باور دارم هر چه سخت بگیریم ، سخت می گذرد. این را همه ما بارها تجربه کرده ایم. گاه در امور عادی چنان بر خود و حتی دیگران سخت گرفته ایم که سخت و بسیار سخت هم گذشته است. چون" گذشته است" وقتی تامل کردیم دیدیم می شد که این همه سخت ندید ماجرا را. می شد سخت نگرفت تا سختی نکشید. ما آنچه در ذهن داریم را زیست می کنیم نه خود واقعیت را. گاه واقعیت این همه مصیبت بار نیست که ما بارش را به دوش می کشیم. دیده ایم که مشابه همان وضع را دیگران هم داشته اند اما خود را با شرایط وفق داده و با سختی کمتری آن را پشت سر گذاشته اند. این که در ضرب المثل ها هم می خوانیم که" سخت می گیرد جهان برمردمان سخت گیر" فقط ناظر به سخت گرفتن در حق دیگران نیست. آن به جای خود که اگر سخت بگیری، سخت می گیرند. بد کنی، بد می بینی و نتیجه اعمال هرکس به خودش باز می گردد. اگر در حق خود سخت بگیریم هم سختی فرساینده ای دمار از روزگارمان درمی آورد. با خود و دیگران مهربان باشیم. این به نفع همه است. پس بگوییم و بخندیم تا در بازگشت آثار آن باز ارزش افزوده ای برای بهترشدن زندگی دریافت کنیم. بر خود و دیگران آسان بگیریم و باور کنیم "سهل می گیرد جهان بر مردمان سهل گیر". بی حساب ببخشیم و مهربانی کنیم تا خداوند هم بی حساب ما را ببخشد و در حق مان لطف و مردمان را نسبت به ما مهربان کند. یاد بگیریم برخی مسائل را زیاد جدی نگریم. تمرین کنیم که منتظر کلان لذت ها نباشیم بلکه از کوچکترین چیزها لذت ببریم. آن وقت لذت های بزرگ هم از پی آن خواهد آمد. منتظر ایدآل ها نباشیم. در مسیر رئال حرکت و برای بهترین ها تلاش کنیم. با همت خود ماست که شرایط ایدآل می شود. برای بهتر شدن حال مان و بهتر کردن حال دیگران یاد بگیریم به لبخند کودکی، نگاه پرمهر بزرگی دل خوش کنیم و خیلی ساده خوشحال شویم و خوشحال کنیم. آن وقت تجربه زیستن در جامعه ای را خواهیم یافت که در مسیر بهتر شدن روزهای تقویم را ورق می زند.....

ب / شماره 5626 / شنبه 11 مرداد 1404 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14040511.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM