.pdf

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم مرداد ۱۴۰۴ساعت 12:13  توسط غلامرضا بنی اسدی  |