روزهای محرمی را بخشی از هم استانی های نجیب و روستا نشین ما با عطش سر کردند. هرکس بود از احساس بی آبی ترک را بر لبان خود حس کرد. اما برای کسانی که این را تجربه نکرده اند باید گفت، در دل کویر، جایی میان زمین ترک‌خورده و آسمانی که دیگر سخاوتمند نیست، روستاهایی در خراسان جنوبی نفس می‌کشند که از تشنگی خم شده‌اند. سال‌هاست که سخن از کمبود آب کشاورزی در این خطه تکرار می‌شود، اما اکنون کار از آن هم گذشته است؛ حالا دیگر بحث، بر سر آب شرب است. ساده‌ترین نیاز انسانی که امروز برای بسیاری از روستاییان سال‌خورده‌ی این استان، به آرزویی دشوار تبدیل شده است.

در بسیاری از روستاهای این منطقه، چاه‌ها خشک شده‌اند، تانکرهای آب دیر می‌رسند، و صف‌های پلاستیکی مقابل شیرهای مشترک، تنها امید روزمره‌ی زنان و مردانی است که مانده‌اند تا خانه و خاطره را زنده نگه دارند. آن‌ها نرفته‌اند؛ هنوز هستند. اما آیا کسی صدای‌شان را می‌شنود؟

این روزها در این روستاها، احساس بی‌آبی، از خود بی‌آبی دردناک‌تر است. آن‌ها که مانده‌اند، بیشتر سالمندانی هستند که هم توان مهاجرت ندارند، و هم دل جدا شدن از زمین و خانه را. اما آنچه بیشتر از هر چیز دیگرجان‌شان را می‌فرساید، فراموش‌شدگی است؛ حس نادیده گرفته شدن. اینکه گویی در تقسیم منابع، برنامه‌ها و تدبیرها، جایی برایشان نیست.

در سرزمینی که نامش با قنات و هوش آبی نیاکان گره خورده، امروز نسل حاضرمظهر قنات ها را با حسرت نگاه می کند. اگر "آب، حق زندگی" است، پس کم کاری برخی مسئولان و به فردا حواله دادن اهالی امروز، در قبال این وضعیت، چیزی کم از انکار همین حق ندارد.

باید پرسید: چرا وقتی بحران، دیگر فقط به معیشت که به حیات انسان‌ها رسیده، باز هم اقدام مؤثری صورت نمی‌گیرد؟ چه‌چیز مهم‌تر از رساندن آب به تشنگانی است که هنوز امید دارند کم کم تاب از دست می دهند؟

وقت آن رسیده که مسئولان، فراتر از وعده‌های تکراری و سفرهای تشریفاتی، درد را ببینند، نه فقط آمار را. اگر نمی‌توانند باران را بر دشت و دمن ببارانند. اگر به هر دلیل قصه بارورکردن ابرها را باید با لهجه پر غصه ، لااقل برای آب شرب مردم باید اقدام شود. به فوریت، به هر قیمت، به هر شیوه. تا بمانند کسانی که چراغ روستا را روشن نگه دارند. روستا فقط یک واحد جمعیتی نیست. حتی به عنوان یک واحد تولیدی هم نباید بدان نگاه کرد. روستا اقتصاد است، هویت است، تاریخ است، ادبیات و تربیت است؛ روستا خود امنیت است. با امنیت ملی باید در تراز خود آن رفتار کرد نه جور دیگر.

ب / شماره 5617 / یکشنبه 29 تیر 1404 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14040429.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM