حروف را دست کم نگیرید. وقتی کلمه می شوند کارهی بزرگی می کنند. بارِ یک باور را به دوش می کشند. کلمات فرهنگ سازی و فرهنگ بانی می کنند. کلمات از تاریخ و فرهنگ و هویت یک ملت و کشور حراست می کنند. کلمات کاری می کنند که طرح و نقشه بیگانه به حاشیه برود یا پیشتاخته آن را به میدان می آورند. کلمات را دستِ کم نگیرید به ویژه وقتی " نام" می شوند برای یک مکان. حتی از عنوان گرفتن در شناسنامه افراد مهمترند چون شناسنامه ها بسته و شخصی است اما تابلوها، به واقع تابلواند و در برابر چشمِ همگان. همه می بینند، می خوانند و ناخودآگاه شان از معانیی پر می شود که وقتی خودآگاه به آن فکر می کنند، حالِ دل شان دچار آشوب می شود. نام ها نشانه اند نه از نوعِ بازی نام ها و نشانه ها، بلکه از گونه نشانه ها که مسیر آدم را به سمت خواسته شده تغییر می دهند. نام ها نشانه های آشکاری هستند از رویکردِ صاحب نام ها. این است که مسئله را حساس می کند. نامِ بیگانه، به نوعی نگاه به بیگانه را هم در ذهن بذرپاشی می کند. شاید حساسیت به موضوعی چنین باعث شده که مسئولان هم دست به کار شوند و مقررات وضع کنند. شاید وضعیت مقداری بهبود یابد؛ بندِ 10 ذیل ماده اول آئین نامه نام گذاری شهرها، خیابانها، اماکن و مؤسسات عمومی تصریح می کند:" فروشگاه ها، شرکت ها و مراکز کار و پیشه باید از گذاشتن اسامی خارجی جدا خودداری کنند. نام‌ها باید فقط به زبان فارسی باشد. مگر در مواردی که‌به تشخیص شورای فرهنگ عمومی این اسامی به منظور ایجاد پیوندهای فرهنگی، علمی و سیاسی انتخاب شده باشند. " این هم فراتر از مرزبانی زبان فارسی، حد و حدودبانی برای حفظ فرهنگ ملی است. ملتی که بخواهد کلمات بیگانه را در زبان خود بنشاند ناخواسته جا را برای فرهنگ خود تنگ خواهد کرد. پرداختن به این مسئله هم فراتر از الزام قانونی، یک کنشمندی فرهنگی را طلب می کند. یک غیرت ملی برای زبان مادری در خانه پدری. نه باید بگذاریم زبان مان را آسیب زنند و نه زمان مان را مدیریت کنند. اگر – خدای نکرده- در این موفق شوند دور نخواهد بود که در زمین مان هم پرچم بلند کنند. نباید بگذاریم. اولین قدم هم حفظ زبان و هویت ملی است.....

ب / شماره 5619 / سه شنبه 31 تیر 1404 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14040431.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM